Inspirerende vrouwen 1: Marina Abramović. Heks ziet de documentaire ‘Marina Abramović: The Artist is Present’ op 2 doc. Een aanrader! Prachtige vrouw, schitterend werk, inspiratie alom! Ze heeft jarenlang in Amsterdam gewoond, toen Heks daar ook woonde. Had ik het maar geweten……..

Onlangs kijk ik naar een documentaire over Marina Abramović: ‘The Artist is Present‘. Een ongelofelijke aanrader. Ik val ergens halverwege in het verhaal. Raak geboeid. Kan niet ophouden met kijken. Moet de hond uitlaten, dus moet stoppen…..

Later kijk ik het programma van voren af aan. En nog eens. Wat een vrouw. Wat een kracht. Wat een bijzondere vrijgevochten representante van mijn doorgaans ondergesneeuwde sexe. Fantastisch. Heks is helemaal verliefd op haar geworden!

Alles aan deze dame fascineert me. Hoe ze als jonge vrouw al naam maakte met haar vergaande heftige performances. Een vorm van kunst, die na een ware opmars in de jaren  zeventig van de vorige eeuw jarenlang in het verdomhoekje heeft gezeten.

Heks deed als jonge vrouw ook aan performances. Vraag me niet hoe ik in godsnaam op het idee ben gekomen indertijd, want er was nog geen internet bijvoorbeeld. En ook in bibliotheken was niets te vinden qua documentatie op dit gebied. Noch was ik in het kleine provinciestadje Leiden in contact met hedendaagse stromingen of vernieuwende kunstvormen.

Toch danste ik als twintigjarige samen met een vriend in ondergoed op parachuteschoenen voor een levend decor met armen en benen. Op de Boléro van Ravel.  Hier  in de Waag. We wilden eigenlijk ook wat piemels mee laten doen, maar het bleek in de praktijk onmogelijk om mannen te vinden, die hun geslachtsdeel hiervoor beschikbaar wilden stellen. Zelfs niet als we hen dronken een waterdicht contract hadden laten tekenen.

Dat idee hebben we dus maar laten varen.

‘Wie stelt arm of been beschikbaar voor levend decor?’ stond er in de krant bij de mini advertenties. Goddank had mijn medespeler een hele grote familie. En wist ik mijn jongste zus en haar vriendje te strikken voor de job.

Zodoende kwam alles toch nog voor elkaar: Zaten er een man of tien, vijftien met hun armen door het decor gestoken te zwaaien, met hun vingers te knippen, of wat de choreografie dan ook dicteerde, terwijl wij woest in de rondte dansten. Op die loodzware parachuteschoenen……..

Ook heb ik wel in een enorme kijkdoos gezeten het levensgevoel van de mensheid onderzocht. Mijn publiek moest kiezen uit een serie van tien kijkdozen, waarin in oplopende mate het leven werd vertegenwoordigd.

In nr 1 lag bijvoorbeeld een dooie rat en Witte Kruispoeders. In nr 10 knalde een bloeiende gouden regen en de geur van tuinkers je tegemoet. Een half levend, half dood gesminckte Heks hield vanuit haar eigen doos de uitkomst bij in een enorme grafiek.

‘Het was doodeng om dat nummer aan je door te geven,’ mijn oude gymleraar van de middelbare school kan er achteraf niet over uit. Hij is zich rot geschrokken van Heks. En dat terwijl ik dacht dat het voornamelijk voor mij erg spannend zou worden daar in die enorme kijkdoos.

Debiele telefoons waren er nog niet. Ik had louter een stokoude ‘kodak cadeau’. Daar was binnenshuis geen fatsoenlijke opname mee te maken. Ik heb er dan ook helemaal geen foto’s van. Van geen enkele rare act uit die tijd.

Marina Abramović is van een geheel andere orde dan mijn provinciale gekeutel. Zij staat bijvoorbeeld spiernaakt op het podium en kerft een pentagram in haar buik. Met een scheermes. Tijdens die performance komt ze haar beroemde geliefde Ulay tegen.

Hij is dan nog niet beroemd en sinds het uit is ook niet meer, maar zolang hij met haar samen was vormde hij de helft van een wereldberoemd liefdeskoppel. Alles uit de kast. Geen experiment wordt geschuwd. Zelfs het einde van de relatie vormt zich om tot een kunstwerk.

Drie maanden lang lopen de geliefden over de Chinese muur naar elkaar toe. Elk vanuit een andere richting. Als ze elkaar treffen is het einde verhaal. Ulay heeft de Chinese tolk zwanger gemaakt.

‘We groeiden uit elkaar. Ulay begon drugs te gebruiken en steeds meer te drinken. En hij begon links en rechts vreemd te gaan en dat heeft me enorm gekwetst,’ aldus Marina, ‘Toen hij die vrouw zwanger had gemaakt vroeg hij mij notabene wat hij nu toch moest gaan doen….’

‘Zoek het uit, ik ben weg….’ en zo spatte dit symbiotische liefdeskoppel bovenop die eeuwenoude hoog opgetrokken muur uit elkaar. Door de veel hoger opgetrokken muur tussen hen in. Nou ja. ‘De enige echte goeie  en gezonde symbiotische relatie is die met je hond,’ beweer ik altijd. En daar blijf ik bij.

‘We gingen allebei vreemd, maar zij deed dat met een vriend van ons, en dat heb ik niet gedaan,’ Ulay’s waterige oogjes kijken mistroostig een een beetje geniepig in de camera. Hij wordt natuurlijk ook geïnterviewd voor de documentaire. Je kan nu eenmaal niet om de man heen, hoewel iedereen dat lijkt te willen.

De ontgoochelende ontknoping van deze wereldberoemde liefdesrelatie lijkt overigens sterk op de knullige afloop van de liefdesgeschiedenis van een kunstenaarskoppel hier in Leiden ooit. Hij hing zijn geslacht jarenlang stiekempjes in elk gat dat bewoog totdat het echtpaar een kind kreeg. Toen vond hij dat opeens niet meer kunnen. Huh?

Het huwelijk strandde op de uiterwaarden van zijn bedrog. De vrouw wist nog geen fractie van wat zich werkelijk had afgespeeld, maar het was genoeg om de relatie te beëindigen. Na enige tijd kreeg ze verkering met een huisvriend van het stel. En wat denk je? Had zij het dus gedaan. Lag alles opeens aan haar. Was hun relatie naar de knoppen door haar verraad. Was zij een vieze vuile slettebak………

Ulay kan er ook wat van, dingen verdraaien zodat je er zelf mooi op staat. Dingen totaal omdraaien. Hij is dan ook jaren wel gevaren bij de relatie. ‘Het kunstenaarsechtpaar Ulay’ lees ik ergens. Op patriarchale wijze wordt voor het gemak het hele paar genoemd naar de man. Totale onzin natuurlijk, maar het geeft een kleine indicatie hoe hard de klap van absolute vergetelheid voor hem moet zijn aangekomen.

‘Toen het uit was koos zij voor het grote geld, ze ging het theater in,’ mispelt de man kwaadaardig. Hij heeft zelf nauwelijks nog iets verdiend, nadat ze ieder hun eigen weg gingen. Middels een rechtszaak in 2016 heeft hij nog een paar ton kunnen opstrijken, maar ik bespeur toch behoorlijk wat kinnesinne aan zijn kant van het verhaal.

Heks moet dan ook hartelijk lachen. Ze gaat voor het grote geld in het theater. Hahahahahahahaha. Het grote geld. In de theaterereld. Wat een giller.

Marina Abramović gaat ook na de breuk vrolijk verder met haar opmars in de beeldende kunst. Met als absoluut hoogtepunt  haar overzichtstentoonstelling in het Museum of Modern Art in New York in 2010: ‘The Artist is Present’.

Daar zit ze elke dag urenlang aan een tafel. Ze doet niets. Is alleen maar aanwezig. Kijkt mensen daarbij aan……..

Als haar oude geliefde Ulay op een dag tegenover haar plaatsneemt en ze in tranen zijn handen pakt gaat iedereen applaudisseren. Haar ex trekkebekt een beetje met zijn gare warhoofd. Zijn waterige oogjes loeren in afwachting over de tafel. Als ze haar handen uitstrekt zie ik een triomfantelijk lachje over zijn gezicht glijden. Wat er in hem omgaat is moeilijk te peilen. Als er al iets in hem omgaat…….

Zes jaar later sleept hij haar voor de rechter.

Er helemaal zijn. Aanwezig zijn. Dit is waar het om gaat. Als een spirituele leider het zegt gelooft geen mens het. Boeken zijn erover volgeschreven, maar doorgaans kiest de mensheid voor vluchten, vechten of bevriezen.

Er gewoon zijn, met alles, ook pijn? Niet zo fijn.

Als je Marina echter ziet zitten aan haar tafel midden in het museum. Wekenlang. Elke dag. Met telkens een ander medemens tegenover zich. Mensen die ze doorgaans niet kent….. Als je haar zo ziet zitten… Mensen barsten in tranen uit. Een jongeman legt devoot zijn hand op zijn hart en draait zijn ogen omhoog alsof hij tegenover een heilige zit. De Heilige Moeder.

Natuurlijk beginnen allerlei figuren haar te vereren. Dat is des mensen. Gelukkig is zij daar allemaal niet erg gevoelig voor.

Maar wat ze laat zien kun je zelf ook doen. Door gewoon in het moment aanwezig te zijn en mensen aan te kijken. Te ontmoeten. Je hoeft er niet eens voor in een museum te gaan zitten op een stoel met een gat. Zoals Marina. Zodat je eventueel kunt plassen indien nodig. Als er een zeikerd tegenover je zit bijvoorbeeld.

Heks is helemaal enthousiast. Tevens heb ik zin om weer eens een performance in elkaar te draaien. Buurman komt langs. We hebben natuurlijk nog altijd samen ons Dikkertje Tromkoor. In ruste momenteel, maar wellicht is de tijd daar om ons koor van stal te halen.

‘Laten we iets gaan maken over de Baron van Munchhausen,’ gillen we na een klein halfuur brainstormen. Buurman is over deze historische fantast begonnen. De meest idiote scenario’s passeren de revue. We raken geïnspireerd!

‘Ja, een voorstelling over wat de Baron van Munchhausen claimt te hebben gedaan en wat hij had kunnen doen!’ maken we het materiaal om uit te putten zo breed mogelijk.

Dus wie weet gaan jullie het nog meemaken dat Heks weer op de planken staat. Een eenmalige voorstelling natuurlijk. Een soort ouderwetse performance in de vorm van een revival van ons Dikkertje Tromkoor.

 

Schouderklopje, schouderklopje! Heks heeft gesport! Deze griet heeft hoofd als biet, maar geniet!!!!

sporten

Samen is leuker

Heks zit met een hoofd als een biet zichzelf schouderklopjes te geven. Wat is ze toch goed bezig! Vanavond voor het eerst in tijden weer gesport. Ik vond het doodeng, met die lichaamsdelen, die maar uit de kom vallen. Dus ik deed het heel rustig aan….Maar het is goed verlopen. Ik zit nog aan elkaar. En een sauna achteraf doet wonderen voor mijn spieren…..

images-120 Unknown-27 Unknown-28images-122

Terwijl ik stond te wachten voor het klasje ‘Bodybalance’, een spierversterkende bezigheid, gerelateerd aan power yoga, kwam ik een bekende tegen. Een balletdanseres. De hartsvriendin van een hartsvriendin van Heks. Onze vriendin woont in Indonesië momenteel. Ik mis haar verschrikkelijk. Dus het is heerlijk even wat nieuwtjes uit te wisselen. Zo hoor ik dat ze misschien weer in Nederland komt wonen….

Dat is heerlijk nieuws. Leuk om met de danseres te sporten. Het is weer een extra motivatie om te gaan.

images-123 images-1245645593730_banner_sports_answer_1_xlarge Tips-om-te-beginnen-met-sporten

Later in de sauna zitten een paar hele leuke dames schoonheidsproducten te bespreken. Lekkere wijvenpraat. Ik lig er lui naar te luisteren. Meng me even in het gesprek. Geniet van de hitte. Geniet van de koude douche achteraf. Eventjes voel ik me helemaal gezond. Als nieuw. Morgen piep ik waarschijnlijk anders….

Ja, een abonnement op de sportschool. De dag nadat ik het had afgesloten had ik al spijt. Een paar jaar geleden werd eenzelfde actie een groot fiasco. Binnen een maand begon de eerste wintergriep en die ging niet meer over. Nu heb ik echter LDN. Mijn wondermedicijn! Ik moet er wel raar voor eten, maar het levert heel veel op. Veel minder griep en daardoor meer mogelijkheden om opbouwend bezig te zijn.

tijd_sportenimages-121images-125

Op de sportschool willen ze een heel plan gaan maken met Heks. Om geweldige resultaten te boeken in no time. Maar ik stel me er niet al teveel van voor. Mijn lat ligt gewoon heel laag. Als ik een ietsiepietsie sport en lekker in de sauna dweil zo eens in de week, vind ik het gezegend. Maar goed, niet al te lang geleden lag de lat nog op de grond. Toen kreeg ik helemaal niks meer voor elkaar. Dus mij hoor je niet klagen. Ik ben helemaal blij met dit minieme resultaat.

sporten

Mijn lat ligt heel laag

jonge-geitjes-kinderen-mensen-die-verschillende-sporten-spelen-spelen-29138040Sport_voor_iedereen

sport

Weer goed in je vel zitten

Op stap met mijn boezemvriendin. Dochter strijkt als vlinder even bij ons neer op een terras. Waar blijft de tijd? Nostalgie….

moeie vrouw

Trui

Nadat ik gisterenavond een mopperblog heb geschreven stap ik onder de douche en trek iets fleurigs aan. Kwastje erover, lekker luchtje. Tegen de tijd, dat Trui arriveert ben ik helemaal opgepept. Nog even de katten eten geven. ‘Een, twee, drie, vier, vijf, zes zeven…’, tel ik de bakjes. Trui moet lachen. En schudt haar wijze hoofd. Ze is ook een echt kattenvrouwtje, maar beperkt zich tot 1 exemplaar. De grootmoeder van Pippi. Ik herinner me echter maar al te goed haar studentenkamer met moederpoes en kittens.

jongedame

Dochterlief

‘Wil je een kopje pompoensoep?’ Een overbodige vraag. Mijn vriendin heeft geroeid, dus ze rammelt. We duiken de stad in. In de Waag is het een gekrioel van studenten. We voelen ons er volstrekt misplaatst. Snel maken we dat we wegkomen.

mooie meid lacht achter haar hand

Heks maakt haar aan het lachen

Aan de Nieuwe Rijn strijken we neer op een terrasje. Expres niet op onze ‘oude stek’. Geen zin om allerlei voormalige horecaklanten tegen te komen. We hebben ooit samen in de kroeg gestaan. Een gouden duo. Daarvoor werkten we samen in een tuincentrum en nog langer geleden serveerden we broodjes in een koffieshop. Daar leerde ik haar ooit kennen.

moeder en dochter

Moeder en dochter

We waren collega’s, maar nog niet echt bevriend, toen ik een lift voor ons beiden naar Schotland regelde. We waren oorspronkelijk van zins om ter plekke ons eigen plan te trekken. Na een avond in een oude cottage met spook en fles whisky waren we echter onafscheidelijk. En nog steeds.

slappe lach

Slappe lach

Het was de vakantie van de poppenkast. Ik had zelf een opvouwbaar exemplaar in elkaar zitten flansen op de naaimachine. En de avond voor vertrek tot in de late uurtjes met een vriendin poppen gemaakt of aangepast voor een bloedstollend verhaal over prins Charles.  Inderdaad: Die pop had enorme flaporen.

Verder figureerden een magisch ei, een ongelofelijk nuffige prinses en een monster. Je begrijpt, dat ik hoge ogen gooide met de Flapoorprins. “Kill the bastard!’, riepen de Schotse kinderen in koor tegen het bakbeest tijdens de voorstellingen. Heel grappig.

dames

Voor het eertst uit met de dochter er bij!

Trui, met spierwit haar toen,  had een rustige vakantie gepland. Veel tijd voor bezinning in de natuur en blokfluitspel. Ze was van plan die oude hobby weer op te pakken. Dat kwam goed uit. Kon ze mooi de voorstelling muzikaal begeleiden. Van rust kwam niets terecht. Ik sleepte haar mee naar een dorp aan de Westkust en de rest is geschiedenis.

Vanavond treffen we haar dochter op het een terras. Wat is ze alweer volwassen! Zij is nu degene, die tot diep in de nacht op stap is. Ze zit ons uit te lachen, die twee oude besjes. Met grote ogen kijk ik naar dit energieke sprankelende wezen. Het was altijd al een fantastisch en heel bijzonder kind. Maar wat een prachtige jonge vrouw zit daar tegenover me.

meisje

Hallo wereld

Postuum ga ik de strenge opvoeding door m’n vader nog begrijpen. Doodeng om zo’n mooie meid de wereld in te laten gaan. Gelukkig is dit een zeer verstandig exemplaar. Ze geeft me wat voorbeelden, hoe ze ‘players’ aanpakt. Wat een portret. We liggen dubbel.

Terwijl wij alweer op huis aan gaan, spoedt dochterlief zich naar een eilandje aan het Joppe. Chillen met vrienden. Het is haar gegund. Volgende week begint haar opleiding. Dan is het uit met de festiviteiten…..

drie dames

Vaag

Superzangdag stembevrijding in ‘De Roos met Jan-Hendrik Veenkamp!!!! En Pippi heeft weeën!

met haar dikke buik

Afwisselend dweilt ze languit over de houten vloer

OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Het is zover. Pippi heeft weeën. Onrustig probeert ze onder kasten en in nisjes te kruipen. Uiteindelijk sluit ik me met haar op in mijn slaapkamer. Daar staat een prachtige werpkist klaar met schone lakens en een kruik. Ook liggen er handdoeken, een gesteriliseerd schaartje en een injectiespuit onder handbereik. Laatste om eventueel slijm op te zuigen, als er iets mis gaat. Of kittenmelk te geven, mocht het dat kleine moedertje in spé niet lukken…

De geboorte van Pippi was een drama. Dat gaat nu echt niet weer gebeuren! Nummer van de dierenarts onder handbereik. En nu maar wachten. Endeloos masseer ik haar nekje en dikke buik. Ze is ongelofelijk aanhankelijk voor haar doen. Dit poesje is een echte eigenheimer. Dat kun je wel zien aan haar snoetje.

de gangkast lijkt haar ook wel wat...

In haar prachtige werpkist

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Vandaag ben ik toch gewoon lekker gaan zingen in Amsterdam. Frogs nam de honneurs waar. Hij heeft het varkentje opgehaald en teruggebracht en uitgebreid telefonisch verslag gedaan. Niks aan de hand. Maar toen ik vanmiddag thuis kwam, zag ik na een half uurtje een eerste rilling over haar flanken trekken. Eten had ze geen belangstelling meer voor. Het feest was begonnen.

heks houdt van bloemen

Jan-Hendrik heeft weer een prachtig boeket neergezet

en neemt ons mee in baan om aarde

Jan-Hendrik slaat zijn vleugel-s- uit

ontbreekt nooit

Altaar

Onze zangdag was een feest der stembevrijdende momenten. Om tien uur vanmorgen waren de twaalf deelnemers al aanwezig in ‘De Roos’ in Amsterdam. Een aantal ken ik van de Leergang Stembevrijding, zingen in ‘de Roos’ of Koor Amor. Er zijn ook nieuwe gezichten. Op onnavolgbare wijze weet Jan-Hendrik er in no time een groep van te smeden. Na de warming up is het ijs helemaal gebroken….

zodat je niet uit je pannetje gaat

Maar eerst goed gronden

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Vol overgave stort iedereen zich in de oefeningen en het zingen. ’s Middags is er ruimte om individueel voor de groep je eigen lied te zingen. Doodeng natuurlijk. Maar iedereen gaat ervoor. Op geheel eigen wijze. Heks ging uit varen in een botervlootje bijvoorbeeld. Niet iedereen heeft woorden nodig om stem te geven aan wat vanbinnen leeft….

OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Morgen heb ik gelukkig geen programma. Het kan wel eens een latertje worden vannacht.  Afwisselend gaat Pippi languit op de houten vloer liggen met haar buik in de lucht en een air van ‘laat me met rust’ om dan weer mijn aandacht te vragen voor een buikwrijfsessie in de werpkist. Spannend hoor. Hopelijk gaat het allemaal helemaal goed verlopen….

ik ook, kom maar op

De schat is er klaar voor