Maria roept me, niks te maren. Staan op toren, spelevaren…. Oude dromen in nieuwe vaten. Heks krijgt het soms wel te kwaad met altijd alleen in thuisisolatie. Waar blijft die leuke man uit die droom? Die speelse reisgenoot? Met zijn basketbal? Heb ik soms wat gemist? Vragen, vragen….. Heks laat zich niet langer plagen. Ze neemt het leven zoals het komt.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Slapen is niet mijn hobby. Ik doe het vaak en met overgave, maar even zo vaak lig ik wakker of spook ik urenlang door het huis. Loop nog een rondje met mijn hondje in het holst van de nacht. Kijk met een half oog naar oude opnames van ‘Allo. Allo.’ In de hoop, dat ik in slaap sukkel.

Heks houdt van de nacht. Ze is een echte nachtuil. Mijn afkeer van slapen komt door het compleet ontbreken van enig slaapritme. Sinds ik ruim dertig jaar geleden ME op mijn bordje kreeg heb ik geen normale nacht meer gedraaid.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

De eerste vijfentwintig jaar gelardeerd met levendige en afschuwelijke nachtmerries. Elke nacht. Bijverschijnsel van de ziekte. Sinds ik LDN gebruik droom ik nauwelijks meer. Lekker rustig, dat wel, maar ik mis mijn heldere dromen. Jarenlange droomtraining in één keer door de plee gespoeld. Maar dus ook nauwelijks nachtmerries meer.

Ik droom natuurlijk nog wel. Maar mijn droomlichaam heeft zich teruggetrokken in de krochten van mijn onderbewustzijn. Werd ik vroeger overspoeld door beelden en informatie, nu komen deze dingen mondjesmaat naar de oppervlakte.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

LDN zorgt ervoor, dat ik niet meer het hele jaar met griep in bed lig. Het stabiliseert mijn immuunsysteem en werkt ook kalmerend op mijn maagdarmstelsel. Het dodelijk vermoeiende nachtelijke gedroom is ook van de baan. Fijn en jammer tegelijk. Maar ik ga in geen geval stoppen met de Low Dose Naltrexon.

Het zorgmijden begint me ook een beetje op te breken. Bepaalde gebieden in mijn lijf zijn een no go area geworden. Ik moet die delen zo min mogelijk belasten. Lastig als het om je armen, nek en schouders gaat bijvoorbeeld. Ik moet daar met mijn bewustzijn vandaan blijven. Zover mogelijk. Negeren die leeuwen en beren, cyclopen en spierknopen.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Soms sta ik doodziek op. Niks nieuws onder de zon. Meestal trek ik na een paar uur bij. En dan ga ik er weer lekker tegenaan, voorzover mogelijk. Binnen de dunne lijntjes van mijn amoebe-bestaan. In thuisisolatie op mijn waterkasteel. ‘Het is in elk geval geen Corona,’ troost ik mezelf dan. Nog niet. Houden zo.

Vannacht zit ik weer lekker mijn spookuurtjes uit. Ik heb een mooi boek. Dan voel ik de Zwarte Madonna. Ze staat midden in de kamer. Ze slaat haar handen om mijn handen en legt ze op de pijnplekken overal op mijn lichaam. Ik voel haar krachtige liefde door mijn handen stromen. Mijn lichaam gloeit ervan.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

VikThor voelt het ook. Hij gaat er eens lekker voor liggen. Vaardige handen glijden langs zijn wervelkolom. Maken spieren los, ook in zijn dijen en kuiten.

Af en toe spartelt hij een klein beetje. Als de handen gevoelige plekjes losmaken. Daarna een zucht en een grijns. Mijn hondje grijnslacht. Hij houdt ook van de Torenvrouwe.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Ik herinner me een gedicht over een vrouw op een toren. Naar aanleiding van een droom jaren geleden. Ik kon er geen touw aan vast knopen, maar de droom was heel indringend. Het enige referendum, dat ik toen had, was de intense verliefdheid op een getrouwde man, die ik destijds doormaakte. Een wederzijdse passie, die we niet geleefd hebben.

We leerden elkaar kennen tijdens een seminar van Drunvalo Melchizedek. Vanaf de eerste seconde onafscheidelijk. Maar de enige wip, die we hebben gemaakt was in de speeltuin op de wip. Getrouwde mannen zijn een no go area voor Heks. Altijd geweest.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Die keer heeft het me echt moeite gekost om me te gedragen. Ik ben instant van die man gaan houden. Van zijn ballerige stemgeluid tot zijn dikke grote voeten. En hij hield heel veel van Heks. Niet van de decoratieve versie. Nee, van mijn ziel.

Deze man. Een oude bekende van Heks, ongetwijfeld.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

We hebben elkaar nog wel eens teruggezien. Jaren later. Hij had intussen een hele moeilijke tijd doorgemaakt met een ellendige ziekte. Goddank bijgestaan door zijn vrouw en dochters. De relatie met hen niet beschadigd door een akelige affaire. Het heeft me een jaar van mijn leven gekost om er over heen te komen.

Waarom denk ik hier nu aan? Omdat ik mezelf toen op een Torenschans zag staan. Die droom heeft me getroost destijds. De droom gaf me richting.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Gelukkig dagdroom ik nog veel. Gelukkig is de scheiding tussen dit heksje en andere werkelijkheden piepklein. Altijd geweest. Gelukkig……..

Ik kijk uit het keukenraam vanmorgen. Vanaf mijn hoge positie zie ik een tekst op straat staan. De tekst staart me aan. Hij staat er al minstens een dag, want gisteren heb ik em ook gezien. Met blinde ogen.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Vandaag ben ik uitgeslapen. Opeens dringt het tot me door wat er eigenlijk staat. Midden op straat. In een steegje van niks.

-Maar-roept-

Maria roept me. De tekst staat recht tegenover mijn voordeur. Mijn slaapkamerraam ligt een etage hoger. Maar, maar……. Niks geen gemaar!

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Mocht ik nog aan mijn eigen gekte twijfelen, de gekke heksenziekte, hier is het bewijs. Neergekrabbeld door een onwetende voorbijganger met wie weet welke bedoelingen. Of in die vorm gepoept door een zeemeeuw. Wie zal het zeggen? Grondig onderzoek zal dit moeten uitwijzen…..

Heks gaat niks onderzoeken, ik ga vandaag een bosje bloemen brengen naar mijn zangmaatje An. Haar zoon zal het aanpakken en vervolgens hoop ik An op het balkon staand eventjes te spreken. Ik mis mijn maatje. Ik kijk ernaar uit.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

©Toverheks.com

©Toverheks.com

 

©Toverheks.com

©Toverheks.com

©Toverheks.com

©Toverheks.com

 

Hohoho, Toverheks zit in haar flow. Kabouters bevolken mijn heksenstulpje. Het is zo schoon hier met al die hulpjes. Toverkol roert haar trom: Nieuwe ratels, oude ratels, groot en klein, ratels alom!

‘Jeetje Heks, wat is het hier schoon!’ Steenvrouw loopt bewonderend door mijn stulpje, ‘Er is ook een hele berg spulletjes verdwenen uit die hoek daar. Wat stond er ook alweer? En wat een prachtige bloemen overal!’

‘Ik zit weer in m’n flow,’ verklaar ik mijn opgeruimde huis, ‘En ik heb mijn kristallen in bad gedaan. Ook al zie je het niet direct, je voelt het!’

Mijn vriendin komt eten. Ik heb heerlijk gekookt. Rendang en Sajoer Lodeh. Verse tomatensoep vooraf. ‘Die Sajoer Lodeh is helaas pimpelpaars geworden. Dat komt door die kleurrijke oerwortels uit de bio winkel. Alle groente verandert in rode kool qua kleur als je er zo’n wortel aan toevoegt. Prachtige penen hoor, maar niet in een gemiddeld groentegerecht..

Heks zit inderdaad haar flow. Sinds ik op de Toverheksenschool zit voel ik me veel beter. Ten eerste verveel ik me niet meer de typhus. Een probleem, dat steeds weer de kop opsteekt bij ME patiënten en hun amoebebestaan: Dat eindeloos uitzitten van je kwaal is maar saai allemaal.

Ook resulteert het verkeren onder gelijkgestemden in een geweldig goed humeur. Ik voel me gezien en begrepen. En vice versa. Heks geniet enorm van haar klasgenoten en alles waar ze zich mee bezig houden. De leukste heksenstreken worden op maat geleverd aan wie dat maar wil. Sommige toverkollen maken veel herrie. Anderen zijn opvallend stil!

Vorige week zondag word ik verliefd op een trommel. Nu heb ik al een sjamanentrommel van de markt. Gekocht voor vijfentwintig euro jaren geleden bij een kraam vol Indiase hebbedingetjes. Maar een echte heuse serieuze trommel? Die had ik nog niet.

Wel heb ik mezelf er jaren geleden eentje beloofd. Zelf maken lukt niet meer met die halvezolige armen van me, maar op een goeie dag komt er vast een op mijn pad is mijn overtuiging. Zo is dat.

En nu is het dan zover: Mijn toverjuf zwaait met een kleine knalrode trom en ik ben om. ‘Deze drum is te koop, probeer em gerust uit. Ik hoor het wel als iemand geïnteresseerd is….’

Heks probeert em uit. Ik zie dat andere dames vervolgens ook lustig op mijn nieuwe trommel roffelen. Wat denk ik nu? Mijn trommel? Benauwd kijk ik toe hoe iemand wel heel veel plezier heeft met de rode trom……..

Als ‘ie voor me bestemd is, draaien de zaken wel om……..

En inderdaad: Ik ga met de trommel naar huis. Mijn auto zit helemaal vol. Mijn oude drum. Een serie ratels. De nieuwe trommel. Een edelhert…… Ik pas er nog net bij!

Thuisgekomen staat het hert me al op te wachten. Midden in de woonkamer. Vlak bij de verzameling klankschalen en gongs. Zijn enorme gewei schuurt tegen de schemerlamp.

Ik plaats de knalrode trommel achter het hert. Moest rood zijn. Heb een vriend ooit gek gezeurd om een trommel met rode rand, die hij meenam van een reisje naar Marokko……

’s Nachts zit ik heel zachtjes te roffelen: De bovenbuurman is al naar bed. Een elektrisch stroompje loopt van de trommel naar mijn hart en vice versa. Ik glijdt moeiteloos mijn innerlijk landschap in. Waar de Sangha schapen berenklauw grazen. Waar de uit Belgisch Blauw gehouwen Zwarte Madonna woont.

Met het hert aan mijn zijde glijdt ik door mijn landschapsruimte/tijd. Naar de laatste avond in Plumvillage. Het volle maan feest. De hartsoetra gezongen door monniken en nonnen. Mijn moeders spirit, niet gehinderd door haar ontluisterende ziekte, genietend naast me in het hoge gras……..

Een paar dagen later stuurt mijn personal shopper in andere dimensie me naar de kringloop om de hoek. Aldaar ligt iets op me te wachten wordt me verteld. Ik moet eventjes zoeken en in dat proces klimt er een hele kabouterfamilie in mijn tas, maar dan vind ik een kwast van hertenhaar met op de zilveren speld een afbeelding van een edelhert!

 

‘Die kwasten zie je wel bij jagersverenigingen in Duitsland. Vaak zijn ze van everzwijn, maar soms ook van hertenhaar,’ weet mijn juf te vertellen. Online zie ik her en der bosjes hertenhaar te koop, die er ongeveer hetzelfde uit zien…..

Met de kwast kan ik nog zachter trommelen in de nacht. Nachtuil als ik ben.

Een paar dagen later struikel ik op de zaterdagse warenmarkt ongeveer over een zachte handgemaakte doek met hertenprint. In de aanbieding natuurlijk….. Perfect om mijn trommel in te wikkelen. Samen met een kaboutertas, die hier al jaren ligt te slingeren is mijn trommeloutfit compleet.

Ik word sowieso op mijn wenken bediend momenteel. Heb ik gordijnringen nodig voor sjamanistisch werk? In de kringloop ligt een setje antieke exemplaren. Dertien stuks. Alle soorten en maten. Voor drie euro. Achter slot en grendel, als betrof het een grote schat!

En dat is ook zo.

Gisterenmorgen ligt er een oude sleutelhanger op de grond. Op eigen houtje uit de sleutelkast gekropen en door het huis geslopen. Vreemd. Gek genoeg is de bijbehorende sleutel verdwenen. Zo’n exemplaar, dat je zelden gebruikt. Van een vergeten deur, waar intussen al lang een ander slot op zit.

Heks heeft eigenlijk nog nooit echt goed naar de sleutelhanger gekeken. Het is een piepklein samba-balletje. Echt minuscuul. Als ik er mee heen en weer beweeg begint het zachtjes geluid te geven. Huh? Het is me werkelijk nooit opgevallen, dat het een werkzaam balletje is. Een piepklein rateltje. Perfect om altijd bij je te hebben! Ik klik em direct aan mijn grote sleutelbos.

Heks zit in haar flow. Alles is in beweging. Tussendoor lig ik helemaal voor Pampus uit te rusten van al die activiteit. Want flow of niet: Ik moet niet overdrijven. Zuinig zijn met de beperkte energie, dus vliegen binnen de lijntjes. Maar wel op mijn bezemsteel!