Opiaten ben ik gaan haten. De meeste mensen hebben niks in de gaten. Die laten zich zo een traject met morfine aanpraten. ‘Ik ga u instellen op Tramadol, beste Toverkol,’ haalde een snotneus van een co-assistent ooit in zijn boze bol. Zulke adviezen kun je bij mij beter laten.

‘Ik heb toch toestanden gehad met mijn hondje! Ik dacht echt eventjes dat het einde verhaal was…..’ de doktersassistente schudt haar hoofd. Ze heeft net als Heks een lief viervoetig mormeltje rondlopen thuis. ‘Blijkt het uiteindelijk een auto immuunziekte te zijn. Hij zal levenslang prednison moeten slikken, het arme dier.’

Heks heeft dat hele traject ooit doorlopen met haar vorige hondje. Ysbrandt was zo allergisch als de pest. Bij het minste of geringste speelde bovendien Demodex op, een parasiet, die 1 op de zoveel honden voor z’n vijfde levensdag cadeau krijgt van zijn moeder. Ook hij heeft zijn hele hondenleventje op de cortisonen gezeten.

Van alles heb ik geprobeerd om het tij te keren. Peperdure kruidenpreparaten, hypoallergene diëten, veelbelovende shampoos, een krankzinnig traject bij de dierenarts om het beest te desensibiliseren. De instapprijs daarvoor was al 750 euro.

Elke nieuwe ampul vloeistof kostte ook weer een meier. Met daarop nog een flinke toeslag voor de dierenarts voor het middels de post in ontvangst nemen en vervolgens over de balie doorgeven van het middeltje. Het heeft overigens niets geholpen allemaal……

‘Ik wil een afspraak bij Bart,’ Heks moet nodig langs bij haar huisarts. Al een maand of vier ben ik bezig met die verdraaide zorgverzekering. Ze hebben alles weer veranderd en nu blijk ik opeens niet meer in aanmerking te komen voor chronische fysiotherapie. Maar niemand kan me vertellen waarom. Ik ken mensen met minder kwalen, die het gewoon vergoed krijgen. Maar ik dus niet.

‘Zelfs reuma en Bechterev zijn uit de chronische verzekering gegooid,’ hoor ik bij mijn behandelaars. De ziektekostenverzekeraars vinden ons te duur. Er wordt te weinig verdiend aan ons kreukels. We moeten gewoon massaal aan de opiaten. Dat levert hen tenminste wat op. Een levenslange verslaving bij de patiënt en een goede verstandhouding met de farmaceutische industrie. En ongetwijfeld een paar snoepreisjes.

‘Heks, jij hebt toch een buik vol verklevingen ten gevolge van allerlei operaties? Ik heb ergens gelezen, dat je dan wel voor een chronische code in aanmerking komt?’ tipt mijn fysio.

Ik word al weken van het kastje naar de muur gestuurd (fysiotherapeut, huisarts, reumatoloog, weer fysiotherapeut, zorgverzekeraar, weer fysiotherapeut, nu dus opnieuw huisarts en waarschijnlijk binnenkort nog een orthopeed), het kost klauwen met geld, maar een code heb ik nog steeds niet. Van schrik heb ik al mijn fysiotherapeutische behandelingen voorlopig gestaakt.

Sinds de ziektekostenverzekeraars grof mogen verdienen aan hun verzekerden is de beer los. Elk jaar kieperen ze van alles uit de dekking. Ze bepalen hoe artsen hun patiënten moeten behandelen, welke medicatie ze moeten voorschrijven bijvoorbeeld. Hoeveel je maximaal mag besteden per dag aan alternatieve genezers…… En ga zo maar door.

Eerst werden alle antroposofische middelen geschrapt. De wekelijkse injecties met Abnoba en Citrus betaal ik alweer jaren zelf. En dit omdat de door mijn huisarts voorgeschreven ampullen uit Duitsland moeten komen. De middelen worden gemaakt door een Duitse apotheek.

Een nieuwe regel van de verzekeraars is dat dat niet meer mag. Dit scheelt hen honderden euro’s per jaar in mijn geval……

Daarna was Low Dose Naltrexon aan de beurt. Hoog gedoseerd wordt het wel vergoed, maar in lage doses moet ik er zelf voor opdraaien. Voor dit fenomeen heeft niemand een verklaring. Het is gewoon een op zichzelf staande regel, ontwikkeld nadat dit middel in zwang kwam onder ME patiënten.

Het is na 30 jaar ME het enige middel, dat ik ontdekt heb, dat structureel iets voor deze patiënten doet en dus niet alleen een lapmiddeltje is. 

LDN kost in een gewone apotheek bovendien sinds het niet meer vergoed wordt opeens ruim zes keer zoveel, omdat apotheken het niet meer zelf mogen maken. Ze besteden het verplicht uit aan malafide farmaceuten. Kosten 60 pilletjes opeens 240 euro in plaats van 40. Dan sta je wel eventjes raar te kijken aan de balie van de apotheek.

Gelukkig is er nog 1 apotheek in Nederland, die met gevaar voor eigen leven het middel zelf maakt en het daardoor goedkoper aanbiedt. Niet zo voordelig als voorheen, maar nog altijd veel minder prijzig dan bij de lokale apotheken.

Dat moet je dan maar net weten. Die onversaagde apotheek heeft echter een enorm ingewikkeld protocol, waar je je aan dient te houden. Ik ben gemiddeld een week bezig met het rondkrijgen van de bestelling. En het resulteert evenzogoed nog steeds in honderden euro’s per jaar voor eigen rekening.

Daarna verzonnen de verzekerboeven dat je maximaal nog maar pakweg vijftig euro per dag mag besteden aan een alternatief genezer. Die kosten gemiddeld rond de tachtig euro per behandeling, dus moet je opeens zelf elke keer dertig euro ophoesten.

Zo kan het gebeuren, dat je nog vijfhonderd euro alternatief te besteden hebt aan het eind van het jaar, terwijl je die vijfhonderd euro intussen hebt uitgegeven aan die extra bijdrage. Naast je verplicht eigen bijdrage…..

Die stiekempjes opgelegde extra eigen bijdrage steken die kloterige verzekeraars dan weer in hun eigen zak.

De medicinale Cannabis wordt ook niet meer vergoed. We moeten namelijk massaal aan de opiaten. Het is een beetje een stokpaardje van me dit thema, maar sinds ik in mijn dossier van de pijnpoli zag staan dat mevrouw Heks opiaten ‘weigert kan ik niet genoeg tekeer gaan over dit onderwerp.

In de Verenigde Staten is al een groot deel van de bevolking verslaafd geraakt aan die troep nadat ze het door artsen voorgeschreven kregen. De overstap naar goedkopere middelen op de hoek van de straat wordt regelmatig gemaakt. Door mensen uit alle lagen van de bevolking…….

Nog geen twintig jaar geleden kreeg je maar drie dagen morfine na een zware operatie. Daarna ging de pomp eraf. Om te voorkomen dat je verslaafd aan die rotzooi zou geraken. Ik kan het me goed herinneren, omdat ik indertijd wat had gegeven voor een paar extra dagen fatsoenlijke pijnstilling na weer eens rigoureus te zijn opengesneden. Ook iets, dat artsen zo graag doen.

 

En nu? Nu hebben we te maken met marktwerking. Dus verslaafde patiënten zijn juist gunstig. Daar kun je op alle mogelijke manieren nog meer geld uit persen. 

Wat een idiote wereld. Ik blijf me erover verbazen. Maar Heks is niet voor 1 gat te vangen. Ik ga net zo lang zoeken tot ik de opening in de nieuwe regeltjes heb gevonden naar chronische fysiotherapie. Ik wil niet eindigen als plank. En de scootmobielaanvraag is dan wel de deur uit, maar ik wil zo lang mogelijk op eigen benen blijven staan. En lopen. En traplopen…… Blijven bewegen dus. Ha!

 

Heks steekt lekker haar tong uit tegen een behandelaar. Voor straf wordt ze geprikt door alternatief voor spinnenwiel en slaapt de schone slaap der onschuldigen. Om daarna naar huis te gaan met een engel……

Margreet Gobert, engel, glaskunstYvona Mrakotova, engel, glaskunst

Aan het eind van de ochtend gooi ik Varkentje achter in de auto en rijd naar Zoetermeer. Woensdag acupunctuurdag vandaag. Vorige keer was ik het vergeten. Of beter gezegd: Ik dacht dat het een week later was. Deze keer zorg ik, dat ik er op tijd ben. Met een kopje thee schuif ik de behandelkamer in.

Yvona Mrakotova, engel, glaskunstYvona Mrakotova, engel, glaskunst

Als eerste moet ik mijn tong uitsteken. Dat is nu zo lekker aan deze behandeling: Het wordt op prijs gesteld als je het achterste van je tong laat zien! Daarna voelt mijn acupuncturist aan mijn polsen. Hij pakt een heel gevoelig plekje. Au. Als laatste zet ik mijn voeten op een koperen plaat, in mijn handen houd ik twee koperen cilinders.

Alles is met draden verbonden met een enorm apparaat en zodoende ontstaat er een circuit. Met een laserpen meet hij vervolgens mijn vingertoppen en tenen door. Op een scherm kun je dan zien hoe je lijf erbij staat.

Yvona Mrakotova, engel, glaskunst Yvona Mrakotova, engel, glaskunstYvona Mrakotova, engel, glaskunst

Hier geldt de wet van het gulden midden, dus 50 scoren op een schaal van 100 is het beste. Abacadabra en ook een hele wetenschap. ‘Niet gek, Heks!’ roept mijn vriend en behandelaar. Hij is dik tevreden. ‘Ik zie een restant griep en je gewrichten aan de rechterkant van je lichaam scoren slecht. ‘ Dat klopt, maar dat is allemaal niets vergeleken met hoe het geweest is.

De griep zie je terug in overactiviteit van bepaalde organen, de longen bijvoorbeeld. Voorheen was er bij voortduring sprake van onderactiviteit. Het was niet uitzonderlijk, dat mijn waarden tussen de 20 en dertig lagen! Leve LDN!

Yvona Mrakotova, engel, glaskunstYvona Mrakotova, engel, glaskunst

Nu volgt een interessant gedeelte. Als een ware alchimist gaat deze Man met de Gouden Handen in allerlei laatjes rommelen. Buisjes met geheimzinnige inhoud worden in een bakje geplaatst. Dit geheel is verbonden met het circuit, waarin ik me bevind. Hierdoor wordt de ‘informatie’ van deze ‘medicijnen’ op het circuit over gedragen.

Even wordt er gecontroleerd of het plaatje klopt, dat wil zeggen: Of de afwijkende waarden in mijn systeem stabiliseren. Als dat zo blijkt te zijn, word ik enige tijd in een ‘bad’ van medicatie gezet. Tegelijkertijd richt hij nog een paar enorme magneten op mijn dikke hand…..Yvona Mrakotova, engel, glaskunstYvona Mrakotova, engel, glaskunst

Tenslotte stek ik me uit op een behandeltafel in een andere kamer. Daar toont deze genezer zijn vakmanschap met naalden. Met zo weinig mogelijk naalden zoveel mogelijk effect, lijkt zijn credo. Hij prikt systemen tot leven, diep in mijn wezen. Als jaren houdt deze man me aan de praat. Nu met de LDN erbij krijgen we de vinger er meer achter. Langzaam maar zeker is er sprake van een zekere stijgende lijn. Na jaren krabbelen en kwakkelen!

Na het consult strijk ik neer bij zijn vrouw, een heel dierbaar heksenvriendinnetje van me. Ze vraagt naar mijn wel en wee en ik leg haar wat zaken voor , waar ik mee worstel. Wijze woorden spreekt ze weer, dit toverkolletje. Onze gesprekken zijn altijd sprankelend en vol herkenning. Een zielzuster van me.

Opeens zie ik prachtige glazen engeltjes voor het raam hangen.  Beeldschoon zijn ze! ‘Gemaakt door Yvona Mrakotova, een glaskunstenares. Ik ben bij haar op cursus geweest, kijk, die blauwe heb ik gemaakt!’ ‘Ik wil ook op cursus!’ roept Heks. Misschien volgend jaar. Als er genoeg belangstelling is….. Heks kan niet wachten.

Ik ga naar huis met een engeltje naast me in de auto. Die gaat iemand heel blij maken! Een supercadeautje…..

Yvona Mrakotova, engel, glaskunst