Ik hou van mijn. Tegen de klippen op. Ik bent zo lief. Ik zet mijn wereld op zijn kop. Wiens kop? Dat wil je wel weten. Mijn eigenste kop gaat over de kop! Niet meer vergeten! En kop op! En: ‘Schilder me, Heks, laat de beelden komen. Ik waak in je dromen. Je voelt je geveld, uitgeteld, maar het beste moet nog komen…..’

Hoe is het met je eed, Heks? Doe je er iets mee? Ben je bezig? En wat doe je dan? Hoe werkt dat, zo’n eed? En geloof je het nu zelf helemaal allemaal? Vragen, vragen.

Heks zit weer in de zon op haar balkon. Helaas is het weer lekker weer vandaag. Gisteren heerlijk in de regen gefietst met mijn hondje, zonder hierbij gehinderd te worden door allerlei hardlopers en fietsers. De absolute asocialen van het Corona tijdperk. Verslaafd aan het zo snel mogelijk van A naar B jakkeren. Op een paar dure sportschoenen of een onbetaalbare fiets.

Zonder daarbij rekening te houden met wat er op hun pad komt. Ze lopen desnoods dwars door je heen. Afgelopen week kwam er een tegenligger met een minachtende uitdrukking op het gezicht met zijn racefiets recht op Heks af. Alleen maar omdat ik ruimte vroeg om te passeren.

Hij nam met zijn wielrenmaatje, gezellig naast elkaar stoempend, het halve fietspad in beslag en vond dit provocerende gedrag het juiste antwoord op mijn verzoek.

Ik heb hem uiteindelijk een lel met een dummy van VikThor gegeven. Net voordat hij mij kon raken! Gisteren alleen maar uitgescholden door drie dikke jonge Moslima’s, die met zijn drieën op het fietspad liepen te wandelen. Kamerbreed naast elkaar. Met achterwerken waar Kim Kardashian jaloers op zou zijn.

Mijn verzoek om me te laten passeren levert een scheldpartij van jewelste op. Heks moet haar bek houden. Me dit en me dat. ‘Hoer’, schreeuwt de meest ordinaire van het stel tot slot, ‘Vieze lelijke dikke ouwe hoer!’

Een paar jongens met dezelfde etnische achtergrond lopen een stukje verderop. Ook midden op het fietspad. Zij maken ruim baan voor Heks. Grote glimlach. ‘Dat kan toch echt niet, mevrouw, u daarvoor uitschelden,’ zegt 1 van de knapen. De schat maakt het weer een beetje goed.

‘Het is al de tweede keer, dat ik zo wordt behandeld door dames met hoofddoek. Binnen een week! Ik weet, dat de meeste moslimmeisjes keurig thuis zitten te studeren. Maar als ze ordi zijn, dan zijn ze het ook goed. Mijn God,’ verzucht ik later tegen de Don. Wat mankeert die meiden?

Vanmorgen zit ik dan huilend voor de televisie. Een tearjerker film van jewelste brengt een stroom tranen op gang. Ik heb ook nog eens heel slecht geslapen. Wat verbrokkelde uurtjes bij elkaar gesprokkeld en daar moet ik het dan mee doen. Ik weet me met mezelf geen raad. Hier zit ik dan. In mijn eentje op een flatje. Met een lijf wat niet wil. In dit Corona-tijdperk.

Mijn kleine universum op zijn kop. Alleen. Alleen. Met een depressie van heb ik jou daar op de loer. Die morrelt al jaren aan mijn bestaan. Mijn overgrote woede is in feite een manier om niet inert bedlegerig te geraken. Zonder mijn woede had ik het niet gered.

Eindelijk kom ik op een punt, dat ik mijn eigen gevoelens en gedachten mag hebben. Voorheen had ik ze natuurlijk ook wel. Maar privé. Achter de voordeur. Zodra er mensen aan te pas kwamen, met name mensen die me lief zijn, raakte ik al snel in de verdunning.

Iets, dat me ook nu nog wel gebeurt, hoewel ik er helemaal niet meer tegen kan. Dat gedrag van mezelf. Pleasen en bevestigen. De ander voorop zetten. Alles om de lieve vrede te bewaren…..

Dan heb ik ook nog eens moeite met mijn nieuwe gedaante. Ik voel me er niet echt beter bij. Soms verlang ik zelfs terug naar die ouwe gezellige deurmat. De lieve pleaser. De positieveling. De eeuwige lieveling.

Ik kan intussen ook steeds beter zien, hoe dat proces van verdunning in zijn werk gaat. Hoe ik de eerste vijfendertig jaren van mijn leven op eieren heb gelopen. Hoe ik uiteindelijk toch zo’n belangrijke dierbare teleur heb gesteld. Hoe mijn moeder me dat nooit heeft vergeven. Ik was van haar. En niet van mezelf.

Een fenomeen, dat je vaker ziet bij moeders en dochters. Ik in elk geval wel. Sinds mijn ogen open zijn gegaan. Er is zelfs een televisieprogramma over gemaakt.Een hele serie afleveringen! Waar ik bijna niet naar kan kijken. ‘sMothered‘.

De ondraaglijke pijn om te worden afgerekend op wie je werkelijk bent. En het enorme verdriet, dat je blijkbaar niet goed bent zoals je bent. De schrik om de woede van mensen, omdat je het niet met hen eens bent. De diepe wond in Heks. Op haar veertiende is ze begonnen met helemaal haar bek te houden. Uit lijfsbehoud.

Total shut down.

Heks lijkt dan wel zo mondig en strijdbaar, maarrrrr……..

Ik heb paralel aan mijn leven geleefd. Steeds gericht op die ander. Conflictvermijdend. Sussend. Begrijpend. ‘Achterlijk loyaal’ zoals Peter van der Hurk het noemt.

Elke avond weer uren bezig om de boel van binnen weer op orde te brengen. Pogen om tussen mezelf en mijn bezette zelf overeenstemming te bereiken.

Het helpt ook niet mee, dat ik vannacht weer snotverkouden was. Na de niesbui van iemand, op slechts een paar meter afstand van Heks,  ben ik er niet gerust op, wat zich in lijn lijf afspeelt. Ik druppel Colloïdaal Zilver in mijn neusgaten. Gorgel met hetzelfde spul. Het zou moeten helpen tegen dit virus.

Er zit een tenenkrommende folder bij de grote fles, die ik heb aangeschaft. Het is, dat ik dit antivirale middel ken uit het AIDS-tijdperk. Het is dat ik weet, dat het geen gebakken lucht is, dit middeltje. Afgaande op de uitermate arrogant opgestelde bijgesloten brochure had ik de fles zo het raam uit gekeild….

En de Zwarte Dame dan, je eed? Dit is allemaal meer van hetzelfde gejammer, Heks. Over je onbegrepen bestaantje…..

Op televisie zie ik een man van het Leger Des Heils. Schiet me maar lek in welk programma. Ik zap langs en blijf hangen. De man vertelt wat hij voor zijn getroebleerde medemens probeert te doen.

‘Ik probeer het met hen uit te houden,’ Het is een ongelofelijke schat van een kerel, ‘Ik heb ontdekt, dat dat het allerbelangrijkste toch is om naar iemand te luisteren. Echt luisteren! Dat valt soms niet mee. Je moet het uithouden. Niet gelijk met een oplossing komen, dat werkt averechts. Heel soms ga ik hiermee nog in de fout, maar oplossingen aandragen werkt voor geen meter.’

Het met elkaar uithouden. Zonder oordeel gewoon luisteren, naar wat er in de ander leeft. Dus niet de ander dwingen om iets te zeggen of voelen, wat niet van die persoon is. Of het probleem eventjes te verklaren en op te lossen. Of roepen, dat heb ik ook en het gesprek te kapen…….

Holding Space is de term in de psychologie voor dit verschijnsel. Thich Nhat Hanh noemt het deep listening. Niks terug zeggen. Niet reageren. Vooral niet jouw persoonlijke mening er lekker overheen sproeien…….

In Plumvillage wordt altijd enorm geoefend met deze manier van naar elkaar luisteren tijden het dagelijks ‘dharma delen’. Je ‘darmen delen’ grapten we hier vaak over. Your gut.

Ook in deze kloostergemeenschap vinden mensen het vaak moeilijk om alleen te luisteren. Heks heeft, na het delen over haar leven met die rare ziekte, echt wel mensen over zich heen gekregen, die me direct een oplossing aanreikten.

In de vorm van hele dure behandelingen in verre oorden. Waarbij geen enkele garantie wordt geboden, dat je ook daadwerkelijk geneest. Menigeen voelt zich na alle aandacht van een set behandelaars veel beter na een tijdje. Maar je hoort zelden iets over de langetermijneffecten. Of die er zijn. Genezen doen die mensen in elk geval niet.

Zo jammer, want het doet het effect van deze benadering, het met iemand uithouden, deep listening, te niet. Je houdt er een juist enorm kutgevoel aan over.

Heks is ook wel eens enorm opgeknapt van haar kwaal. Ook ik dacht toen, dat het kwam doordat ik zo mijn best deed. Door het dieet, de accupunctuur. De paranormale behandelingen, het feit, dat ik mijn leven drastisch had omgegooid…..

Ik dacht dat het belangrijk was om te denken, dat ik werkelijk genezen was. Ik heb dat een ook jaren volgehouden, terwijl ik ondertussen nog vrij veel last had van mijn kwaal. Maar ik werkte weer. Ik deed weer een beetje mee. Dus weg met het idee van die ingebeelde ziekte…….

Maar de ziekte heeft met nederig gemaakt. Door keihard terug te komen. Door niet meer te reageren op het ‘mijn gloeiende best doen’. Ik ben tegenwoordig voornamelijk bezig om er binnen de mogelijkheden iets van te maken. Daarom doet het zo ontzettend zeer, als ik me weer moet verdedigen, dat ik nog steeds niet op wonderbaarlijke wijze genezen ben……

‘Heks, je moet je nooit meer verdedigen. Daarmee geef je heel veel macht aan hele domme mensen…’ drukte Peter van der Hurk me jaren geleden alweer op het hart.

Dus ik ga me dan ook niet verdedigen, voor alle woede, waar ik de laatste jaren tegenaan ben gelopen in mezelf. Mijn woede heeft me gered. Het heeft dat kleine cirkeltje doen ontstaan , waarop ik kan staan. Met mijn eigen gevoelens en gedachten. Waar jullie het absoluut mee oneens mogen zijn. Maar ze zijn wel ‘Van Mijn’.

Heks moet lachen. Die tekst wilde een grote liefde van me op zijn enorme buik laten tatoeëren. Nadat hij dertig kilo was aangekomen door de antidepressiva. Ja, humor moet ons redden!

Ik brandt een kaarsje en een geuroffer voor de Torenvrouwe. Als ik wil gaan schelden roep ik haar naam. Het valt me eerst niet eens op. Pas na een paar dagen begint het me te dagen. Durf ik ook hier haar steun in te vragen.

‘Schilder me, Heks, laat de beelden komen. Ik waak in je dromen. Je voelt je geveld, uitgeteld, maar het beste moet nog komen…..’

 

 

 

 

Maria roept me, niks te maren. Staan op toren, spelevaren…. Oude dromen in nieuwe vaten. Heks krijgt het soms wel te kwaad met altijd alleen in thuisisolatie. Waar blijft die leuke man uit die droom? Die speelse reisgenoot? Met zijn basketbal? Heb ik soms wat gemist? Vragen, vragen….. Heks laat zich niet langer plagen. Ze neemt het leven zoals het komt.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Slapen is niet mijn hobby. Ik doe het vaak en met overgave, maar even zo vaak lig ik wakker of spook ik urenlang door het huis. Loop nog een rondje met mijn hondje in het holst van de nacht. Kijk met een half oog naar oude opnames van ‘Allo. Allo.’ In de hoop, dat ik in slaap sukkel.

Heks houdt van de nacht. Ze is een echte nachtuil. Mijn afkeer van slapen komt door het compleet ontbreken van enig slaapritme. Sinds ik ruim dertig jaar geleden ME op mijn bordje kreeg heb ik geen normale nacht meer gedraaid.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

De eerste vijfentwintig jaar gelardeerd met levendige en afschuwelijke nachtmerries. Elke nacht. Bijverschijnsel van de ziekte. Sinds ik LDN gebruik droom ik nauwelijks meer. Lekker rustig, dat wel, maar ik mis mijn heldere dromen. Jarenlange droomtraining in één keer door de plee gespoeld. Maar dus ook nauwelijks nachtmerries meer.

Ik droom natuurlijk nog wel. Maar mijn droomlichaam heeft zich teruggetrokken in de krochten van mijn onderbewustzijn. Werd ik vroeger overspoeld door beelden en informatie, nu komen deze dingen mondjesmaat naar de oppervlakte.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

LDN zorgt ervoor, dat ik niet meer het hele jaar met griep in bed lig. Het stabiliseert mijn immuunsysteem en werkt ook kalmerend op mijn maagdarmstelsel. Het dodelijk vermoeiende nachtelijke gedroom is ook van de baan. Fijn en jammer tegelijk. Maar ik ga in geen geval stoppen met de Low Dose Naltrexon.

Het zorgmijden begint me ook een beetje op te breken. Bepaalde gebieden in mijn lijf zijn een no go area geworden. Ik moet die delen zo min mogelijk belasten. Lastig als het om je armen, nek en schouders gaat bijvoorbeeld. Ik moet daar met mijn bewustzijn vandaan blijven. Zover mogelijk. Negeren die leeuwen en beren, cyclopen en spierknopen.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Soms sta ik doodziek op. Niks nieuws onder de zon. Meestal trek ik na een paar uur bij. En dan ga ik er weer lekker tegenaan, voorzover mogelijk. Binnen de dunne lijntjes van mijn amoebe-bestaan. In thuisisolatie op mijn waterkasteel. ‘Het is in elk geval geen Corona,’ troost ik mezelf dan. Nog niet. Houden zo.

Vannacht zit ik weer lekker mijn spookuurtjes uit. Ik heb een mooi boek. Dan voel ik de Zwarte Madonna. Ze staat midden in de kamer. Ze slaat haar handen om mijn handen en legt ze op de pijnplekken overal op mijn lichaam. Ik voel haar krachtige liefde door mijn handen stromen. Mijn lichaam gloeit ervan.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

VikThor voelt het ook. Hij gaat er eens lekker voor liggen. Vaardige handen glijden langs zijn wervelkolom. Maken spieren los, ook in zijn dijen en kuiten.

Af en toe spartelt hij een klein beetje. Als de handen gevoelige plekjes losmaken. Daarna een zucht en een grijns. Mijn hondje grijnslacht. Hij houdt ook van de Torenvrouwe.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Ik herinner me een gedicht over een vrouw op een toren. Naar aanleiding van een droom jaren geleden. Ik kon er geen touw aan vast knopen, maar de droom was heel indringend. Het enige referendum, dat ik toen had, was de intense verliefdheid op een getrouwde man, die ik destijds doormaakte. Een wederzijdse passie, die we niet geleefd hebben.

We leerden elkaar kennen tijdens een seminar van Drunvalo Melchizedek. Vanaf de eerste seconde onafscheidelijk. Maar de enige wip, die we hebben gemaakt was in de speeltuin op de wip. Getrouwde mannen zijn een no go area voor Heks. Altijd geweest.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Die keer heeft het me echt moeite gekost om me te gedragen. Ik ben instant van die man gaan houden. Van zijn ballerige stemgeluid tot zijn dikke grote voeten. En hij hield heel veel van Heks. Niet van de decoratieve versie. Nee, van mijn ziel.

Deze man. Een oude bekende van Heks, ongetwijfeld.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

We hebben elkaar nog wel eens teruggezien. Jaren later. Hij had intussen een hele moeilijke tijd doorgemaakt met een ellendige ziekte. Goddank bijgestaan door zijn vrouw en dochters. De relatie met hen niet beschadigd door een akelige affaire. Het heeft me een jaar van mijn leven gekost om er over heen te komen.

Waarom denk ik hier nu aan? Omdat ik mezelf toen op een Torenschans zag staan. Die droom heeft me getroost destijds. De droom gaf me richting.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Gelukkig dagdroom ik nog veel. Gelukkig is de scheiding tussen dit heksje en andere werkelijkheden piepklein. Altijd geweest. Gelukkig……..

Ik kijk uit het keukenraam vanmorgen. Vanaf mijn hoge positie zie ik een tekst op straat staan. De tekst staart me aan. Hij staat er al minstens een dag, want gisteren heb ik em ook gezien. Met blinde ogen.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Vandaag ben ik uitgeslapen. Opeens dringt het tot me door wat er eigenlijk staat. Midden op straat. In een steegje van niks.

-Maar-roept-

Maria roept me. De tekst staat recht tegenover mijn voordeur. Mijn slaapkamerraam ligt een etage hoger. Maar, maar……. Niks geen gemaar!

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Mocht ik nog aan mijn eigen gekte twijfelen, de gekke heksenziekte, hier is het bewijs. Neergekrabbeld door een onwetende voorbijganger met wie weet welke bedoelingen. Of in die vorm gepoept door een zeemeeuw. Wie zal het zeggen? Grondig onderzoek zal dit moeten uitwijzen…..

Heks gaat niks onderzoeken, ik ga vandaag een bosje bloemen brengen naar mijn zangmaatje An. Haar zoon zal het aanpakken en vervolgens hoop ik An op het balkon staand eventjes te spreken. Ik mis mijn maatje. Ik kijk ernaar uit.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

©Toverheks.com

©Toverheks.com

 

©Toverheks.com

©Toverheks.com

©Toverheks.com

©Toverheks.com

 

Een eed zweren bij volle maan. Dat is wat ik heb gedaan. Ja, ik wil me sterker binden met die Zwarte Vrouw vanbinnen. Maria van Magdala, Torenvrouwe, droom in mijn dromen; Ik hou van jou.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Het is volle maan. Midden in de nacht vliegt Heks door de stad op haar bezemsteel. Het laatste rondje met mijn hondje. De stad is godverlaten. Ik zuig de frisse nachtlucht mijn longen in. Geen virusje te bekennen op dit tijdstip. Heerlijk.

Opeens sta ik stokstijf stil. Mijn bezemsteel trilt als een kolibrie stationair in de lucht. De maan spreekt me aan, ik moet iets terug zeggen. Maar wat? Heks hoeft er niet over na te denken. Over mijn lippen vloeit een eeuwenoude tekst. Als ik de spreuk de volgende dag  probeer te reproduceren houdt hij zich verborgen in de coulissen van mijn geheugenpaleis.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Ik kan hem zien en ruiken, maar horen gaat niet meer. Telkens als ik er dichtbij ben glibbert de toverspreuk tussen de mazen van mijn hersennetwerk door naar een klein geheim hokje. Een kamertje vol collectieve dromen en toverspreuken. Een plek in mijn hart, die haar geheimen mondjesmaat prijsgeeft. Altijd precies op het goede moment.  Maar waarom kan ik me nu die spreuk niet herinneren? Potjandrie

Niet dat het belangrijk is. Belangrijker is de eed, die ik gezworen heb met de maan als getuige. In een tijdsbestek van een paar minuten.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Heks voelt een klik in haar hele lijf. De zaak is beklonken. Voor hoe lang eigenlijk? Voor zolang als nodig is, hoor ik gonzen.

Er ligt een hele stapel boeken op me te wachten over de Zwarte Madonna. Bij het opruimen van mijn boekenkast kwam ik het ene na het andere boek tegen over dit onderwerp. Ik had aanvankelijk niet in de gaten, dat mijn boeken over Maria Magdalena eigenlijk ook over de Zwarte Madonna gaan. Ik heb die twee heel lang niet met elkaar in verband gebracht.

Maar Heks was wel uitermate geïnteresseerd in de dames. Dame dus.

Ook wil ik bepaalde gymnastiekoefeningen gaan doen om me nog meer te verbinden met de Grote Goddeljike Moeder. Ook hiervoor ligt er een boek klaar. Al maanden.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Woensdagavond luisteren we met het hele koor naar een oude uitvoering door Ex Animo van de Matthäus Passion. Via een link op YouTube hebben we allemaal tegelijkertijd toegang tot de opname. Heks gaat er eens goed voor zitten.

‘Ja, Maria, dat gaat over je man,’ zegt Heks met haar ketterse neigingen tegen het luchtledige. Tegen de flauwe vleug bloemengeur. En alsof zij dat niet weet. Deze goddelijke dochter, stammend uit een oud geslacht van priesteressen. Sinds jaar en dag uitgemaakt voor hoer, niets is minder waar, in een poging het vrouwelijk principe uit de kerk te bannen.

De Heilige Maagd en de Hoer. Dat zijn de vrouwelijke rolmodellen, waar de christelijke kerk ons mee heeft opgezadeld. En Moeder de Vrouw. En dat allemaal volgens het principe ‘Seks is slecht, blijf vooral maagd. En als je dan toch je benen wijd doet, ben je een hoer, tenzij je het met je gade doet en heel veel kindertjes krijgt……En het is ook niet de bedoeling, dat je van die voor dit doel noodzakelijke seks geniet……’

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Hebben vrouwen een ziel? Dat is ook eeuwenlang de vraag geweest. Voor de zekerheid zijn alle aanhangers van de Grote Moeder systematisch op de brandstapel gegooid. Mannen zowel als vrouwen. maar het meest toch de vroedvrouwen en kruidenvrouwtjes. De Tante Betjes, die zich hun ziel niet lieten afpakken door het patriarchaat. De tegendraadse buitenbeentjes.

Ik weet niet, waarom de Zwarte Madonna me roept. Heks, een ouwe Calvinist. Totaal niet thuis in Maria verschijningen of apocriefe verhalen. Doe maar gewoon, zondaar, dan doe je al gek genoeg. Magdalena roept me al tijden besef ik nu. Al zeker dertig jaar.

Een eed zweren bij volle maan. Dat is wat ik heb gedaan. Ja, ik wil me sterker binden met die Zwarte Vrouw vanbinnen. Maria van Magdala, Torenvrouwe, droom in mijn dromen; Ik hou van jou.

©Toverheks.com

©Toverheks.com