Een zucht geeft lucht aan een hart vol smart. Maar werkt het ook bij angst en woede? Beter een beetje humor er tegenaan gooien. Lachen is overal goed voor. En: Er kleven ook positieve aspecten aan dit Corona tijdperk. Met name voor mensen met een kloterig immuunsysteem…….

Langzaamaan duiken er meer bemondkapte mensen op in het straatbeeld. Het zijn niet langer slechts oude dametjes op Ebikes, een incidentele razende heks op bezemsteel, verdwaalde toeristen of buitenlandse studenten. Ook gewone huis-tuin-en-keuken medelanders doen soms zo’n kopvod om hun toeter. Ik heb zelfs iemand zwaar op z’n Leids horen glibberen, niet gehinderd door dit beschermingsmiddel.

Ja, het gaat de goede kant op. Zeker voor het virus zelf. In dit tempo hebben we de besmettingsgraad binnen twee jaar terug gebracht naar een acceptabel niveau. Het schijnt dat zeker 85% van de bevolking zich min of meer aan de regels wil houden. Hoera!

Dat betekent nog altijd, dat 15% van plan is om zich nergens iets van aan te trekken. En dat is een flink percentage.

Maar laten we het positief blijven benaderen. wat kunnen die 15% nu eigenlijk aanrichten met hun gekwijl en gesnotter? Heel veel natuurlijk. Het blijft dweilen met de kraan open, zolang die groep zich anti sociaal blijft opstellen.

‘Wij Nederlanders zijn nu eenmaal heel eigenwijs,’ glimt een marktkoopvrouw trots, als ze wordt geïnterviewd over dit onderwerp op televisie. Het interesseert haar geen bal, wat die eigen wijsheid teweeg brengt. Is het wijsheid? Of heeft het mens stro in haar kop?

‘Ach, we hebben die mondkapjes maar verplicht gesteld om het duidelijk te krijgen,’ de baardaap van het RIVM debiteert zijn zoveelste stompzinnige uitspraak. Hiermee ondermijnt hij bij voorbaat willens en wetens het eventueel positieve effect van de mondkapjesplicht.

Waarom zou je je er in godsnaam aan houden, als een gezaghebbend figuur, het hoofd van de RIVM, het dragen ervan zo belachelijk maakt? Misschien wil hij zijn stoffige baard niet afscheren? En zijn die dingen gedragen in combinatie met schaambaard niet effectief? Ik doe maar een gooi….

Waarom is die man niet ontslagen? ‘Mondkapjes zijn gevaarlijk,’ roepen, alleen maar omdat er een tekort dreigt? Die man heeft heel wat onnodig besmette mensen op zijn geweten met die rare uitspraken. Zo niet erger…..

Ik kan het maar op 1 manier verklaren: Hij heeft dat moeten zeggen indertijd van Ruttekutte, die kon met zoiets stoms zelf niet aankomen natuurlijk! Tijdens zijn zogenaamde ‘intelligente lockdown’.

Ook zo’n bezopen begrip. Ik heb er nooit iets intelligents aan kunnen ontdekken. Het hele beleid staat sinds het begin bol van de stompzinnigheden. Het komt allemaal aan op ons gezond verstand, maar we zijn te stom om een mondkapje juist voor te doen tijdens de intelligente lockdown.

En nu houdt diezelfde Tutterutte de hand bovens s’mans baardige hoofd. Het verhaal zelf heeft intussen ook een baard.

Alle gekheid op een stokje, er zijn ook zeer positieve effecten van de Coronacrisis te bespeuren. Met name bij mensen met een waardeloos immuunsysteem, die het geluk hebben dit sluwe virus nog niet te hebben opgelopen.

‘Ik heb in geen tijden zo weinig griepjes gehad als het afgelopen half jaar,’ vertrouwt de Grote Vriendelijke Reus me onlangs toe. We staan buiten op flinke afstand van elkaar te klessebessen.

‘Ik heb dezelfde ervaring,’ roept Heks enthousiast, ‘Vlak voordat de pandemie begon, had ik een vaag griepje te pakken. Dat heeft een tijdje doorgesudderd. Daarna helemaal niks meer, tot ik een paar maanden terug weer een vaag virus op loop. Geen Corona, dat heb ik laten testen. Ook dit virus waart zoals gewoonlijk een tijdje rond in mijn lijf. En dat is alles….’

‘Normaal gesproken weet ik precies wat er zoal heerst, omdat ik alles op viraal gebied altijd mee pik. Zomer en winter. Ik heb elke maand wel een paar kleine gemene bezoekers, die de deur maar niet uit willen. Behalve dit jaar. Nog nooit zo weinig griep gehad, als de afgelopen periode. Ik ga die anderhalve meter, handgel en mondkapjes  gewoon handhaven in de toekomst!’

Het is natuurlijk wel zo, dat ik ondanks alle moeite en inzet toch een virusje heb opgepikt. Dat geeft ook te denken. Niet iedereen in mijn omgeving is voorzichtig helaas. Gelukkig hadden de onvoorzichtigen gewoon griep en geen Corona……. Maar je moet echt zo verschrikkelijk uitkijken, dat blijkt.

Ja, Heks, zemel maar lekker verder over die stomme kut Corona. alsof dat iemand interesseert. Zelf lees je helemaal niks meer, dat daarover gaat…..

Vandaag weer een wildvreemde thuiszorg over de vloer. Mijn vaste hulp laat het steeds afweten, omdat zijn vrouw telkens op Corona moet worden getest…….

‘We moeten het niet krijgen, Heksje, want hoe komen we er uit?’ zegt mijn zuster gisteren aan de telefoon. Ik belde de Don en zij pakte aan. Mijn telefoon doet af en toe de raarste dingen. Maar wat leuk om elkaar zo onverwacht te spreken!

‘Verpleeghuis vrees ik, als ik het al overleef…’ brom ik somber, ‘Pas maar goed op, zusje…..’ Niet zo gemakkelijk met een partner in het onderwijs, een thuiswonende dochter werkzaam in de verpleging en een eveneens thuiswonende zoon, die met kinderen werkt….

Dan zit ik hier betrekkelijk rustig. Zo lang ik binnen blijf. Zo lang ik niet de straat op ga. Niet te doen natuurlijk, met een paar hondjes…..

 

 

 

Ik hou van mijn. Tegen de klippen op. Ik bent zo lief. Ik zet mijn wereld op zijn kop. Wiens kop? Dat wil je wel weten. Mijn eigenste kop gaat over de kop! Niet meer vergeten! En kop op! En: ‘Schilder me, Heks, laat de beelden komen. Ik waak in je dromen. Je voelt je geveld, uitgeteld, maar het beste moet nog komen…..’

Hoe is het met je eed, Heks? Doe je er iets mee? Ben je bezig? En wat doe je dan? Hoe werkt dat, zo’n eed? En geloof je het nu zelf helemaal allemaal? Vragen, vragen.

Heks zit weer in de zon op haar balkon. Helaas is het weer lekker weer vandaag. Gisteren heerlijk in de regen gefietst met mijn hondje, zonder hierbij gehinderd te worden door allerlei hardlopers en fietsers. De absolute asocialen van het Corona tijdperk. Verslaafd aan het zo snel mogelijk van A naar B jakkeren. Op een paar dure sportschoenen of een onbetaalbare fiets.

Zonder daarbij rekening te houden met wat er op hun pad komt. Ze lopen desnoods dwars door je heen. Afgelopen week kwam er een tegenligger met een minachtende uitdrukking op het gezicht met zijn racefiets recht op Heks af. Alleen maar omdat ik ruimte vroeg om te passeren.

Hij nam met zijn wielrenmaatje, gezellig naast elkaar stoempend, het halve fietspad in beslag en vond dit provocerende gedrag het juiste antwoord op mijn verzoek.

Ik heb hem uiteindelijk een lel met een dummy van VikThor gegeven. Net voordat hij mij kon raken! Gisteren alleen maar uitgescholden door drie dikke jonge Moslima’s, die met zijn drieën op het fietspad liepen te wandelen. Kamerbreed naast elkaar. Met achterwerken waar Kim Kardashian jaloers op zou zijn.

Mijn verzoek om me te laten passeren levert een scheldpartij van jewelste op. Heks moet haar bek houden. Me dit en me dat. ‘Hoer’, schreeuwt de meest ordinaire van het stel tot slot, ‘Vieze lelijke dikke ouwe hoer!’

Een paar jongens met dezelfde etnische achtergrond lopen een stukje verderop. Ook midden op het fietspad. Zij maken ruim baan voor Heks. Grote glimlach. ‘Dat kan toch echt niet, mevrouw, u daarvoor uitschelden,’ zegt 1 van de knapen. De schat maakt het weer een beetje goed.

‘Het is al de tweede keer, dat ik zo wordt behandeld door dames met hoofddoek. Binnen een week! Ik weet, dat de meeste moslimmeisjes keurig thuis zitten te studeren. Maar als ze ordi zijn, dan zijn ze het ook goed. Mijn God,’ verzucht ik later tegen de Don. Wat mankeert die meiden?

Vanmorgen zit ik dan huilend voor de televisie. Een tearjerker film van jewelste brengt een stroom tranen op gang. Ik heb ook nog eens heel slecht geslapen. Wat verbrokkelde uurtjes bij elkaar gesprokkeld en daar moet ik het dan mee doen. Ik weet me met mezelf geen raad. Hier zit ik dan. In mijn eentje op een flatje. Met een lijf wat niet wil. In dit Corona-tijdperk.

Mijn kleine universum op zijn kop. Alleen. Alleen. Met een depressie van heb ik jou daar op de loer. Die morrelt al jaren aan mijn bestaan. Mijn overgrote woede is in feite een manier om niet inert bedlegerig te geraken. Zonder mijn woede had ik het niet gered.

Eindelijk kom ik op een punt, dat ik mijn eigen gevoelens en gedachten mag hebben. Voorheen had ik ze natuurlijk ook wel. Maar privé. Achter de voordeur. Zodra er mensen aan te pas kwamen, met name mensen die me lief zijn, raakte ik al snel in de verdunning.

Iets, dat me ook nu nog wel gebeurt, hoewel ik er helemaal niet meer tegen kan. Dat gedrag van mezelf. Pleasen en bevestigen. De ander voorop zetten. Alles om de lieve vrede te bewaren…..

Dan heb ik ook nog eens moeite met mijn nieuwe gedaante. Ik voel me er niet echt beter bij. Soms verlang ik zelfs terug naar die ouwe gezellige deurmat. De lieve pleaser. De positieveling. De eeuwige lieveling.

Ik kan intussen ook steeds beter zien, hoe dat proces van verdunning in zijn werk gaat. Hoe ik de eerste vijfendertig jaren van mijn leven op eieren heb gelopen. Hoe ik uiteindelijk toch zo’n belangrijke dierbare teleur heb gesteld. Hoe mijn moeder me dat nooit heeft vergeven. Ik was van haar. En niet van mezelf.

Een fenomeen, dat je vaker ziet bij moeders en dochters. Ik in elk geval wel. Sinds mijn ogen open zijn gegaan. Er is zelfs een televisieprogramma over gemaakt.Een hele serie afleveringen! Waar ik bijna niet naar kan kijken. ‘sMothered‘.

De ondraaglijke pijn om te worden afgerekend op wie je werkelijk bent. En het enorme verdriet, dat je blijkbaar niet goed bent zoals je bent. De schrik om de woede van mensen, omdat je het niet met hen eens bent. De diepe wond in Heks. Op haar veertiende is ze begonnen met helemaal haar bek te houden. Uit lijfsbehoud.

Total shut down.

Heks lijkt dan wel zo mondig en strijdbaar, maarrrrr……..

Ik heb paralel aan mijn leven geleefd. Steeds gericht op die ander. Conflictvermijdend. Sussend. Begrijpend. ‘Achterlijk loyaal’ zoals Peter van der Hurk het noemt.

Elke avond weer uren bezig om de boel van binnen weer op orde te brengen. Pogen om tussen mezelf en mijn bezette zelf overeenstemming te bereiken.

Het helpt ook niet mee, dat ik vannacht weer snotverkouden was. Na de niesbui van iemand, op slechts een paar meter afstand van Heks,  ben ik er niet gerust op, wat zich in lijn lijf afspeelt. Ik druppel Colloïdaal Zilver in mijn neusgaten. Gorgel met hetzelfde spul. Het zou moeten helpen tegen dit virus.

Er zit een tenenkrommende folder bij de grote fles, die ik heb aangeschaft. Het is, dat ik dit antivirale middel ken uit het AIDS-tijdperk. Het is dat ik weet, dat het geen gebakken lucht is, dit middeltje. Afgaande op de uitermate arrogant opgestelde bijgesloten brochure had ik de fles zo het raam uit gekeild….

En de Zwarte Dame dan, je eed? Dit is allemaal meer van hetzelfde gejammer, Heks. Over je onbegrepen bestaantje…..

Op televisie zie ik een man van het Leger Des Heils. Schiet me maar lek in welk programma. Ik zap langs en blijf hangen. De man vertelt wat hij voor zijn getroebleerde medemens probeert te doen.

‘Ik probeer het met hen uit te houden,’ Het is een ongelofelijke schat van een kerel, ‘Ik heb ontdekt, dat dat het allerbelangrijkste toch is om naar iemand te luisteren. Echt luisteren! Dat valt soms niet mee. Je moet het uithouden. Niet gelijk met een oplossing komen, dat werkt averechts. Heel soms ga ik hiermee nog in de fout, maar oplossingen aandragen werkt voor geen meter.’

Het met elkaar uithouden. Zonder oordeel gewoon luisteren, naar wat er in de ander leeft. Dus niet de ander dwingen om iets te zeggen of voelen, wat niet van die persoon is. Of het probleem eventjes te verklaren en op te lossen. Of roepen, dat heb ik ook en het gesprek te kapen…….

Holding Space is de term in de psychologie voor dit verschijnsel. Thich Nhat Hanh noemt het deep listening. Niks terug zeggen. Niet reageren. Vooral niet jouw persoonlijke mening er lekker overheen sproeien…….

In Plumvillage wordt altijd enorm geoefend met deze manier van naar elkaar luisteren tijden het dagelijks ‘dharma delen’. Je ‘darmen delen’ grapten we hier vaak over. Your gut.

Ook in deze kloostergemeenschap vinden mensen het vaak moeilijk om alleen te luisteren. Heks heeft, na het delen over haar leven met die rare ziekte, echt wel mensen over zich heen gekregen, die me direct een oplossing aanreikten.

In de vorm van hele dure behandelingen in verre oorden. Waarbij geen enkele garantie wordt geboden, dat je ook daadwerkelijk geneest. Menigeen voelt zich na alle aandacht van een set behandelaars veel beter na een tijdje. Maar je hoort zelden iets over de langetermijneffecten. Of die er zijn. Genezen doen die mensen in elk geval niet.

Zo jammer, want het doet het effect van deze benadering, het met iemand uithouden, deep listening, te niet. Je houdt er een juist enorm kutgevoel aan over.

Heks is ook wel eens enorm opgeknapt van haar kwaal. Ook ik dacht toen, dat het kwam doordat ik zo mijn best deed. Door het dieet, de accupunctuur. De paranormale behandelingen, het feit, dat ik mijn leven drastisch had omgegooid…..

Ik dacht dat het belangrijk was om te denken, dat ik werkelijk genezen was. Ik heb dat een ook jaren volgehouden, terwijl ik ondertussen nog vrij veel last had van mijn kwaal. Maar ik werkte weer. Ik deed weer een beetje mee. Dus weg met het idee van die ingebeelde ziekte…….

Maar de ziekte heeft met nederig gemaakt. Door keihard terug te komen. Door niet meer te reageren op het ‘mijn gloeiende best doen’. Ik ben tegenwoordig voornamelijk bezig om er binnen de mogelijkheden iets van te maken. Daarom doet het zo ontzettend zeer, als ik me weer moet verdedigen, dat ik nog steeds niet op wonderbaarlijke wijze genezen ben……

‘Heks, je moet je nooit meer verdedigen. Daarmee geef je heel veel macht aan hele domme mensen…’ drukte Peter van der Hurk me jaren geleden alweer op het hart.

Dus ik ga me dan ook niet verdedigen, voor alle woede, waar ik de laatste jaren tegenaan ben gelopen in mezelf. Mijn woede heeft me gered. Het heeft dat kleine cirkeltje doen ontstaan , waarop ik kan staan. Met mijn eigen gevoelens en gedachten. Waar jullie het absoluut mee oneens mogen zijn. Maar ze zijn wel ‘Van Mijn’.

Heks moet lachen. Die tekst wilde een grote liefde van me op zijn enorme buik laten tatoeëren. Nadat hij dertig kilo was aangekomen door de antidepressiva. Ja, humor moet ons redden!

Ik brandt een kaarsje en een geuroffer voor de Torenvrouwe. Als ik wil gaan schelden roep ik haar naam. Het valt me eerst niet eens op. Pas na een paar dagen begint het me te dagen. Durf ik ook hier haar steun in te vragen.

‘Schilder me, Heks, laat de beelden komen. Ik waak in je dromen. Je voelt je geveld, uitgeteld, maar het beste moet nog komen…..’