Vreemde vogels vind je overal. Je loopt de hoek om en komt er weer eentje tegen. Soms geven ze je een prachtige roos, maar er zijn ook gevederden, die hopla over je heen schijten. Volgens Chinezen brengt dat geluk. Ik ga dus vast een prachtige jaar tegemoet!

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Zaterdagmiddag spoed ik me naar de markt. Ik neem mijn hondje mee. Ik wil eventjes naar de Griek voor liflafjes. En naar de Marokkaan voor verse kruiden en prijswinnende haring. Thank God voor onze medelanders. Hoeven we niet aan de aardappelen met jus met de feestdagen.

Als ik de Mare op loop, knal ik bijna tegen een scootmobiel op. Mijn schele eksteroog valt op een gigantische bloem, die de achterkant van het voertuig opsiert. Gestoken op de plek, waar je normaliter krukken kunt plaatsen. ‘Wat een prachtige roos hebt u op uw voertuig zitten,’ roept Heks verrukt tegen de bestuurder van de mobiel. Een stevige Roma vrouw draait zich om. ‘Pakken,’ zegt ze streng.

Verbouwereerd kijk ik in twee schitterende gitzwarte ogen. Ze spuwen werkelijk vuur. Vreugdevuur. Iemand heeft die roos daar geplaatst vertelt ze me in rudimentair Nederlands. Zijzelf heeft ook geen idee wie. ‘Pakken,’ beëindigt ze haar verhaal.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Maar mevrouw, die roos is natuurlijk voor U, ik kan em onmogelijk aannemen,’ jeetje, wat gebruik ik veel woorden. Wat een bloemig taalgebruik. Ik hoor mezelf gewoonweg oreren, maar het helpt niet. Mijn gesprekspartner heeft niet veel woorden nodig.

‘Pakken.’

Zo krijg ik op de valreep van 2018 een prachtige roos cadeau van een echte toverkol. Ik bedank haar uitvoerig, maar daar heeft ze allemaal geen geduld voor. Met een zwaai van haar zwaar beringde hand neemt ze afscheid. De scootmobiel draait vliegensvlug de weg op. Ik versnel mijn pas om haar na te kijken.

Maar waar is ze nu gebleven? Ik speur tussen het winkelende publiek. Tuur de hele Lange Mare af. Zo’n mobiel zie je echt niet over het hoofd. Toch is de dame verdwenen. Opgegaan in rook lijkt wel. Geïmplodeerd met scootmobiel en al. Wonderbaarlijk toch weer.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Ik loop de markt op. ‘Wat zou het leuk zijn om de Wilde Boerenzoon tegen te komen,’ denk ik bij mezelf. Als ik alles heb gekocht wat ik nodig denk te hebben verlaat ik de warenmarkt. Op het Gangetje komt een reus me tegemoet. Met open armen. Het is de Wilde in persona. ‘Ik hoopte je al tegen te komen, Heks,’ galmt hij me tegemoet.

We spreken af in een koffiehuis. Heks laat snel eventjes haar hondje uit in het park en mijn vriend haalt zijn boodschappen. Een half uurtje later zitten we samen aan een tafeltje. Al snel zitten we uitgebreid te klessebessen.

Eerst met een dame erbij, die Heks net heeft leren kennen. Ze heeft op tweede kerstdag haar 14 jarige hondje laten inslapen. ‘Natuurlijk op een feestdag, dat is altijd zo. Het was volstrekt onverwacht. Maar ja, ze was natuurlijk wel stokoud voor een labrador/herder combinatie,’ verzucht de vrouw verdrietig.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Intussen kriebelt ze VikThor achter zijn oortjes. Hij gaat er helemaal voor liggen. ‘Dank je wel, dat ik me eventjes heb mogen vergrijpen aan je hondje,’ glimlacht ze bij het afscheid.

Nadat ze is vertrokken neemt een mij onbekende man haar plaats in aan het tafeltje voor het raam. Ik haal snel mijn in de hoek geparkeerde boodschappentas en dikke jas weg. ‘Niet nodig,’ wuift hij, maar ik heb alweer iemand lopen pleasen voor ik het in de gaten heb. Ik zet de spulletjes op de stoel naast me.

Terwijl ik met de Wilde zit te praten schuift er nog iemand aan bij de man aan de tafel naast ons. Een ouwe hipster met een lange baard. Ze gaan samen kranten zitten lezen. Af en toe bespreken ze wat ze tegen komen. Terwijl ook wij doorpraten bekruipt me een naar gevoel.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Uit de rug van de eerste man groeit een bult ergernis. Ik voel het geërgerd tegen me aanschurken. ‘Niks van aantrekken, Heks,’ zeg ik tegen mezelf. Misschien verbeeld ik het me overigens. Ik buig me voorover naar de Wilde. Het is rumoerig in het koffiehuis. Ik kan hem nauwelijks verstaan.

Plotseling schiet de kerel naast ons finaal uit zijn slof. Hij draait zich om met een woeste vuistbeweging. Slaat in de lucht pal naast me. Schreeuwt dat ik mijn stomme achterlijke kutbek moet houden. Brult nog wat zeer onaangename dingen in mijn richting. En als een duveltje verdwijnt hij weer in zijn dozige zelf. Draait zich weer om. Leest gewoon verder.

Alsof hij zich niet zojuist gigantisch heeft misdragen.

Ik zit te shaken van schrik. Al mijn zenuwbanen slaan op tilt. ‘Gaan we ons hier iets van aantrekken?’ zeg ik echter rustig tegen de Wilde, ‘Ik dacht het niet toch? Als hij rust en stilte wil gaat hij maar kranten lezen in de bibliotheek! Hier heb ik geen zin meer in. Ik heb vaak genoeg van dit soort miezerige mannetjes op mijn kloten gekregen!’

De hipster vriend van de idioot draait zich om. Hij begint een heel verhaal over lawaai en dat we misschien toch wel hard praten. Het lijkt me een redelijke kerel. ‘Het is hier uitermate rumoerig, beste man, ik kan mezelf bijna niet verstaan. Ik wil best rekening houden met iemand, die het vriendelijk vraagt. Uw vriend is uitermate onbeschoft.’

©Toverheks.com

Tot mijn verbazing geeft de man dat grif toe. Er ontstaat een gesprek tussen de Wilde en de man over dit soort lompe communicatie en hoe het beter kan. De sukkel naast hem zegt geen woord. Hij zit zogenaamd verdiept in zijn lectuur nadrukkelijk te zwijgen.

Geen excuus. De lul vindt het de normaalste zaak van de wereld om zo uit te halen naar een wildvreemde vrouw. Het is overigens bepaald niet de eerste keer dat ik zoiets meemaak. Is hij beledigd, dat ik hem niet zag staan, toen hij binnenkwam? Waren dat soms avances die hij maakte in eerste instantie? Wil hij wellicht aandacht?

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Wat gebeurde daar nu eigenlijk, ik heb nog nooit zoiets gezien, wat een agressie. En het was echt totaal op jou gericht. Bizar gewoonweg. En ik bleef volledig buiten schot, volgens mij vond hij mij zelfs wel aardig. Volstrekt gestoord. Gaat het weer een beetje? Jij vertelt wel vaker zulke verhalen, Heks, maar nu zag ik het met mijn eigen ogen. Wat een idioot. Ik zat helemaal te trillen na die uitval. Jij ook?’ vraagt De Boerenzoon achteraf bij het afscheid.

Ja, wat zullen we ervan zeggen? Heks heeft een onweerstaanbare aantrekkingskracht op narcistische randdebielen. Altijd gehad. Deze man lijkt sprekend op mijn ex. Zowel qua uiterlijk als qua gedrag. Een mooie man met een slecht karakter. De kunst is om het niet meer binnen te laten komen.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Oudjaarsdag mediteer ik met de schedelheksjes voor de vrede. Precies om 1 uur ’s middags arriveer ik bij Maan. Zij organiseert dit elk jaar. ‘Overal over de wereld doen lichtwerkers mee aan deze meditatie. Om 13.00 lokale tijd. Het gaat als een golf de wereld rond,’ aldus mijn lieve heksenvriendin.

Zoals elk jaar worden we verwend met heerlijke mince pies en koekjes. Op de salontafel staat een prachtig veld vol kristallen. Draken, elfen, raven en heksenvingers….. en heel veel kristallen schedeltjes. Maan plaatst mijn meegebrachte kristallen vrienden in het veld. Even later begint ze met de geleide meditatie.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Ze neemt ons mee de ruimte in. Op drakenruggen rijden we door het universum. We kijken naar die prachtige heksengolf van liefde en vrede, die de aarde omspoelt. Heks knikkebolt, zo ver weg zijn we. Na twee minuten is het alweer klaar. Een lichtflits. Een ademtocht.

‘Hoe lang zijn we bezig geweest, Maan?’ Nou toch zeker drie kwartier. Maar ja, buiten tijd en ruimte. Geen wonder dat je het besef daarvan een beetje kwijt raakt.

‘Lieve Heks, ik was zo blij met je laatste blog. Je bent al drie jaar aan het afgeven op alles en iedereen, maar het wordt tijd om los te laten! Doorzetten hoor, lieverd! Een prachtig jaar toegewenst. Komend jaar ga ik de maandelijkse schedelmeditaties weer oppakken.’

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Ja, het is tijd om los te laten. Alle onterechte agressie. Alle kledders voor mijn kop. Al die keren, dat ik boksbal ben geweest van machteloze mensen. Genoeg moois te beleven in de wereld. Ik hoef de deur maar uit te lopen en ik krijg al een schitterende roos van een levensechte heks bijvoorbeeld!

Het leven kietelt je onder de kin en slaat je om de oren. Het is maar de vraag wat je binnen laat komen. Rumi spoort ons aan om alles welkom te heten. En misschien is dat wel het hele eieren eten.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Ik heb teveel nee gezegd de laatste  jaren. Dit wil ik niet. Dat wil ik niet. NEE, NEE, NEE.

Is het niet eens tijd om JA te zeggen? Uit de grond van mijn hart. Tegen alles wat ik wel wil!

Oud en nieuw vier ik alleen. Steenvrouw kom even eten. Ik bel een uurtje met de Don. Rond tien uur lig ik languit te kijken naar Esio Trot. Een geweldig leuke film over echte liefde. Tussen lieve mensen. En vooral ook over geduld.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Rumi

De herberg

Dit mens-zijn is een soort herberg
Elke ochtend weer nieuw bezoek.

 

Een vreugde, een depressie, een benauwdheid,
een flits van inzicht komt
als een onverwachte gast.

 

Verwelkom ze; ontvang ze allemaal gastvrij
zelfs als er een menigte verdriet binnenstormt
die met geweld je hele huisraad kort en klein slaat.

 

Behandel dan toch elke gast met eerbied.
Misschien komt hij de boel ontruimen
om plaats te maken voor extase…….

 

De donkere gedachte, schaamte, het venijn,
ontmoet ze bij de voordeur met een brede grijns
en vraag ze om erbij te komen zitten.

 

Wees blij met iedereen die langskomt
de hemel heeft ze stuk voor stuk gestuurd
om jou als raadgever te dienen.

Gouden dag met zilveren rand. Een juweeltje! En toch niks bijzonders, gewoon mijn postzegelbestaan met al mijn partners…..

schoonmaken, balende vrouw

Waar te beginnen?

Eindelijk ben ik dan begonnen met het opruimen van mijn kledingkast. Kledingkamer beter gezegd. Mijn werkkamer is toch eigenlijk een soort walk in closet zo langzamerhand! Zoals altijd bij opruimacties wordt het eerst een enorme puinhoop….. Alles is van zijn plek nu. Zo binnen, zo buiten. Mijn werkkamer is redelijk representatief voor mijn leven momenteel…..

heks met bezemsteel

Hocuspocus

Vanavond fiets ik door de regen naar Steenvrouw. Ik laat de boel de boel en schuif aan aan haar gastvrije eettafel. Ze schenkt heerlijke wijn bij het eten. Na een paar glazen zijn we teut. ‘Wil je nog een glaasje?’ Ondeugend kijkt mijn vriendin me aan. Ik moet nog naar huis fietsen. ‘Dan wil ik eerst even dansen, schat,’ antwoordt Heks. Even later zwieren we door de kamer op muziek van Joe Cocker. Een minifeestje!

Om een uur of tien fiets ik weer naar huis. Het is al behoorlijk aan het schemeren. De natte kledderregen doet herfstig aan. Oh, wat is het fijn, dat we nog een stukje zomer te gaan hebben. Begrijp me niet verkeerd, ik hou van de herfst. De kleuren, geuren en rijkdom aan rijpe gewassen. Maar dit lauwe klimaat, waar zelfs een regenbui niet verkleumend werkt doet me goed. Van mij mogen de mussen nog wel even van het dak vallen. Van de hitte….

heks op bezemsteel

Met droog weer is het lekker vliegen

In mijn huis verschijnen vakantieattributen. Een set pannen zwerft door mijn woonkamer. De tent is geheel compleet onder het bed vandaan gekomen. Er staan wat goede flessen wijn klaar om meegenomen te worden. En een paar nieuwe campingwijnglazen!

heks witte dame

Heksje is er klaar voor!

Morgen ga ik verder met opruimen. Ik heb opeens de spirit. Verheug me op het resultaat. Stel je voor, dat ik gewoon alles weer kan vinden! Dat is me al in geen jaren gelukt. Eigenlijk niet meer sinds de stelende thuiszorg. De puinhoop, die toen is ontstaan in mijn kledingkast en in mijn hoofd, wordt nu eindelijk aangepakt. Hoera! Een goed begin is het halve werk.

Terwijl ik mijn blog schrijf krijg ik een mailtje van de dochter van één van mijn zusters. Ze leest een boek voor aan haar kinderen van Roald Dahl: ‘Joris en de geheimzinnige toverdrank.’ Ik heb ooit tijdens een logeerpartij dat hele boek in één avond aan haar voorgelezen. Ze is het niet vergeten! Wat leuk! Ik citeer:

“Maar goed, vandaag lag Joris eindelijk op de mat. En we zijn al bijna op de helft, het is zo leuk. En ik zie mezelf weer liggen, in jouw wandbeschilderde logeerkamer op de vloer, met allerhande knuffels of bijzondere beesten om me heen, mijn ogen nog maar net open kunnen houdend… Heb je het ooit niet in een avond uitgelezen, of zijn we de volgende dag verder gegaan? Hoe dan ook, elke keer als ik grootmoe laat krijsen, denk ik aan jou, want jij kon zo’n heerlijk gemene knauw in je stem leggen. Daar oefen ik nog op! Dat wilde ik je toch even vertellen..”

Ja, dat geluid heb ik van nature. Echt heksengekrijs…..

dronken heks vliegt tegen boom

Boink!!!

Heks krijgt droevig nieuws en bereid zich voor op een verdrietig afscheid. Maar het betekent ook het weerzien van vele jeugdvrienden.

Vanmorgen lag er een rouwkaart in de brievenbus. De moeder van mijn beste jeugdvrienden is overleden. Morgen is het afscheid. Heks gaat er natuurlijk naar toe.

Op mijn veertiende kwam ik voor het eerst over de vloer bij dit gezin, bestaande uit vier zoons, een puberale vader en moeder de vrouw. De oudste zoon is gedurende bijna twintig jaar mijn beste vriend geweest, een bloedbroeder. De tweede zoon bezorgde mij m’n eerste liefdestrauma. De derde heeft me weleens in een dronken bui gezoend. En de vierde is redelijk recent jarenlang hier over de vloer gekomen.

De moeder had het zwaar tussen al die jongens. En een eeuwig puberende vader. Ze was dolblij met een paar meiden over de vloer. Ze inspireerde ons in onze feministische ideeën , zelf hield ze zich bezig met feministische bevrijdingstheologie. Ook zocht ze steun, als ze weer eens het onderspit dolf in het puberale patriarchaat, waar ze in leefde. Ik benijdde haar niet….

Je ziet dus, dat er een diepe verbinding bestaat tussen de Heks en dit gezin. Rondom de zoons en Heks is een hele vriendenkring gaan cirkelen. Deze groep heeft tot op de dag van vandaag contact. Ik hoor er  overigens niet meer echt actief bij. Mijn plek is ingenomen door mijn eerste echte verkering. Toen ik die relatie uitmaakte, nam hij mijn hele vriendenkring over!

Maar gelukkig biedt het leven altijd weer nieuwe kansen. Dus zit over de vriendenkring van Heks maar niet in. Die is zeer uitgebreid!

Morgen een trip naar mijn adolescente jaren. Het is een droevige aanleiding, maar ik verheug me ook op het weerzien met mijn oude vrienden.

Heks woont in Bermudadriehoekig veld van verduistering en verdwijning. Mysterieuze krachten verplaatsen haar huisraad van hot naar haar….

schrikken, vrede

Zulke oren schrik ik niet van

Vanmiddag valt het me opeens op tijdens het afrekenen van wat boodschappen, dat mijn creditcard niet op zijn vertrouwde plek in mijn portemonnaie  zit. Huh? Wat krijgen we nu? Op een holletje laveer ik tussen balende verkleumde toeristen en verhitte koopjesjagers door richting huis. Daar keer ik tassen om, kijk op onwaarschijnlijke plekken. En nog maar eens op de enige waarschijnlijke, mijn portefeuille. Ik haal die opnieuw helemaal leeg. Zoek onder het bed, ook zo’n vergaderplaats van weggelopen,-slopen en-kropen objecten.

schrikken

Soms vind je iets wel terug en ben je toch niet blij

Want daar ben ik intussen van overtuigd. Mijn halve huisraad heeft pootjes. En wandelt nieuwsgierig door mijn huis. Om een uiltje te knappen onder mijn bed…..

halloween_deed_schrikken_de_zwarte_decoratie_van_d_fotobeeld-rd022912b855549c7bc722f28789bd390_x7saw_8byvr_512

Ik weet van niets, mijn naam is haas, ik ben de onschuld zelve…

Nergens die verduvelde creditcard te bekennen. Ik probeer mijn hoofd helder te krijgen. Wanneer heb ik dat ding voor het laatst gezien? Helaas is het weer een echte whiplashdag vandaag. ‘Tuut tuut’, doet mijn hoofd. “U bent de eerst wachtende, tuut, tuut. Nu even niet. Zoek het uit. Tuut.’ Weken geleden heb ik met de kaart medicijnen besteld via internet, dat herinner ik me nog wel. Die bestelling is intussen zoek geraakt tijdens het versturen, berichtte het toeleverbedrijf me afgelopen week.

schrikkende vrouw

Nutteloze stress, Arghhgll, zinloze zoektochten

Alles raakt ook maar zoek in en om huize heks. Zelfs op weg naar mijn toverhol verdwijnen er dingen. Alsof ik in een Bermudadriehoekachtig veld verkeer.

Uiteindelijk blokkeer ik  creditcard dan maar. De mensen zijn heel vriendelijk, meelevend en behulpzaam. Er missen gelukkig nog geen gekke bedragen van de rekening….Tien minuten later komt de kaart tevoorschijn uit mijn tasje met autopapieren. Huh?

kiekeboe, verstoppen,

Plotseling springt de kaart tevoorschijn

Ja, pootjes gekregen, aan de wandel gegaan en in slaap gevallen onderweg, In dat tasje. Een andere verklaring heb ik er niet voor. Dus heb ik me geheel nutteloos opgewonden, nijdig gemaakt, zorgen ook. Ouderwets in de rats gezeten. En een legertje mensen aan het werk gezet om de kaart te vervangen.

animaatjes-schrikken-86811

Goeie hemel, wat een stress

Zo zit een mensenleven toch vol onnodig drama en overbodige actie. Echt, de helft kun je vaak schrappen van alle stress en zorgen. Maar met wat drama hebben we wel weer iets om over te kletsen, roddelen of ouwehoeren natuurlijk. Het is een basisbestanddeel van het ultieme glijmiddel in de sociale wandelgangen van de goddelijke soap: Een goed verhaal…..

zich een hoedje schrikken

Een hoedje schrik ik me maar wat graag echter!

Temperamentvolle roodharige bijna ontsnapt uit kliniek: Zij is heel wat sneller dan parkeerbeheerders

lekker slopen

IK HEB ZIN IN KATTEKWAAD

Vanmorgen kon ik toch mijn rooie poes Aafje brengen voor een sterilisatie. Onderweg naar de dierenarts sloopte ze de bodem uit de rieten vervoersmand. Met mijn hand onder de gammele mand leverde ik mijn kostbare schat af aan de balie. Aan het eind van de ochtend kon ik haar weer ophalen.

katten-15046katten-15046

In de tussentijd ging ik mijn parkeervergunning verlengen. In het Stadsbouwhuis was het druk. Ik trok een volgnummer uit de automaat. Landerig hingen mensen rond een tafel. Ik streek neer op een lege plek. Er lagen stapels gratis krantjes. Uit pure verveling las ik berichten uit de Bollenstreek.

Is helemaal in zijn nopjes nu

ThayThay heeft zijn zus echt gemist

Aan de overkant van de tafel zat iemand, die ik ken. Maar ze herkent mij nooit. Hoe komt dat toch? Dat je soms in elkaars verhaal niet voorkomt. Of welkom bent. En dan kom je elkaar toch bij dierbare vrienden weer tegen…. Zit je weer samen aan een tafel!

dat wel

Beetje zielig

De wachtenden voor mij worden tergend langzaam weggewerkt. Er zijn twee baliemedewerkers beschikbaar voor de parkeerzooi. De ene is verwikkeld in een complexe aanvraag. De andere gaat koffie drinken. Zucht.

want ik heb veel buikvet....

Nu wordt ik een dikke schommel!!!!!

De lucht wordt ijl van ergernis. De overgebleven medewerker kieskauwt zich langzaam een weg door de volgnummers. Tijd verstrijkt. De vrouw komt terug. Ze roept de volgende op, niemand komt. Zo gaat het een keer of vier, vijf. “Ze zijn zeker weggegaan”, luidt haar conclusie. “Drie keer raden waarom”, murmelt de tafel.

samen met Leonoor en ThayThay

Dit doet die kleine Aafje elke avond

Om een uur of elf belt de dierenkliniek. “Kom alstublieft  Aafje halen. Ze wil naar huis!” Huh? Ze is nauwelijks van de operatietafel af en ze wil iets? Als ik in de praktijk aankom, ontsnapt Aaf net uit haar mand. Ze heeft een compleet gat gemaakt aan de voorkant. Een assistente kan haar nog net in haar lurven grijpen.

Kitty

Pittig

“Wat een leuke kat is het toch’, verzuchten de dames achter de balie. Ze geven me nog een heleboel instructies. En een vel papier met leefregels. Ook krijg ik er weer veel punten bij op mijn spaarkaart…

naar huis!!!!!!!

Nu

De mand is niet meer te gebruiken. In een geleende plastic vervoerscontainer neem ik haar mee naar huis. Daar kalmeert ze weer helemaal en kruipt uiteindelijk tegen ma aan in bed. Heks is ook wel moe van al die avonturen, dus samen ronken we de hele middag door.

lekker

Slaap

 

Nog steeds ligt ze stijf tegen me aan te dutten. Een ietsepietsie zielig. Met duffe oogjes. Maar ze eet weer goed en wandelt soms een stukje door het huis. Het komt wel goed met dit meisje….

vertrouwd

Eindelijk weer thuis