Zondagmiddag krijg ik een berichtje van Pluim:’Ben morgen in de buurt, strandwandeling?’ Ja, superleuk! ‘Ik zorg voor de lunch!’ mail ik hem terug. Heks loopt een beetje te kreukelen, dus zo’n vrolijk initiatief is zeer welkom! Diezelfde avond kook ik de sterren van de hemel voor Frogs. Het voorgerecht is een heel lekker tomatensoepje. Ik maak genoeg voor een weeshuis.

Fruit drie uien, drie tenen knoflook, smoor een kilo tomaten, voeg water toe, bouillonblokjes, twee waspenen en drie stengels bleekselderij,  Even laten koken, oregano toevoegen, mespunt cayennepeper, pureren.

Drie ons gehakt vermengen met een eitje, glutenvrij brood, peper, zout, uitje, knoflook en oregano. Bak in ruim olijfolie piepkleine gehaktballetjes. Voeg toe aan de soep. Mmmmmmmm.

Maandagmiddag rond het middaguur staat Pluim op de stoep. We lunchen uitgebreid. Met de heerlijke soep en andere verwennerijen. Daarna rijden we naar het strand. We lopen een enorme ronde. Het is fantastisch weer. Ysbrandt is zielsgelukkig. Enthousiast springt hij door de golven.

En weer raken we niet uitgepraat. Deze hele oude vriendschap ondergaat een metamorfose. Wordt door de tijd heen getild naar het nu. Sprankelt met vertrouwde zwartepietenchemie. Goeie hemel, wat hebben we weer veel te bespreken!

Op de terugweg halen we tulpen bij de knappe bollenboer. Al mijn vriendinnen weten nu over wie ik het heb. We zijn het daarover helemaal eens. Hij heeft de beste bloemen en is een stuk.

De knappe is er niet, maar een zoon of vakantiekracht verkoopt ons een paar prachtige bossen. Tevreden rijden we naar huis. Met rozige wangen van de zon en het glas witte wijn bij ‘Brasserie de Badmeester’. De middag is voorbijgevlogen.

‘Kom Pluim, we gaan nog even lekker gekke foto’s maken!’ zegt Heks bij het afscheid. Bekkentrekkend kijken we in de camera. ‘De bloemen moeten erop!’ ‘Dank voor die bloemen!’ roept Pluim door het dolle, met een lekker paus-accent. ‘Ja,ja, dank, dank!’ We buigen, wuiven de bloemen heen en weer voor de camera. Pluim ontdekt het gaatje, waar de lens zich bevindt. We maken nog een paar uiterst vreemde foto’s met zijn vinger voor de lens.

Als ik hem ’s avonds die plaatjes stuur, moet hij erg lachen. ‘Gesneden tulpen en een onbesneden vinger….’ reageert hij. Daar moet Heks dan weer om lachen. En dat komt vooral, omdat we het diezelfde middag uitgebreid over het fenomeen besnijdenis hebben gehad. En dan vooral de variant bij vrouwen. Pluim heeft beroepsmatig veel met deze groep te maken gehad. En daar valt weinig te lachen kan ik je verzekeren.

We nemen afscheid. Het is al een soort traditie, die gekke foto’s. In de hernieuwde vriendschap. Eerst lunchen, dan wandelen en tot slot: Pietenchemie!!!!