Vandaag weer een dagje bed. Na een lange nacht slapen. Doorslapen. Maar liefst 12 uur lang. Met even een uitlaatronde en douchen tussendoor. Zo heerlijk!
Zojuist naar het Leidse Hout geweest met de woefies. Op mijn dooie gemakje. Het is fantastisch weer. Zonnetje en niet te warm. Hondjes springen bommetjes in een zandsloot. VikThor een hoge boog en Freya een snoekduik.
‘Wat zat ik nu te zeuren,’ speelt er door mijn hoofd, ‘Onlangs op mijn blog. Gemekker over mijn hopeloze aandoening. Alsof dat helpt. Ik jaag er mensen alleen maar mee de deur uit…’
‘Misschien komt er nu door Long Covid meer begrip voor jouw ziekte,’ appt Neef J me onlangs. Hij is arts. Hij weet er iets vanaf. ‘Dat zou mooi zijn, maar die mensen lopen ook tegen veel onbegrip aan,’ reageert Heks.
Op de begrafenis van mijn geliefde tante duikt opeens iemand op met die aandoening. Hijgend en puffend lopend achter een rollator. Een paar jaar geleden nog helemaal actief en midden in het leven.
‘Ik ben toch zo moe de hele tijd,’ kreunt hij. Daar had hij voor die ellendige ziekte geen last van. Hij staat bekend als het bruisende hart van elk feestje.
Mensen met Long Covid praten graag met Heks. Als zijnde ervaringsdeskundige op het gebied van post virale aandoeningen. Hun leven is ook helemaal op de schop gegaan door hun ziekte. Van de ene op de andere dag.
Heks hakt al heel lang met dat bijltje. Dat aspect komt verder niet aan bod. Ik begrijp het. Lopend op mijn tandvlees. Het is toch al heel vermoeiend allemaal. Zo’n begrafenis en al die familie.
Ik loop echt spitsroeden die dag. Ik moet alle zeilen bijzetten om goed in mijn bescherming te staan. Zo zorg ik ervoor nergens alleen te lopen, altijd in de buurt van anderen. Ook hou ik mijn drankje zorgvuldig in de gaten tijdens de borrel achteraf, zodat er geen drugs in kunnen worden gegooid door de onverlaat.
Niet voor de tweede keer, meneer. Eveneens parkeer ik mijn auto vol in het zicht. Zodat niemand me kan besluipen als ik er in stap bijvoorbeeld. Ik wil geen klap op mijn kanis meer krijgen. Of een doodtrap in mijn rug.
Heks is helaas niet veilig temidden van haar eigen familie. Maar goed: Ik heb het volbracht en dat verdient toch een schouderklopje.
Maar alle gemekker op een stokje: Mijn problemen zijn peanuts met wat de gemiddelde mens momenteel meemaakt in bepaalde delen van onze verworden wereld.
Binnenkort heb ik weer een bijeenkomst met mijn spirituele Boeddhistische familie. Online! Ik ben dus wel degelijk lid van online communities. Zoals me onlangs dringend werd geadviseerd als oplossing voor al mijn problemen.
Het is een internationaal gezelschap. Overblijfsel van de 21 dagen retraite in 2018 in Plumvillage met wijlen zuster Orchidee. Mijn geliefde vriendin. De allerlaatste met haar als hoofd van de familie.
Van die groep van pakweg 20/25 mensen is nog een handvol over. Een bejaard echtpaar uit Jeruzalem. Een lerares uit de VS. Een therapeute uit Portugal. Een dirigente uit Utrecht. Een beeldschone Braziliaanse. En een Hollandse Toverheks.
Soms sluiten er nog wat leden van de groep aan, maar dit is wel de harde kern.
Onze bijeenkomsten beginnen doorgaans met een rondje ‘Hoe gaat het?’ Die rondjes zijn avondvullend momenteel. Met alle afschuwelijke ontwikkelingen in Israël en Gaza. Niet iedereen, die daar woont is het eens met die regerende gek.
Mijn vrienden gaan wekelijks de straat op om te protesteren tegen de oorlog. Zij werken met Palestijnen samen. Ze doen dit en dat, zus en zo. Maar het helpt niks. De genocide gaat gewoon door.
“Wat ben je mager,’ roept Heks tegen haar Israëlische vriendin. Het is waar, ze is kilo’s afgevallen de afgelopen tijd. ‘Ach Heks,’ reageert ze laconiek, ‘Niets zo goed voor de lijn als midden in de nacht op en neer rennen naar een schuilkelder.’
Mijn Amerikaanse vriendin bevindt zich temidden van de gekte aldaar. Razzia’s. Deportaties. Een megalomane gek aan het bewind. ‘Heks, het is hier burgeroorlog,’ besluit ze haar betoog.
Ik herinner me hoe opgelucht ze was toen Biden werd verkozen. ‘Een golf van ontspanning gaat door het land,’ zei ze blij, ‘Wat een zegen, dat die gek weg is.’
Nou, gek is terug van weggeweest. En hij gaat tekeer als een beest. Hij ligt dan wel weer onder vuur momenteel, vanwege het zoveelste schandaal. Maar de geschiedenis leert, dat hij daar doorgaans mee weg komt. Heks verwacht er allemaal niet teveel van.
Ik volg die malloot overigens niet. Ik zap weg, als hij in beeld komt. Ik gooi elke krant met zijn beeltenis linea recta in de kattenbak. Alles wat je aandacht geeft groeit. Die man krijgt veel teveel aandacht. Maar niet van Heks.
Hetgeen niet weg neemt, dat ik toch op de hoogte ben van de gebeurtenissen. Ik ontkom er niet aan. De wereld gonst ervan.
Vroeger was er een wekelijks televisieprogramma genaamd: ‘De toestand in wereld door G.B.J. Hilterman.‘ Heks keek er soms naar met haar toenmalige geliefde. Na het roken van een flinke joint. We kregen altijd de slappe lach van die man. We vonden hem heel ouwbollig en extreem rechts. Dat waren wij niet. Wij waren absolute pacifisten.
Tegenover mijn huis is een hotel. Het zit al sinds jaar en dag vol Oekraïners. Hele gezinnen zitten opgepropt in een kamertje. Met douche en toilet. Dat wel. Maar koken moet beneden in een gemeenschappelijke keuken.
Voor het hotel staan mensen enorm te paffen. Dag en nacht. Hun zorgen gematerialiseerd tot een onheilspellende rookwolk.
Oekraïnse pubers chillen op het bankje hier voor de deur. Ook dag en nacht. Ze komen op hun hippe fatbikes aanscheuren en roken vage sigaretjes. Exotische peuken liggen her en der verspreid op de stoep. ‘Rapen jullie ze wel eventjes op?’ vraag ik soms oude taarterig. ‘Ja, mevrouw,’ antwoorden ze beleefd. Om het dan niet te doen. Of soms een klein beetje.
Dus ja, ik mekker over mijn leventje. Over het feit, dat ik zoveel tijd in bed doorbreng. Ook met dit mooie weer. Over het onbegrip en de eenzaamheid, die daarmee gepaard gaat. Over de eeuwige kwalen en kwaaltjes. De terugvallen, een deel van de pathologie van ME, ondanks al mijn inspanningen om mijn situatie te verbeteren.
Maar ik leef vooralsnog in een vrij land. Ik kan maar zeggen wat ik wil. Alhoewel we dan weer wel op plaats 3 staan in Europa met femicide. De positie van de vrouw laat nogal wat te wensen over hier ter lande. Zo is het altijd wat.
Heks rijdt over de markt. Incognito. Pet met grote klep op haar boze bolletje. Enorme zonnebril tegen al dat felle licht. Mijn blik is wazig, zoals altijd op mindere dagen. Al mijn spieren geven er de brui aan. Ook mijn oogspieren.
Ik koop wat kip voor poes Lapje. Ze is zwak op de maag. Ik maak toch wat grappen met de andere klanten. Dan word ik omhelst door een vriendinnetje. ‘Zullen we een bakkie doen?’
We zoeken een tafeltje op een terras. Nergens is plek. Pas op het vierde terrasje kunnen we terecht. Alsof de duvel ermee speelt.
We strijken neer. Vriendinnetje trakteert op koffie. Vertelt over haar leven. Heks luistert. Vakantie hier. Reisje daar. Heks gaat nergens heen. Of toch: Ik ga een weekendje weg binnenkort. Een homeopatische dosis zomervakantie.
‘Niks aan, die reis, de cursus sjamanisme was ver beneden peil, zonde van mijn geld. Maar ik heb wel een aantal mensen daar een zet in hun spirituele ontwikkeling kunnen geven……’
Heks is zo moe het afgelopen half jaar. Na vier venijnige griepaanvallen waren echt alle reserves helemaal op. Geen milimetertje energie in de tank. Dus dagelijks modderen om de dag door te komen. Elk weekend het hele weekend in bed. Met tussendoor uitlaatrondjes met de hondjes.
Heks’ energiehuishouding is als die van een oude telefoon. Haar batterij loopt leeg bij het minste of geringste. Opladen duurt eindeloos lang. Drie keer schrikken en de batterij ligt weer plat.
‘Hoe gaat het met jou?’ vraagt vriendin. Heks vertelt in een paar zinnen hoe het gaat. Of beter, hoe het niet gaat. De griepwinter gevolgd door snotlente. Hoe dat doorwerkt in de zomer. Het eeuwige ziek zijn. Al die uren in bed. Hoe dat je uitholt. ‘Ik voel me vaak eenzaam…’ geef ik tot slot toe.
Vriendin pakt direct haar telefoon en begint te zoeken. ‘Je moet je gewoon bij online communities aansluiten,’ lost ze het probleem ter plekke snel en efficiënt op. ‘Gewoon dit en dat en zus en zo.’ Vliegensvlug scrolt ze door haar mobiel op zoek naar die communities.
Eerder heeft ze al eens geroepen, dat ik de ellende met mijn familie gewoon achter me moet laten. Gewoon. Ook opgelost. Toen ik hevig liefdesverdriet had over een verbroken relatie was haar gouden advies om lesbisch te worden……
‘Jouw ziekte is gewoon een schuurpapiertje van het leven’, vertrouwde ze me ooit toe. Ik weet nog steeds niet helemaal hoe ik dit moet zien. Word ik een gepolijst mens van die kloteziekte? Schuurt mijn aandoening mijn stekels, horens en schubben weg?
Vandaag zeg ik er iets van. ‘Hou asjeblieft op met het op te lossen. Ik krijg nu het gevoel, dat ik me moet verdedigen tegen al jouw aanbevelingen. Ik wil geen advies of oplossing. Ik wil alleen maar, dat iemand eventjes naar me luistert. (En misschien zelfs zegt: Heks, wat waardeloos voor je, die ellendige ziekte) Ik hak al 40 jaar met dit bijltje en in al die tijd heb ik het nooit kunnen oplossen…….’
Mijn vriendin valt stil. Heks probeert nog een gesprek gaande te houden, maar de energie is helemaal veranderd. Ongemakkelijk.
‘Nou, ik ga ervandoor,’ roept ze vervolgens, ‘Ik loop leeg ,’ ze wuift in de rondte, ‘hierop.’ Heks voelt zich bezwaard. Zegt ze nu, dat ik haar leeg trek met mijn gemekker? ‘Je vroeg hoe het met me gaat en ik gaf antwoord,’ murmel ik, ‘Sorry’, verontschuldig ik me vervolgens geheel ten onrechte.
En weg is ze.
Heks rijdt de geheel andere kant op. Ik ben in de war. Voel me vreselijk in feite. Wat gebeurde hier nu eigenlijk? Ik koop een enorme bos bloemen voor mezelf. Om me te troosten. Om me op te vrolijken.
Ik hou mezelf al 40 jaar in de lucht met mijn onbegrepen ziekte. Ik beuk mezelf de dag door. Dag na dag. Opstaan, ontbijten, beestjes verzorgen, uitrusten…… aankleden, de deur uit met de woefies… uitrusten, weer iets eten….. uitrusten….. moed verzamelen om te douchen, tanden te poetsen…. dat is mijn werk. Heks werkt keihard.
Soms sla ik een onderdeel van het programma over. Eet ik niet bijvoorbeeld, te vermoeiend.
In het weekend lig ik voornamelijk gestrekt. Om bij te komen van al dat opstaan, douchen, eten en honden uitlaten.
Afgelopen zondag ga ik naar de kerk. Een preek over Kaïn en Abel. De naam Kaïn betekent geschenk en wordt in verband gebracht met het werkwoord “qanah” wat ‘verwerven’ of ‘scheppen’ betekent. Iemand, die maakbaarheid hoog in het vaandel heeft.
Hmm. Die hopeloos vermoeiende geslaagde types, die hun minder succesvolle medemensen losers vinden…..
Abel, met de betekenis adem of vergankelijkheid. Kwetsbaarheid. Ofwel de loser in de ogen van de maakbaarheidsmens.
Maar oh, wat een schrik: God accepteert het offer van Abel en negeert Kaïn met al zijn praatjes. En dan slaat Kaïn Abel dood. Uit afgunst en nijd.
Heks werd een paar jaar geleden neergeslagen door zo’n Kaïnachtige broeder. Niet doodgeslagen. Maar wel verrot. Met chronische schade aan haar rug.
De preek troost me. Dat de Godin omziet naar de kwetsbaren. Dat mijn kwetsbare onbetekenende offer wordt geaccepteerd.
‘Ach Goddelijke, verzucht ik later, ‘Ik voel me soms zo eenzaam en niet gezien. Die ziekte is ruk. Mensen willen nooit luisteren naar dit soort verhalen. Velen lossen het probleem ter plekke op. Anderen slaan me om de oren met krantenartikelen over ME. Of ze sturen een mail naar een professor in Noorwegen over mijn situatie, waar ik verder niks aan heb. Of ze draaien met een afgemeten streepmondje op hun stoel en zuchten alsof zijzelf er 40 jaar in lappenmand op hebben zitten.’
Heks is fan van het Stoïcisme. Als het slecht gaat, ga ik gewoon door. Ik maak er geen gedachte aan vuil. Ik doe evenzogoed al mijn dagelijkse kutklusjes. En als het goed gaat idem dito. Ik spring geen gat in de lucht. Dat kost overigens ook veel teveel energie.
Stoïcijns werk ik mijn wekelijkse programma af. Gedisciplineerd ga ik naar de gym, het zwembad of mijn koren. Door weer en wind rijd ik rond met mijn hondjes.
Tijdens mijn uitlaatrondes maak ik praatjes met Jan en Alleman. Als medemensen onverhoeds hun pijn delen luister ik. Ik probeer er dan gewoon alleen te zijn voor de ander. Holding Space.
Stoïcisme is een filosofie. Het richt zich op het vinden van innerlijke rust en geluk door het accepteren van dingen die buiten onze controle liggen en het focussen op wat we wel kunnen beïnvloeden: onze eigen gedachten en daden. Stoïcisme leert ons om te gaan met tegenslagen en emoties op een rationele manier, en om een deugdzaam leven te leiden.
Heks ligt omver. Alweer! Met dezelfde griep als anderhalve maand geleden. Dus snipverkouden, algehele malaise en stevige bronchitis. Ik was net een beetje bijgekomen van die ellende en nu is het opnieuw raak.
Ik kraak in mijn voegen. Piepend en snotterend laat ik de hondjes uit. Gelukkig is het redelijk weer. Dat scheelt.
Vandaag heb ik het helemaal gehad met dat klotelijf van me. What the fuck? Waarom laat je me zo in de steek? Waarom word ik bij voortduring door virussen geveld?
Mijn thuiszorgorganisatie laat het al tijden afweten. Sinds vorig jaar juni is het bal. Mijn vaste medewerker werd van haar fiets gereden en lag letterlijk en figuurlijk omver. Hersenschudding, gebroken arm.
‘Nee hoor, ze komt gewoon vrijdag weer werken,’ blaatte een malloot van de organisatie in mijn oor, toen ik hen hierover belde. Beetje lastig met een gebroken arm. De organisatie loste het niet op. Heks kreeg te maken met de ene invalkracht na de andere. Ik moest daar dan wel zelf gigantisch achterheen jassen, want anders kreeg ik niemand.
Ik belde hen per week minstens 5 keer op. Soms vaker. Soms 3 keer per dag. Als ik niet belde kreeg ik niemand.
Ergens in het najaar wist ik zelf een invalkracht om te zetten naar vaste kracht. Gewoon door het aan haar te vragen, toen ze hier aan het werk was. Helaas is deze invaller intussen ook omgevallen. Eerst was ze steeds een week of een paar weken ziek, maar nu is ze alweer 5 weken uit de roulatie.
Heks wordt dan gebeld of ze vervanging wil. Terwijl achter mijn naam met koeienletters staat, dat ik ALTIJD vervanging wil, maar ze kunnen bij de organisatie blijkbaar niet lezen. Dit heen en weer gebel vreet kostbare tijd, die zou kunnen worden besteed aan het zoeken van vervanging. Of ze bellen op het allerlaatste moment, dat mijn hulp nog steeds ziek is. Zodat ze niks meer kunnen regelen.
Ook deze week word ik weer gebeld of ik vervanging wil……….
Heks belt daarom zelf regelmatig om te informeren hoe de zaken ervoor staan. Als ik dat niet doe krijg ik nooit iemand. ‘Het heeft geen zin om te bellen,’ blaat een Miep van de organisatie in mijn oor. Maar een andere Miep blaat weer iets geheel anders. Ik heb ook wel een grote mond gekregen, toen ik vroeg of ik vervanging zou kunnen krijgen……
Ik leg uit, voor de zoveelste keer, dat dit gedoe mij enorm ontrenegeld. Ik leef een autistisch leefschema. Alles op gezette tijden. Actieve moment afgewisseld met veel rust. Ik plooi mijn beperkte energie om de actieve momenten heen. Alleen zo krijg ik nog iets voor elkaar.
Maar doordat Klunsoord Zorgt het zo verschrikkelijk laat afweten het afgelopen jaar is er van enige planning van mijn energie geen sprake meer. Steeds andere mensen op steeds andere tijdstippen over de vloer, mensen die niks kunnen vinden, die maar wat doen….. gooit mijn leven helemaal overhoop.
Mijn huis is intussen een puinhoop. Overal stapeltjes troep.
Morgen bijvoorbeeld krijg ik niemand. Ik zal dus nog een week in mijn stinkende ziekbed moeten doorbrengen. Ik leg voor de zoveelste keer uit, dat dit echt niet kan. Dat het al 8 maanden een zootje is met mijn thuishulp. Ik leg opnieuw uit hoe het werkt met mijn beperkte energie.
‘Waar jullie met gemak 200 lepels energie per dag hebben, heb ik er maar 20. Daar moet ik het mee doen. Me 1 keertje opwinden over jullie bijvoorbeeld korst me al 10 lepels. Het tast intussen mijn gezondheid aan. Ik heb voortdurend griep….’
‘Ik begrijp het,’ blaat een Miep terug, zonder dat ze heeft geluisterd.
‘Nee, u begrijpt het niet. Zelfs mijn eigen vrienden begrijpen dit niet. Ik heb die hulp niet voor niets. En jullie laten het finaal afweten. Als ik er niet zelf enorm achteraan zit komt er hier nooit iemand. Ik wil gewoon een vaste hulp die komt. Het duurt al 8 maanden, dus zeg niet, dat het komt door een griepepidemie.’
Heks wordt er chagrijnig van. Van het zichzelf in de lucht houden. Van het constant tegen onbegrip aanlopen. Het is trekken aan een dood paard.
Vroeger was deze organisatie geweldig. Ik had altijd hele goede krachten aan het werk. Problemen werden opgelost. Ik werd vriendelijk te woord gestaan.
Helaas zijn ze uit hun jasje gegroeid. Het is een grote organisatie geworden, de menselijke maat is weg. Ze hebben targets en me dit en me dat. Maar een keertje naar cliënten luisteren lukt niet meer. En iets oplossen?
Begin januari bel ik de Don. Hij neemt zowaar de telefoon op, iets wat niet altijd gegarandeerd is de afgelopen jaren. We wensen elkaar een geweldig jaar toe. Heks vertelt de laatste nieuwtjes uit haar leven. Ik lees de braakbrief uit familiaire kring voor, die ik net voor kerst onder ogen kreeg. Hij snuift verontwaardigd. ‘Man, man, man!’ roept hij uit. De Don weet van de hoed en de rand in mijn leven.
Dan lachen we er samen hartelijk om. Het beste medicijn.
‘Don, doe me een lol en ga toch nog eens terug naar de specialist. Ze weten echt zoveel over over jouw aandoening. En neem je nu intussen vitamine D in elke dag?’ De Don neemt D in. Op de andere vraag geeft hij een vaag ontwijkend antwoord. Hij heeft duidelijk geen zin in opnieuw een gang door het medische circuit.
We praten uitgebreid. Iets, dat niet meer zo vaak voorkomt. Zaten we vroeger werkelijk meermalen per week uren aan de telefoon te klessebessen over de Duvel en zijn ouwe Moer, het laatste jaar ben ik al blij met een kwartiertje. Of soms maar 5 minuten. Dan is de koek op. Ik hoor zijn stem breken. De concentratie is weg. ‘We zijn er weer uit, hè Heks?’ zegt mijn vriend dan steevast, voordat we het gesprek beëindigen, ‘We spreken elkaar snel…’
‘Je weet, dat ik heel veel van jou hou,’ druk ik De Don op het hart, ‘Jij bent echt heel belangrijk voor mij. Op alle cruciale momenten in mijn leven was je erbij…’
Ik beschrijf die momenten. Hoe hij lang geleden vanuit Groningen op en neer kwam bijvoorbeeld, om mijn huis te helpen schilderen, toen ik dat zelf niet meer voor elkaar kreeg. Als een razende Roeland ging hij rond met een grote kwast. Binnen een dag was het gepiept.
‘Of hoe je drie jaar geleden naar Leiden kwam, toen ik in elkaar was geslagen door die eikel van een vent en ik niet op de begrafenis van mijn eigen moeder mocht komen…..’ We halen herinneringen op aan het bizarre afscheid, dat ik in mijn dooie eentje wel mocht nemen. Haar kist was in de koffiekamer gereden. Om het nog eens extra onpersoonlijk te maken.
‘Die 2 kraaien, die je constant in de gaten zaten te houden, alsof je er met die kist vandoor zou gaan…… Ja, Heks, het was werkelijk absurd…. Ik ben blij, dat ik er voor je kon zijn.’
Dan vertel ik hem nog eens, hoezeer hij me heeft geholpen om iets van mijn mannelijke medemens te begrijpen. De Don heeft me haarfijn uitgelegd, welk effect Heks heeft op mannen, in kroegen bijvoorbeeld, en wat die mannen dan doorgaans van me willen. Geen diepgaand gesprek in elk geval!
‘Heks, jij bent een beeldschone vrouw. Als jij bijvoorbeeld een café binnenkomt en er staat een groepje mannen bij de bar, dan kijken ze allemaal op. Ze zullen allemaal proberen een praatje met je aan te knopen!’
‘Als het 1 van die mannen vervolgens lukt om met je te praten, dan heeft hij gescoord! Bij zijn vrienden. Het gaat zo’n kerel in een dergelijk geval echt niet om jou, Heks. Het gaat om zijn plek in de mannenpikorde. Als hij met je naar bed zou kunnen gaan heeft hij het helemaal gemaakt bij zijn drinkebroers…’
En Heks maar jarenlang serieus luisteren naar elke idioot, die tegen me aan begon te oreren. Waar dan ook. Over wat dan ook. Ik ben de Don eeuwig dankbaar, dat hij me de ogen heeft geopend voor dit fenomeen. ‘Heks, ik ben er zelf eentje, een man. Ik ken mijn pappenheimers….’
Ik vertel de Don, dat ik bezig ben met het maken van een testament. ‘Ik wil niet, dat bepaalde figuren op mijn begrafenis komen. Of dat ze hier door mijn huis gaan lopen struinen, als ik er niet meer ben. Meesmuilend over mijn in hun ogen armoedige leventje. Want huurhuis en tweedehands zooi.’
‘Ik ga ook mijn begrafenis regelen, schat. Ik wil een Caraïbische begrafenis. Met een band, die me wiegt in een rieten mandje. En veel flessen whisky en een feest na afloop. Met muziek….’ Heks heeft wilde plannen voor als ze het tijdelijke met het eeuwige verwisselt.
Zo praten we dan over hele wezenlijke zaken. Allerlei onderwerpen worden aangeraakt. Ik vertel dat het nu toch echt serieus aan is met Santiago. Dat vindt mijn oude vriend erg leuk. ‘Het lijkt me een leuke man, Heks. Het is je heel erg gegund. Geniet er maar lekker van…’
Dan merk ik dat de Don erg moe wordt. ‘We zijn er weer uit,’ zeggen we tegen elkaar. ‘Ik hou van je, dat je het maar weet,’ vervolgt Heks. ‘Tot de volgende keer..’ we verbreken de verbinding.
Nadat ik de hoorn op de haak heb gelegd, dringt het tot me door, dat dit net een afscheidsgesprek leek. Ik hoorde mezelf praten en er van alles uit flappen. Alle belangrijke dingen heb ik gezegd. En vice versa. De Don heeft het ook gehoord. Ik weet het zeker. Die is beslist niet op zijn achterhoofd gevallen.
Een paar dagen later word ik gebeld door de zus van de Don. Hij is niet meer. Gelukkig was hij niet alleen, hij heeft bijtijds zijn zus en zwager verwittigd. Die zijn direct naar hem toegekomen. Zo was hij niet alleen op dit oh zo belangrijke moment. Er waren dierbaren aanwezig. Hij werd goed verzorgd.
Daar is Heks zo godvergeten blij om. Mijn grootste angst niet bewaarheid.
‘Ons laatste gesprek heeft daaraan bijgedragen’ fluistert de Don in mijn geestesoor, ‘Ik heb ook nog dingen op papier gezet, hoe ik het wilde…’
Heks maakt een dodenaltaar voor de Don. Met zwanenveertjes en muntgeld voor de overtocht. Met de Grote Goddelijke Moeder, Maria, Isis en Quan Yin. Goddelijke vrouwen, daar hield hij van.
Op de stoep voor mijn huis vind ik glazen pinguïns. Gratis mee te nemen. Hoe toepasselijk! De Don in zijn Italiaanse pak…. Ik zet de pinguïns op het altaar. Dan steek ik een kaars aan. En wierook. Om zijn pad te verlichten. Elke dag.
Zo ga ik dan afgelopen week naar Groningen om afscheid te nemen van mijn lieve vriend. ‘Ik rijd je wel even op en neer,’ zegt Santiago direct, als ik hem vertel dat ik natuurlijk naar dat afscheid wil gaan. De ongelofelijke schat.
Dinsdagmorgen stappen we in de auto, hondjes mee, broodjes mee…. Santiago rijdt het hele end. Opgewekt zit hij naast me te babbelen. Het is eigenlijk heel gezellig.
In Groningen ontmoeten we familieleden in de flat van de Don. We krijgen koffie en broodjes. We keuvelen over mijn vriend. Dan rijden we naar het rouwcentrum. Daar sluiten vrienden aan. Een klein select gezelschap.
Santiago gaat de hondjes uitlaten en Heks neemt afscheid van haar Don. Het is fijn om zo samen te zijn. De sfeer is warm en knus.
We schroeven de kist dicht. Heks schoeft of haar leven er vanaf hangt. Nog een slag draai ik de plug in de kist. En nog eentje. Tegenover me draait een zwager met 1 beweging de plug vast. Heks niet. Die draait maar door en door, totdat de plug muurvast zit. Ik ben als allerlaatste klaar…..
Daarna gaan we een drankje doen in het huisje van de Don. Nog meer verhalen vliegen over de tafel. ‘Nou, ik heb echt hele interessante dingen gehoord vandaag,’ grapt een zwager bij het afscheid.
Eenmaal weer thuis steek ik een kaars aan op het altaar van de Don. Ik ga ik nog even bij de nog steeds opgetuigde kerstboom zitten met een glas wijn. Dan hoor ik mijn vriend onbedaarlijk lachen in mijn hoofd. ‘Wat stond jij nou fanatiek aan die kist te schroeven, Heks. De laatste nagel! Je wilde zeker zeker weten, dat ik er niet meer uit zou kruipen om stoute dingen te doen…..’
Heks krijgt de slappe lach. Jaren geleden vroeg ik de Don wanneer het nu eindelijk eens klaar was met avances van mannen. Dit nadat een 97 jarige vriend had geprobeerd me in bed te krijgen. Het manneke had alle zeilen bijgezet en was hevig teleurgesteld, dat Heks er geen zin in had.
‘Hij heeft zelfs een keer hemel en aarde bewogen om een eetafspraak met mij een dag te verschuiven. Hij was te moe, beweerde hij, maar daar was weinig van te merken. Zo was hij speciaal naar mijn huis gereden om een brief in de bus te stoppen om af te zeggen. En hij had zo’n 25 keer ingesproken op mijn antwoordapparaat! Dus moe? Nee. Ik denk dat zijn Viagra nog niet binnen was…… Ik zweer het je!’ De Don begint te lachen. ‘Je zou toch zeggen, dat het wel eens een keertje genoeg is geweest, Don. De man is stokoud!’
‘Heks, schat, ik zal het je vertellen,’ grinnikte m’n vriend, ‘Het houdt pas op bij ons mannen, als de laatste nagel in onze kist is geslagen….’
Ik zit nog een tijdje te lachen. Daarna val ik om. En ik blijf zeker twee dagen onderuit liggen. Vervolgens word ik grieperig. Het was te verwachten na deze voor Heks bovenmatige krachtsinspanning.
Zesentwintig jaar was hij mijn vriend. Op kerstavond 1998 was Heks met haar toenmalige vriend, een enorm stuk chagrijn, in de kroeg. Daar ontmoetten we de Don. Het was vroeg in de avond. We werden gezamenlijk lekker dronken. Om een uurtje of 8 sloot de tent en gingen we naar huis.
De Don was iets eerder vertrokken. Eenmaal buiten dook hij opeens als een spook voor ons op met een bebloede kop. Zijn grote gok een slagveld: Hij was van zijn fiets gevallen. Op die gok. ‘Maak je geen zorgen, Heks, ik ga naar huis, naar mijn vrouw…’
‘Goeie hemel, je zal je man zo thuiskrijgen op kerstavond,’ dacht Heks bij zichzelf. Anderhalve maand later was het huwelijk over. Mijn eigen relatie was ook voorbij. Mijn ex en de ex van de Don kregen een relatie en lichtten mijn vriend op voor een flink geldbedrag.
Niet chic zullen we maar zeggen. Echt een rotstreek. Die twee verdienen elkaar wat mij betreft.
Wij werden goede vrienden. En dat zijn we altijd gebleven. Al die jaren lang.
De Don is op een betere plek nu. Hij maakt het goed, Heks is ervan overtuigd. Bevrijd van een pijnlijk lijf. Niet langer alleen opgesloten in zijn appartement. Nee, hij zwiert in de rondte in een mooi Italiaans pak. Met zijn geliefde, de balletdanseres.
Ik ga je verschrikkelijk missen, Don. Mijn lieve trouwe vriend, ijkpunt, geweten, lichtvoetige levenskunstenaar, prachtige mooie man, kameraad en vooral zielsverwant…… Nooit meer samen gehuld in een wolk parfum op stap. ‘Ik ga alvast de eerste laag aanbrengen,’ zei je dan steevast ergens in de namiddag. Allebei een hoedje op. En mooie kleertjes aan. De avonturen, die we beleefden, zodra we een voet buiten de deur zetten…..
‘Wij maken altijd wat bijzonders mee,’ verzuchtte je dan. En zo is het. Een boek kan ik schrijven over de idiote avonturen, die we hebben beleefd. Als mijn goede vriend met een uitgestreken gezicht mensen de meest onzinnige verhalen op de mouw stond te spelden. Een duivels lichtje dansend in zijn bedrieglijk onschuldige kijkers….
Verreweg onze mooiste herinnering is die aan een avond aan het begin van dit millennium. Een zwoele oktoberavond. Het was 25 graden notabene. De Don nam me schandalig mee uit eten bij de Italiaan. Daarna gingen we de stad in.
De hele stad was gevuld met uitgelaten mensen. Op de Koornbrug stond een Spaans orkestje te spelen. Louter bestaand uit Minervameisjes. Er werd gedanst.
In de pauze raakte de Don aan de praat met de zangeres van het orkestje. Een snoepje van een medicijnstudente. Ze raakte helemaal gecharmeerd van mijn vriend. ‘We gaan een liedje speciaal voor jou spelen,’ riep ze enthousiast.
Even later was het zover. De dames speelden op hun gitaartjes een prachtige melodie. Het schattige meisje zong een lied over een hele bijzondere man. Daarna volgde het refrein. ‘Señor Leo,’ tjilpte de studente lieflijk. Mijn vriend smolt voor mijn ogen. Zijn gezicht 1 grote glimlach. Even later lag er nog slechts een plasje Don op de stoep.
De avond eindigde met een bizarre ontmoeting in onze stamkroeg. Een man beschuldigde ons van het stelen van glazen. Volstrekte onzin, maar de Don ging er direct in mee. ‘U hebt me betrapt,’ reageerde hij schuldbewust. ‘Ik steel inderdaad systematisch glazen, maar alleen kleine Leffe Blond glazen. Die gaan van hieruit naar een depot in Utrecht, waar ze worden verzameld en gereinigd. En van daaruit naar het oosten. Ze brengen heel veel geld op in Polen.’
De man ging direct klagen bij de kroegbaas. ‘Er wordt hier gestolen. Kleine Leffe Blond glazen, ik zeg niet wie het doet. Maar dan weet u dat…’ Een vriendin van ons ging een paar dagen later naar dezelfde kroegbaas om te vragen of hij nog Leffe Blond glazen over had…. Wel de kleine maat.
‘Wat is dat toch met die glazen!’ riep de man geërgerd tot op het bot. Dit tot groot vermaak van de Don en Heks.
‘Rust in vrede, Don. Niet teveel stoken in de hemel. Niet de engelen steeds op het verkeerde been zetten. Of beter gezegd, de verkeerde vleugel….. Veel plezier met je lief en je dierbaren aan gene zijde. Wij zijn er weer uit. Tot snel!’
Een paar weken geleden wil ik nietsvermoedend mijn scootmobiel uit de berging halen. Ik open de deur en stommel de berging in. Maar als ik wil instappen zakt mijn mond wagenwijd open: Een flink deel van het apparaat ontbreekt!
De behuizing van het motorblok is foetsie. Toch niet iets, wat je onderweg verliest. Ook heeft de behuizing geen pootjes. Het is niet zelfstandig mijn berging uitgewandeld.
Wat nu weer? Heb ik mijn karretje voor de deur laten staan? Nee, dat doe ik niet meer, want dat levert me standaard een lekke band op. Of er zit poep uitgesmeerd over het gaspedaal. Ik heb nog steeds last van een Boze Buurman. Die pakt me, waar hij me raken kan.
Mijn vorige auto is door zijn toedoen op de sloop beland. De nieuwe staat ergens bewaakt geparkeerd. Kost veel geld. Maar hij blijft zo wel heel…..
Mijn hersentjes kraken in een poging te achterhalen, wat ik met mijn scooter heb gedaan de afgelopen dag. Hij heeft op 2 plekken geparkeerd gestaan. Beide plekken hebben bewaking. Maar bij de laatste was de portier al naar huis, toen ik het pand rond 5 uur verliet. Ik herinner me, dat er een spooky sfeer hing op het terrein.
Een overheidsgebouw. Daar nemen ze het niet zo nauw met de werktijden….
Ik plak het motorblok af met vuilniszakken, het miezert al dagen, ik wil niet onderweg stil komen te staan. Dan bel ik de serviceafdeling van het bedrijf, dat me mijn scooter heeft geleverd. Ze hebben het druk. ‘Het wordt vrijdag tussen 13.00 en 17.00.’
Lekker dan weer, eerst een paar dagen wachten en dan moet ik ook nog eens een hele middag thuisblijven. Ik bel een aantal afspraken af. Het is niet anders.
‘Waarschijnlijk hebben ze geprobeerd om uw accu’s te stelen. Het komt af en toe voor. Het is nu eenmaal het duurste onderdeel van een scootmobiel,’ gokt de monteur die bewuste vrijdag, terwijl hij een nieuwe kunststof behuizing om het motorblok plaatst. Ik denk dat hij gelijk heeft, die gedachte is ook in mijn heksenhoofd opgekomen.
Maar wanneer is het gebeurd? En hoe komt het, dat ik niks heb gemerkt? Het ontbreken van de behuizing is niet bepaald iets, dat je gemakkelijk over het hoofd ziet……
Er zijn in het leven altijd weer wonderbaarlijke zaken, die je niet kunt verklaren. En daar hoef je geen Heks voor te zijn!
Zo vliegt afgelopen voorjaar het plafond van mijn slaapkamer spontaan in de fik. Ik ruik een vreemd elektrisch luchtje en hoor zacht geknetter vanuit het elektrische contact in het plafond. Er zitten kroonsteentjes op de draadjes en de schakelaar van het contact staat uit. Maar toch sproeit een lichte vonkenregen losjes vanuit het contact richting mijn klamboe.
Dan slaan alle stoppen door en ontploft mijn stoppenkast. Slechts 1 groep doet het nog. Goddank, want zodoende kan ik middels snel aangeschafte kabels voorkomen, dat mijn vriezers ontdooien. Ook mijn waterbed is niets gedaan zonder een beetje stroom voor de broodnodige verwarming……
De elektricien, die een aantal dagen later de boel komt repareren is stomverbaasd. ‘Mevrouw, dit kan helemaal niet. Een contact, dat is afgesloten, kan niet spontaan in de fik vliegen….’ De man krabt achter zijn oren en kijkt me verbijsterd aan. Hij is vervolgens een hele tijd bezig om het probleem op te lossen.
Heks vertelt hem maar niet, dat ze toen het gebeurde net in haar bed pal onder het ontvlammende contact een brief zat te schrijven aan iemand, die is overleden. Op last van haar therapeut. Om alles wat die persoon Heks heeft geflikt van zich af te schrijven. Dat is nogal wat. Het was dan ook best een lange brief.
‘Heb ik er dan aperte onwaarheden in gezet? Of heb ik respectloos over die persoon geschreven?’ vraag ik me af. Ik lees de brief nog eens door.
Nee, er staat niets onwaars of gemeens of raars in. Gewoon de naakte waarheid. Is de betreffende ziel er nog niet aan toe, om die onder ogen te zien? Wil de ziel me over het graf heen nog met de dood bedreigen, als ik mezelf uitspreek? Monddood maken? Letterlijk?
Of is het allemaal toeval? Is mijn plafond spontaan en onverklaarbaar in de fik gevlogen? Net toen ik die gewraakte brief schreef?
Heks gelooft niet in toeval, toevallig. Ik geloof in draken en eenhoorns en praten met dierbare doden. En in altijd je gloeiende best doen. En in opnieuw beginnen.
Een heel fris nieuw jaar ligt voor me. Boze buren, nijdige dodelijke doden, misselijke mispunten met een dubbele agenda? Ik laat ze los en hoop dat ze voor eeuwig verdwijnen uit mijn leven.
Maar ik laat me niet meer de mond snoeren. Door niemand. Nooit meer. Dat je het maar weet!
Zondag slaap ik lekker uit. Ik ben aan het vooruitrusten. Of vooruituitrusten. Ik hou mijn gemak, zodat ik dinsdag genoeg energie heb om oud en nieuw te vieren.
Ik worstel opnieuw met een virusje. Die wil ik ook de deur uit bonjouren voor het nieuwe jaar. Een schone lei, ook wat betreft mijn virale bezoekers.
In de loop van de middag rijd ik een rondje door de stad met de woefies. Ik laad mijn monsters in mijn autootje en we gaan op weg naar Santiago. Die zit met smart op ons te wachten. We gaan de brandstapel op het strand van Scheveningen bekijken.
Altijd tricky natuurlijk, om je als Heks zijnde in de buurt van een brandstapel te begeven. Maar Santiago heeft geen snode plannen gelukkig.
We gooien de hondjes bij Moeders naar binnen. Deze krasse 93 jarige is gek op mijn monsters. En vice versa. Freya springt direct op de bank. Iets dat thuis niet mag. Maar hier gelden andere mores.
Santiago en Heks paraderen over de boulevard. Het is een drukte van belang, iedereen komt even kijken naar de opgestapelde pallets. Voorpret!!! De brandstapel is indrukwekkend. Daar past een dozijn covens heksen op. Met gemak.
10 meter lang, 10 meter breed en 10 meter hoog. Dat gaat wel fikken komende dinsdag.
‘Voordat het mis ging een aantal jaren geleden was die stapel 3 keer zo hoog,’ vertelt Santiago, ‘Levensgevaarlijk natuurlijk, door de onstuimige zeewind en het feit, dat het zand soms helemaal verzakt, zodat die stapel schots en scheef komt te staan. Maar wel echt spectaculair…..’ verzucht hij vervolgens. Heimwee in zijn stem. Kwajongensheimwee.
We gaan boodschappen halen en hondjes uitlaten. Dan kookt Santiago de sterren van de hemel in zijn moeders ruime keuken. Niets zo sexy als een man, die lekker koken kan! Gedrieën vallen we aan. Kopje koffie toe. Zo gezellig!
In het appartement van mijn lief kijken we naar zijn diverse aquaria. ‘Deze is voor visjes met een voorkeur voor brak water,’ Santiago wijst naar de kleurrijke bewoners en vertelt me tot welke soort ze behoren. Hij gooit wat bevroren voer in het water. Alle hens aan dek! De visjes storten zich op het aas.
Dan komt er een draakje tevoorschijn vanonder het zand. Zijn woeste kopje schrokt grote plukken voer naar binnen. Zijn lange gevederde lijfje kronkelt achter hem aan.
Heks slaakt een kreet van verrukking. Wat een magisch diertje! ‘Er zitten er 3 in, alles bij elkaar, die anderen komen ook nog wel tevoorschijn…’
De Gobioides Broussonnetii, ofwel de drakenkopvis is een fascinerend diertje. Heks is er helemaal verliefd op geworden!
‘Ik kan hier uren naar kijken,’ verzucht Heks. ‘Ik ook, doe ik ook regelmatig…’ antwoordt mijn vriend.
Vroeger, toen Santiago nog zijn chocoladefabriek had, ging hij nog veel verder met deze hobby. Een enorm aquarium stond er opgesteld op de fabrieksvloer. Gigantische vissen sprongen een halve meter in de lucht, als je er iets eetbaars boven hield. Heks heeft het met eigen ogen gezien op een filmpje uit die tijd.
Vandaag is het de dag voor oudjaar. Op het journaal zie ik, dat de brandstapels in Scheveningen en het concurrerende Duindorp vanavond al in de fik gaan. Vanwege de harde wind, die wordt verwacht met de jaarwisseling.
Heks gaat het niet bijwonen, want vanavond komt mijn lief vriendinnetje Bella op bezoek. Zij is als de dood voor open vuur en eigenlijk alles wat fikt. Zelfs een kaars is haar al teveel. Of een waxinelichtje. Ze heeft dan ook ooit een uitslaande brand meegemaakt.
Voor ons geen brandstapel vandaag. We gaan gezellig bij de kerstboom zitten met een beker warme chocolademelk…….
Odin, mijn witte godenzoon, is nu ruim 3 jaar. Hij is volwassen. Het is een beer van een kat. Spierwit. Een ijsbeer.
Ondanks zijn indrukwekkende gestalte is het een ongelofelijk schatje. Zodra ik in mijn stoel ga zitten komt meneer kopjes geven. Eindeloos. Zo probeert hij Heks te verleiden tot een spelletje.
Zijn favoriete speeltje is een uit de kluiten gewassen speelgoedmuis aan een touwtje. Als een dolle stort hij zich op deze prooi. In een onbewaakt moment sloopt hij de muis volledig. Er hangt nu nog slechts een vodje vacht aan dat touwtje. Ook vodje wordt genadeloos aangevallen…..
Ach Odin. Alle andere katten in huize Heks zijn op leeftijd. De zwarte panter is stokoud intussen. Afgelopen zomer krijgt hij nierproblemen. Bijna ben ik hem kwijt. Halfdood ligt hij in mijn grote bed. Een zwart hoopje ellende. Middels sluwe heksenlisten krijg ik vocht bij hem naar binnen. Ook lukt het me om hem aan het eten te krijgen.
Daar heb ik pilletjes voor. Antidepressiva. Bedoeld voor mensen, maar ze werken ook prima bij misselijke katten met nierziekte: Die gaan er weer van eten. En miauwen!
Na dagen doodziek te zijn geweest staat Ferguut opeens luid krijsend op de voordeur te bonken met zijn nog immer indrukwekkende voorpoten. Hij wil weer naar buiten. Hij is het binnenzitten zat. Het lukt me om hem nog anderhalve dag binnen te houden. Dan laat ik hem maar gaan. Op hoop van zegen.
Zo’n kat op straat geeft altijd gedoe. Hoe vaak is de panter niet zoek geweest? Hij heeft al zijn 7 levens opgesoupeerd tijdens zijn talloze avonturen. Goddank loopt hij tegenwoordig louter zijn vaste ronde door de buurt. Dan kruipt hij onder zijn struik in de steeg hier om de hoek. Daar zit hij dan lekker de boel te observeren.
Of hij zit hier voor de deur op het gevelbankje. Mensen gaan naast hem zitten. Meneer de Koekepeer wordt geaaid. Leuke meisjes kriebelen hem onder zijn kinnetje. Hij laat het zich heerlijk aanleunen.
Als hij er genoeg van heeft glipt hij weer met deze of gene mee naar binnen. Een schaduw. Onzichtbaar verstopt hij zich in het trappenhuis. Tot Heks haar voordeur weer open doet.
Een kat op straat is niets gedaan, dus ik ben blij, dat mijn andere katten gewoon hier op het dak blijven zitten.
Helaas is de witte reus ook weer zo’n ondernemend type. Afgelopen zomer springt hij van het dak en landt in de achtertuintjes van de buren. Met veel moeite krijg ik hem weer te pakken, het scheelt dat hij wit is, ik kan hem in elk geval wat gemakkelijker spotten dan de Schaduw…
Eenmaal weer binnen rent bij naar het balkon en springt direct opnieuw naar beneden. De lijer. Opnieuw ga ik op zoek in de binnentuintjes. Deze keer laat hij zich niet meer pakken. Hij blaast verontwaardigd naar me. ‘Baas laat me met rust, ik ben op avontuur…’
Nijdig ga ik onverrichter zake weer naar huis. Een paar minuten later staat hij opeens naast me in de keuken. ‘Ik wil eten!’
Het lukt hem dus om weer naar boven te klimmen is mijn conclusie. Maar hoe?
Heks hoopt dat het hiermee gedaan is. En inderdaad, hij blijft een hele tijd gewoon bovenop het dak zitten. Ik vergeet zijn capriolen volledig.
Tot enige weken terug. Odin is weer foetsie. Alle katten zijn binnengekomen om te eten, maar hij is zoek. Ik struin door de buurt, ik zoek in de tuintjes. Dan zie ik hem in de verte lopen. Zijn enorme spierwitte lijf blinkt in het maanlicht. ‘Odin,’ ik vlei zijn naam uit mijn mond, ‘Kom hier lekker schatje.’
Uiteindelijk ontwaar ik hem onder een struik. Hij kijkt me indringend aan met zijn schuine oogjes. Dan maakt hij zich los uit de struik en springt door de tuintjes naar de brandgang. Met reuzensprongen rent hij voor me uit. Even kijkt hij om of ik hem volg.
‘Kijk baas, goed opletten nu…!’
Dan rent hij aan het eind van de brandgang verticaal tegen de muur op, springt op de deurpost van de poort, nog een reuzensprong en…. hij zit weer op het dak.
‘Kijk, zo doe je dat, baasje, ik kan prima zelf thuiskomen. Dus hou op met dat irritante gezoek en gezanik.’
Vorige week ontsnapt Odin net als ik op het punt sta om naar bed te gaan. Hij struint door de buurttuintjes. Luid mauwend maakt hij zijn aanwezigheid kenbaar. Het is midden in de nacht. Alle buren slapen. Hun slaapkamer aan de kant van hun achtertuin…..
Opnieuw waag ik een poging om hem te pakken te krijgen. Tevergeefs. Uiteindelijk laat ik de balkondeur op een kiertje staan, zodat hij weer naar binnen kan. ’s Morgens ligt hij uitgeput te slapen in de vensterbank. Helemaal kapot na een nacht vol avonturen.
Nou, laten we maar hopen dat het bij de tuintjes blijft. Dat hij niet de straat op gaat, zoals de Panter. Dat hij zich verre houdt van het Boerhaave museum of de Schouwburg. Dat hij niet met een vrachtwagen mee gaat rijden en pas een half jaar later weer opduikt in Hoorn. Dat hij niet zwaargewond en graatmager terugkomt na weken opgesloten te zijn geweest in een schimmelig schuurtje of berging.
Ik vrees dat dit ijdele hoop is. Groot kans dat deze sneeuwpanter in de voetsporen van zijn zwarte voorganger treedt.
Ferguut deed zijn naam eer aan, de boerenridder. Ik haalde hem na zijn ‘Grote Queeste’ op in het asiel in Hoorn. Alwaar hij residentie hield in de Ridderzaal…… Echt waar.
Hopelijk doet Odin zijn naam iets minder eer aan en verliest hij geen oog ergens onderweg…..
Kerst, kerst kerst. ‘Kerst heeft overgegeven in mijn huis,’ vertrouwt een heksenvriendinnetje me onlangs toe. Ik kan dat beamen. Traditioneel komt haar coven ook dit jaar een paar weken voor kerst bij elkaar in haar volgekotste kersthuisje om kransen te maken. Heks is natuurlijk van de partij!
Hete chocolademelk, glühwein, appeltaarten en nog veel meer kerstlekkers: De keukentafel staat er vol mee. Een dozijn bezemstelen staan opgesteld in de hal. De vers binnengevlogen heksen kwetteren dat het een lieve lust is. Kerst is toch echt ons feestje. Heidens tot op het bot. De wedergeboorte van het licht. De heilige equinox.
Een paar dagen later stort ik me op het optuigen van mijn kerstboom. Een heidens karwei. Er moeten ongeveer 6000 ballen en andere decoraties in worden gehangen. Gelukkig krijg ik hulp. Maar evenzogoed ben ik een hele dag bezig met versieren.
Na anderhalve week zijn mijn spieren weer een beetje uit de knoop gemarteld door mijn onvolprezen fysiotherapeut. Ik kan gaan werken aan het versieren van mijn keukentafel. Een bevroren wereld landt op het oude hout. Met een door trollen bevolkt sneeuwlandschap in de hoek.
Op kerstmiddag vul ik de vazen met bloemen. Ik gooi verse dennentakken onder de boom. Ik kalefater de kerstkrans op met vers groen. Ik steek een verrukkelijke geurkaars aan. Een zoete vleug sinaasappel, kruidnagel en kaneel drijft door de woonkamer en keuken. Mijn huisje bulkt van de midwintersferen.
Ik rijd nog een goeie ronde met de hondjes en ruim de laatste rotzooi op. Snel hul ik me in een kerstoutfit. Trek een kwast over mijn bleke toet. Lekker luchtje tot besluit: Ik ben er klaar voor!
Dan komt Santiago. We strijken neer bij mijn wonderboom. ‘Het is de eerste keer in mijn leven, dat ik op kerstavond bij een kerstboom zit,’ roept Santiago verrukt, nadat hij zich heeft afgevraagd of er nog een enkel kerstballetje bij past in die overvolle boom.
We drinken een sublieme Italiaanse wijn en Heks zet lekkere hapjes op tafel. En zoals altijd kletsen we elkaar de oren van het hoofd. Nooit gebrek aan een gespreksonderwerp met deze man.
Om een uurtje of 9 kuieren we op ons gemak naar de Hooglandse kerk. De stad is lekker rustig na dagenlang te zijn overlopen door winkelende hordes. Klokken luiden blij door de miezerige kleddernacht.
De kerk is heerlijk warm gestookt. En bomvol. ‘Het gaat slecht in de wereld, Heks, daarom zat het zo vol,’ redeneert Santiago later. En hij heeft gelijk. In tijden van nood kan iedereen wel een goddelijke vriend(in) gebruiken…….
Voor de dienst van start gaat zingen we een heleboel kerstliedjes. Dan komt er een Moslima met een vredesboodschap aan het woord. En daarna een rabbijn. En tot slot iemand van de Bahai, een geloofsgemeenschap, die alle religies omarmt.
Mijn kerk, waar God ook een vrouw is, verwarmt mijn hart met deze insteek. Het is een mooie dienst. Licht en blij lopen we een paar uur later weer naar huis. ‘Ik had begrepen, dat ik een whisky zou krijgen tot slot,’ grapt mijn lief. Ja, dat klopt. Ik drink altijd een lekker glas whisky na de nachtdienst. Om weer op te warmen na urenlang stilzitten in een koude kerk…..
Heks zet een glas Glenfiddich voor zijn neus. We proosten. We zoenen. Het leven is goed.
Alle kleine ergernissen van de afgelopen week smelten als sneeuw voor de zon. De vervelende mailtjes, die ik onder ogen kreeg, waarin schandalig wordt geroddeld over Heks. De walgelijke met krokodillentranen gelardeerde braakmail gericht aan mijn voortreffelijke advocaat, waarin ik word afgeschilderd als een volstrekt incompetente idioot. Net voor de kerst.
Heks kan slecht tegen gelieg. En dit epistel is 1 grote leugen. Maar niet mijn leugen. Ik hoef helemaal niks met andermans gelieg, gekonkel en gemanipuleer. Die tijd is voorbij. Ik laat alles lekker van me afglijden.
Dat is zo heerlijk van Santiago. Hij liegt nooit. Van alles flapt hij er uit. Ik hoef me nooit af te vragen wat zijn dubbele agenda is. Want die heeft hij niet. Zelfs als hij er zelf gekleurd op staat door een verhaal, zal hij het niet veranderen of aanpassen. Echt heel fijn.
Op kerstmorgen tover ik een heerlijk ontbijtje op tafel voor mijn schatje. ‘Ik ben toch zo blij, dat ik eindelijk mijn kippenservies eens kan gebruiken! ‘ roept Heks verrukt. Santiago ligt in een deuk. ‘Nou, Heks, ik ben blij, dat jij zo ongelofelijk in je nopjes bent met je kippenkerstontbijt …’ hikt hij.
Eerste kerstdag lig ik helemaal onderuit. Ik ben uitgeput van alle kerstvoorbereidingen en de drukte rondom een aantal concerten met mijn diverse koren. ‘Ik neem de hondjes mee, Heks, dan kun jij een dagje lekker uitrusten,’ stelt Santiago voor.
En zo geschiedt. Heks ligt gestrekt voor de televisie. Een hele godganse lange dag lang. Ik slaap en slaap. Kijk met een half oog naar een walgelijk zoete kerstfilm. En warempel, vandaag ben ik redelijk bijgetrokken.
Het is precies een jaar geleden, dat Heks nog eens iets schreef op dit blog. Geen fijn verhaal. Ik was weer eens in elkaar geslagen door een idioot. Dat gebeurt me nogal eens. Een paar weken geleden ben ik de dans net ontsprongen. Op weg naar een koorrepetitie werd ik achtervolgd in een park door een jongeman met goddank een slechte conditie. Ik reed in mijn scootmobiel. Zeker 50 meter lang hoorde ik hem achter me aan hijgen.
Pas toen ik mijn muziekstandaard uit mijn mandje pakte met de bedoeling hem in geval van nood eventueel een klap te verkopen, haakte hij af.
Daarna belde ik de politie. In het kort vertel ik wat er gebeurd is. ‘Ik ben niet meer in gevaar, maar er staan drie jongens in dat park, die er op uit zijn om iemand te grazen te nemen. Eentje heeft me een tijdje achtervolgd, maar ik kon weg komen. Ik heb zojuist een oud vrouwtje in een scootmobiel tegen gehouden, die het park in wilde rijden met haar hondje. Misschien kunnen uw collega’s even gaan kijken, voordat er echt slachtoffers vallen…’
Tot 2 keer toe gooide de politie de hoorn op de haak. De eerste keer, omdat ik niet direct kon uitleggen wat er aan de hand was. Ik was nogal van slag. De tweede keer, omdat mijn toon de agent niet aan stond. Bizar.
Aan de politie heb je echt niets. Na de molestatie vorig jaar december hebben ze alles in het werk gesteld om te verhinderen, dat Heks aangifte deed. Toen ik uiteindelijk dan bij gratie Gods aangifte mocht komen doen, werd ik door een hork te woord gestaan, die me bij voortduring nijdig onderbrak. En vervolgens riep, dat ik agressief was….
Ik heb zelfs een strafadvocaat moeten inhuren, omdat het idiote wijf aangifte tegen Heks had gedaan. En dat werd grif geloofd. Er werden foto’s van Heks gemaakt en vingerafdrukken afgenomen….
Goddank had ik mijn getuigen. En de filmpjes. Maar de officier van justitie was dan weer van mening, dat de vrouw in kwestie weliswaar fout zat, maar genoeg was gestraft. Waarmee en op welke wijze is me een raadsel.
Ze wordt niet verder vervolgd…..
De politie is bepaald niet mij beste vriend. Ze hebben me anderhalf jaar geleden midden in de nacht uit mijn bed gebeld, omdat ik een half bekertje water richting mijn buurman had gegooid, nadat hij weer eens een avondje bij me had staan belletje trekken. ‘Het komt in uw dossier,’ brulde de agent.
Die volgens mij dezelfde dealer heeft als mijn buurman, als ik zo zijn opgefokte gedrag beoordeel. Gecombineerd met het gegeven, dat mijn buurman maar met de politie hoeft te bellen, of die bewuste agent staat op mijn stoep. Voor iets onnozels. Meermalen gebeurd.
Maar het feit, dat diezelfde buurman deuken in mijn auto slaat, de tank leeg haalt, sloten van mijn auto molesteert…. Daar doet de politie dan weer helemaal niets aan.
Mijn geliefde kanariepiet is naar de sloop door toedoen van die buurman. Mijn nieuwe auto zat binnen 2 dagen alweer vol deuken. Camera’s mochten niet baten, want buurman kan ook heel goed over de grond kruipen en onderop het lakwerk beschadigen. Elke nacht was het raak. Zodra Heks naar bed ging, gingen de heren, gestoorde buurman en zijn domme broer, het autootje van Heks met een desastreus bezoekje vereren…….
Heks betaalt veel geld nu, om haar autootje ergens veilig te parkeren. Zodat die gek er niet bij kan.
We leven in een rare wereld. Of misschien zie ik de wereld eindelijk voor wat de wereld is: Raar. ‘Ja, maar jij bent toch echt een optimist,’ zegt iemand onlangs tegen me. Nee, niet echt. Ik heb helemaal geen hoge pet op, van wat er in de wereld gebeurt. Ik zie veel onrecht. Ondervind het aan den lijve.
“Maar jij probeert er toch altijd wat van te maken,’ vervolgt dezelfde persoon. Ja, dat is waar. Dat probeer ik altijd. Volop. Vol overtuiging en overgave.
Dus ja, ik ga maar weer proberen er wat van te maken. Het is weer kerst. Vorig jaar lag ik gestrekt met een hersenschudding. De jaren daarvoor was het Covid wat de klok sloeg. Maar dit jaar ga ik het lekker vieren met Santiago.
Sinds een half jaar ben ik heerlijk aan het daten met deze man. We doen allemaal leuke dingen. Het is een echte schat, die ook nog eens graag iets voor Heks doet! Dat ben ik niet echt gewend.
Een paar weken geleden lig ik gestrekt met een smerige griep. Bronchitis kruipt mijn longetjes in. Happend naar adem lig ik in bed te rillen. Santiago haalt de hondjes op. Ruim een week lang zorgt hij voor mijn monsters. Zo kan Heks rustig opknappen.
Na die week ben ik weer in staat om in het concert van mijn koor mee te zingen. Poulenc en Haydn. Ik verwacht er niet al teveel van. Waarschijnlijk wordt het een beetje krassen en playbacken. Maar nee: Een wonder: Heks zingt de sterren van de hemel. Mijn stem is volstrekt ontspannen. Alle hoge noten rollen probleemloos uit mijn mond.
We krijgen een dijk van een recensie in het Leids Dagblad. Heks is tevreden, blij en trots. Zingen is toch echt mijn lust en mijn leven. Maar ook dwarsfluiten is weer terug van weggeweest. Gisteren treed ik met mijn maatje op in een verzorgingstehuis. We begeleiden een kerstviering. Zij op de piano en Heks op haar oude trouwe hoogbejaarde fluit.
Het leven is goed in mijn kleine bubbel. Van de smeris moet ik het niet hebben. En van mijn familie evenmin. Maar ik heb een rijk en vervuld leven op de vierkante millimeter. Ondanks mijn gebrek aan energie. Ondanks alle pispijn en suffe kwalen.
Ik heb het schrijven gemist. Ik wil weer leuke verhaaltjes schrijven. Niet alleen maar over dingen, die me nijdig maken. Of over allerlei ellende in de wereld, in mijn wereld. Ik wil de gruwelijkheden van de afgelopen jaren achter me laten. Ik wil weer zingen met woorden. Ik wil weer spelen met taal.
Goede voornemens genoeg…..
Mijn huisje is weer helemaal in kerstsferen. Laat die feestdagen maar komen!
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.