Zonnige dag en dito verslag. En foto’s van Ysbrandt met zijn suikeroompje tijdens het wekelijkse gifbad.

 

Ysbrandt krijgt zijn wekelijkse gifbad van suikeroom Frogs. Die handschoenen draagt hij niet voor de sier!

Heks zit in het zonnetje op haar balkonnetje. Net onder mijn steen vandaan laat ik mijn koudbloedige reptielenlijf opwarmen. ‘Weet je wat ik zo jammer vindt, Heks? Je bent zo’n warme vrouw, maar ze hebben je koud gemaakt, die mensen om je heen….’ zei de paragnost Peter van der Hurk onlangs tegen me. Hij sloeg de spijker op zijn kop.

Door kille woede geïnstigeerde scheldpartijen zijn al tijden aan de orde van de dag. Mijn Gille de la Tourette achtige gedrag stoort me in hoge mate. Ik schrik soms van wat er zoal uit mijn tater komt. Alsof mijn spijsvertering zich finaal heeft omgedraaid. Stront lozen is gezond, maar uit je kont, niet uit je mond.

Zo’n zonnetje doet wonderen voor je gestel. Elk mens heeft een beetje warmte nodig. Ik mag dan een veilige haven zijn geweest voor allerlei halve zachte uit de poppenkast gevallen mafketels, zelf laat ik me slecht troosten. ‘Waarom accepteer je geen arm om je heen?’ vraagt Peter dan ook. Geen idee. Ik ben geneigd het zelf uit te zoeken. Tja….

Later in de middag loop ik door de zonnige stad. Leiden is prachtig in dit heldere voorjaarslicht. De grachten weerkaatsen de hemel en voegen iets toe. Mijn stad, een heilzaam lichtbad.

‘Mag ik een poster ophangen van mijn koor?’ De man in de bloemenwinkel next door geeft gewillig gehoor aan mijn verzoek. Net als de conciërge  van het buurthuis, de receptioniste van het hotel, de medewerkers van het café en de dames van de broodjeszaak die op mijn lijstje staan. Mijn bijdrage aan de kaartverkoop voor de Matthäus Passion‎ is een rondje met mijn hondje door de buurt. Tot slot drentel ik langs de Singel. Ysbrandt wroet verrukt met zijn neus door het gras en tussen de krokussen.

Zo verzoen ik me met mijn stad en leven terwijl het binnen in me een slagveld is. Gek is dat toch. Ik kan zo gelukkig zijn met een hondje en een krokus midden in wat dan ook. Nou ja. Goddank.

Een lange wandeling om het gif uit te laten dampen…..

Paddenstoelen risotto met snijbiet en pittige paprikasoep toe.

Horen bij een koor, dat is lekker hoor! Zingen bij een koor ook. Toegezongen worden door een koor? Het summum!

zingen, koor, koorzang, liedje

Dinsdagavond hark ik mezelf bij elkaar om naar koor te gaan. Mijn stem is weer min of meer terug van weggeweest. Over een paar weken hebben we weer een concert. Heks moet nog flink oefenen. Als ik de straat uit rij bedenk ik me, dat ik iets belangrijks thuis heb laten staan. Snel ren ik nog een keertje in en uit mijn huis…

Met een tas vol koekjes arriveer ik ter plekke. Vanavond gaat Heks trakteren. Ik parkeer de koeken bij de conciërge en spoed me de zaal in. Mijn zangmaatje zit al op haar plek. Ik ben een beetje aan de late kant.

Voor ik het weet sta ik met mijn armen in de lucht te zwaaien: Inzingen! We rekken en strekken. Langzamerhand vloeit het laatste restje spanning uit mijn lijf. Vlak voordat ik de deur uit ga krijg ik een berichtje dat me van slag doet geraken. Mijn hoofd rommelt en tolt nadat ik in een impuls een reactie heb gestuurd. Nooit een goed idee natuurlijk.

‘Heks, je bent nu eenmaal niet volmaakt. Je doet je best, maar soms bak je er geen zak van. Je wilt vanuit liefde en compassie leven, maar sommige mensen zou je het liefst flink door elkaar rammelen. Geheel verdiend overigens, maar toch….’

Intussen zingen we hele gevoelige kerstliedjes. A capella. Het luistert nauw. We moeten subtiel aan de bak. Er wordt zo hard gewerkt, dat het pauze is voordat ik het in de gaten heb. De voorzitter neemt het woord. ‘Er staan schalen met lekkere koekjes, maar ik weet niet van wie….’ hij kijkt ons aan. Heks steekt haar hand op: Schuldig!

lang zal ze leven, jarige, verjaardag, blije jarige

Het volgende moment begint de pianist op de vleugel te beuken. ‘Lang zal ze leven!’ brult het koor uit één keel. Lachende gezichten kijken me aan. Heks slurpt het gebeuren naar binnen. Wat is dit toch leuk! Ik hoor ergens bij!

In de pauze zit ik met mijn zangvriendinnen te kwetteren. Ik krijg zoenen en handen en vriendelijke woorden en wensen toegevoegd. Heerlijk! Intussen weten ze ook hoe oud ik echt ben, nadat ik ze heb wijsgemaakt dat ik 39 ben geworden…..

De rest van de avond zing ik als een sijsje. Blij, dat ik weer een beetje ben opgeknapt. De eindeloze huilbuien zijn opgehouden. De stofwolken in mijn hoofd trekken langzaam op. Het komt wel weer goed met dit heksje. Ik maak weer plannetjes:

Vanavond ga ik mediteren met mijn medeheksen. Komend weekend krijg ik buitenlands bezoek. En volgende week ga ik zelf de hort op.

pianist, dirigent, vleugel, muziek piano, dirigeren