Wat is het verschil tussen een dood vogeltje? Deze bezemstelige fladderaar is blij met een mooie mus! Wat ben ik toch weer goed bezig. Rommelblogje over een frommelbestaan.

 

©Toverheks.com

©Toverheks.com

WordPress heeft een nieuwe editor. Helaas raak ik er telkens tekst door kwijt. Het onding werkt gewoon niet goed. Zo schrijf ik een hele blog over hoe ik om de haverklap van mijn fiets lazer. Een klein stukje blijft bewaard.

“Vrijdagmiddag lazert Heks met fiets en al omver. Pal voor de ingang van een enorme supermarkt. Ik maak een lelijke smakker. Machteloos spartel ik tussen tassen vol boodschappen. Mijn knie krijgt een flinke oplawaai. Er zit zowaar een gat in mijn beste spijkerbroek. 

©Toverheks.com

©Toverheks.com

©Toverheks.com

©Toverheks.com

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Geen mens kijk op of om. Niemand vertrekt een spier. Ongeïnteresseerd koekeloeren ze verder op hun debiele telefoon. Of er nog ergens iets gebeurt. Maar deze gevallen Heks, spartelend voor hun neus op het plaveisel, valt hen totaal niet op. Ik maak derhalve genoeg geluid. Intussen.

‘Kutklotetyphusfiets,’ scheld ik op die verrekte vouwfiets met hoge instap. Vandaag willen de benen niet omhoog. Mijn lichaam wil sowieso niet veel ‘Kolereboodscahppen,’ vervloek ik mijn nieuwe aankopen.

En tot slot ‘Loop dan ook niet te trekken, kuthond,’ tegen VikThor. Die inderdaad op funeste wijze door een rare beweging een topzware oververmoeide Heks omver trok. “

De rest is weg. Foetsie. Over hoe ik de tweede keer dat ik van mijn fiets sodemieter van de straat wordt geraapt door drie lieve dames. Over het droevige afscheid van mijn nichtje en blootstelling aan een overdosis familie.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Over hoe niemand van mijn clan wist dat ik al dertig jaar ziek ben. Opvallend in een familiestructuur waar belangrijke nieuwtjes binnen een halve dag middels de familietamtam rondgaan. Of interessante nieuwtjes. Of kletspraatjes. Over belangrijke leden.

Heks heeft geen zin om alles nog eens op te schrijven. Wat heb je er aan? Bovendien ben ik mijn eigen gezanik zat. Nou ja, het is geen gezeur. Ik zeg eindelijk eens waar het op staat met mijn gezondheid. In plaats van er een mooi verhaal van te maken.

Een mooi verhaal, Heks? Over je miezerige leventje? Hoe krijg je het voor elkaar? Heb je dan zo’n grote duim?

Ik zal je de methode aan de hand doen. Hoe maak je van een schijtleven een prachtig diepzinnig verhaal?

Ten eerste. Neem een beetje werkelijkheid. Trek er een kwast over. ‘Wat zie je er goed uit,’ is het resultaat. Maakt niet uit hoe je je voelt, als je haar maar goed zit.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Vertel iets positiefs, zelfs al kun je nauwelijks bewegen. Het helpt enorm als je af en toe iets leuks doet. Heks maakt tegenwoordig sierraden bijvoorbeeld. Ongeveer een oorbel per maand. Maar toch een leuk verhaal.

Deze toverkol zingt daarnaast in een koor. Als mensen vragen hoe het met me gaat begin ik over dat koor. Over een incidenteel concert, waar ik in mee zing bijvoorbeeld. Lijk ik net een normaal mens.

‘Wat ben je goed bezig,’ zegt de praktijkbegeleidster, nadat ik haar heb vertelt over mijn plannen om Mahjong te leren spelen. In groepsverband. Eerlijk gezegd is het geen haalbare kaart, want het lukt me al nauwelijks om naar het koor te gaan.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Gek toch, dat behandelaars altijd tegen me zeggen dat ik zo goed bezig ben, als ik ietsiepietsie opknap. Alsof het iets uitmaakt hoe ik bezig ben. Niet dus. Ik ben al dertig jaar goed bezig, maar evenzogoed word ik steeds slechter. ‘

‘En als ik dan weer achteruit ga, vragen de dames en heren behandelaars me hoe dat komt. Ja, weet ik veel. Dat is die kutziekte. Een deel van de pathologie is dat je om de haverklap een lekkere terugval krijgt. Daar is niets tegen te doen.’

Omdat mijn ziekte nog steeds tussen de oren wordt geplaatst, waardoor je voor je het weet als aansteller wordt weggezet, kunnen behandelaars het zich permitteren ongestraft de meest bizarre dingen over je uit te storten. Het valt hen niet eens op dat ze rare dingen roepen. Zelf vinden ze het uitermate zinvol.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Afgelopen week stort ik weer neer met een griepje. Alweer de tiende griepaanval sinds september. Af en toe wat complicaties in de vorm van bronchitis of keelontsteking. Het lijkt een ouderwetse ME winter te worden.

Ik ben sowieso grotendeels mijn stem kwijt. Altijd een teken aan de wand bij ME: Ik ben wel eens vijf jaar mijn stem kwijt geweest…….

Piepend en krakend doe ik pogingen om mijn altpartij mee te zingen op het koor. Na een uur heb ik echt keelpijn. Maar ik wil niet opgeven. Koor is mijn passie.

Gebeurt er dan nooit eens iets leuks, Heks? Jawel hoor, de piepkleine dingen. Gelukkig ben ik kampioen genieten van niks. Ik kan echt blij zijn met een mooie mus. Zelfs al voel ik mezelf een dood vogeltje.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

 

 

Heks ziet Bob Dylan in levende lijve! En laat zich betoveren door zijn gegroefd stemgeluid. Tocht vol hindernissen met bommen uit de tweede wereldoorlog, file’s en parkeerellende mag de pret niet drukken.

BOB DYLANkeel chakra

Donderdag in de loop van de middag spoed ik me naar het station. Varkentje draaft naast de fiets. Ik ben bepakt en bezakt, want ik ga eten me de cowboy en daarna naar het concert van Bob Dylan. Het is druk op het station. Ik manoeuvreer me door de menigte, sleep Ysbrand en fiets een roltrap op, maar als ik in de trein stap en mijn fiets opvouw, word ik naar een ander perron verwezen. Een slecht teken.

Deze handelingen herhalen zich een aantal malen het komende uur. Uiteindelijk blijkt er geen trein meer te rijden. Er is een bom gevonden uit de tweede wereldoorlog. Op last van de politie ligt de hele regio plat. ‘Een zeventig jaar oude bom,’  moppert Heks, ‘En dan precies nu moet de politie, wild west, zich laten gelden. Wat een gezanik.’ Verbolgen levert ze haar kaartje weer in en stapt in haar auto. Helemaal kapot van al die activiteiten. En de avond moet nog beginnen…..

BOB DYLANkeel chakra

Na een eindeloze rit, de hele stad staat vast en ook bij Amsterdam is het stapvoets rijden geblazen, kom ik dan eindelijk in onze hoofdstad aan. Met moeite bemachtig ik een parkeerplek.

We besluiten met de auto te gaan, naar verluid kan ik heel goedkoop parkeren bij de Arena met gratis openbaar vervoer, dus ik parkeer voor een uur. Prop het heerlijke eten, met zorg door Surfcowboy bereid, naar binnen. En scheur met mijn vrienden, er gaat nog een vriendin mee, richting Heineken Music Hall.  Als we binnen komen is Bob al aan het spelen, het kenmerkende mondharmonikageluid zingt ons tegemoet.

CHACRA'S CHACRA'S CHACRA'S

Voor Heks is het allemaal nieuw. De laatste weken ben ik een beetje bijgespijkerd in de Dylanologie door Surfcowboy. Ik heb geluisterd naar oude en nieuwe nummers. Dus ik herken wel iets. Maar ja, als kind was ik echt van de klassieke muziek. Ik had er als zeventienjarige al een hele carrière op de dwarsfluit opzitten. De modernere muziek ontging me grotendeels. Dus die ondergrond van herkenning is vrij zwak bij mij.

BOB DYLANkeel chakra

Redelijk onbevangen ga ik op in het concert. Ik luister naar het rauwe gegrom, de fantastische band. Kijk om me heen naar het geweldig gemêleerde publiek. Jong en oud door elkaar. Achter me staat een tweeling, die ik een dag later in De Wereld Draait Door zie optreden. Liefhebbers, stuk voor stuk. En Heks.

‘Wat leuk, hij krijgt na elk nummer een trouw applausje!’ zegt de cowboy. Hij staat enorm te genieten zie ik, want ik sta een beetje achter hem. ‘Kom toch naast me staan,’ zegt hij bevreemd. ‘Ja, maar dan mis ik het leukste, jouw stralende gezicht,’ denkt Heks. Genieten van iemand, die geniet is dubbel genieten. Ik ga toch  maar een beetje naar voren.

BOB DYLANkeel chakra

Veel te snel is het concert afgelopen. Een paar toegiften. Als laatste ‘The answer is blowing in the wind.’ Dat zongen wij vroeger thuis rond de piano. Daar heb ik echt iets mee….. Hij zingt het op een nauwelijks herkenbare wijze. Sowieso lijkt zijn stem een bepaald melodietje het liefst te zingen, ik hoor het in al zijn nummers. Hij rust graag op bepaalde tonen, houdt van bepaalde intervallen. Wonderlijk. Bijna alsof zijn zielslied door al die muziek heenklinkt.

Toen ik de leraar van mijn juf Indiase zang ,Ustad Zia Mohiuddin Dagar, dit voorjaar zijn zwanenzang hoorde zingen, stroomden de tranen over mijn wangen. Niet veel later overleed hij. Later las ik ergens, dat iemand met een volledig geopend keelchacra, het energiecentrum ter hoogte van je strottenhoofd,  direct je hart in zingt. Zoiets is hier ook aan de hand.

Deze stem heeft gezongen. Alle belevenissen en emoties hebben hun groef erin uitgesleten. Er klinkt een ander lied doorheen, die typische voorkeur voor bepaalde noten en afstanden: Het lied van zijn ziel. En zo ontroert deze vitale 70er jong en oud; hip, ouwe hap en hippy.

BOB DYLANkeel chakra

Tevreden gaan we terug de stad in met de metro. Mijn parkeerkaartje blijkt geen recht te geven op openbaar vervoer. Natuurlijk zijn er werkzaamheden aan een tunnel. We worden overgeladen in een pendelbus. Heks vergeet uit te checken….

De volgende dag draait Surfcowboy alle nummers nog eens voor me. Doordrenkt met Dylan schuif ik de metro in. Zoek me suf naar mijn auto in de enorme parkeergarage. Gelukkig heb ik mijn vouwfiets bij me. Na vijf rondjes ontdek ik het Gele Gevaar. Ik moet alsnog 24,50 euro betalen om de garage te kunnen verlaten. Al die moeite voor niets……

Voor niets? Welnee. Tegenwerkende krachten konden me er toch niet van weerhouden een geweldige avond te beleven. Haha, noodlot. Je begint niets tegen Bobs slotnoot!

BOB DYLANkeel chakra