Stuk brandhout doet Heks stokstijf stilstaan. En mag dan met me mee naar huis gaan. Vervolgens kom ik los van wrok. Neem afscheid, vervel, dump kerfstok…. Een staf bloeit open in mijn hal. Al te mal? Ja, van die dingen. En weet je wat: Staf kan ook zingen!

Vannacht droom ik van mijn staf. Ik vlieg er op rond, maak allerlei avonturen mee. Het is staf voor, staf na. Toch zijn de details me ontschoten. Ik heb echter wel een ongelofelijk goed humeur als ik op sta. Alle beestjes worden uitgebreid geknuffeld. Ik verwelkom de zon met een liedje. Oh, wat ben ik vrolijk. Terug van weggeweest.

Gisterenavond na een paar uur Klezmer zingen zakt Heks volledig door haar hoeven. De man met de houten hamer deelt een keiharde tik uit. Snel doe  ik alle noodzakelijke handelingen. Hond uitlaten, tanden poetsen, ogen er af halen, pyjama aan, Snuitje medicijnen geven, zelf mijn pillen slikken…….

Ik laat alles vallen, mijn lijf wil niet meer. Ik worstel me uit mijn kleding en vervolgens wurm ik me in andere kledingstukken. Even uitrusten nu. Nee, toch maar niet. Ik wil een beetje op tijd slapen en als ik steeds tussendoor ga zitten bijkomen van een kleine handeling lig ik pas om vier of vijf uur in bed. Retteketet. Dat gaat me vandaag niet gebeuren. Morgen is een pittige dag.

Ik ervaar momenteel veel naweeën van het slangenritueel, dat we onlangs op de heksenschool hebben gedaan. 

Het afwerpen van mijn oude huid roept allerlei gevoelens op. Ik heb moeite met mijn nieuwe zelf. Ik doe dingen anders, maar sta vervolgens doodsangsten uit. Daar moet ik doorheen. Terug in mijn pleaserige apenpakkie is geen optie. 

Ik heb een nieuw pakkie an.

Ook de mening van anderen moet ik gevoeglijk naast me neerleggen. Wil het ooit nog eens iets worden met dit heksje. ‘Jij geeft heel veel aandacht aan de meningen van hele domme mensen. Dat is zo jammer, Heks. Je moet je niet meer verdedigen. Geef hen gewoon gelijk, dan ben je ervan af…..’ Peter van der Hurk zei het al. 

Gisterenavond ga ik me echter diep treurig voelen. Machteloos ook. De mening van bepaalde medemensen lijkt heel belangrijk nu. En ik kan er geen pijl op trekken. Ik ben immers zelf niet meer degene, die ik was. Niks bijzonders op zich. We zijn geen dag dezelfde. Maar ook degeen, die ik dacht te zijn bestaat niet meer.

Ik ben zo moe en leeg opeens. Goeie genade. Help!

Ik dwaal een beetje door mijn huis. Volbreng mijn avondrituelen. Dan valt mijn oog op een stok naast de voordeur. Vorige week gevonden in Het Leidse Hout. Op een miezerige motmiddag. Geen hond te bekennen behalve mijn monster. En daar midden op het grote veld dan die stok.

Ik pak em toch maar op. We moeten voor de opleiding op zoek naar een staf, maar eigenlijk heb ik al een stokstijve stok thuis. Een paar weken geleden opgeduikeld langs de Singel.

Het is nog best een heksentoer om het gevaarte mee naar huis te nemen. Ik ben op mijn vouwfiets. Rustig peddel ik door het bos. Thuisgekomen zet ik het stuk hout naast de voordeur. Het andere stuk staat in mijn woonkamer.

Na een paar dagen bloeit de staf met knalroze bloesems. Heks moet lachen. Ik heb ze er zelf op geplaatst notabene, omdat ik de bloemen niet wil vergeten mee naar beneden te nemen. Het zijn nepbloesems voor op mijn fiets.

Toch raakt het beeld iets dieps aan. Ik zie een bloeiende staf in mijn hal staan. Ik denk aan de staf van Aäron, waar zelfs vruchten aan groeiden…. De hedendaagse christenen doen zo moeilijk over een beetje tovenarij, maar de bijbel staat er vol mee!

Gisterenavond pak ik het stuk hout op. Ik inspecteer het grondig. Voor het eerst! Zondag moeten we met een goeie staf op de proppen komen en ik heb geen idee of dit exemplaar voldoet. Er zitten veel knoesten in. Het is een sterke stok. Ik tik er eens op…..

En dan: Een wonder! De staf zingt. Zachtjes trillen klanken door het holle hout. Afhankelijk van waar ik sla ontstaat er een ander geluid. Heks is perplex.

Nu onderwerp ik mijn staf aan een grondig onderzoek, want ja, dit is mijn staf! Stiekempjes heeft hij die metamorfose ondergaan. Om het feit klinkend te beslechten. De stok in mijn woonkamer is voor VikThor.

Een hele tijd snuffel ik aan mijn nieuwe staf. Bewonder de gaten. Verbaas me erover, dat dit me allemaal helemaal ontgaan is tot nu toe….

‘Je bent naar me toegekomen. Op een miezerige middag lag je zingend in het gras. Een hond heeft je gebeten, ik ga je een beetje krabbelen. En heel veel met je babbelen, lieve levende staf.’

Rondje om de kerk in Ouderkerk aan de Amstel en dat dan 45 keer. Repairman draait er zijn hand niet voor om. Heks kijkt bewonderend toe, wat een benen…..

Ouderkerk aan de Amstel, wielerronde, 15 juni 2013

Start en finish

Heks is wel wat gewend als het om bewonderende kreten betreffende haar eigen benen gaat. Vanmorgen verlokten ze nog een koor bouwvakkers in de steeg tot kreten in de trant van ‘Lekker ding, Joehoe’, en nog wat Leidse woorden met veel W’s. Maar nu ligt ze zelf in aanbidding voor een paar benen. Mannenbenen wel te verstaan. Prachtige gespierde fietskuiten….

knappe wielrenner, Konijn, mooie benen knappe wielrenner, Konijn, mooie benen knappe wielrenner, Konijn, mooie mannenbenenknappe wielrenner, Konijn, mooie benen

Zondagmorgen werden deze exemplaren eerst vakkundig geschoren. in elke andere tak van sport ben je natuurlijk een ongelofelijk watje als je als man je benen scheert. Niet onder wielrenners echter. Deze helden van het asfalt pronken graag met gladgeschoren geoliede onderdanen onder hun strakke wielerspeelpakjes. Geen ondergoed natuurlijk…. Het is een heerlijk gruizig gebeuren al met al.

knappe wielrenner, Konijn, mooie benen

Helm op lekkere kop

Zo ook Bicycle Repairman. Trots paradeert hij naast zijn fiets in zijn vlekkeloze outfit. Van top tot teen past het allemaal bij elkaar. Daar kan Heks met haar uitgekookte verkleedpartijen nog een puntje aan zuigen. Als laatste gaat de helm op het ontspannen koppie van deze wielrenner. Hij heeft er zin in.

IMG_0978Afbeelding 2

Bij de start is het een gedrang van jewelste, maar al na een paar rondes is de helft afgevallen. Gedeeltelijk door een valpartij veroorzaakt door een overstekende gek. Gelukkig zie ik Repairman nog steeds voorbijkomen. Met zijn mond wagenwijd open zo tegen de helft van de koers. Happend naar lucht als een vis op het droge. Zichzelf voortsleurend en de glazen wijn van de avond ervoor betreurend.

Ouderkerk aan de Amstel, wielerronde

Het is dringen aan de start

Ouderkerk aan de Amstel, wielerronde Ouderkerk aan de Amstel, wielerronde

Na een flinke dip trekt hij toch nog onverwachts bij en eindigt als zevende. Heks trots natuurlijk, maar Konijn is niet tevreden. Hij is gewend dit soort wedstrijden te winnen, op zijn sloffen. Ach ja, moet je maar op tijd gaan slapen en niet lekker gaan dineren in een heksenhol. Dat is vragen om problemen.

Ouderkerk aan de Amstel, wielerronde

In de ruit flitst Repairman voorbij

Ouderkerk aan de Amstel, wielerronde, juni 2013 Ouderkerk aan de Amstel, wielerronde, juni 2013

Ouderkerk aan de Amstel, wielerronde, juni 2013

Happend naar lucht

Twee oude mannetjes met gehoorapparaten en brilletjes zitten lekker te roddelen aan een tafeltje naast me. Ze hebben altijd gekoerst en kennen het wereldtje van binnen en van buiten. Bij voortduring nemen ze elkaar in de maling. Dan komen de sterke verhalen. ‘Weet je nog, dat die en die zijn gebit verloor tijdens een tijdrit?’ Haha, ik zie het voor me.

Ouderkerk aan de Amstel, wielerronde, juni 2013 knappe heks

Ouderkerk aan de Amstel, wielerronde, juni 2013

Het gaat al iets beter

Repairman is blij, dat het erop zit. Zilt en verzuurd poseert hij met zijn fiets. Volgende week gaat hij een enorme berg, La Marmotte,  beklimmen op de fiets. Een ander model dan dit exemplaar. Met hele lichte verzetjes…..

Ouderkerk aan de Amstel, wielerronde, juni 2013

Zilt en zuur staat sweetheart te glunderen

Old English BulldogOld English BulldogOld English Bulldog

Ysbrandt is ook gezellig mee. Hij vindt het wel wat, al die drukte. Veel hondjes overal en een goed uitlaatbosje om de hoek. Daar loop ik nog een geweldig mooie Bulldog tegen het lijf. Het bazinnetje vertelt me, dat deze Old English Bulldog gewoon kan ademhalen, zoals het hoort. De platte neus is verleden tijd. Gelukkig maar. Deze viervoetige dame kan rennen en spelen zonder de kenmerkende snorkgeluiden van de platneuzen.

Wat een lekker dagje vol nieuwe indrukken. Heks kijkt altijd de hele Tour de France, maar aan de weg heeft ze nog nooit gestaan. Een primeur dus. Het heeft wel wat. Vooral als er iemand meerijdt met zulke mooie benen als de knappe fietsenmaker.

springer spaniel mix met Epagneul breton

Ysbrandt is goed geluimd