Dit is em dan, mijn lieve Han

Het is zover. De verwarming staat weer aan. Twee weken gelden dobberde Heks nog in de lauwe Noordzee, nu slaan de herfstbuien me om de oren. Natuurlijk moet ik door weer en wind met mijn varkentje. Hij vindt het ook niet ideaal. Maar zodra hij los in een perkje loopt is hij de weersomstandigheden helemaal vergeten. Enthousiast is hij in de weer met soortgenoten.

Tijdens de ochtendronde zie ik mijn medeheksje Jaoa zitten op een terrasje in de nis van een koffiehuis. Voor zich heerlijke koffie en een dik boek. ‘Oh, dit is zo leuk om te lezen’. Ze bladert erdoorheen en laat me van alles zien.

Zo’n leuk boek, Heks

Er wordt koffie voor me besteld. We wisselen heksennieuwtjes uit. Ik laat me inspireren door haar verhalen. Met een hoofd vol nieuwe ideeën fiets ik naar huis. ’s Middags ga ik het boek bestellen in mijn favoriete winkel: Esoterische boekhandel Kailash.

De eigenaar begroet me vrolijk. Hij is de winkel aan het leegverkopen deelt hij me mee. Hij glundert. Ik begrijp het. Hij gaat naar China verhuizen, naar zijn vrouw en kind. Wat zal ik hem en zijn winkeltje missen! En zijn moeder van 86, die er regelmatig de scepter zwaait, als hij in China is.

Zoals altijd zitten we geruime tijd te kletsen. We lopen een ronde door de winkel en bespreken de verschillende invalshoeken van het geschrevene. Zijn kennis is fenomenaal. En je kunt verschrikkelijk met hem lachen!

Vriendelijk

‘Ja, soms komen hier mensen, best regelmatig eigenlijk, die denken het allemaal te weten. Ze staan overal boven.’ Hij doet ze na. Een perfecte imitatie, We liggen dubbel. ‘ Wat ga je doen in China?’ ‘Nou, mijn vrouw wil een hotel beginnen, ik kan Engelse les geven. En ik ga natuurlijk door met de kunsthandel.’

Je moet weten, dat deze man altijd de meest bijzondere Chinese artefacten in zijn winkel heeft staan. Met pijn en moeite geïmporteerd. Dat doet me denken aan een klein beeldje, dat ik het venster van de winkel zag staan. Het leek me aan te kijken….

Houdt een kosmisch symbool vast

‘Dat is Han dynastie, het is een halve Bi van Jade. Hij komt uit een serie van vier oorspronkelijk. Er staat een kosmisch symbool op.’ Ik pak het onderwerp van gesprek uit de vensterbank. Het voelt koel in mijn hand.

We bekijken het beeldje samen. Het wezen heeft vleugels. En een heel vriendelijk gezicht. ‘Het is een jongeman’, zegt mijn vriend de boekhandelaar. ‘Dat zie je aan de haardracht.’ Hij wijst nog wat typerende dingen aan, zoals de halve cirkel. ‘Dat is het kosmische symbool, daardoor heeft het bepaalde krachten, dit beeldje.’ Althans, dat beweert een vriend van hem, die helemaal thuis is in die materie. Magisch geladen kunstobjecten.

Hij zit op zijn knieën,

Ik vraag de prijs. Die valt reuze mee. En ik kan er nog wat van af onderhandelen. ‘Ja,’ zegt hij bijna opgelucht, ‘er is nog een man, die dit beeldje wil kopen, maar ik verkoop het liever aan jou. Het krijgt een heel goed thuis, Heks. Daar ben ik blij om.

Naargelang de lichtinval is ie meer groen of grijsgroen

Prachtige steen toch, Jade

Ik ook. Wat een lieverd is het toch. Hij had er meer voor kunnen vangen, maar ja. Deze kosmisch geladen schat van jade gunt hij me gewoon. Hij laat me een prachtig beeld zien van hemzelf. Een Chinese dame, die thee drinkt, zus zo dynasty. Ze heeft enorme hamwangen. Een schoonheidsideaal uit die tijd blijkt. ‘Ik zou het daar geweldig gedaan hebben’, roept Heks uit. Ik streel de dikke bolle toet. ‘Moet dan wel zo’n tien, twintig kilo aankomen…’

‘Ga je nu weer al je mooie spulletjes meenemen naar China?’ vraag ik nieuwsgierig.  Hij begint te grinniken, ja, dat zou wat moois zijn, Doe je al die moeite, neem je het weer mee terug…….

Prachtig koppie

We lachen. Er volgt nog een kostelijke conversatie over de hypocrisie van het redden van hanen, die worden gebruikt in hanengevechten, Heks zag dat op TV,  en tegelijkertijd gedogen van kippen in legbatterij….. ‘Ze proberen zelfs kippen te fokken zonder veren! Voor Kentucky Fried Chicken’ vertelt hij me,’ Die schuif je zo de oven in. ‘Goh, zouden ze beter gepaneerd kunnen fokken, misschien met een huidziekte…’

Nu zijn we melig. Tijd om afscheid te nemen. Tot slot doet hij nog Chinese politici na. ‘Je kunt altijd nog cabaret gaan maken in China’ geeft ik als gouden tip, ‘maar dan zou ik geen politici gaan nadoen….’

Nog nalachend fiets ik naar huis. Wat was het weer gezellig in mijn lievelingswinkeltje. Wat heb ik er al veel uurtjes doorgebracht. Snuffelend in boeken, kletsend met de eigenaar. Met andere snuffelaars….. Ik ga hem vreselijk missen. Maar hij heeft gelijk. Er zit een klein kereltje aan de andere kant van de wereld te snakken naar zijn pappa. Emigreren dan maar. Een heel wijs beluit!

ThayThay met zijn nieuwe vriend

Kijkt me aan

Lacht me toe