Mijn favoriete tuin in Leids park

wachten op Godot

Terwijl ik aan het schrijven ben vechten elders mensen voor hun leven. Eén van die vechters is mij zeer dierbaar. Na een heerlijke vakantie zit ik zo lekker in mijn vel. Tegelijkertijd maar ik me zorgen, bouw altaren en bid tot de God/in en voorouders, windstreken en andere krachten, die een heks kan mobiliseren. Machteloze stofjes zijn we, morrelend aan de rok van het universum (vrij naar Lucebert).

Solidaster

Om de tijd te doden en vreugde toe te voegen aan mijn gebeden frutsel ik een filmpje in elkaar met de opnamen gisteren gemaakt van een Japans hondje, Arale ofwel Rice Cookie. Dit vrolijke schepseltje tovert een glimlach op de kaken van eenieder, die haar pad kruist. Gisteren ontdekte ik, dat haar bazin ook een blog schrijft. In het Japans. Lastig lezen voor mij natuurlijk, lang leve de vertaalmachines……

Bergen hortensia’s, Buddleia’s

Afgelopen maandag lig ik nog finaal gestrekt na mijn uitstapje. Om mijn pijnlijke lijf niet te voelen staar ik naar de TV. Er is weer een enorm dom programma over moeders, die van gezin wisselen. Maar wat wonen ze in prachtige huizen. Mijn geest geniet van de andere wereld, waar ik even kan rondkijken. Zoals wanneer je in de trein zit en door werelden zoeft, waar je nooit zult wonen. Ze zullen je nooit benauwen of gevangen houden. Toch verlang je ernaar om er aan deel te nemen.

schitternde kleuren

De moeders in dit  programma verschillen natuurlijk als dag en nacht. Goed voor de kijkcijfers. De ene moeder is een pronte appelvormige dame met wat Amerikaanse kilo’s overgewicht. De ander is een muisje, klein, enigszins gebogen houding. Zacht gezicht.

Hier word Heks gelukkig van

De pronte dame doet alles om indruk te maken op haar nieuwe gezin. Ze is ook paranormaal begaafd blijkt. Althans, ze ziet een spook langs het raam vliegen. Eerst jaagt ze de kinderen de stuipen op het lijf. Daarna wordt een team ‘wetenschappers’ ingehuurd om dit huisspook te onderzoeken. Het is kostelijk om te zien, hoe ze alles bloedserieus neemt, terwijl het gezin zich een pukkel lacht. De conclusie van de ghostbusters is, dat de huisgeest zich verzet tegen een indringer…..

die studenten, die hier wonen boffen maar

Als heks denk ik overigens, dat ze die poltergiestverschijneselen gewoon met haar eigen gestreste geest creëert.

De andere moeder heeft het moeilijk. Het gezin, waarin ze terecht komt sluit zich volkomen voor haar af. Iedereen zit op zijn of haar eigen kamer. Als ze een uitje organiseert doen ze niet eens beleefdheidshalve moeite om er iets van te maken. De vrouw houdt echter vol. Maakt contact met de oudste zoon. Ontdekt, dat hij een enorm grafisch talent heeft, dat systematisch wordt getorpedeerd door zijn biologische moeder. Hij wil tatoeëerder worden…..

Is het geen plaatje?

Als de kwelling van deze uitwisseling voorbij is, zijn de kinderen van het blije gezin opgelucht dat hun tijdelijke moeder vertrekt. Zij echter huilt tranen met tuiten. Ze verkeert in de veronderstelling, dat ze haar enorm gaan missen. De kinderen reageren verbaasd. Ze vinden het zielig voor de vrouw, dat ze zo van streek is. In de taxi terug naar huis ligt ze te snurken als een varken. Dit logenstraft haar bewering, dat ze niet kan wachten om haar kinderen weer te zien totaal.

De andere moeder kan echt niet wachten om naar huis te gaan.  Ze heeft geen idee of haar aanwezigheid in het vreemde gezin iets heeft bijgedragen. De oudste zoon met name is in tranen als ze vertrekt. Voor het eerst in zijn leven had iemand echt belangstelling voor hem. Zij wees hem niet af! Daar heb je em weer, de diepe afwijzing. De grote pijn van de mensheid. In de taxi terug zit ze gespannen rechtop.

Bij aankomst zitten haar kinderen, een hele berg en allemaal een ander kleurtje, want geadopteerd, met hun neus tegen het raam. Ze rennen haar tegemoet en bedelven haar onder uitingen van affectie. Dit kleine bescheiden muisje…..

De andere moeder daarentegen komt uit de auto, krijgt een zoen van haar man. De kinderen nemen nauwelijks de moeite om naar buiten te komen. De oudste zoon blijft op zijn kamer. Hij is niet blij met haar terugkomst. Heel pijnlijk voor de moeder, want ze was ervan overtuigd, dat ze haar vreselijk hadden gemist!

Dan wordt er nog 50.000 dollar per gezin verdeeld. Ja, je moet er wat voor over hebben, maar dan krijg je ook wat! De moeders beslissen over het geld voor het andere gezin. De moeilijke moeder mag het geld gelijkelijk over haar gezinsleden verdelen. Nijdig zegt ze later voor de camera, dat dat haar heel erg tegenvalt. Dat geld moet eigenlijk allemaal naar haarzelf toe. De kinderen hebben genoeg vindt ze. Shocking! Afwijzing en tekort. Dodelijke combinatie…..

De bescheiden muismoeder is dankbaar voor de verdeling gemaakt door de nijdige moeder. De kinderen zitten op en om haar heen. De kinderen van de andere moeder zitten ieder op hun kamer…. Het is heel triest. Ze wil zo graag hebben wat de andere moeder heeft. Maar je krijgt natuurlijk niks, zolang je niet geeft.

Moeders en hun breiwerkjes. Moeders en zonen. Later die dag komt het bericht van het overlijden van Friso. Frogs en ik kijken ’s avonds alle programma’s. Beiden houden we totaal niet van het koningshuis. Maar wel van de mensen, die dit vreselijke verlies overkomt. Alle mensen, die lijden. Door verlies, ziekte…. In één verhaal komt de relatie met Beatrix aan bod. Hij mocht haar graag plagen. Goh, dat klinkt bekend. Ik heb ook zo’n broer. Als geen ander weet hij mijn moeder altijd op de hak te nemen. En zij vindt het prachtig! Een eeuwigdurende flirt tussen moeder en zoon.

Altaar voor de Grote Moeder

Mijn vroegere achterbuurvrouw verloor haar zoon toen hij pas vijfentwintig was, een hartstilstand. Niet veel later overleed ze haar man. Daar kon ze mee leven. Met het verlies van haar zoon niet. Dat bleef de rest van haar leven aan haar vreten. ‘Het hoort niet’, zei ze. ‘Het is tegen de natuur, ik hoor eerst te gaan’.

altaar voor de Grote onze Vader

Er zit geen eerlijkheid in de zaken des levens. Elke gek kan een kind krijgen. De meest fantastische mensen krijgen ze niet. Worden ziek. Gaan dood. Supereikels zie je jaar in jaar uit hun sombere sporen in de aarde drukken.

Stenen

Gelukkig zijn er mensen zoals de muismoeder. In stilte herstellen ze schade in kinderen aangebracht door anderen. Door het lastige leven zelf. Zomaar. Zonder een lintje of extraatje of zelfs maar compliment te verwachten. Uit louter liefde.

Kleine monnik

Ik dood de tijd met het schrijven van dit verhaal. Ik wacht op bericht over een geliefde van me. Ik wacht op goed bericht. Ik kan er niet op rekenen, leven is nu eenmaal helemaal niet rechtvaardig. Maar ik ga er wel vanuit. Vanavond ga ik lekker mediteren met heksjes, kristallen schedels en orbs, orbs, orbs. We zetten alle zeilen bij hier in mijn postzegelleventje. We morrelen wat we kunnen. Zonder morren.

Schedels en stenen