Leaving Neverland. Tot mijn verbazing is de documentaire nu al te zien op televisie. De inhoud verbaast me niks, maar ik ben dan ook nooit een fan geweest van Michael Jackson. En ik weet intussen uit ervaring, dat predators met het grootste gemak liegen alsof het gedrukt staat. Ook ben ik me bewust van de werking van het kinderbrein. Alles nemen ze aan voor zoete koek. Sla hen verrot en ze geven zichzelf de schuld! Menig ouder heeft hier al een slaatje uit geslagen. Letterlijk. Hulde aan de maker van de documentaire. Hij heeft een indringende vorm gevonden om in elk geval een fractie van de slachtoffers van de pedofiele’King of Pop’ een stem te geven.

Als piepklein kind dagdroomde ik dat ik ging logeren bij de koningin. Met enige regelmaat. De prinsjes en prinsessen vonden het reuze gezellig als ik kwam. We sliepen met z’n allen in een enorm stapelbed. Het reikte tot in de hemel. Heks sliep als Benjamin in het onderste bed.

Voordat ik ging slapen keken de prinsesjes over de rand van hun slaapplek om naar me te lachen en te zwaaien. Me te vertellen hoe blij ze waren dat ik er weer was. Hoe ze me hadden gemist! Om me te vertellen hoe bijzonder en lief ik was.

De dromen zijn ongetwijfeld gevoed door een aantal koninklijke huwelijken in die tijd. Zowel prinses Beatrix als prinses Margriet traden met veel bombarie in het huwelijk. De kranten stonden er bol van. Op verjaardagen gaf men commentaar op het gebeuren. Bij ons in huis verschenen fotoboeken over de twee trouwerijen.

Met verontwaardigde aandacht voor de rookbommen in geval Beatrix/Claus. Schandalige praktijken van langharig tuig vond men dat.

Het is voor het eerst dat ik hierover spreek. Mijn kleuterfantasieën over een prinsessenbestaan. Het voelt nog steeds gênant, zelfs al kan ik intussen de noodzaak begrijpen om er zulke wauwse dromen op na te houden als klein kind.

Thuis werden er alsmaar baby’s geboren. Mijn plekje als Benjamin was opeens verdwenen. Opgeëist door de ‘tweede leg’ binnen het huwelijk van mijn ouders.

Ook was thuis niet veilig. Ik had toen al te maken met forse lijfstraffen binnen het gezin. Mijn vader kreeg de pik op me. Ik zat op de kleuterschool en herinner me dat nog heel goed. Een ‘pak slaag’ werd dat genoemd. We vonden dat overigens normaal allemaal. Niks vreemds aan.

Alsmede pesterijen binnen de familie. Een iets ouder nichtje, dat een klas boven me zat, trok bijvoorbeeld geholpen door haar buurjongetje de benen achterwaarts onder mijn lijf vandaan. Zodat ik plat op mijn gezicht viel. Heel grappig, behalve als het jouw snoet is.

Hoe hard ik ook vanuit de kleuterschool naar huis probeerde te rennen, ze haalden me altijd in. Ook hier heb ik nooit over gesproken. Kinderen zijn loyaal. Het getreiter sudderde door tot ver in de pubertijd.

En dan waren er nog de achteraf verdachte en grensoverschrijdende logeerpartijen bij een neefje. En oom. Mijn herinneringen daaraan zijn nogal onsamenhangend en verward, maar desalniettemin ontregelend genoeg gebleken op mijn verdere leven..

Kinderen hebben een magische belevingswereld. Alles is mogelijk in die wereld en gebeurtenissen worden nogal eens magisch geduid. Ik zou niet weten wat er zou zijn gebeurd als de koningin me destijds echt had uitgenodigd om te komen logeren.

Of mijn ouders het goed hadden gevonden bijvoorbeeld. Ik denk het wel. Mijn vader was zijn hele leven lang helemaal idolaat van onze toekomstige koningin Beatrix. En hij had doorgaans het laatste woord. Of in elk geval dan de beslissende stem.

Het moge duidelijk zijn, dat mij nooit iets dergelijks is overkomen. Niemand heeft in werkelijkheid gezegd, dat ik ook maar enigszins bijzonder was. Het was ook niet gangbaar om te zeggen hoe blij men met je was.

Ik mocht wel bij mensen logeren, zoals dat neefje bijvoorbeeld. Maar daar wilde ik uiteindelijk niet meer heen.

Mijn oudste zus is wel eens op die manier in de picture gekomen. Als twaalfjarige jongedame sloot ze vriendschap met een meisje uit Frankrijk. Op de camping in Spanje. Het kind was jaren jonger, maar stapeldol op mijn zus. We werden met zijn allen uitgenodigd op het eten bij de ouders. Die vroegen of mijn zus aansluitend op onze vakantie een maand bij hen in Frankrijk mocht komen logeren………

Zo kon het dus gebeuren dat mijn schier adolescente zuster op weg naar huis werd achtergelaten bij deze ons volstrekt wildvreemde mensen en hun zevenjarige extreem drukke dochtertje! Ze vertrouwden die mensen volkomen en terecht zou later blijken. We werden als vorsten onthaald overigens. De rode loper ging uit.

Moeders noemden we direct tante. En de vader werd onze nieuwe oom. Tante kon geweldig koken. Ze toverde een zevengangendiner op tafel alsof het niets was. Heks at die avond zoveel, dat ze er bijna misselijk van werd…….

Ik herinner me hoe gewoontjes ik me voelde, toen mijn zuster werd teruggebracht. Ze sprak vloeiend Frans intussen. Mijn bijdehante grote zus. Ze werd vervolgens jarenlang bedolven onder presentjes. Een prachtige zelfgebreide trui van Tante. Een schitterende gehaakte beddensprei-achtige omslagdoek van de oudste dochter, een Frans theeserviesje en ga zo maar door.

Heks kreeg echt ook wel eens iets. Bijvoorbeeld zo’n zelfgebreide trui, toen ik vele jaren later ook een keer mocht komen logeren. Maar de bijzondere status van mijn zus heb ik bij Oom en Tante nooit bereikt. Ik was zo’n gunkind. Gepokt en gemazeld vanuit mijn positie als tweede kind, tussenkind, afdraagkind, om te gunnen. Niets voor jezelf te vragen, dan kan het ook niet tegenvallen.

Maar stiekempjes had ik natuurlijk ook wel al die positieve aandacht gewild!

Tijdens de jaarlijkse bezoekjes van onze Franse familie waren we plotseling een modelgezin. Ons overvolle chaotische huis was spic en span. Mijn ouders waren enorm aardig voor elkaar en voor ons. We maakten allemaal leuke uitstapjes in eigen land. Er werd niet of nauwelijks onderling gebakkeleid door de kids. Lijfstraffen werden tijdelijk volledig afgeschaft.

Mijn zusters populariteit bij onze verse Franse familie was net in de periode, dat Heksje verslaafd was aan valium. Dat ik helemaal spaak liep in mijn jeugdige leventje.

Het tijdperk, dat ik opdraaide voor alles wat er mis was in ons gezin en dat was nogal wat.  Toen behandelaars van de Jelgesmakliniek, waar ik poliklinisch op veertienjarige leeftijd zat af te kicken van diezelfde valium, tegen mijn vader zeiden, dat hij hoognodig eens iets iets aan zichzelf moest doen.  Dat hij zijn dochter helemaal kapot aan het maken was op deze manier.

Ze zeiden dit niet vanuit het blinde niks, maar nadat ze ons gezin vanachter glas een aantal malen met een heel team grondig hadden zitten observeren.

Die heftige periode in mijn jeugd, dat mijn ouders besloten, dat ik dan maar uit huis moest worden geplaatst. ‘Met mij is niks mis. Dat onmogelijke kind is de reden, dat ons gezin zoveel problemen heeft. Als ze niet opknapt moet ze maar naar een kindertehuis!’ Twintig jaar na dato hoor ik van mijn lievelingsoom, dat dit destijds het ultieme antwoord van mijn vader was op het verzoek zichzelf eens onder goed de loep te nemen.

Door volkomen mijn mond te houden en binnenshuis zoveel mogelijk van de radar te verdwijnen kon ik deze deportatie voorkomen. Met een stevige hersenschudding, zogenaamd van de trap gevallen, verliet ik een paar jaar later op mijn negentiende uiteindelijk opgelucht mijn ouderlijk huis.

Ik kijk naar de documentaire ‘Leaving Neverland’. Over die rare pedofiele popstar en een paar van zijn slachtoffers. Heks is nooit een fan geweest van Michael Jackson. Ik hield me als kind bezig met klassieke muziek. Ik ben dus niet gehinderd door een enorme liefde voor de man en zijn muziek bij het bekijken van dit drama.

Zaterdagavond zit ik op een feestje bij de Wilde Boerenzoon. De documentaire komt ter sprake: Ik heb em dan nog niet gezien. Ik praat met twee mannen over dit onderwerp.

De ene man is geschokt door hetgeen hij heeft gezien. Hij kan het niet geloven. Heks denkt ook nog steeds dat het allemaal vooral raar is geweest, die logeerpartijen van kleine jongetjes met die Michael Jackson. Onverantwoord en grensoverschrijdend, gestoord en verstorend, maar zonder keiharde seks. Een derde gesprekspartner werkt zelf als kleuterleider en schiet direct in de verdediging betreffende zijn beroep.

‘Sinds de zaak Robber M. is mijn beroep opeens verdacht voor een man. Mensen vroegen er altijd al naar uit een soort nieuwsgierigheid, maar tegenwoordig zeggen ze rustig: Waarom ga je niet voor bejaarden zorgen?’ beklaagt hij zich.

Waarna hij voordoet hoe je tegenwoordig een kind op schoot moet houden zonder je allerlei beschuldigingen op de hals te halen. ‘Benen stevig tegen elkaar, zodat een kind niets in de buurt van je kruis per abuis kan aanraken. Daar moet je echt goed op letten…..’

Een vriend van Heks trad op als muzikale clown ten tijde van Oude Pekela. Hij verdiende daar een goeie boterham mee. Zijn beroep is voorgoed besmet geraakt door deze affaire. Na Oude Pekela kreeg hij de meest verschrikkelijke beschuldigingen naar zijn onschuldige kop. Van hele enge mensen vaak. Bovendien werd hij nauwelijks meer geboekt. Zijn dagen als muzikale clown waren opeens geteld……

Gisterenavond kijk ik dan eindelijk naar de gewraakte documentaire. Ik val af en toe in slaap, niet omdat het zo saai is, maar omdat ik de avond ervoor tot vier uur op het feestje bij ‘de Wilde’ ben blijven plakken.

Van Kras had ik al gehoord, dat het zeer aangrijpend is allemaal. En het is zo. Juist het feit, dat ze met zoveel liefde over hun predator praten maakt de documentatie extra schrijnend.  Een jongetje van zeven, dat zich bijzonder voelt door die kwibus. Maar wel bij de piemel wordt gevat. Nou ja, piemeltje. Hetgeen allerlei prettige fysieke gevoelens geeft, waar zo’n kind nog niet aan toe is.

Een volwassen vent, die stiekem trouwt met zijn tienjarige minnaar. Een kleine greep uit hetgeen verteld wordt.

Ouders, die hun zevenjarige kind achterlaten in het bed van een vijfendertig jarige kerel. Hoe ze daartoe worden overgehaald. Verleid…… Hoe ze blindelings vertrouwen op een wereldberoemde idioot. Hoe zijn rijkdom, roem en sterrendom hen totaal blind maakt voor zijn manipulaties……

Heks heeft natuurlijk niet veel nodig om overtuigd te raken. Want waarom zou je in godsnaam met zo’n verhaal op de proppen komen als het niet echt is gebeurd?

Bovendien zijn er intussen wel erg veel identieke verhalen in omloop over de superstar. En zijn er genoeg volwassen mensen, die hebben getuigd ontoelaatbare en grensoverschrijdende dingen te hebben gezien. Chauffeurs van de dader, huishoudelijk personeel. En ga zo maar door…….

Hele volksstammen willen het niet horen, willen er niets van weten. Michael Jackson is voor hen een heilige. Het is allemaal lulkoek, hij zou dat nooit doen. Hij houdt juist zoveel van kinderen……..

De man zelf is niet meer. ‘Rot maar in de hel,’ lispel ik nijdig, als ik de volgende morgen op sta. Van alles spookt er door mijn hoofd. Ik denk bijvoorbeeld aan een schoolgenoot van de lagere school. Hij had dezelfde naam als mijn foute oom notabene.

De moeder van het joch was op zeer jonge leeftijd gaan hemelen. Opeens was hij half wees. Een voor ons volstrekt abstract fenomeen, want wat betekent het als je moeder helemaal uit je leven verdwenen is? Als je aangewezen bent op je meestel afwezige rouwende vader?

Wij hadden gewoon allemaal een moeder. En op 1 jongetje na had ook de gehele school een vader. Het was in de tijd voor de seksuele revolutie, toen alle dames nog bij hun man bleven. Ook al sloeg hij hen hoogstpersoonlijk bont en blauw of deed hij aan de toegestane verkrachting binnen het huwelijk. Als ze hem niet ter wille was. Die goeie ouwe tijd, toen je nog je echtelijke verplichtingen had als vrouw.  Die je diende na te komen.

Onze razend populaire schoolmeester had zich over de jongen ontfermt. Hij kwam of zat bij de man thuis. Ook zat hij weleens bij ons in de klas, terwijl hij een jaar ouder was. En ook toen we een keer thuis bij de meester pannenkoeken gingen eten, was de jongen van de partij. Volstrekt thuis in dat huis.

Hij wees ons de weg en hielp de meester met bakken. Die twee hadden een vreemd pact, zoveel was me wel duidelijk. Het kind was helemaal vergroeid met die volwassen man. Hij baadde in zijn niet aflatende aandacht en liefde.

Ze hadden hun eigen onbegrijpelijke grapjes. Zaten samen in een leunstoel, de jongen op de leuning. Er bestond een jarenlange diepe vriendschap tussen hen. Die ongetrouwde beetje vreemde vogel van een schoolmeester en dit geschonden godverlaten kind…….

 

 

Varkenswangen met vijgenazijn en whisky. Natuurlijk glutenvrij, lactosevrij, sojavrij. Heerlijk gerecht getoverd uit mijn heksenketel voedt dierbare vrienden. En een nieuwe naam voor een KRASSE dame….

Woensdag sta ik bij de slager. Er liggen varkenswangen in de vitrine. Mijn nieuwsgierigheid is gewekt. Ik ben voorstander van gebruik van het hele varken als je zo’n dier slacht. Zoals vroeger bij mijn vader thuis. Ieder najaar werd een knorrende huisvriend geofferd. Alle restanten werden verwerkt tot bloedworsten, kopkaas en balkenbrei. De wangen werden vast ook opgesoupeerd!

Varkens lijken overigens erg op mensen naar het schijnt. En vice versa! Ze zijn bijzonder intelligent en ondanks hun voorkeur voor blubber zie ik geen enkele reden om het dier onrein te noemen. Zo gemeen! In India eten ze geen koeien, maar dat is omdat die dieren HEILIG zijn. Klinkt alweer een stuk beter.

Voor mij is alle leven heilig. Je dient er respectvol mee om te gaan. Ik eet levende wezens. Granen, fruit, groenten, vlees en vis. Ik leef niet op prana. En ik wordt ook gegeten. Door bacteriën, virussen en hele kolonies gistachtigen……

‘Hoe bereid je zoiets?’ De slager ratelt een recept af. ‘Het staat ook op onze website. De clou is om het heel lang in de oven te zetten. Hoe langer, hoe beter.’ Ok. Goeie tip.

Ik koop een kilo en ga thuis aan de slag. Op internet vind ik het recept. Iemand met een kookblog heeft het volgens het boekje klaargemaakt, maar de smaak was toch niet optimaal. Te zoet. Te veel honing. Ze stelt voor de honig te vervangen door sinaasappelsap. Goed idee. Heks gaat het natuurlijk toch weer anders doen. Doe ik altijd. Nog nooit van mijn leven heb ik een recept exact volgens de richtlijnen klaargemaakt. Altijd goochel ik met nieuwe ingrediënten of afwijkende hoeveelheden. Ik kan het niet laten.

Zo ook nu. Ik vervang de olijfolie met boter om de wangen in te braden door cocosvet en een beetje ghee (geklaarde boter). Ik vervang de honing grotendeels door vijgenazijn. Ook zoet, maar niet mierzoet. Bovendien maakt de azijn het vlees zacht. Ik gooi er om die reden ook nog sap van een halve citroen bij en citroenrasp. En een schep pirpirikruiden. En een flinke scheut whisky. En tot slot 6 gehalveerde tenen knoflook.

Verder heb ik het recept van de site gevolgd. Ik heb het echter 4,5 uur in de oven laten garen. Afgedekt met folie, om al die verrukkelijke sappen niet te laten vervliegen. Maar in tegenstelling tot mijn voorbeeld heb ik het zo uit de oven geserveerd: Geen saus door een zeef gedrukt zoals in het originele recept. Een dag laten staan voordat je het opeet is wel een hele goede tip. Dan kunnen al die smaken diep in de wangen dringen……

Ik kook er allebei groenten bij. Broccoli en bloemkool. Herenboontjes in knoflook gebakken. Rode kool met appel en een heel fijn gesnipperd rauw sjalotje. Laatstgenoemde is een bijzonder goede combinatie met dit gerecht. Die houd ik er dan ook in voor een volgende keer.

Donderdagavond bel ik Frogs. Hij komt maar wat graag eten. Hij is bekend met de heerlijkheden, die ik uit mijn heksenketel tover. Tevreden zie ik hem smullen. Goeie hemel, wat heb ik lekker gekookt. Ik maak een paar mooie foto’s van mijn bord, maar helaas heb ik die plaatjes per ongeluk weggegooid.

Ook vrijdag maak ik iemand blij met deze lekkernij. Ras belt. ‘Heb je zin om te komen eten?’ Ja, dat heb ik wel. Maar zal ik dan het eten meenemen?

‘Jeetje Heks, wat is dit lekker. Wat kan jij goed koken! Ongelofelijk!’ zegt mijn vriendin als we samen aan de maaltijd zitten, ‘Ook die groentes, zo speciaal klaargemaakt. En dan die puree van aardappel en koolrabi. Fantastisch. En zelfs een toetje! Ik ben dol op rabarber.’

Het is fijn om elkaar weer te zien. Het was alweer eventjes geleden. Ras zat een maand in Spanje. In the middle of nowhere. Ze laat me foto’s zien van een rauw en verlaten landschap. Prachtig. De wereld kent veel plekken waar nooit iemand komt.

‘Het is een hele goede reis geweest, Heks. En ik heb mijn naam veranderd! Ik vond Ras nooit een fijne naam, maar gelukkig heb ik nog een hele mooie doopnaam en die ga ik eindelijk gebruiken. Ik wilde dat al toen ik twaalf was, maar toen lukte het me niet om het voor elkaar te krijgen: Vanaf nu heet ik Kras.’

Kras. Het past bij mijn vriendin. Ze is ook kras. Ik moet er nog een beetje aan wennen. ‘Raskras, Krasras,’ mompel ik onderweg naar huis. Het vraagt een zekere overgangsperiode. Als ik een woord zoek dat naar mijn vriendin verwijst gebruik ik nog steeds haar oude naam. Maar Kras zit eraan te komen. Het moet nog een beetje inslijten. Over een jaar weet ik niet beter……

 

 

 

Een gouden dag en een snee of twee in mijn neus….. Alex Orbito op volle toeren!

Unknown-21

Vandaag weer in de file, het houdt niet op! Dus op het nippertje in Bloemendaal voor de healingsessies. Gelukkig beginnen we laat, pas om half drie ’s middags. De laatste dag is er altijd een hele ruime openingsceremonie. Dan wordt er water ingestraald met helende energie. En je kunt foto’s van geliefden neerleggen. En je sleutelbos, sierraden…..

zaland4

Als ik het terrein betreed, zie ik de moeder, waar ik het gisteren mee aan de stok kreeg. Ik wil het uitpraten met haar, kijken of we op 1 lijn kunnen komen. Ze negeert me, doet net of ze niet ziet, dat ik haar wil spreken. Uiteindelijk lukt het me contact te maken.

Het gesprek mislukt faliekant, want ze gaat vol in de aanval. Iets draait mijn maag in en dat voelt niet goed. Dus zeg ik maar, dat ik vandaag geen politieagent zal spelen. De kinderen kunnen hun gang gaan, ik gooi de handdoek in de ring…..

Unknown-23

Het resultaat is, dat deze dame zelf ingrijpt die middag, ze zit er bovenop met zoonlief. Een heel leuk manneke overigens. En de moeder is ook ok hoor, alleen dit weekend geen match met Heks. Onze chemie rommelt teveel. Ik heb echter al vaak genoeg ervaren, dat dingen heel anders zijn, als je iemand echt leert kennen. Je kunt nu eenmaal niet in iemands kop kijken. En je reageert vanuit je eigen vermoeidheid en stress soms ook niet optimaal…. En vermoeidheid speelde dit heksje wel degelijk parten gisteren……

images-110

Zo geniet ik dan toch van een heerlijke middag. Ik leg de foto van een dierbare op de tafel met water en de meest uiteenlopende voorwerpen voor de zegening. Ik weet, dat Alex deze geliefde mee zal nemen in zijn dagelijkse meditaties. Daar heeft de persoon in kwestie ook toestemming voor gegeven, ik doe dat nooit stiekem. Niet iedereen is gediend van een deus ex machina in moeilijke tijden…..

Aquarel_Kenia_landschap

Daarna richt ik de kinderhoek weer in, zet thee en koffie, draai mee bij de voorhealers: Heks is weer Ketelbinkie, zoals gewoonlijk. Ik hou van deze functie als vliegende keep. Als ik later mijn kinderspeelhoekje weer opruim, raak ik aan de praat met een vrouw, die ik al een paar keer eerder dit weekend ben tegengekomen.

We blijken enorm veel gemeen te hebben, ze is ook met stem, boventonen, Indiase zang en wat al niet meer bezig. We wisselen adressen uit. Ik mag haar Hang lenen, geen idee wat het is. Een instrument met prachtige boventonen. Mijn nieuwsgierigheid is gewekt!

Er zijn meer contacten gelegd, of hernieuwd. Ook heb ik er een flink aantal nieuwe volgers bij op mijn blog! Mensen, die al jaren bij Alex komen heb ik weer even aangeraakt. En zij mij.

Voor de sessies een aanvang nemen laat Alex alle vrijwilligers verzamelen rond de behandeltafel. Hij maakt grapjes en bidt met ons. Dan komt ‘The White Lady’ door, Alex gaat in trance. 1 voor 1 knielen we bij de tafel en krijgen een zegen van deze dierbare dame. Door de kleine handen van haar Filipijnse vriend. Bij iedereen spreekt ze een aantal woorden. Door de mond van die kleine man.

13565937-land-summer-flowers-weide-of-veld-landschap-aquarel-met-de-hand-geschilderd

Ik luister goed naar wat er bij de verschillende mensen wordt gezegd. Wat is het raak!

Dan is Heks aan de beurt. Ik moet vooral zo doorgaan. ‘You make connections!’ Ja, dat is zo. Heks is een bruggenbouwer. Ik wordt bevestigd in mijn streven! Ik heb het eerder gehoord. En ik vind het een mooie bezigheid.

Aan het eind van de dag hebben we nog een hele speciale bijeenkomst. Een hele lieve medewerker van het eerste uur, broer van, zwager, oom, vader, man van…. is niet meer onder ons. We gedenken deze geweldige dierbare man en zingen hem een uitgeleide. Het is hartverscheurend, want hij wordt zo gemist. Maar ook heel mooi en puur.

Unknown-22

Ontroerd nemen we afscheid, na een enorme gezamenlijke schoonmaakactie. Wanneer komt Alex weer? Komt hij nog eens naar Holy Land, zoals hij Holland, ons kikkerlandje, noemt.

Eenmaal thuis chat ik met een vriend. Mijn hoofd is vol, mijn hart ook. We praten over van alles. Dingen dwarrelen op hun plek. Je ziel leven, daar hebben we het in feite over.

Voor de laatste keer vandaag laat ik mijn hondje uit. Ik zoek en vind mijn kat, de gewonde zwarte panter. Poets mijn tanden, kijk in de spiegel. Wat zie ik nu?

Op de wortel van mijn neus staan als een kroontje twee rode streepjes. Ingekerfd. Echte Alex-dingetjes. Maar hij is daar helemaal niet bezig geweest met zijn magische handelingen. Ook trekken de markeringen van zijn ‘operaties’ vaak snel bij. Deze zijn vuurrood en zeer aanwezig. Ik loop waarschijnlijk weken voor gek….. Wat is dit?

images-109

Dan bedenk ik me de zegen van ‘The White Lady’, mijn Godin, de Grote Moeder. Zou zij een snee of twee in mijn neus hebben gekerfd? Of ben ik gewoon tegen een deur gelopen van vermoeidheid? Dat laatste is het niet geweest, weet ik met zekerheid. Heb ik mijn neus soms ongemerkt gestoten?

Ik hou jullie op de hoogte van dit opmerkelijke merkteken. Maar nu ga ik slapen, morgen heb ik Indiase zangles, de hele dag. Met stokjes tussen mijn oogleden waarschijnlijk!

images-111

Dingen die we nooit zullen weten. Nieuwsgierigheid is uit den boze. Lui luisteren is in…..

knappe steenvouw

Eten bij Steenvrouw

Schandalig uitgeslapen vanmorgen. Dat is het voordeel van geen thuiszorg vanwege vakantie. Het nadeel is, dat ikzelf heb lopen stofzuigen en bed verschonen. Ik kon direct door naar de fysio om alles weer uit de knoop te laten halen en op zijn plek te manipuleren. Een grote naald verdween in de spieren van mijn bovenarm. Het is een paardenmiddel, dat dry needlen, maar het werkt wel.

twee sexy chicks

Leuk toch

Bij het eerste kopje koffie van vandaag zag ik dat ik een Ecard had ontvangen. Een christelijke nog wel. CrossCards. Ik wist niet, dat die ook al bestonden. De tekst was mysterieus. Iemand heeft al een hele tijd een ‘crush’ op mij, maar is veel te verlegen om me te benaderen. Watje. Daarom deze ingewikkelde manier. Via een link en een wachtwoord kan ik foto’s zien, waaruit ik dan kan opmaken om wie het gaat.

lekker, eten, groene asperges, tomatensalade , geconfijte uitjes, glutenvrij, sojavij, lactosevrij

Smakelijk

Heks is wel een beetje nieuwsgierig, dus ze opent de link. Het brengt haar naar WebCamFlushCrush-Private Show Invite. Ik heb vijf minuten om dit genereuze aanbod te accepteren. Ik neus rond en wordt direct verzocht allerlei gegevens in te vullen. Van mijn creditcardgegevens zal geen misbruik worden gemaakt. Het is gratis als je door een ‘premium member’ wordt uitgenodigd. En gratis porno! Joho, joho, het is heeeel verleidelijk….. In een chatbox zit iemand al enthousiast te roepen om aandacht.

roze hondentong

Baas, please, gooi een balletje….

CrossCards komt in een heel ander licht te staan nu. Om welk kruis gaat het hier eigenlijk?

Wat een wonderlijke wereld toch. Via een christelijke invalshoek proberen ze je te strikken voor een louche webcamsite. De enige verklaring van dit fenomeen is toch, dat de dames en heren ‘pornografen’ veel succes hebben in christelijke kringen met deze vorm van misleiding. De duvel doet goede zaken in de kerk.

Het brengt me wel in herinnering, dat ik nog een aanbidder/ster op schoolbanken.nl heb. Helemaal vergeten. Moest ik ook eerst lid van worden. En dat doe ik dan weer niet. Eigenwijs….

hond en bal, capriool

Deze had hij

Tijdens de vroeg in de middagronde met Ysbrandt passeer ik een opvallende man. Hij staat te rommelen in een boodschappenwagentje. Heks zingt een gospel, die al de hele week in mijn kop zit. Het is het laatste lied, ingestudeerd tijdens mijn vakantie en het heeft zich foutief gehecht op mijn neuroreceptoren. In plaats van ‘the devil is a liar and a cheater too’, zingt mijn stem ‘ Jesus is a liar and a cheater too’. ‘Sorry Jezus’, zeg ik in mezelf. Ach, die kan daar wel om lachen. De man lacht ook. En zegt me uitgebreid goedendag.

hond en bal, capriool

Deze ook

In het volgende park komt hij opeens achter me aan. Zijn wagentje parkeert hij naast mijn vouwfiets en hij zet me klem tegen een haag Solidaster. Hij spreekt me aan op mijn blauwe cowboytas…. Het is een knappe kerel. Prachtige ogen, een witgrijze kuif, stralende witte lach. Hij lijkt een beetje op mijn goede vriend Don Leo. Maar dan zonder Italiaans pak. ‘Ik kom net uit de bajes’, begint hij het gesprek. ‘Vanmorgen ben ik na veertig dagen vrijgelaten’.

Er ontspint zich een langdurige conversatie met deze 71 jarige crimineel, waarbij Heks vooral lui luistert.  Over allerlei spirituele onderwerpen, zijn halve leven komt voorbij. De man is jaren zoekende geweest. In tal van spirituele tradities heeft hij zich fanatiek verdiept. Heeft gevonden en weer verloren. De ervaring in de bak is heel vers voor hem. Hij praat en praat…

hond en bal, capriool

Hij stort zich erop

Heks heeft nog steeds geen idee, waarom de man werd opgesloten. Het had iets met zijn vorige vriendin te maken. Zij heeft ervoor gezorgd. Eerst heeft ze hem op een voetstuk gezet, vertelt de man. Nou ja, daar kun je alleen maar afflikkeren. Maar iemand uit wraak in de gevangenis doen belanden gaat wel ver. Wat er gebeurd is? Ik zal het nooit weten.

Hij is weer vrij. Na deze zoals hij het zelf noemt: Bijzondere Retraite’. Ik hoop voor hem, dat hij in beter vaarwater komt. Hij nodigt me nog uit om lid te worden van zijn zeer selecte spirituele clubje. Maar daar heeft dit heksje geen oren naar. Ik voel me goed in mijn velletje  en leven. Ik ben ook niet zoekende. Onderzoekende, dat wel.

We omhelzen elkaar bij het afscheid. Een bijzondere ontmoeting, anderhalf uur kletsen in een stadspark over de grote zaken des levens met een net uit de gevangenis ontslagen bejaarde….. Een hele vitale bejaarde overigens. Je schat hem hooguit vijfenvijftig….. Het is een enorme charmeur, dus hij komt wel weer aan de vrouw, vermoed ik. Hopelijk is er dan geen drama meer en gerechtelijke opsluiting. Het was voorwaar geen pretje, verzekerde hij me.

Laat op de avond denk ik aan hem. Die bijzondere man. Hij deelde even zijn leven met Heks. Aan het eind zei hij, dat hij die ervaring, die hel, de gevangenis, niet had willen missen. Hij spreidde zijn armen en straalde terwijl hij riep: ‘Zij zei, dat ze had gedacht dit nooit te zullen meemaken…. Zoals leven met mij is!’

We maken het mee.

Er is voldoende liefde.

‘En al reis je de hele wereld over: Er is nooit iemand te vinden, meer de moeite waard om lief te hebben dan jezelf.’

Vrij naar Boeddha.

gekke hond

Meer, meer

DE VERFRISSENDE LUCHT VAN KOEIENVLAAIEN EN STINKENDE OKSELS VERSUS TOILETVERFRISSERS EN PLAYBOYKUTJES……

wat een apart exemplaar, deze Springer!

Loekie met baasje en Ysbrandt

Deze week heeft mijn blog een hoge vlucht genomen. Het was bijna niet bij te houden op de bezemsteel. Eerst was er natuurlijk alle magie rond de terugkeer van Ferguut, de ridderkater. Hij is alweer een week thuis! Een veelbewogen week, vol pikordegevechten tussen de katers, de castratie van ThayThay en een prompt krolse Leonoor. Waar die kleine boskat toch vrolijk bovenop is gesprongen.

Sowieso een heel harig hondje....

Loekie heeft een enorme snor!!!

ze kleuren mooi bij elkaar...

Samen met het vrouwtje op de foto

Opsluiten in de woonkamer helpt niet, vannacht brak hij de tent af en is dus ook ontsnapt. Daar zouden toch nog wel eens mooie lappige boskatjes uit kunnen komen. Want na de castratie blijft een kater nog wel even min of meer vruchtbaar. Restantjes zaad uit betere tijden. Ik hoorde  ijselijke kreten zo af en toe. Leonoor kan aardig krijsen en ThayThay maakt sowieso altijd al veel lawaai. Zet maar een kruisje op de kalender….

Misschien komt het door de uitputting na een nacht vol liefde en erotiek, maar Thay lag vanmorgen heerlijk rustig Ferguut te observeren. Op 30 centimeter afstand! Zonder gegil en hoge boskattenrug. Dat is iets van deze wilde variant. Ik heb nog nooit een kat meegemaakt, die dit soort geluiden kan voortbrengen, maar ik hoorde gisteren van iemand, dat het bij de soort hoort….

Foto op 28-03-13 om 12.08 #2 Foto op 28-03-13 om 12.09 #3Foto op 28-03-13 om 12.10 #2

Wat ook veel aandacht heeft getrokken is mijn verhaal over marktkoopman Ilias. Gisteren was ik op de markt om het geld terug te brengen. Hij was heel erg in zijn nopjes met mijn verhaaltje. Het had hem wel een onrustig weekend opgeleverd. Zijn telefoon stond roodgloeiend, er werd over getwitterd en ook op internet waren er heel veel reactie’s. Een volle mailbox en plagerijen in het uitgaansleven….. Mijn zinsnede over deze charmeur eersteklas  werd letterlijk geciteerd door portiers bij clubs in Bloemendaal……

Gisteren had ik ook nog een heel grappig gesprek in de natuurwinkel. Het begon met Boekweithoning. Een vrouw bestelde acht enorme potten. Dat wekte natuurlijk mijn nieuwsgierigheid. Wat moet je in hemelsnaam met zoveel van deze zeer sterk geurende honing? “Het ruikt naar koeienpoep”, zei de vrouw “en dat vind ik lekker…”

k hou ook van de geur van koeienpoep, maar ik kom dan ook van het platteland. Het gesprek kwam goed op gang. Lekker: Koeienpoep. Vies: Deodorant met geur. Toiletverfrisser: Yek. De dame van de winkel zelf mengt zich er ook in: Mannen houden van stevige dames, die ruiken naar mens. Helemaal mee eens. We hebben het over schoonheidsidealen. En wat vrouwen daar allemaal voor over hebben…..

Foto op 28-03-13 om 12.10 #5 Foto op 28-03-13 om 12.10 #6

De geweldige documentaire van Sunny Bergman “Beperkt houdbaar” over plastische chirurgie komt ter sprake. Het is een schokkend verslag van de wanpraktijken bij cosmetische operaties in de Verenigde Staten. Het is niet ongewoon om voor je zestiende nieuwe borsten te krijgen van je ouders. Daarvoor moet je onder het MES. Heel hypocriet maken ze zich in dat land wel boos over vrouwenbesnijdenis…..

De serie over vrouwelijke seksualiteit “Sunny side of Sex” kennen ze niet. Hierbij doet Sunny op haar eigen unieke wijze verslag van het seksuele leven van vrouwen verschillende culturen.

Onder andere het restant matriarchaat in een deel van China. Daar hebben ze zogenaamde wandelhuwelijken. Man en vrouw wonen niet samen en vormen geen economische eenheid. ‘ s Nachts klimmen ze door het slaapkamerraam bij elkaar naar binnen. En wat blijkt? Veel gezelliger.

Foto op 28-03-13 om 12.10 #7 Foto op 28-03-13 om 12.11

Een ander deel gaat over het getrek door je tante aan je schaamlippen tijdens de pubertijd in delen van Afrika.  Zodat ze groter worden. Een goede minnaar doet dat later bij wijze van voorspel.

Toen ik de documentaire ooit op TV zag, was er op een ander kanaal een rare lijven programma. Hier werden de buitenste lippen geëlimineerd bij een vrouw, omdat ze zich ervoor schaamde….. En het fietste ook niet zo lekker.

De vrouwen van Sunny hebben geen behoefte aan schaamlipverkleining. Ze kunnen er prima mee uit de voeten…..Een aanrader! Zo ongelofelijk goed gemaakt en leuk om te zien.

“Ik kan iedereen Boekweithoning aanraden”, besluit de vrouw het gesprek. We schieten in de lach. Drie heksjes op geitensokken becommentariëren de wereld. Van stinkoksels tot playboykutjes, wij weten er wel raad mee…….

Foto op 28-03-13 om 12.12 #2 Foto op 28-03-13 om 12.12 Foto op 28-03-13 om 12.11 #2