Supersnotpinksterweekend. Terwijl wij rillend bij de kachel zitten hult Moedertje Natuur zich in haar bruidskleed. Een vreemd voorjaar. Meestal lopen wij mensen gruizig hand in hand tussen al dat moois te zwijmelen. Nu staat onze Grote Moeder alleen in een druilerig bos klaar voor haar fotomoment….
Vanmorgen om vijf over elf schoot ik wakker uit een slaap zo diep als de dood. Verslapen!!!! Een half uur later zat ik in de auto richting Barendrecht met Ysbrandt. In de tussentijd had ik mezelf met sterke koffie terug het leven in gereanimeerd, acht katten en een hond te eten gegeven en mijn onwillige lijf in de kleren gehesen.
Eenmaal bij mijn zanglerares gingen mijn ogen langzaam echt open. Ik gooide nog wel een kop koffie over haar vloerkleed, onwillekeurig bewegende ledematen…. Maar het zingen ging lekker. Ondanks de vliegende en beroerde start.
Ysbrand was gezellig mee en zat verwachtingsvol in de auto. Na de les wordt er altijd gewandeld. Zo ook vandaag. Ondanks al die regen. Daar heeft hij overigens een broertje dood aan.
De terugweg zat vol omwegen. Ongelukken en filevorming joegen me de polder in. Eenmaal in Leiden besloot ik Frogs op te halen. Hij had wel een lekker maaltje verdient na al die Bob-activiteiten!
En wat had ik voor hem in petto? Een heksenroti met alles erop en eraan. Heel veel lekkere hapjes vooraf. En eindeloze discussies gelardeerd met lachsalvo’s.
Vandaag was er weinig nodig om heks gelukkig te maken. Het gebeurde gewoon tussen de bedrijven door. Zoals het hoort…..:-)
The sound needs to be born inside. Drown yourself in it.
Feel the note, understand it, sing it”
Vandaag bereikte mij het bericht, dat de leraar van mijn lerares Indiase zang overleden is. In februari was hij nog in Nederland te gast op het Drupadfestival in Rasa te Utrecht. Georganiseerd als eerbetoon aan deze bijzondere man. Met als hoogtepunt een masterclass van de master himself.
Gevolgd door een fantastisch concert. Ik heb het ongelofelijke voorrecht genoten om hem te horen zingen.
Zijn krakende stem kwam langzaam op gang. Tranen stroomden over mijn wangen. Later vertelde een bevriende heks me in het kader van zang, dat mensen wiens keelchacra (Ja, het klinkt als cloaca…) helemaal geopend is, recht in iemands hart kunnen zingen.
Dat is wat deze man die bewuste koude dag in februari deed: Hij zong recht mijn hart in en Heks hield het niet droog. Een heel bijzonder mens is heengegaan. Hij zal verschrikkelijk gemist worden. Maar de engelenkoren zijn blij. Die kunnen nog veel van hem opsteken…. Al zijn zijn lesmethoden niet altijd bepaald hemels te noemen. Daar zullen ze behoorlijk aan moeten wennen…
Ik denk aan mijn geliefde lerares en haar gezin. Gelukkig is ze onlangs nog in India geweest. Het zal hen zwaar vallen. Sterkte lieve schatten.
Aan het begin van de middag bevond de heks zich in Barendrecht voor een privéles Indiase zang. Bij binnenkomst deelde mijn lerares mee, dat ze strontchagrijnig was. Dat kwam goed uit, ik ook. Al drie dagen…. Scheldend en pissed off vervul ik mijn dagelijkse verondersteld therapeutisch werkzame taken. Ik breng het nauwelijks op. Toch is er genoeg moois te beleven. Zelfs voor een sippe heks.
Het was overigens een heerlijke les, door al die passie heb ik werkelijk fantastisch rondgezonden! Een hele nieuwe Alaap, alsof het niets was…..
Dinsdag kreeg ik een mysterieus pakje over de post. Erin bevond zich het halsbandje van Ferguut. Dezelfde, die ik hem had omgehangen vorig jaar met mijn adresgegevens. Op de envelop zag ik de afzender: Katman uit Nibbixwoud. De redder in nood van Ferguut. ’s Avonds sprak ik hem uitgebreid aan de telefoon.
Het bandje was gevonden door buurman Sjaak. Het lag onder zijn motor, de slaapplek van mijn monster. Naast het bandje lag een hele berg vogelveertjes. De panter lust wel een gevederde vriend. Hij heeft zich prima kunnen redden in de Hollandse poldernatuur.
Ik red me wel….
“Weet je wat nu zo gek is’, Zei Katman, ‘Ik reed een keertje terug naar huis vanuit Amsterdam met de trein. Je rijdt dan door de weilanden. Het was een paar weken voordat die zwarte zwerver in Nibbixwoud opdook. Het had gesneeuwd en het land was wit.
Opeens zag ik een enorme zwarte kat dwars door die witte wereld lopen. In the middle of nowhere. Hij viel natuurlijk enorm op.
Pas veel later, toen bleek, dat hij zo’n afstand had afgelegd, dacht ik: Zou hij het geweest zijn, de ridderpanter?’ Ja, bizar. Het zou kunnen. Gek genoeg heb ik steeds dat beeld op mijn netvlies als ik aan zijn grote rondreis denk. Het zou me niets verbazen, als het zo zou zijn. Het leven is vaak magisch. De werkelijkheid onwaarschijnlijk. Je verzint toch ook niet dat een ridderkat uiteindelijk opduikt in een ridderzaal?
Jij ziet mij en
Volgens mij is hij in een vrachtwagen van expeditiebedrijf Smit meegelift naar Wormerveer en vandaar door de polders naar Nibbixwoud gelopen. Dus logistiek zou het ook kunnen…..
Af en toe relaxen onderweg….
Grappig is ook, dat Katman hem Grote Poes had genoemd, naar analogie van Grote Pier. Een Friese held, ook bekend en bemind in West Friesland. Net als Ferguut was de moeder van Grote Pier van adel, terwijl zijn vader een herenboer was….. Hij ontwikkelde zich echter tot piraat. “Een grote zwarte man met gloeiende ogen, gruwelijk op te zien!” Kwaaie Pier…..
Tja, identiteitscrisis avant la lettre
Gisteren was ook geen verkeerde dag, ondanks mijn mopperige ondertoon. Ik kreeg mijn jeugdvriendin Bloem op kraamvisite. We zijn samen heerlijk op stap geweest. Bij Douglas hebben we ons half bewusteloos gesnoven aan de lekkere luchtjes, bij Ilias op de markt gesnoept van de heerlijkste lekkernijen en nog kunst en koffie in Galerie van de Vlist op de koop toe! Een puntgave middag. Later heb ik voor een weeshuis roti gemaakt. Dus ik kan weer weken eten!
Ach, het chagrijn zal wel weer overwaaien. Intussen groeien de poesjes als kool! Het derde leuke bericht in deze blog. Ze beginnen te reageren op aanraking. Hun oogjes zitten op een kiertje. En daarnet was ik getuige van de eerste stoeipartij tussen de twee hompiedompies. Dat zag er zo aandoenlijk uit.
Het embryonale is er echt af nu, hun vachtjes zijn dikker en hun lijfjes verdubbeld. Het gepiep is veranderd in een heel iel gemiauw. Ze gaan vast ook snorren binnenkort. Gelukkig heb ik morgen niet zoveel te doen en kan ik lekker met mijn hoofd boven de werpkist hangen. Het beste medicijn tegen chagrijn.
Ach arme heks. Ze is uit haar eigen bocht gevlogen, terwijl ze met haar hondje fietste. Gelukkig niet tijdens een bezemvlucht, nu kom ik ervan af met een dikke blauwe knie en een iets minder dikke blauwe enkel en heup.
I AM HOT
En ik had nog wel zo verschrikkelijk gelachen in het Van der Werfpark om Sjakie, een enorme zotte boxer met een varkensstaart van dominantie. Hij had het warm en borstcrawlde voor onze ogen heen en weer door een smerige modderplas. Als een kleimodelversie van zichzelf kwam hij er weer uit tevoorschijn. Alle hondeneigenaren blij, dat het hun hond niet was!!!! Sjakies’ baas was gelukkig wel wat gewend intussen…..
Mijn buiteling kwam dan ook helemaal uit de lucht vallen….Het deed zo verrekte zeer, dat ik bijna van mijn graatje ging. En ik raakte een beetje de kluts kwijt, maar die is in mijn knie terecht gekomen heb ik later ontdekt. Gelukkig kwam Steenvrouw langsfietsen. Ze keek raar op, toen ik haar met een betraand wit bekkie met de snelheid van een slak zo voorbijpeddelde. Zonder op of om te kijken. Snel keerde ze om en ging achter me aan, begeleidde me naar huis, gaf hondje eten en haalde pijnstillers. De engel !!!
Ik heb de rest van de dag met een ijszak op die knie gezeten. Eerst een pak bevroren pens, maar gelukkig vond ik toen toch een voor dit doel gemaakt exemplaar ergens onderin mijn vriezer.
Misschien moet ik beveilging op fiets aanbrengen…
Wat gebeurde daar nu, heks? Geen idee. Ik fietste, wilde een manoeuvre maken en viel om. Ysbrandt mankeerde helemaal niets, behalve de schrik. Hij liep goddank aan de goede kant… Als reactie werd hij heel beschermend naar de Vrouw. Hij ging enorm tekeer, zodra iemand maar naar me keek…. Ook thuis verloor hij me niet uit het oog. Vanmiddag heeft Frogs hem opgehaald. Die twee zijn lekker samen op stap.
Gelukkig had ik vandaag sowieso een crashdag ingepland. Hopelijk is de ergste pijn morgen over, ik ga een middag stembevrijden! En maandag een dag Indiaas zingen. Het is veel voor mijn doen. Ik moet natuurlijk niet van vermoeidheid gaan omvallen…. 😦
MISSCHIEN BEN IK TOE AAN WAT ANDERS
De les met de Dhrupadbabes wil ik echt niet missen. Ustad, de leermeester van mijn lerares is bij de les aanwezig. Dat wordt heel leuk, heb ik gehoord. Dus een dag absolute rust kan helemaal geen kwaad. Hopelijk blijft het bij die ene dag. Duimen voor die heks…..
Vanmorgen werd ik vroeg wakker gebeld. Het was mijn advocaat over de whiplashellende. Ze begon me in te peperen, dat ik nergens op moest rekenen. Voor het ongeluk mankeerde ik ook al van alles, vandaar. Dus als je ziek zwak en misselijk bent mogen ze gewoon een BMW in je nek parkeren. Die auto raakte daarbij total loss, maar dat komt niet aan de orde. Wel loop ik het risico om voor allerlei kosten op te draaien als ik met een ander -beter- kantoor in zee ga…. Dreig, dreig!!
MAAR OOK EERSTE BOSANEMOON
De hele laatste week staat in het teken van grote mooie ervaringen en kutterig geneuzel. Want dat is het. Geleuterkoek om aansprakelijkheid te vermijden. Daar ben ik dan weer mooi klaar mee. Zucht.
NARCISSEN???
Vandaag had ik de hele dag de tijd om bij te komen van het Dhrupad Festival in Rasa te Utrecht. Deze culturele oase heeft dit hele gebeuren fantastisch gefaciliteerd. Zonder de gemotiveerde medewerkers was het nooit gerealiseerd…Het is wonderbaarlijk hoe dit levendige podium voor muziek en dans het hoofd boven water kan houden in deze tijden van kaalslag.
Zaterdagavond begon het met twee prachtige concerten. De heenreis was er 1 met hindernissen, leve de spoorwegen… Maar uiteindelijk schoof ik op het laatste moment de zaal binnen. Die zat stampvol. Op het podium was een verhoging met daarop een enorm Perzisch tapijt, dat baadde in het licht van vele lampen. Als op een magisch eilandje zaten daar de muzikanten met hun instrumenten: Surbahar, Vina, Tampoera en Pakhawaj in wisselende combinaties. De instrumenten zien er ook zo fantastisch uit.
Je hebt mannelijke en vrouwelijke Tampoera’s!!
Zelf heb ik een Tampoera. Dat is een kalebas met een enorme steel met snaren. Prachtig bewerkt en beschilderd. Door op een cruciale plek tussen de snaren en de brug op de kast van de kalebas een touwtje te klemmen, onstaat er bij het bespelen een riedel van boventonen. Het moeilijkste van Tampoera spelen is het stemmen. Ben je zelf niet in de stemming, dan is het bijna onmogelijk. Op het festival heb ik echter een stemapparaatje op de kop getikt. Voor de ontstemde dagen…
RUDRA VINA
PAKHAWAJ
SURBAHAR
Mijn lerares beet het spits af met haar Dhrupad duo. Ze zongen de sterren van de hemel, begeleidt op de Pakhawaj. Dat is een hele bijzondere trommelachtige. Mijn studiegenoot en percussie-nerd Meiske legde het me uit: Aan weerszijden zit een vel. Aan de ene kant produceert dit geluid, dat zich verhoudt tot klinkers. De andere kant vertegenwoordigt medeklinkers. Door combinaties van deze twee te maken kun je de trommel laten praten…..
VROLIJKE NOOT OP PAKHAWAJ
De Vina is een waanzinnig instrument. Het heeft twee enorme kalebasbollen met daartussen een brug met snaren. Ustad Zia Mohiuddin Dagar toverde er de meest intrigrerende geluiden uit. Soms laag en licht loeiend, dan weer virtuoos.
VINA, MET PASSIE BESPEELD
Na deze vliegende start moest ik me naar huis haasten. Er wachtte me een drukke zondag en een hele korte nachtrust. Helaas kreeg ik het aan de stok met iemand bij het loket van de spoorwegen. Er was iets mis met mijn kortingskaart bleek op de heenreis. Na aankomst in Utrecht probeerde ik 1 en ander te regelen bij het loket. Een gemelijk vrouwtje maakte er een potje van en ik besloot eerst maar naar het concert te gaan.
Toen ik later terug kwam werd ze echt pissig. Vraag me niet waarom. Ze weigerde stomweg om me te helpen, want ze had het te druk. Ze keek me vinnig aan met haar armen over elkaar en ging nog net niet uit haar neus zitten eten…. Toen ik de hal weer inliep werd ik door een sloeberige slungel uitgescholden voor Beatrix…Ik had die enorme bontmuts op. Het geeft toch weer te denken….
Gelukkig vond de heks drie mannetjes in uniformen. Zij hebben het probleem opgelost. Maar ik had wel mijn trein gemist…. Dus wachten op de volgende. Die kwam maar niet. Vier conducteurtjes in blauwe pakjes stonden te roken en te lachen. Na een kwartier werd er toch maar eens gebeld door 1 van hen.
De trein stond op een ander perron… Er volgde nog een wachttijd voor vertrek, want ja, het spoor was bezet….
MASTERCLASS
Dus na een heel kort nachtje en een ochtendwandeling met de hond zat ik suizebollend van de slaap alweer in de trein naar Utrecht. Om 11 uur begon de masterclass van Ustad Zia Fariduddin Dagar en Pandit Nirmalya Dey. Voor het podium lagen als in duizend en 1 nacht Perzische tapijten met kussens. Even later lagen de tapijten buiten, nog net niet zelf weggevlogen. Er had zich een kolonie motten in gehuisvest. Alle commotie en activiteit, die dit met zich meebracht zorgde voor een opperbeste lacherige sfeer. Er werd flink gestofzuigd en eindelijk zaten we dan verwachtingsvol op onze schone kussens.
COMPOSITIE INSTUDEREN
RITME KLAPPEN
Ustad begon saregam met ons te zingen, een equivalent van ons doremi. Deze indrukwekkende oude baas laat iemand gerust een jaar lang alleen maar AAAA zingen. Totdat het goed klinkt. Dus het was heel wat, dat we wat meer mochten. Zijn leerling Pandit studeerde vervolgens een stukje compositie van een niet te zingen raga met ons in. We glibberden over glijtonen en verslikten ons in alle verhoogde en verlaagde tonen, raakten de weg kwijt in een labyrinth van mogelijkheden: Niets zat op z’n plek in dit concept. Zo kregen we een lesje bescheidenheid. Ga eerst maar eens een jaar AAAA zingen en kom dan terug…
Een muzikaal eiland
Onder de middag bekeek ik de film over het leven van Ustad. Wat een prachtige man, wat zong hij geweldig. Ik begon me steeds meer te verheugen op het laatste concert van de dag.
Maar eerst werden we getrakteerd op Pandit Pushparaj Koshti, de maestro van de Surbaha. Een altversie van de sitar. Weer zo’n lekkere moeder aarde kalebas. Ik had intussen zo’n slaap, dat ik in een soort trance naar het concert luisterde.
DE MUZIEK ONTSTAAT TER PLEKKE BINNEN DE MOGELIJKHEDEN VAN DE RAGA
Plotseling was ik klaarwakker. Er ging beroering door de uitverkochte zaal. De maestro der maestro’s beklom rustig het podium. Zijn leerling Pandit zette zich naast hem. Marianne zat achter hem en speelde Tampoera. Op Pakawaj was een man aan het spelen, waar je al vrolijk van werd bij de aanblik alleen al. Maar ik kan zijn naam nergens vinden.
LANGZAAM KOMT ZIJN STEM OP GANG
Instrumenten worden gestemd en dan begint Ustad met de Alaap. Raspend en piepend komt zijn stem op gang. Afgewisseld door het jonge vitale stemgeluid van zijn leerling. Maar gaandeweg het concert wordt zijn stem warm en ik wordt gegrepen door een diepe emotie. Het is of mijn borstkas zich opent en al dat geluid vult een hart, dat groter is dan mijn hart. Mijn hele torso stroomt vol, stroomt over. Tranen vloeien onophoudelijk, totdat ik weer moet lachen op de percussionist.
EEN EERBETOON AAN DEZE MAN
Na afloop is iedereen ontroerd en opgetogen over dit geweldige eerbetoon aan deze tachtigjarige man. Ik ben zo dankbaar en blij, dat ik hem heb horen zingen. Deze keer verliep de terugreis vlekkeloos. Ik zat met drie andere dhrupadmeisje de hele weg terug te giebelen en na te genieten.
Vandaag was het rustdag. Even bij Tanneke Tovervrouw op de thee geweest. Ik had alle stukjes, die ik over haar heb geschreven uitgedraaid en een boekje gemaakt. Ze heeft geen computer…. Daar was ze erg mee in haar schik.
In het bos vanmiddag zag ik allemaal tekenen van de naderende lente. De eerste bollen steken hun neusje alweer uit de dorre grond.
Hoogtepunten en dieptepunten. Het hoort er allemaal bij. Maar van eerste word ik blij 😉
Vandaag was een heerlijke dag tot nu toe. En dat ondanks het feit, dat ik er een paar uur over heb gedaan om terug te rijden uit Barendrecht! Het was weer zover: Iedereen was om 6 uur rond Rotterdam aan het rijden, stapvoets wel te verstaan…..
In een klein huisje aan de Bakkersdijk, echt zo’n dijkhuisje, woont mijn lerares Indiase zang met haar gezin. Het is daar heerlijk toeven. Ik -en velen met mij- voel me er thuis. De kat heet Koetje en ziet er precies zo uit als wijlen mijn superkat Koe. Dus dat is ook al zo fijn.
Eens in de maand komen hier een aantal dames bijeen, uit alle windstreken, zelfs uit het buitenland, om zich te bekwamen in Dhrupad. Een klassieke Indiase zangstijl. We studeren raga’s in, doen allerlei stemoefeningen, klappen vreemdsoortige ritme’s en lachen ook nog bij voortduring.
Tussen de middag krijgen we een werkelijk heerlijke Indiase maaltijd met pittige pickles. Klaargemaakt door haar man, een geweldige kok. Zodat we nog mooier gaan zingen van geluk.
‘ s Morgens beginnen we met een uur A zingen, zo laag mogelijk. Ik heb de stembanden van een travestiet, dus ik brom dat het een lieve lust is. Eigenlijk is dit al het hoogtepunt van de dag, moeilijk te begrijpen natuurlijk. Wat is daar nu aan te beleven, een uur AAAAAAA? Wie A zingt moet ook B zingen? Waar gaat dit over?
In India begint elke dag zo voor de zangers/(/essen ook tegenwoordig). Tijdens het opkomen van de zon. Dat is dus best vroeg, niks voor mij op dagelijkse basis. Toch is het een geweldige ervaring en ook nog eens heel goed voor je stem. En voor allerlei heksige dingen, chacra’s en cloaca’s en dergelijke.
Mijn lerares doet het elke dag, behalve als ze eens een keer geen zin heeft….
Vorig jaar was 1 van de dames zwanger, haar toegezongen buik groeide gedurende het schooljaar tot enorme omvang. En in de zomer werd Emma, onze Dhrupadbaby geboren: een engeltje!!!!
Nu is zij er elke keer bij, vandaag was ze intens bezig om haar voeten te ontdekken. En ons Wat een wakker meisje zit ons daar te bestuderen!
Ik had me voor de gelegenheid verkleed als kerstbal, glitterjurk, glitterrok en giltterlegging….Emma vond het prachtig!!!! Wat een genot om zo’n klein mensje de glitterwereld te zien ontdekken…..
Het is een heerlijke groep meiden, 1 van de dames was gekleed als sneeuwbal, dus ik heb echt geestverwanten getroffen….
In de loop van de middag komt de man van mijn lerares ons de ritme’s leren. De hele benadering in Indiase zang is anders. Een toon is geen punt, maar een ruimte. Ritmes zijn geen hoempa, hoempa of hoempapa, hoempapa. Het zijn bouwwerken met accenten, woorden en hoog en laag.
Ik zal een link naar de site van mijn lerares in elkaar knutselen, dan kunnen je het zelf eens horen.
Na jaren een beetje Indiaas zingen,- ja, ik zeg expres een beetje, want in India gaat het er heel anders aan toe, daar heerst een zwaar regime in deze tak van sport, – begint het te dagen in het oosten. Mijn geest omvat langzaam het totaal andere concept van deze manier van zingen. Je zingt de weg en niet het doel. Of zoals mijn juf het zo mooi zegt: ‘Zing niet als een ezel, Iii Oink, Iii Oink. Verbinden, rond zingen!!!!”
Een toon als ruimte. Waar je in kunt bewegen met je stem. Niet een doel, dat je moet bereiken, maar een reis, die je onderneemt en beleeft!
Ja, ik ben weer helemaal opgeladen en blij. Alleen mijn lijf niet. Dat zit hier waarschijnlijk over 2 uur nog in deze stoel. M’n Tens apparaat (soort uitwendige pijnstiller) draait op volle toeren. Te moe om te eten, dus eerst uitrusten. Maar er staat nog iets klaar, dus later wordt er wel gegeten. Zo ben ik dan ook wel weer. Goed zorgen voor dit heksje. Zeker na zo’n dag.
Varkentje ligt tevreden in zijn mandje, hij is bij zijn oppas geweest. Daar is hij vast goed verwend met mooie wandelingen. Hij ligt voor pampus.
Het vee is gevoerd. De stad is stil. Je zult niet geloven hoe stil het kan zijn in de binnenstad. Ik ken menig boer met meer geluidsoverlast. Van vliegtuigen of landwegen.
Maar hier is het heel stil. Een stilte, waar al die muziek van vandaag in na klinkt. Ook gelach hoor ik. En gekraai! van dhrupadbaby……..
recepten van de toverheks 
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.