Heks is immuun voor verkooppraatjes en weerstaat verleiding. Vriendschap tussen eend en hond, liefde tussen konijn en kip….. De mooiste zaken in het leven kosten niets!

Regelmatig zie ik links of rechts een advertentie van een energieleverancier voorbijkomen. Dit bedrijf probeert ons te verleiden met een Ipad als welkomstgeschenk. Oh, wat wil Heks graag zo’n Ipad! Al geruime tijd staat zo’n wonder der techniek hoog op haar verlanglijstje.

Oxxio? Was dat bedrijf niet eens heel negatief in het nieuws? Mensen oren aannaaien, agressieve verkooptechnieken, zogenaamd informatie sturen, maar help, je zit er direct aan vast? Tegenstribbelende klanten, die voor honderden euro’s de mist ingaan. Volstrekt onacceptabel gelobby op straat en langs de deur? Het staat me vaag bij. Ik zal die club maar eens goed checken, besluit ik.

Het blijft volstrekt onduidelijk, tijdens mijn bescheiden onderzoek, waarom deze leverancier  goedkoper zou zijn. Maar wat wel heel helder wordt is de waarschuwing van mensen, die deze overstap al hebben gemaakt. Gemiddeld krijgen ze na een half jaar een jaarafrekening (!) met een naheffing van zo’n duizend euro. Terwijl ze niet significant meer zijn gaan stoken. Tja, daar kun je wel twee Ipads van kopen! Wat een boeven!

shiva

Duistere kanten en

Ik loop nog wat na te pruttelen, schandalig toch en dergelijke terwijl ik met Ysbrandt door de heerlijke zwoele zomerstad fiets. In een parkje tref ik een dame met net zo’n soort hondje als mijn varkentje. Maar een flinke slag ouder. ‘Vroeger met mijn vorige hond had ik er ook een eend bij, die twee waren dikke vrienden!’ Ze vertelt enthousiast over die prachtige dierenvriendschap. “Als de eend het spoor bijster was en ergens luid zat te kwaken, haalde mijn hond hem weer op en bracht hem veilig thuis!’

Ze werkt in de vrouwenopvang. Dagelijkse omgang met volstrekt geslachtofferde vrouwen. Vaak volledig murw na alle geweld. ‘Ik smijt graag dingen kapot met hen,’ vervolgt deze levendige roodharige. ‘Voor dat doel spaar ik allemaal kastjes, stoelen en andere geschikte voorwerpen op. In het begin vinden die vrouwen het maar raar, maar na een paar meubelstukken krijgen ze echt de smaak te pakken! Ze knappen er geweldig van op, stuk voor stuk!’

dansende Shiva

Dansende Shiva

Ja, soms moet je iets eerst helemaal slopen, voordat je aan een nieuw bouwwerk begint. Shiva, de schepper en vernietiger was vroeger voor mij onbegrijpelijk. Dat dezelfde goddelijke energie ook zo’n negatieve kracht vertegenwoordigde.

Wij christenen hebben dat gesplitst, god en duivel. En de vrouw direct maar ingedeeld bij laatstgenoemde. Het was vroeger ook maar de vraag of vrouwen wel een ziel hadden. Vele zusters zijn met ziel en zaligheid op de brandstapel geëindigd ….. Intussen hebben we wel degelijk een ziel. Maar delven toch nog vaak het onderspit in dit patriarchaat. Kijk maar in de opvanghuizen….

Destructieve krachten kunnen wel degelijk heel positief zijn! In feite wordt de schepping één groot onoverzichtelijk breiwerk, als je niet af en toe eens een beetje opruimt …. Vernietigende krachten scheppen vaak weer ruimte voor iets nieuws!

Shiva

Enorme Shiva

Uit mijn tijd als systeembouwer herinner ik me nog hoe contraproductief die systemen vaak zijn door allerlei oude stukjes programmatuur, die op de vreemdste plekken door het systeem zwerven. Als prehistorische vissen in de vijver van een stadspark….

‘Vroeger had ik ook nog krielkippen en een konijn. Dat beest woonde bij die kippen in het hok, ‘ vervolgt mijn gesprekspartner. Ze laat haar stem dalen en kijkt me ondeugend aan ‘Hij had een relatie met één van de kippen, daar kwam ik na een tijdje achter! Hij kroop ’s nachts bovenin dat hok. Daar zat die kip op stok, ernaast was een soort verhoging. Heel zachtjes zat hij dan te sabbelen aan haar veren, daar merkte ik het aan, haar verenkleed leek na verloop van tijd wel een vacht!’

‘Hij had in elk geval geen last van bindingsangst!’ Heks begint te lachen en vertelt , hoe ze onlangs zo’n exemplaar letterlijk de deur uit heeft gegooid. “Goh, daar kunnen die vrouwen in de opvang een voorbeeld aan nemen! Nee, dat konijn was heel gelukkig met zijn kip. Ik heb haar laten broeden en al die kleine kuikentjes krioelden over dat konijn, hij vond het heerlijk. Toen onze kat probeerde een kuikentje te scoren heeft ze het ternauwernood overleefd. Hij viel haar aan en achtervolgde haar zo verwoed, dat ze wekenlang niet meer naar buiten durfde!’

Shiva

Nietige mensjes

Ja, de dierenwereld zit vol prachtige vriendschappen. Ysbrandt is ook dol op zijn kattenroedel! Zo zie je, het ene konijn is het andere niet. En ook:  Pas op voor verkooppraatjes. Ze proberen verbaal gaatjes te vullen, maar intussen wordt er toegeslagen. En niet ten voordele van diegene, die verbaal het hof wordt gemaakt. De gaten vallen in je bankrekening of waar de praatjesmaker ook maar op uit is. En die is dan niet meer voor één gat te vangen!

Vooral als er dingen gezegd en beloofd worden, die je heel graag wilt horen: Stop was in je oren. Pas op je tellen, je hart en je portemonnaie…….

DOE EEN WENS, DOE EEN WENS, DOE EEN WENS. HEKS WORSTELT MET GODEN EN DEMONEN NET ALS HAAR NAAMGENOOT.EMERGO LAAT NOG EVEN OP ZICH WACHTEN…..

WENSDOOS

WENSDOOS

WENSDOOS

ER WOONT EEN KLEIN DARRETJE IN

In mijn kerk, waar god ook een vrouw is, werd vandaag gesproken over mijn naamgenoot Jacob. De hielenlichter. Zo genoemd omdat hij zijn tweelingbroer bij de hiel vasthield tijdens hun geboorte. Later  in zijn leven deed hij zijn naam alle eer aan en ontfutselde zijn broer met een list het eerstgeboorterecht. Het was een sluw mannetje!

WENSDOOS

TRANSFORMATIE

Vandaag kwam zijn gevecht met een engel ter sprake. Hij worstelde eens een hele nacht met een boze riviergeest, god zelf of een engel. Of misschien was het een metafoor voor een gevecht met zichzelf. Wie zal het zeggen? Hij hield er in elk geval een ontzette heup aan over.

WENSDOOS WENSDOOS

WENSDOOS

VEEL TE BELEVEN

Bij de koffie vertrouwde Jip me toe, dat hij ook met god had gevochten. Hij had last van zijn heup. 🙂 Heks zat er slappehappig bij, want ze heeft wat mindere dagen. Toch genoot ze van alle flauwekulverhalen van haar geloofsgenoten. Toen ze haar fiets van het slot haalde stond Jip achter haar: ‘Je gaat het toch wel redden helemaal naar huis?’ zei hij plagerig. Maar zijn blik stond bezorgd. ‘Tuurlijk Jip, ik ben gewoon supermoe. Ik lig al weken in een worsteling met god en al mijn demonen’ Ik stak een vuist in de lucht: ‘Maar ik zal overwinnen!’

WENSDOOS WENSDOOS

WENSDOOS

DOE EEN WENS

Verleden duwt

pijlen

in mijn hart

vanaf korte afstand

1 voor 1

je zou

kunnen zeggen

in’t algemeen

smelten hele vijvers

ijsbloemen

terwijl in mist

gedaanten opdoemen

Oh, wat waren ze gemeen

een open hart

is

gelukkig

nooit alleen

kan alleen

pijn

niet verbloemen

moet alle pijlen

weer

bij namen noemen

zend spoken en

dwaalgeesten

dan heen

naar grazige weiden

en kleurige veldbloemen

wil voorkomen dat

elkaar

verdoemen

is eindelijk weer rustig

heksenhart

WENSDOOS

VOUW DE ROZEN UIT

WENSDOOS WENSDOOS

WENSDOOS

BINNENKANT VAN DE DOOS

Vanmiddag halfslapend enorm genoten van de Tour. Het was de rit der ritten natuurlijk vandaag. En onze landgenoten hielden zich heel goed. Nu moet ik nog een serieus rondje met het hondje. Daarna houd ik het voor gezien. Mij hoor je niet klagen.

Slechte dagen? Voor de LDN had ik niet anders…….

WENSDOOS

DE DAR BEVRUCHT DE WENS

WENSDOOS WENSDOOS MAGISCH MANNETJEMAGISCH MANNETJE

MAGISCH MANNETJE EN ROZEN

DAR BEVRUCHT DE ZEVEN ROZEN MET DE WENSGEDACHTEN…..

WENSDOOS, MAGISCH MANNETJE,

TOT SLOT MAG DAR MET DE DAMES SPELEN

WENSDOOS

ONDERKANT
UITEINDELIJK KOMT DE WENS ALTIJD UIT

WENSDOOS WENSDOOS

Heks crashed een dagje. De batterij is leeg. Tijd om stil te staan en niets te doen. Behalve ademhalen dan….. Zo ZEN!

slapend poesje, kitten

Laatste momenten met m’n schatje thuis

Na het oversteken van de zee van Samsara, die vorige week plotseling mijn heksenleventje overspoelde ben ik kapot moe. Niet zo vreemd voor een MEpatiënt. Ons stresssysteem functioneert voor geen meter, dus alle zeilen moeten worden bijgezet als rampspoed zich aandient. Een enge film kan al lichamelijke naweeën opleveren. Daarom kijk ik meestal naar iets vrolijkers.

poesje, kitten

Het is een schoonheid

Vorige week heb ik drie keer vanuit een enorme oerkracht in mezelf m’n leven gered. Eerst mijn gevoelsleven uit de klauwen van een verward en angstig mens. Daarna mijn lichaam uit de harde handen van tien rigide spoorwegbeambten. En tenslotte letterlijk het leven van mij en m’n hondje voor de wielen van een slaapwandelende automobilist.

Genoeg om trots op te zijn, toch?

hond en vrouw

In haar nieuwe huis zijn alle voorbereidingen getroffen

Op de begrafenis van Moeders trof ik tot mijn schrik een duistere zuster uit mijn verleden. Het was me eigenlijk een raadsel, wat zij daar te zoeken had, vandaar mijn schrik. Deze vrouw, gelukkig geen genetische zuster overigens, heeft mij ooit genadeloos geprobeerd kapot te maken. En waarom? Haar man zat achter Heks aan. En hoewel ik daar niets van moest hebben, ik ben sowieso loyaal met mijn zusters, gaf ze mij de schuld.

Het was trouwens een lul van een kerel. Zatlap en slappe hap.

poes in tentje poes in tentje

KRABPAAL

Een klein poezenhuisje

Wat ze toen heeft gedaan tart elke verbeelding. Ze heeft aan de wieg gestaan ven een diep trauma van de Heks. Heeft ze er spijt van? Misschien enig inzicht verworven op haar levenspad? Welnee, zelfs tegenwoordig spuit ze gif over de Heks, waar ze maar kan. Als een grote met wrok vetgemeste kalkoen zat ze me op afstand vuil aan te kijken. ‘Saai’, dacht Heks. Niets nieuws onder de zon.

Je moet je gevechten kiezen uiteindelijk.

vrouw met poesje, kittenvrouw met poesje, kitten

Vandaag toch een beetje verdrietig. Afscheid van m’n katje. Het loslaten van een nieuwe liefde of wat het dan ook was. De gemene prutzuster, die als een luis in mijn pels alsmaar mijn pad blijft kruisen met haar ellendige verhalen. Enorme vermoeidheid. Ach ja, geluk en verdriet gaan vaak hand in hand. Kracht en kwetsbaarheid zijn beiden voelbaar, als twee kanten van dezelfde medaille….

vrouw met poesje, kitten

Het nieuwe vrouwtje is al helemaal verliefd op haar kleine meid

vrouw met poesje, kitten en hond

Ysbrandt neemt afscheid

MANNEN ZIJN EIKELS, VROUWEN ZIJN ZEIKERDS. DE PSYCHOLOGIE VAN ‘WAR BETWEEN SEXES’ IN EEN NOTENDOP. HOED JE ECHTER VOOR HONGERIGE GEESTEN……

Rian Geurts, BEELDEN

PRACHTIG EROTISCHE BEELDEN

Gisteren bij mijn fysiotherapeut had ik een heel grappig gesprek. We spraken over foute kerels. Hoe sommigen werkelijk het bloed onder je nagels vandaan halen met hun idiote acties. ‘Ja’, zei Piedro,’ Alle mannen zijn toch eikels.’  Intussen haalde hij m’n arm uit de knoop. En mijn schouder. En m’n nek. ‘Hoe bedoel je dat?’ antwoorde ik, terwijl ik probeerde niet al teveel op zijn pijnlijke acties te letten. ‘Nou, alle mannen zijn eikels, daar zijn we het wel over eens. Ik ben ook een man. Ik vind mezelf natuurlijk geen eikel’, vertrouwde hij me toe.

RIAN GEURTS, BEELDEN EN SCHILDERIJEN RIAN GEURTS, BEELDEN EN SCHILDERIJEN

Om dan met zijn heerlijke absurde humor te vervolgen:’ Maar waarschijnlijk ben ik er wel een.’ We beginnen allebei te lachen, hij heeft gelijk!

‘Maar alle vrouwen zijn zeurpieten!’  vervolgt hij, ‘Jij niet, hè Heks?’ ‘Nee’, zeg ik, ‘Als een man loopt te eikelen gooi ik hem gewoon de deur uit!’

Als een rechtgeaarde vrouwelijke exponent van de eikelachtigen! Wie kaatst….. kan de eikel verwachten!

RIAN GEURTS, BEELDEN EN SCHILDERIJEN

HEKS IS GEK OP HET WERK VAN STEENVROUW

Mannen zijn eikels en vrouwen zijn zeikerds. Kijk, de basale psychologie van ‘war between sexes’. De psychologische barrière tussen mannen en vrouwen in een notendop.

Ik heb het wel meegemaakt, dat ik bij voorbaat al voor zeur werd uitgemaakt. Nog voordat ik wist van de zonden van mijn geliefde, vond hij al, dat ik niet zo moest zeuren.

Meestal zijn dat mannen, die een moeder zoeken in hun relatie. Om het in de jeugd geslagen gat te vullen. Andere kenmerken van dit type eikel is het laten afweten, je uitlachen als je boos wordt, ongrijpbaar zijn, manipuleren en liegen, onduidelijkheid over afspraken. Aantrekken en weer afstoten. En uiteindelijk een stok zoeken om de hond te slaan: Er is altijd wel wat aan te merken op hun geliefde.

Dus mannen zijn ook zeikerds? Ja, maar ze lenen het vaak uit aan vrouwen. Misdragen zich zo, dat je wel gek moet zijn om het te pikken. En dan ben je alsnog als dame in kwestie de zeurkous.

Maar Heks niet gezien. Ze is maar weer eens gaan lezen in haar boeddhistisch handboek der liefde; ‘ Verslaafd aan liefde’ van Jan Geurtz.

RIAN GEURTS, BEELDEN EN SCHILDERIJEN RIAN GEURTS, BEELDEN EN SCHILDERIJEN

En de lessen van Thich nath Han aan het her inneren.

In onze behoefte aan liefde gedragen we ons vaak als hongerige geesten. Een lege maag, enorme honger en een piepklein keelgat. Als zo’n hongerige geest liefde smaakt, schrokt ‘ie het zo snel mogelijk naar binnen. Om dat enorme gat te vullen. Om die leegte maar niet te voelen. Vervolgens kotst ‘ie het weer uit. Het is niet te verwerken met zo’n klein keelgat.

Een hongerige geest op je pad staat garant voor verdriet, pijn en lijden. Want het zal nooit de vriendschap bieden, die je voor ogen hebt.

RIAN GEURTS, BEELDEN EN SCHILDERIJEN

GEBRUIK MAKEND VAN ALLERLEI MATERIALEN

Kleine porties gaan er wel in. En verwacht niet al teveel terug te krijgen, het is allemaal mondjesmaat.

Sinds ik geleerd heb liefde en begrip te genereren voor alles en iedereen, sinds iedereen mijn partner is, staat mijn keelgat wijd open. Mijn hart is vervuld vanuit een oneindige bron. Mijn maag is niet langer een leeg gat.

RIAN GEURTS, BEELDEN EN SCHILDERIJEN

IK BEN HEEL DOL OP HAAR HAKWERK

RIAN GEURTS, BEELDEN EN SCHILDERIJEN RIAN GEURTS, BEELDEN EN SCHILDERIJEN

Toch heb ik nog een enorme aantrekkingskracht op hongerige geesten. Ik ben goed bestolen door hen een aantal jaren terug. En ondergekotst. Recentelijk nog. Misschien moet ik hen maar eens gaan vergeven. Ze weten niet beter. Het idee, dat zo’n geest ooit enig inzicht in zijn of haar handelen krijgt en excuses zal maken is misschien wel datgene, waar ik vanaf moet. Want in elk avontuur schuilt ook een geschenk voor jezelf. Zelfs als je op je bek geslagen wordt of men je arm molesteert.

RIAN GEURTS, BEELDEN EN SCHILDERIJEN

AF EN TOE IETS FALLISCH NAAST ALLE VULVAVORMEN

En uiteindelijk mag ik dan toch wel erg blij zijn, dat ik niet meer loop te rammelen van de honger. Elke dag wel een cadeautje uit de kast.

Nu nog leren, de hongerige geesten op afstand te houden. Hen een kleinigheid toewerpen en vervolgens snel de plaat poetsen.

RIAN GEURTS, BEELDEN EN SCHILDERIJEN RIAN GEURTS, BEELDEN EN SCHILDERIJENRIAN GEURTS, BEELDEN EN SCHILDERIJEN

Vanmorgen lekker bij Steenvrouw op haar atelier geweest. Ze is heerlijk aan het hakken, plakken en schilderen. Wat een genot om haar zo bezig te zien. We drinken koffie en kletsen bij, want ze is op vakantie geweest. Giebelend nemen we afscheid. We hebben zo onze eigen manier om met de klappen van het leven om te gaan: Grappen maken. Absurde en stoute humor!

RIAN GEURTS, BEELDEN EN SCHILDERIJEN

HONDJE HEEFT HET OOK NAAR ZIJN ZIN

Nu iedereen mijn partner is, voel ik me alweer een stuk beter.

halloween92hc1

Het is schitterend weer. Over een uurtje ga ik naar het strand met Trui. Lekker flaneren en een terrasje pakken. Deze week kenmerkt zich door heftige toestanden. Maar gisterenavond bespeurde ik een kentering in hetgeen op me afkomt.

images-24

Ik liep in een parkje met Ysbrandt. Een groepje jongelui zat te chillen op een bankje. Een jongemannetje, ja hij was heel klein, versperde de weg met zijn fiets. Ik wilde er net omheen gaan lopen, toen hij  met veel Leidse beleefdheidsfrasen de weg voor me vrijmaakte. ‘Ja, anders weet ik het wel weer, wat ze gaan zeggen…’ zei hij. ‘Oh, wat dan?’ Ik wilde het wel eens horen, wat hij allemaal om zijn oren kreeg van andere parkbezoekers.

bruxinha

Glijend en glibberend deed hij een paar kwaaie Leienaars na. Ik lag dubbel. Er gingen nog wat kwinkslagen heen en weer. Kijk, opeens weer contact met één van mijn partners in deze wereld, waar iedereen mijn partner is. Voor het ontvangen van liefde ben je echt niet aangewezen op het hebben van één relatie. Bij het geven ook niet trouwens.

transparentes_halloween_0011

In een volgend park werd ik aangesproken door één van onze stadsjunkies, of alco’s, of gewoon warhoofd. Soms is het niet helemaal duidelijk, maar hij zat met een paar maten op de alcoholbank. Muziekje erbij.

Met deze Antilliaanse heer, Rob, heb ik al eerder wat gesprekken gevoerd. Vandaag begon hij me te bejubelen. Ik was de meest fantastische, meest intelligente,  meest elegante, meest lieve vrouw van….. Hij spreidde zijn armen wijd uit alsof hij het  hele park wilde omvatten. Maar nee, dat was nog niet genoeg, de hele stad. De mooiste en meest elegante nog wel. Yes. Dat willen we horen van onze partners!

‘Je lijkt wel zo flamboyant als Burgermeester Rembrandt, zo met je hoed!’, zei hij nog, terwijl hij naar het beeld van Burgermeester van der Werf wees….

bruxa-1

‘Hoe heet je ook alweer?’ ‘Heks’ Er ontstond een discussie over mijn naam. Het is een rare naam en ik ben er veel mee gepest. Maar eerlijk gezegd heeft me dat nooit zoveel gedaan. Ik ben trots op mijn naam en op het feit, dat niemand em meer vergeet. ‘Goed zo, Heks!’ zei de man. Hij was verontwaardigd over het pesten en trok een gezicht alsof hij die pestkoppen postuum nog een opstopper wilde verkopen.

Vanmiddag rende mijn buurvrouw uit de bloemenwinkel achter me aan. ‘Heks, wat ben je mooi, geweldig die hoed, filmsterrenbril en die fladderrok. Heerlijk, dat het eindelijk zomer is!’

bruxa

Dus na een week vol rake klappen, is het weer tijd voor de goede kanten van de liefde. Mijn verbinding met alles en iedereen. En vooral ook die met mezelf. Iedereen is mijn partner! Sinds ik jaren geleden ontdekt heb, dat liefde en begrip genereren de sleutel tot een gelukkig leven is, is mijn leven een stuk leuker geworden.

Dat laten we toch niet verknallen door wat tegenslag hier en daar? Door de verwarring, die ontstaat en het lijden, dat daaruit voortvloeit? Alles gaat voorbij. Ook dit.

Maar iedere dag brengt nieuwe partners. Zolang er mensen zijn!

heksen-12823

Heks vecht met negen spoorwegbeambten en komt als winnaar uit de strijd. Niet zonder kleerscheuren echter.

tweeling

Heks en haar tweelingbroer

Vanmorgen verslaap ik me, dus te laat voor m’n prikken. Ik mag wat later komen, heel lief. Moeizaam kleed ik me aan. M’n linkerarm fladdert als een pijnlijk vogeltje in de weg. Heks is gewond. Ik ben gisterenavond letterlijk slaags geraakt met een legertje mannetjes in het blauw op Amsterdam Centraal.

Er was weer van alles mis met de dienstregeling, er werd aan het spoor gewerkt en elders was er weer eens iemand voor de trein gesprongen. Nergens werd het fatsoenlijk aangekondigd. Dus Heks stond op het verkeerde perron, toen ze er achter kwam, dat er nog een aller-allerlaatste trein zou vertrekken binnen een paar minuten aan de andere kant van het station.

Anders werd het via Utrecht, Den Haag en een bus hier of daar. Geen prettig vooruitzicht midden in de nacht. Ook was ik helemaal afgebrand, voelde me misselijk van moeheid en ziek. Dus op een holletjes door de stationshal met mijn fietsje. Weet je wat, ik doe een stukje op mijn fietsje, het is rustig, dus dat kan best.

knappe mensen in de opera

En de lieve vriendin van Fiederelsje

Plotseling werd ik hardhandig door een ambtenaar in functie van mijn fiets gerukt. Ok, het mag niet, ik ga wel lopen, ik moet die trein halen. ‘Nee, mevrouwtje, komt U maar eens mee, legitimatie!’ De man trok aan mijn arm en probeerde mijn fiets af te pakken. Heks gaf hem van katoen. Opeens sprongen er wel tien mannetjes van alle kanten in blauwe spoorwegpakjes bovenop het gebeuren.

Schreeuwend als een viswijf heb ik me van hen losgerukt. Hoe ze het godverdomme in hun hoofd halen om een vrouw alleen, midden in de nacht, niet de kans te geven veilig thuis te komen en dergelijke. Ze stonden raar te kijken, maar ik wist weg te komen en uiteindelijk op het nippertje mijn trein te halen.

Helaas heb ik er een hele pijnlijke arm aan over gehouden. Het was al niet veel, nadat ik een paar uur een boek moest vasthouden tijdens ons concert twee weken geleden. Maar nu ie ‘ie helemaal naar de kloten.

lachende mensen

Lekker grappen en grollen

Kijk, dit is nu weer zo’n typisch voorbeeld van de harde aanpak, die de heks vaak krijgt, terwijl ze in wezen een heel kwetsbaar wezen is. Die kerels vonden het maar wat leuk om zich op die opgetuigde vrouw met haar hoedje te storten. Sukkels.

Vanmorgen ook aan de dood ontsnapt, toen een vrouw zonder kijken opeens achteruit ging rijden met haar enorme SUV, richting Heks en haar hondje. Weer schreeuwen, op het laatste moment stopte ze.

‘Kijk uit je doppen, stomme taart’, riep ik. Ik kreeg bijval van een man, die het hele gebeuren had gadegeslagen. ‘Je hebt helemaal gelijk, Heks’, beaamde hij. De vrouw zat met een stomme koeienblik te roepen dat het haar speet. Ja, Mwoehoe. Gebruik je spiegels, domme koe.

Ach, Heksje is gewoon zo moe van alle tikken en klappen links en rechts. Wie komt er nu eens met een leuk verhaal? Iets brengen? Zonder dubbele agenda?

Fiederelsje kwam iets brengen gisteren. Een kaartje voor de opera. Samen met haar lieve vriendin. Het was geweldig! Mijn tweelingbroer en zijn lief waren er ook. Wat studiegenoten uit een ver verleden. En de voormalige koningin. Compleet met valhelm. Heks was helemaal in stijl gekleed, een mooi hoedje prijkte op mijn hoofd. Dus ik moet niet zo zeuren. Er is een handvol mensen, die me koestert. En daar moet ik het gewoon mee doen.

vrouw met hoedje

Ja, mooi hoedje hoor heks

Verder heb ik ontdekt, dat een grote bek opzetten effect sorteert. Je houdt er mensen mee van het vege lijf. Wel loop ik er zelf ook schade bij op. Kijk maar naar mijn arme linkerarm. Nu heb ik helemaal geen goede arm meer. M’n rechter is al jaren van het pad af. Ik doe veel met mijn linkerarm, zoals autorijden. Aankleden was al lastig, maar nu weer bijna onmogelijk.

Morgen naar mijn geweldige fysiotherapeut voor een martelbehandeling. En dan maar hopen, dat het bijtrekt…..

Muziek is toch zo helend. Ondanks de gewelddadige terugtocht en mijn gemolesteerde arm, heeft het me toch weer in de zachtheid van mijn hart gebracht. Na een paar dagen in de dichtgevroren vijver van mijn persoonlijke hel is het een ware zegen weer verbinding te voelen. Met alles en iedereen.

knappe lachende mensen

Nog even dan met z’n allen op de foto

Vandaag houd ik mijn gemak. Ik moet nodig een paar vervelende administratieve klusjes doen. Daar ga ik me maar een beetje op focussen. En een lekker soepje koken. Als m’n arm het toestaat…..

Heks komt thuis van koude kermis met dooie mus. Iemand bakt haar een enorme poets en poetst daarmee de plaat

Janneke

Janneke

Jip

Jip

Ken je het gevoel blij te zijn met een dooie mus? Van een koude kermis thuis te komen? Op het verkeerde been te worden gezet? Dat iemand je een poets bakt? En vervolgens de plaat poetst?

Dit is mijn realiteit op dit moment. Lekker voelt dat allemaal niet kan ik je zeggen. Een scala aan gevoelens steekt de kop op. Maar ik kijk ernaar en laat ze vervliegen. Heel zen.

In mij huist ook een archetypische oermoeder. Die met geweld voor mij, haar heksenkind, opkomt. Wie dit mensenkind  schendt, door het onderste uit de kan te willen, terwijl hij ook nog druk van twee walletjes zit te eten, krijgt het lid op zijn neus en schendt zijn aangezicht. Lijdt gezichtsverlies. Is het niet waard om een traan om te laten.

vrolijke lachende mensen vrolijke lachende mensen vrolijke lachende mensen

vrolijke lachende mensen

We hebben altijd heel veel lol samen

Afgelopen zondag was er nog geen vuiltje aan de lucht. Of misschien zat er wel een luchtje aan bepaalde dingen, maar als je eenmaal op het verkeerde been staat is het lastig om informatie te beoordelen. Met Jip en Janneke naar de kroeg na afloop van onze wekelijkse kerkbezoek. Verschrikkelijk zitten lachen. Zo lekker in mijn vel. Griezelig gewoon. Achteraf.

vrouw met patat IMG_1219

oude Afghaanse hond oude Afghaanse hond

Ook kwam ik een hele lieve dame tegen met haar bijna elfjarige Afghaans Windhond. Wat een schat van een beest, deze Asha. Goedmoedig grijnzend liet zij zich fotograferen. Haar bazinnetje staat op de markt met Cd’s. Ik ga eens kijken in haar winkeltje, tijdens mijn wekelijkse boodschappenronde.

oude Afghaanse hond oude Afghaanse hond

schaduw van liefdespaar

leven werpt een schaduw

Zo zie je, rampspoed gooit ongevraagd roet in het eten. Ik heb het zelden zo zout gegeten.  Mijn gezonde trek is verdampt als sneeuw voor de zon. Ik wil van geen enkel walletje meer eten…..

Wat is er toch allemaal loos, zul je je afvragen. Wat een cryptisch venijn.

Er is vandaag een meisje loos. Maar morgen zal het vast beter gaan.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERA

De seksuele opvoeding van jonge meisjes is heel moeilijk zolang het collectieve zelfrespect van vrouwen schipbreuk lijdt. Neem een voorbeeld aan het gedrag van een loopse teef: Bijt van je af…..

Willem van Scheijndel

‘Ik zit in een figuratieve periode’, zegt de schilder

Al op de vroege ochtend trakteert dokter Lul me op een programma over seksuele voorlichting aan pubermeisjes. Wanhopige moeders met samengeknepen pruimenmondjes van frustratie doen hun verhaal over losgeslagen nakroost. Foto’s van veertienjarige schoonheden in niets verhullende kleding met genoeg verf op hun gezicht om een vooroorlogs gebouw te renoveren flitsen over het beeldscherm.

Willem van Scheijndel, atelier

‘Je gaat toch geen foto maken van die troep?’

Lul heeft een seksuoloog uitgenodigd, een man ook nog, die nou net een boek heeft geschreven over het onderwerp seksuele voorlichting voor deze doelgroep. Want daar blijkt dan de crux te zitten, de meisjes gedragen zich als een prostituee  op hun eigen Facebook pagina, maar weten de ballen van zaadballen met bijballen in balzakken, scrotae en penissen. En de hormonaal ontregelde eigenaren van deze toverstafjes.

Willem van Scheijndel, atelier

Machteld, het vaste model van Willem

De vrouwen in het programma zijn veelal zelf tienermoeder. Schaamte over die jeugdzonde werpt nog steeds een schaduw over hun voorlichtingsverhaal. In feite geven ze vaak alleen de boodschap mee: ‘Seks: NIET DOEN!’. Dat werkt natuurlijk weer een premature zwangerschap in de hand. En de cirkel is rond.

Willem van Scheijndel, atelier

Nog meer Machteld

De koppeling tussen praten over seks en devaluatie van de morele waarde van het meisje in kwestie wordt gemakkelijk gelegd door de opvoeders. Dokter Lul is het hier natuurlijk niet mee eens. Het is noodzakelijk om over seks te praten met die meiden! Ze moeten weten van de hoed en de rand….

Zijn enigzins geplastificeerde vrouw in het publiek breekt een lans voor het behandelen van vrouwen met respect….

Helaas ziet ze er zelf uit als een barbiepop, het meest vrouwonvriendelijke stuk speelgoed ter wereld. De ideale vrouw met de proporties van een kind. Kijk maar eens goed, neus, ogen, lippen van een achtjarige en een enorm hoofd op een klein lijf.  Wel weer enorme borsten, die in het werkelijke leven alleen met siliconen kunnen worden gerealiseerd. En ellenlange benen, die zie je soms wel in het wild, zoals onder de bezemsteel van heks.

Willem van Scheijndel, atelier

en weer een hele andere Machteld

Gisteren las ik een column, waarin Saskia Noord en een man, beschreven als een vrouwenfluisteraar aan elkaar schrijven. De man jammerde een uitgebreide klaagzang over de gemiddelde bitse reactie van vrouwen op een man. Ik kijk naar de foto van deze fluisteraar bij het artikel en begrijp de reactie van vrouwen op deze man maar al te goed. Als hij zich aan je opdringt ben je echt niet blij. En dat gefluister belooft niet veel goeds voor het bewaren van gepaste afstand.

Helaas is het zo, dat vriendelijk gedrag tegenover een grensoverschrijdende man je enorm in de problemen kan brengen. Heks kan daar uitgebreid over meepraten. Ik ben tegenwoordig ook een bitch. Na jarenlang geduld met het andere geslacht en hun knijp,-grijp en vergrijppraktijken ben ik er uit. Je kunt je het best opstellen als de gemiddelde loopse teef. Flink van je afbijten. Een grote bek opzetten. Aardig doen kan altijd nog.

Na al deze heerlijke gedachten ga ik even bij mijn vriend, Willem van Scheijndel, de schilder langs. Hij heeft allemaal prachtige portretten staan van zijn vaste model sinds jaar en dag. “Ik zit in een figuratieve periode,’ zegt hij. Gelukkig kloppen bij hem de verhoudingen wel. Het is een echte vrouw. Heel erg mooi ook, dat kun je mijn vriend wel toevertrouwen. Hij heeft een timmermansoog voor fraaie vrouwen.

Willem van Scheijndel, atelier Willem van Scheijndel, atelier

Vanavond ga ik eten met de een vriendinnenclubje. Dit zeer vrijgevochten damesclubje is altijd een verademing in een land, waar een partij, die vrouwenkiesrecht wil verbieden gewoon in de kamer mag zitten. Waar de rechten van de vrouw nog vaak worden teruggebracht tot dat ene recht. Het aanrecht. Waar we dan wel op kunnen staan. Een schrale troost.

Willem van Scheijndel, atelier

Machteld ten voeten uit

Willem van Scheijndel, atelier Willem van Scheijndel, atelier

Orthopedische Fysiotherapie: Schreeuwen als een speenvarken, daarna ware verlichting…

ovenschotel met groenten en vis, witte wijn, provencaalse kruiden, hete paprikapoeder, knoflook,

KLAAR OM DE OVEN IN TE GAAN

In de loop van de middag heb ik een afspraak bij de fysiotherapeut. Ik ben blij, want ik heb een rare knie. En gezwommen, dus een beetje herstelwerkzaamheden zijn zeer gewenst.

‘Begin maar met die knie’, zeg ik tegen de man met de wonderhanden. Hij begint te porren en Heks schreeuwt. ‘Zijn ze al een beetje aan je gewend hier’?’ vraag ik. Hij is net een praktijk voor zichzelf begonnen. De buren zullen wel denken. Ik ben vast niet de enige schreeuwlelijk.

Systematisch maakt hij allerlei onderdelen van mijn lijf weer mobiel. Intussen kletsen we de oren van elkaars kop. En lachen wat af. Want deze Aziatische Hollander heeft een bizar gevoel voor humor. Helemaal in de lijn van Heks.

In mijn nek maakt hij de vastgebeukte whiplashwervels weer los. Het is of de gordijnen opengaan in mijn hoofd. Alles wordt licht en prettig. Dank je wel wonderman. Heks is weer als nieuw.

M’n knie blijft ondanks de behandeling knuppelen. Ik sjok met Ysbrandt door het bos. Thuis val ik in een diepe slaap. Maar ’s avonds kook ik de sterren van de hemel. Genoeg voor een heerlijk lang weekend!

ovenschotel met groenten en vis, witte wijn, provencaalse kruiden, hete paprikapoeder, knoflook,

EINDELIJK IS HET ZOVER….

Programma “Ik kan het niet alleen” zet ontspoorde weer op de rails. Ook weer opgelost. Mweuhh. Maakbaarheid versus er iets van maken.

‘Ik kan het niet alleen’ is op de televisie. In dit programma gaan vijfendertig mensen uit alle lagen van de maatschappij met iemand aan de slag, die volstrekt is vastgelopen in zijn of haar leven. De ontspoorde doet zijn tragische verhaal. De ouders en verdere familie komen aan het woord. Iedereen vindt van alles.

De 33-jarige jongeman in kwestie heeft Hodgkin overleefd. Hij woont sinds kort weer bij zijn ouders en heeft een klein baantje in de kinderopvang. Opvallend is zijn isolement. Tijdens zijn ziekte werd hij gesteund door zijn familie, maar nu is hij een blok aan hun been. Een bekend fenomeen.

tot last, aanstellen, zelf kunnen , weten niet half

Zo ga je je voelen

Op accute momenten in mijn ziektegeschiedenis, als ik op sterven na dood was bijvoorbeeld, stonden er echt mensen om mijn bed, maar de rest van de tijd moest ik toch maar een beetje zien. Als gekwakkel te lang duurt gaat het nieuwtje er vanaf. Chronisch zieken zijn de grootste zeurkousen, die er zijn in de ogen van velen….

Ook opvallend in de ‘je kunt het niet alleen-show’ is, dat er niet veel oog is voor de effecten van bestraling en chemo op de lange termijn. Iedereen vindt de man maar een futloos figuur, maar ik weet wel beter. Een vriend van mij heeft ook deze vreselijke ziekte overleefd en kampt dertig jaar later nog met extreme vermoeidheid tengevolge van de behandelingen. En hij heeft er een paar flinke operaties aan zijn hart aan overgehouden als toegift.

Hodgkin, de verschillende stadia

Rotziekte

Maar goed, je bent genezen verklaard en moet niet zo zeuren. Ga proberen een olympische zwemmedaille te halen of iets dergelijks. Dan ben je een vent. Maar niet zo lamzakken please.

Nu is Heks zelf een behoorlijk bikkeltje, maar je kunt geen ijzer met handen breken. Ooit ben ik na vijf jaar totale bedlegerigheid begonnen met twee keer twee uur in de week werken. De rest van de tijd lag ik weer in bed om bij te komen. Ik heb dit uiteindelijk kunnen uitbouwen naar veertig uur. Daar heb ik jaren over gedaan. Buiten die veertig uur lag ik gestrekt.

ME, CVS

Zoiets

Helaas werkte ik op een gegeven moment in een ziek gebouw. Een foute airco heeft me de das om gedaan. Als een parkietje in een kolenmijn was ik de eerste, die na deze in ons klimaat volstrekt overbodige luxe van haar stokje ging. En gezien mijn slecht functionerende immuniteit heb ik jarenlang gestrekt onder dat stokje gelegen. Nog net niet met de pootjes omhoog….

pootjes omhoog, insect

met de pootjes omhoog

In het TVprogramma is alles weer zo maakbaar als wat. Je kunt een succes van je leven maken. Je moet gewoon dit en dat doen: Opgelost!

De jongeman heeft,naar eigen zeggen, zo voor de camera, veel aan de adviezen van de groep. Aandacht is essentieel natuurlijk. Daar knapt iedereen van op! Hoe zal hij zich voelen als iedereen weer is opgehoepeld en zijn leven nog steeds rammelt?

Je kunt het inderdaad niet alleen, maar of een horde wildvreemden met uiteenlopende adviezen nu de oplossing is? Het levert leuke televisie op, goed voor de kijkcijfers.

Ik heb een hekel gekregen aan die maakbaarheidsverhalen. Wat een bullshit. Je kunt niet altijd alles doen wat je wilt doen, of worden wat je wilt worden. Tegen de klippen op. Het is ook een onzinnig streven. Want dan ben je het en dan valt het alsnog vies tegen. Vraag maar aan de burn -out -workaholic -junkies.

levenskunst in uitvoering

dag in dag uit

Ik hecht meer waarde aan er iets van maken. Gewoon je situatie omarmen en er mee leren leven. Dat vereist levenskunst. En kunst maakt, buiten jezelf, ook anderen gelukkig. In dit gedeelde geluk ben je, mooi meegenomen,  ook niet meer alleen. 😉