Poesjes!

Vanmorgen vroeg stond mijn hulp alweer voor mijn neus. Ik had een slapeloze nacht achter de rug, dus heks was superbrak. Eerst maar eens een kop koffie. En daarna samen het bed verschonen. Ik tilde de werpkist met het kattengezin uit bed en zette hen in de luwte van mijn werkkamer.

Toen ik even later ging kijken, schoot Pippi gestresst de kamer uit en lag er nog maar    één kitten in de kist. De andere was nergens te bekennen. Paniek bij de heks. Mijn hulp moest lachen. ‘Ach heks, die hoor je toch zo piepen!’ En Inderdaad. ‘Pieppiep’, klonk het uit de kledingkast. Pippi dook onderin tussen de schoenen en daar kroop het blinde wurm protesterend rond.

Kom op nou, heks!

Moeders had haar kleintje voor de zekerheid maar verstopt. Aan de tweede was ze niet toegekomen. Verontwaardigd keek Pippi me aan. ‘Jouw schuld. Wat zijn dat voor’n praktijken heks? Een beetje huisvredebreuk op de vroege morgen!’

Tevreden was ze pas weer, toen ze volledig geïnstalleerd in haar sprookjeskist op het grote schone bed zat. Geroutineerd begon ze de kleine dondertjes te wassen en al snel lagen ze tevreden aan één van haar vele puntige tepeltjes. Precies klein genoeg om in die minibekjes te passen.

Wasbeurt

Later op de dag kwam Steenvrouw op kraamvisite. Zij is de betovergrootmoeder van de zuigelingen. Haar kat Doekie is de moeder van Ferguut en Leonoor. Verschillende vaders, het is een wilde meid! De panter is weer aan de rol gegaan met Snuitje. Resultaat: Pippi. Pippi houdt het weer met de boskat. En zo zijn dus al mijn katten familie van elkaar. Opa Ferguut, oma Snuitje, tante Aafje, tante Leonoor en ga zo maar door.

Vanmiddag kwam Femke, de dochter van Trui langs. Alweer zo’n puber, die elke paar maanden een ware transformatie ondergaat. Vijftien is ze pas, maar al een hele jongedame… Haar moeder was gisterenavond het grut al komen bewonderen. Hun kat Loetje is de moeder van Snuitje! Is het nog te volgen? Al die kattenvrouwtjes in mijn vriendenkring en de eindeloze familiaire betrekkingen tussen onze huisdieren…..

Steenvrouw gaat misschien weer één van deze mormeltjes adopteren. Het zal nog moeilijk worden om ze af te staan. Ik heb al met Ysbrandt overlegd: ‘Het zijn er maar twee, we kunnen ze ook houden.’ Hij was direct voor. Hoe meer poesjes , hoe beter. Hij staat op bijzonder goede voet met de kattenclan. Ze accepteren hem als een volwaardig lid van de familie. Een blaffende variant. Suikeroompje Ys. En het varkentje? Wat zijn de gevolgen voor hem van deze vreemde cross-over tussen deze uiteenlopende species? Hij wast zich vaak als een kat. Likt aan zijn poot en wrijft over zijn koppie. En hij geeft kopjes aan mensen in parkjes. Tot hun verrukte verwondering.

Zo is de dag weer voorbijgevlogen. Pippi ligt tevreden te knorren met haar koters. Af en toe gaat ze even aan de wandel. Dan dweilt ze een tijdje languit in de woonkamer met een koppie van ‘Effe niks, graag’ Het is een hele vermoeiende job, moederpoes zijn.

Moment voor mezelf

Ik weet er alles van, vorig jaar was ik de klos met flesjes geven midden in de nacht. Wekenlang. Ik was na een paar dagen al helemaal gesloopt … Dus ik leef met haar mee en spreek haar bemoedigend toe. Dan kruipt ze weer vol goede moed bij haar kindertjes en schikt zich vol overgave in haar rol.