Lachen is toch zo gezond! En zingen smaakt je bloed zoet….. Dan kun je wel wat ergernis verstouwen: Een gouden zangdag met de Dhrupadbitches!!!!!

Posted on 25 november 2013 by lagriffeheks

Vandaag ga ik weer zingen in Barendrecht, de hele dag. Dat betekent vroeg opstaan. Omdat ik Varkentje bij niemand van de oppasbrigade kan dumpen neem ik hem mee. Dat betekent, dat ik hem zelf moet uitlaten. Ik kom maar langzaam op gang, maar uiteindelijk zit ik dan toch in de auto. Ik stop bij het park om de hoek voor het hondje. Ysbrandt snuffelt en piest, maar een grotere boodschap blijft uit…. Verdorie, poep nou eens kleine Woefer!

Op de snelweg sta ik al snel in een file. Ik geef het op, ik kom nooit meer op tijd voor het heerlijkste uurtje van de dag: Een uur lang AAAAaaa zingen, zo laag mogelijk….. Gelaten luister ik naar een CD uit Plumvllage, waarop eindeloos de naam van Avalokiteshvara wordt gezongen. De Boeddhistische bodhisattva van ‘Great Compassion’. Hier en daar onderbroken door de stem van Thay.

Ons klasje is flink uitgedund. We zijn nog maar met zijn vieren….. En vandaag zijn we niet compleet blijkt. Als ik binnen kom zijn ze al volop bezig. Ik schuif op een kussen en al snel zing ik mee. Mijn hoofd doet het al een paar dagen niet, dus ik moet het echt van iets anders hebben vandaag. Goddank ben ik retemuzikaal. Zo zwijn ik door het ochtendprogramma.

Dan is het tijd voor de lunch !!!! Joepie. Het hoogtepunt van de dag! De man van onze juf heeft weer de sterren van de hemel gekookt. We scheppen onze borden boordevol. Heks neemt extreem veel hele hete pickles, tot groot vermaak van de kok. ‘Jij kunt wel wat hebben, Heks, dat weet ik. Maar ik denk, dat je dit niet zult overleven.’ Met een uitgestreken gezicht, druppels zweet hangend aan mijn kin, geniet ik van deze heerlijke maaltijd.

Ondertussen wordt er druk gepraat door de dames. De idiootste onderwerpen passeren de revue. We hebben allemaal een beetje medelijden met de enige man in het gezelschap. Hij krijgt heel wat te verduren. Maar we sparen hem niet.

Women in Dhrupad, Bitches in Dhrupad, Dhrupadbitches in speelpakjes. We raken niet uitverzonnen. Oh, wat is dit toch heerlijk: Samen zingen, echt aan iets werken. En ook eindeloos plezier maken. Wat ben ik graag te gast in dit huis!

’s Middags studeren we een compositie in. Er heeft zich een nieuwe leerlinge gemeld. Wat een lef om er zomaar middenin te springen. Ze heeft hard gestudeerd, dat kun je horen. Ze weet, waar het over gaat. Nu begint ze haar stem te vinden tijdens de lessen. In losheid en plezier. De middag vliegt voorbij.

Na een heerlijk rommelig afscheid ga ik met Ysbrandt aan de wandel. Hij heeft het grootste deel van de dag in de auto liggen slapen. Geen straf op dit rustige plekje. Wel heb ik hem een paar keer uitgelaten gedurende de dag. Maar nu gaan we dan echt op stap. Je kunt prachtig wandelen langs de dijk. En balletje gooien. Ys rent en zwemt. Hij heeft een heerlijk hondenuurtje. Om vijf uur rijden we weer richting huis.

Ik sta een half uur in de file om de snelweg op te komen. Stapvoets rijd ik rond Rotterdam. Daarna komt de boel echt tot stilstand. Kortom: Tegen half zeven nader ik Leiden. Daar stuiten we op druk scheepvaartverkeer, (Sinterklaas?), de brug staat om de haverklap open. Zo ben ik dan pas om zeven uur thuis. Strontchagrijnig, want helemaal kapot moe en afgeknapt. Pijn in mijn donder……

De beesten willen eten. Cowboy wil foto’s van zijn optreden, ik moet dit en wil dat.

Maar ik strijk neer in een stoel en ga schrijven. Al schrijvende realiseer ik me de schoonheid van deze dag. Ja, het ging traag. Overal oponthoud. En de hond erbij was wat teveel van het goede. Maar ach, ik heb het overleefd. En beleefd! Kijk, ik maak het toch maar allemaal mee!

Zo proeft mijn bloed weer zoet na al die ergernis.

Buikdansen, Godin, Moeder, Oude Dans, Vruchtbaarheidsdans, Moeder Aarde, dansen voor de Godin: Inspirerende ontmoeting met dansend heksje in de trein!

Posted on 25 november 2013 by lagriffeheks

Om Half drie vanmiddag stap ik in een trein. Alles loopt gesmeerd. Opgestaan, hondje gedaan, gedoucht en ontbeten. Rustig fietsen door een lome stad en dan precies op tijd zijn voor de trein, terwijl je ontdekt, dat de volgende trein niet rijdt! Klein geluk.

Ik vouw mijn fiets zo’n beetje in en schuif op een bankje op het balkon van de wagon. Tegenover me zit een jonge vrouw. Over haar knie ligt een prachtig oranje vest gedrapeerd. Ze kijkt een beetje benauwd naar Ysbrandt. ‘Ben je bang voor honden?’ vraagt Heks. Ze knikt van ja. Ik schuif naar de andere plaats bij het gangpad. Ysbrandt legt zijn trouwe kop op mijn knieën. Ik ga een beetje schrijven op mijn Ipad. Over afgelopen vrijdag.

Opeens krijg ik haar hand in mijn vizier met de snuit van Ysbrandt er vlakbij. Even schrik ik. Een bang mens brengt onzekere hondjes als Ys maar op ideeën. Maar mijn zorg is ongegrond. Goedmoedig snuffelt hij en sluit zijn heerlijke ongecompliceerde hondenvriendschap met deze hand. ‘Opeens vond ik hem niet meer zo eng, ‘ zegt de vrouw. Ze maakt contact met mijn hondje.

Vraag me niet hoe het gesprek vervolgens gaat, (het begint ermee, dat ze geen TV heeft, op zich opmerkelijk in deze tijd), maar het is van hats, klats en in no time hebben we het over heel wezenlijke zaken. Terwijl we spreken, kijk ik in de mooiste blauwe ogen, die je je maar kunt voorstellen. Prachtige gouden vlechten omlijsten dit gezicht.

Een greep uit de onderwerpen:

Het zelfbeeld van vrouwen en vooral het gebrek eraan. ‘De meeste mode-ontwerpers zijn gay en dus niet speciaal gek van het vrouwelijk lichaam.’ Dat verklaart volgens haar het huidige modebeeld, waarin vrouwen grassprieten moeten zijn. Met een onbeweeglijk botox-voorhoofd…..

‘Ja,’ pareert Heks met haar theorie over het ideale vrouwbeeld vanuit de Barbiepop: Het gezicht van een kind, klein neusje e.d. En de proporties van een kind, relatief groot hoofd. Met enorme tieten. ‘Ja, ja” We grijnzen. Hier zijn godinnenvrouwen aan het woord…..

Ze kent Sunny Bergman en haar documentaires. Intussen zit Heks alert rechtop. Ha, een hele leuke vrouw!

“Ik geef buikdansles in Friesland,’ vertelt ze. Ook alweer zo geinig! Heks heeft dat lang geleden ook een tijd gepraktiseerd. Het gesprek is op volle toeren nu. Prachtige verhalen over hoe vrouwen zichzelf hervinden in die eeuwenoude dans.

Vaak krijgen de beoefenaars het predicaat ‘geil’ mee. Geheel ten onrechte. Van oudsher werd er gedanst bij bevallingen bijvoorbeeld. En ter bevordering van de vruchtbaarheid van de vrouw. De bewegingen zijn heel goed voor de vrouwelijk organen.

En ja, het is een hele sensuele dans. En dat is fantastisch. Sensualiteit betekent, dat je lekker in je lijf zit. Tevreden in je eigen dans! En zo bevordert het de vruchtbaarheid op vele niveaus!

Omdat ik alweer bijna in Leiden ben, vertel ik haar over mijn blog. ‘Toverheks.com is mijn domein!’ ‘Ben je ook echt een heks?’ ‘Ja, maar ik dans niet speciaal met blote dames in de maneschijn door het grote bos. Hooguit eens alleen, als het zo uitkomt! Ik ben lichtwerker…’ Prachtige ogen kijken me recht aan. ‘Ik ook. Ik ga je schrijven Heks, op je blog. Dan houden we contact. Ik heb een paar vrienden in Leiden wonen. Misschien valt er iets te combineren!’

Kijk, zo vallen alle raderen van het levenswiel goed in elkaar op deze wonderdag. We zwaaien ten afscheid. Ik zou haar wel eens willen zien dansen. Misschien zelfs een paar lesjes bij haar volgen! Samen dansen! En wie weet, ga ik dat meemaken!

Verwachtingen zijn dodelijk. Bitches ook. Gewenste en ongewenste handen op billen en de ongelofelijke diversiteit aan druppels in de oceaan……

Posted on 18 november 2013 by lagriffeheks

Aan het eind van de ochtend gooi ik Varkentje in mijn auto en rijd naar Barendrecht voor een zangles. Ik heb heerlijk en lang geslapen. Ik kan er weer eventjes tegen. In het kleine dijkhuisje ga ik eerst aan de koffie. Mijn juf en ik kletsen elkaar de oren van het hoofd. We zitten in een vergelijkbare omslag in ons leven en ja, dat zet de kaken in beweging! De switch van Doetje naar Bitch! We zijn er vol van.

Na een half uur strijken we dan eindelijk giebelend neer in het souterrain. Tussen de Tampoera’s. We beginnen te zingen. Heks doet haar ogen dicht, om zich beter te concentreren. Het is een lastige ‘toonsoort’, waarin deze Raga staat. Als ik even afdwaal met mijn gedachten sla ik de plank mis. Bovendien begin ik dan ook nog te balken. Ik moet dus goed bij de les blijven…..

Mijn hoofd wordt heerlijk leeg terwijl mijn stem kronkelt en draait. Af en toe steekt mijn docente haar duim op. Goed zo, Heks, je bent lekker bezig!

Later loop ik met mijn hondje langs de dijk. Hij rent enthousiast achter een balletje aan. Mijn hoofd bevat dwarrelgedachten. Weer realiseer ik me, hoe weinig we als mens van elkaar weten. Hoezeer we onderling verschillen. Hoe we vol verwachtingen zitten. Hoe teleurgesteld we zijn, als die niet worden waargemaakt. En tegelijkertijd zijn we allemaal verbonden: Lijken we als twee druppels water op elkaar…… Druppels en oceaan.

Een herinnering verschijnt voor mijn geestesoog. Ik bevind me op een feestje. Een vriendin van me kikkert helemaal op van een hand op haar bil van een wildvreemde vent. Ze moet er enorm om lachen. Misschien geniet ze ook wel van de aandacht, of het feit, dat ze zo goed in de knijp-en-grijpmarkt ligt…. Maar dat weet ik dus niet, ik kan niet in haar hoofd kijken. In elk geval ben ik blij, dat die man van mij afblijft. Het is hem maar geraden ook: Heks is daar volstrekt niet van gediend!

Op hetzelfde feest spreken we een vrouw, die zeer onlangs in een dergelijke situatie de heer in kwestie een paar blauwe ballen heeft bezorgd. Ja, wie heeft er hier nu gelijk? Welke verwachtingen werden hier waargemaakt en wie werd teleurgesteld?

Het heeft ook wel iets moois, al die variaties op het thema mens. Het maakt het leven oneindig boeiend. Toch is het ook een verademing om zielsverwanten om je heen te hebben. Lang leve de vriendschap en liefde! Waar zouden we zijn zonder?

Terwijl Wilders in de media weer aandacht loopt te trekken met zijn idiote acties, wandel ik rustig in een gouden herfstbos. Omgeven door heel veel hondjes, kindertjes en paddestoelen. Ach, laten we die Nep Nederlander toch gewoon massaal negeren…..

Posted on 13 november 2013 by lagriffeheks

Idioot lang uitgeslapen vanmorgen. Ik probeerde een film te bekijken vannacht op BBC, maar ik ben halverwege toch in slaap gevallen. Helaas. Het was de filmklassieker ‘Cabaret’ . Gebaseerd op het boek “Goodbeye to Berlin” van Christopher Isherwood. met Liza Minelli als Sally Bowles. Dat boek kan ik bijna dromen, ik heb het een keer of honderd gelezen, voordat ik het uitleende aan een eikel en niet meer terugkreeg……

Ooit heb ik met een toneelgroep een stuk gemaakt gebaseerd op dit boek. Een feest der herkenning dus, die film. Oh, wat jammer, dat ik in slaap ben gevallen. Ik had wel eens willen zien, wat ze van de familie Nowach hadden gemaakt. Heks had destijds een glansrol als Gretchen, de wat achtergebleven dochter van dit gezin.
Ik wil die film nog eens helemaal zien. En het boek nog eens lezen……

Nu zit ik heerlijk in Het Leidse Hout, op een bankje in de zon. Ik loop al een paar uur rond te struinen hier, het is zalig buiten.

Ik check mijn Facebookberichten. “Heks, je vriendschapsverzoek aan meneer X is geaccepteerd. Huh? Ik ken de man in kwestie niet. Kan me geen recent verzoek aan wie dan ook herinneren. Mysterieus….. Mijn Facebookaccount leidt een heel eigen leven, nooit zo’n goed teken. Ik zal me er later eens grondig in verdiepen.

‘Leuke hoed heb je op! Staat je goed, hoor!’ Roept een man met een Springer Spaniël me toe, zodra ik het bos betreed. Ha, mijn dag begint goed!
Zijn hondje is een ongelofelijke dondersteen van ruim een jaar. Vol puberstreken. ‘Mijn vrouw is heel ziek geweest, zodoende heeft ons hondje op jonge leeftijd geruime tijd elders gebivakkeerd. Dat is de opvoeding niet ten goede gekomen….’

Terwijl hij dit vertelt sprint het monster ervandoor. Ter illustratie van zijn verhaal. Hij fluit en ze negeert hem volkomen. Rent pontificaal de andere kant op. Doet lekker haar eigen ding. Tot ze vindt, dat het mooi is geweest. Dan meldt ze zich weer en krijgt een heerlijke beloning voor haar kwajongensstreken!

Ja, hondjes opvoeden is een hele klus. Heks weet er alles van. Door schade en schande heb ik dat geleerd. En nog dagelijks sta ik te kijken van de slimheid van mijn viervoetige vriend.

Nu rolt hij heerlijk door het gras. Hij is in zijn element in de frisse buitenlucht. Nog steeds rent hij fanatiek achter de bal. Hij is superfit, zeker voor zijn leeftijd. Af en toe haalt hij nog echte streken uit. Of snauwt naar een enkeltje….. Maar over het algemeen is hij zo ontzettend lief en gehoorzaam. Mijn trouwe maatje. Mijn superhondje!

Wat zijn we rijk, in onze warme huizen. Er valt genoeg te klagen, zoals altijd. Ellende van anderen: We houden het liever op afstand. Pleidooi voor iedereen je partner met gezonde afstand.

Posted on 13 november 2013 by lagriffeheks

Maandag aan het eind van de ochtend wandel ik uitgebreid met varkentje door het Leidse Hout. Na een kwartiertje komen we mijn goede vriend, buurman en Dikkertje Tromkoorgenoot tegen met zijn hond Carlos, de Duitse herder met flapoor. Een hele grote vriend van Ysbrandt. Hij loopt me bijna ondersteboven van enthousiasme. Ysbrandt raakt ook door het dolle en gezamenlijk lopen we verder.

Zoals altijd zijn mijn vriend en ik in no time de vreemdste gesprekken aan het voeren. Voor anderen is dit gezelschap nauwelijks te harden, maar wij vermaken ons altijd prima samen. Vandaag vertelt hij over zijn werk bij vluchtelingenwerk. Hoe ze momenteel mensen in caravans proppen in Duinrell. ‘Soms wel drie mensen in 1 kleine ruimte. Echt Heks, loop je daar met iemand naar binnen, zo van: “Hier gaat u dan wonen.” Heftig hoor. Soms stoppen ze mensen bij elkaar, die elkaar de kop wel kunnen inslaan.’

Dat laatste heb ik ook wel eens voorbij zien komen bij een vluchtelingvriendinnetje van me. Als Hutsi zat ze met een stel Tutsies opgescheept in een huis hier om de hoek. Of andersom, het is maar vanuit welk perspectief je het bekijkt…..

‘Ach, die mensen bij vluchtelingenwerk doen enorm hun best. Er gebeurt heel veel vrijwillig en soms krijgen die vrijwilligers ook helemaal niet de aansturing en waardering, die broodnodig is. De verwachtingen zijn vaak ook nog eens huizenhoog.’ Ook dat heb ik wel eens aan den lijve ondervonden.

Je doet iets voor iemand in die situatie en voor je het weet word je overspoeld met allerlei verzoeken, variërend van het opknappen van een tuin, tot fungeren als privé taxi….. Absurd natuurlijk in geval van Heks. Die heeft genoeg aan haar eigen praktische sores. Mensen met vreselijke ervaringen en verhalen opvangen valt om de dooie dood niet mee. Een vriend van me heeft zich er jarenlang intensief mee bezig gehouden. Hij heeft daar zelfs een secondair emotioneel trauma aan over gehouden.

Huh? Ja, dat bestaat. Als je maar genoeg rauwe ellende van mensen over je heen krijgt, kun je daar zelf post traumatische stressverschijnselen aan over houden. Misschien is dat wel de belangrijkste reden, dat velen zich afzijdig houden van andermans ellende. Bang om ermee besmet te raken. Slechts weinigen durven die last werkelijk te dragen. Thay heeft het in dat kader over ‘my joy and pain are one’ in dat prachtige gedicht van hem:

My joy is like Spring, so warm 
it makes flowers bloom all over the Earth. 
My pain is like a river of tears, 
so vast it fills the four oceans.

Please call me by my true names, 
so I can hear all my cries and my laughter at once, 
so I can see that my joy and pain are one.

Please call me by my true names, 
so I can wake up, 
and so the door of my heart 
can be left open

Door dat allebei te voelen, toe te laten, kan je hart open blijven. En als je hart open is, is elk mens je partner, je medemens. Je kunt om geen enkel mens meer heen. Zelfs eikels en idioten kun je niet meer zomaar afserveren. Al mag je ze best een beetje op afstand houden, heb ik ontdekt.

Zondag in de kerk ging ik helemaal achterin zitten, in een rij met lege stoelen. Voor me was ook een vrij lege rij. Een man schoof, zodra hij me in het oog kreeg, zo’n vijf plaatsen opzij om schuin voor me te gaan zitten. Met zijn hoofd half omgedraaid zat hij me in de gaten te houden. Aandacht te trekken. Na de eucharistie kwam hij naast me zitten. Bovenop mijn hoed. Gelukkig had ik de stoel naast me vol tas en jas liggen. Kijk, die meneer mag Heks best op afstand houden. Beleefd en vriendelijk en met een open oog voor de eenzaamheid en frustratie, die uit zijn poriën ademt. Maar desalniettemin: Gezonde afstand. Heerlijk.

Vredige Heks, na rondvlucht op bezemsteel. Wat beleef ik toch veel. In mijn ieniemienie postzegelbestaan…….

Posted on 23 oktober 2013 by lagriffeheks

Indian Summer, wat een feest! Lekker met mijn varkentje op stap geweest….

Vanavond ook nog flink op reis geweest met een paar heksjes. Naar andere dimensies. Zo lig je er nog half slapend documentaires over te bekijken, het volgende moment vlieg je er lustig op je bezemsteel in rond. Hat was een mooie avond….

Wat een rare verhalen weer, schiet er door je hoofd. Maar ja, je moet goed bedenken, dat dit tot de receptuur van een goeie Toverheks behoort. Die roeren werkelijkheid en verbeelding met wat rattenstaart en bijvoet in hun toverketel tot nieuwe ervaringen. Zo gaat dat.

Zo dragen we ons steentje bij aan een betere wereld. De één is huisschilder en repareert je voorgevel. Of plastisch chirurg en doet hetzelfde… De ander bakt zoete broodjes. Een volgende zingt een lied recht je hart in. Of schrijft een gek verhaal…… En heksen vliegen door de lucht op hun handige bezemstelen. Multifunctioneel ook, want je kan er ook heel goed je eigen stoepje mee schoonvegen.

De stad is lauw en rustig. Ik ga nog een laatste ronde met mijn hondje lopen. De dimensie, waarin ik woon is ruim en vredig. Ik kan er opgelucht ademhalen. Dat gun ik iedereen wel. Ik zal er een kaarsje voor branden…..

Tevreden Heks na dag van kutklusjes. Schouderklopje, schouderklopje: Na gedane arbeid is het goed rusten……

Posted on 16 oktober 2013 by lagriffeheks

Het is al laat. Ik ben net terug van een rondje wandelen door de stad. Het was heerlijk rustig op de grachten, geen zuchtje wind en geen regen…… Na diverse keren een nat pak halen vandaag had ik het helemaal gehad met hond uitlaten. Maar ja, het varkentje moest toch nodig nog een echte uitlaatronde hebben.

Wat vlerkt daar?

Vandaag had ik een ouderwetse minkukeldag. Spierpijn, hoofdpijn, hier pijn, daar pijn…. Gelukkig kon ik vanmiddag terecht bij mijn fysiotherapeut. Die heeft mijn hoofd er weer opgezet, mijn rug ontknoopt en mijn armen weer aan mijn lijf bevestigd. Zo, ik kan er weer een weekje tegenaan.

als duveltjes uit doosjes vallen de buien uit de lucht

Omdat er toch al niet veel te redden viel aan deze dag, heb ik een aantal kutklusjes ter hand genomen. Nota’s sturen naar mijn zorgverzekeraar, rekeningen betalen, een brief schrijven in het kader van de afhandeling van die whiplash. Het is hard werken hoor, dit halvezolenbestaan….

Mandragora Tacuinum Sanitatis, plantmannetjes

Lekker voor moeder aarde?

Dus wie schetst mijn verbazing: Ik ben content. Schouderklopje, schouderklopje lieve Heks. Je hebt je kranig geweerd vandaag. Morgen hoop ik er weer een beetje te zijn. Als het dan ook nog ietwat opdroogt buiten, hoor je me niet meer klagen. Dan ga ik lekkere dingetjes halen op de markt en eens flink koken. Misschien wel roti. Dat is lang geleden. Mijn ingevroren voorraad is helemaal op. Wie weet, eerst maar eens een nachtje goed slapen…..

This is it! Leven met een ziekte roept veel vragen op. Ik hou van vragen, dus in die zin ben ik een gelukkig mens. Anderen geven graag antwoord voor mij. En daar heb ik dan weer zo mijn vraagtekens bij……

Posted on 14 oktober 2013 by lagriffeheks

Ysbrandt bij een enorme afgewaaide tak

Heks ligt in bed met AL haar katten, zelfs de panter houdt me gezelschap. Het griepje van twee weken geleden heeft een soort chronische verkoudheid achtergelaten, gepaard gaande met bronchitis. Balen natuurlijk, want dat pakt veel vitaliteit weg. Bovendien weerhoudt het me om te gaan sporten. En mijn stemgeluid is ook niet om over naar huis te schrijven….

Daarom heb ik mezelf rust, reinheid, regelmaat voorgeschreven: Vandaag niet in Barendrecht zingen en deze week geen gekke dingen. Eerst van die blafhoest af. Het lijkt wel alsof er twee honden wonen in Huize Heks….

Het andere hondje moet natuurlijk wel worden uitgelaten. Ik wandel uitgebreid door Het Leidse Hout. Het bos ligt bezaaid met bladeren en afgewaaide takken. Ik laat Ysbandt poseren bij de tak, die wij gisteren rakelings naast ons zagen vallen. Wat een enorm ding. Het gaf ook een flinke klap. Vandaag is het hier veel beter toeven. Dat vinden meer mensen. Hier en daar kom ik weer wandelaars en joggers tegen. Een man in een wetsuit spant de kroon. Zijn flippers en zuurstoftank ontbreken, verder is hij helemaal klaar voor de volgende zondvloed…..

Achter een balletje aan

Onder het wandelen dwarrelen gedachten door mijn lege hoofd. Als bladeren vallen ze op de grond van mijn hart. Zo ligt daar uiteindelijk een heel pakketje. ‘Ik hou van vragen’, en ‘Iemand, die weet hoe het zit, is wat mij betreft verdacht’, of ‘Als je ziek zou zijn, omdat je iets verkeerd doet, impliceert dat dat je die ziekte bent. Want alleen vanuit zijn kun je invloed uitoefenen. Maar ik ben Heks en heb een ziekte.’ En ook ‘This is it. Kijk dit bos eens, de schoonheid van stilte na de storm.’ Om me dan de analogie tussen mijn lijf en deze natuur te realiseren……

De vraag ‘Waarom ben je ziek, Heks?’ is natuurlijk geen nieuwe voor mij. De meest afgrijselijke theorieën heb ik naar m’n kop gekregen de afgelopen 27 jaar. Vaak uit Spirituele Kringen met een hoofdletter. Bijna altijd krijg je dan de schuld van je ziekte!

Gelukkig viel ie niet bovenop ons, dan had ik dat weer meten uitleggen

Ja, dat is wel lekker makkelijk natuurlijk. Hoef je je er verder als buitenstaander niet druk over te maken: Eigen schuld, zoek het uit met je bult….. Sommigen beweren, dat ik weiger mijn lesje te leren in het leven….. Ook van overheidswege word ik altijd in de psychosomatische hoek gestopt. Hetgeen slecht te verteren is, als je zoals ik een dagtaak hebt aan jezelf in de lucht houden, dat kan ik je wel vertellen.

In Noorwegen krijgen ME patiënten chemotherapie en 70% knapt op. Plotseling door de chemo geleerd van hun fouten?

Het is een stokpaardje van me, ik weet het. En ik heb bijzonder weinig nodig om dat paardje te berijden. Een opmerking bedoeld als plagerijtje kan al genoeg zijn om me van leer te doen trekken…….

Mijn gekke hondje, door het dolle

Nu ik een medicijn heb ontdekt, LDN, dat iets voor me doet, is het me eens te meer duidelijk: Waarom je een ziekte hebt, is een vraag die we niet kunnen beantwoorden vanuit ons beperkt menselijk perspectief. En al helemaal niet voor een ander.

De vraag wie ben ik? Ten diepste? Kijk, dat is nu een echte interessante en wezenlijke vraag. Daar kun je wat mee. Een ziekte kan wel degelijk helpen in het ontdekken van het laatste. Door alle frustratie en het overwinnen daarvan is de kans groot, dat je jezelf goed leert kennen. In voor en tegenspoed. Van jezelf leert houden, uit bittere noodzaak. (Jezelf trouwen zelfs, zoals in geval van Heks) Omdat je er vaak alleen voorstaat, gevangen in je lijf. Zo kun je een heel gezonde verstandhouding ontwikkelen met jezelf in je ziek zijn.

Rest de vraag: Is het wel gezond om nooit ziek te zijn?

We doen niets verkeerd blijkt maar weer

Billy, een klein hondje met een groot probleem. En een creatieve oplossing! So silly! Zo kunnen Billy en Lilly toch lekker samen op stap. Een giller!

Posted on 10 oktober 2013 by lagriffeheks

Billy en Lilly, kleine hondjes, hondje met hernia

Billy doet een plasje

Dinsdagavond ben ik getuige van een vreemd uitlaatritueel in een park aan de Singel. Een piepklein hondje trippelt vrolijk op zijn voorpoten in de rondte. Zijn achterhand rust in een sjaal. Als een blaffend kruiwagentje wordt dit kleine hondje rondgesjouwd. Een kruiwagen met een eigen willetje.

Dit hondje heet Billy. Op 3 oktober raakte hij in de problemen. Van het ene op het andere moment kon hij niet meer uit de voeten/poten. Zou het verband houden met de feestelijkheden hier ter plaatse? Is hij achter de teefjes aangegaan en betaalt hij daarvoor nu de prijs? Wie zal het zeggen. Feit is, dat dit kleine ventje een hernia heeft.

Gelaten laat Billy zich assisteren

Hij moet rust houden. Maar ja, hij moet natuurlijk ook worden uitgelaten. Zijn goedlachse bazinnetje heeft deze oplossing bedacht. De andere dame staat hen smakelijk uit te lachen. Het is ook geen gezicht. Billy lijkt niet veel besef te hebben van zijn ‘beperking’. Hij loopt vrolijk alle kanten op, er rest zijn vrouwtje niets anders dan er maar achter aan te lopen.

‘Met een halsband heb ik nog enige controle over hem’, verzucht ze. Om dan weer in lachen uit te barsten. Door de medicijnen moet hij ook nog extra veel plassen. ‘Als ik hem ’s avonds in het donker hem nog even uitlaat in het park, zie je mensen echt kijken: Wat is dit? Sommigen denken , als ze me zo bezig zien in de duisternis, dat ik in de bosjes zit te plassen….’ De dames liggen in een deuk.

Lilly wil wel op de foto

Als Billy eindelijk is uitgeplast, wordt hij in een wandelwagen gezet. Als ik hem wil fotograferen, draait hij pontificaal zijn koppie om. Hij is duidelijk niet gediend van al deze belangstelling voor zijn benarde situatie. Alsof hij zich geneert. ‘Ga asjeblieft iemand anders op de foto zetten, stomme Toverheks’, pruilt hij. Dat doe ik dan maar.

Zijn zuster Lilly poseert vol overtuiging. Blij, dat ze eindelijk weer een beetje in beeld is. Ze geniet van de aandacht. Wat een schatje is het. Giebelend lopen de dames verder. Heks loopt nog een hele tijd te glimlachen. Wat kunnen sommige mensen toch heerlijk laconiek met lastige situaties omgaan. Vol humor en plezier. Billy boft maar met zulke baasjes…….

B i

Heks laat zich lanceren, gaat grondig flaneren en krijgt een hele nieuwe blik op de werkelijkheid. En een heksenrecept voor glutenvrije, lactosevrije, sojavrije hutspot met klapstuk!

Posted on 4 oktober 2013 by lagriffeheks

Een jaarlijkse traditie: Mo en Heks in iets engs……

Vanmorgen als de wekker gaat, ben ik nog helemaal in dromenland. Vind je het gek na twee dagen existeren temidden van feestgedruis? Mijn hulp staat voor de deur. Terwijl zij zich op het huishouden stort, wordt Heks langzaam wakker voor de TV. Met een heerlijke kop koffie. Doctor Phil heeft een paar vrouwen in zijn programma, die enorme reputatieschade hebben geleden in hun leven. Beiden zijn na een huwelijk met een beroemde doch zeer foute man publiekelijk door de mangel gehaald.

Beiden hebben de voogdij over hun eigen kinderen verloren. Aan een idioot! Heel triest……

drie oktober, kermis, Leiden, kanonskogel

In deze metalen kooi dien je plaats te nemen

Lul legt ze het vuur na aan de schenen. Verbeten proberen de vrouwen te weerleggen, wat er allemaal aan onzinverhalen over hen de ronde doen. Het is een herkenbaar fenomeen: Iemand anders doet iets kwalijks en beweert dat jij het doet. De pot verwijt de sneeuwpop, dat ie zwart ziet…..

Enorme krachten

Heks heeft ook wel eens publiekelijk reputatieschade geleden. Goddank is ze niet beroemd en bekend. Maar ook lokaal en op kleine schaal kan zoiets enorm pijnlijk zijn. Uit ervaring weet ik, dat het geen enkele zin heeft om te proberen verhalen te weerleggen of verhaal te halen. Mensen geloven wie ze willen geloven. En dat zijn meestal de personen, waar ze iets aan hebben, financieel of anderszins. Er zit weinig rechtvaardigheid in het gemiddelde menselijk oordeel.

Bovendien: Hoe meer aandacht je eraan geeft, hoe groter het wordt. Tegenwoordig interesseert de publieke opinie me geen fluit meer. Mijn zelfwaardering heeft de overhand…..

Na twee dagen bescheiden feesten, moet ik nodig een dagje bijtrekken. Vandaag staat in het teken van rusten en een bezoekje aan een zieke vriendin. En lekker nagenieten van een heerlijke drie oktober.

Woensdagavond ga ik op stap met mijn vriendin Mo en haar goede vriend Boeddha. Vanuit Huize Heks zwenken we de markt op. Langs kraampjes met allemaal overbodige hebbedingetjes slenteren we richting kermis. Daar weet ik Mo te bewegen om weer in iets heel engs te gaan. Maar wat?

Mo observeert de situatie

We keuren de attracties. Sommigen worden te licht bevonden (door Heks), anderen te zwaar (door Mo). Uiteindelijk besluiten we ons te laten afschieten als levende kanonskogel in een soort kooi aan elastieken. We moeten behoorlijk lang wachten voordat we aan de beurt zijn. Maar dat geeft niks, want er valt genoeg te beleven. Eerst gaat er een jongen bijna op de vuist met de man van de attractie. Deze bepotelt alle jonge meisjes, terwijl hij hen vastklinkt in de ronde kooi. Dat wordt in dit geval niet gewaardeerd door een toekijkend vriendje ……

Daarna ontstaat er elders in de rij een matpartij. Twee jongemannen gaan op de vuist. Een blonde elf springt ertussen. Zij krijgt rake klappen. Tracht de boel te sussen. Dat lukt. Ditzelfde scenario herhaalt zich een aantal malen, zoals zo vaak in het leven…. Goh, wat een pittig meisje! Als ze zich weer bij ons in de rij voegt complimenteer ik haar. Ze lacht laconiek.

Ze is wel wat gewend verzekert deze rechtenstudente me. Ik kijk naar de rode plekken op haar voorhoofd. Dat zou morgen wel eens behoorlijk blauw kunnen zijn….. Ze heeft in elk geval genoeg geduld en lef voor hele zware jongens in haar toekomstige werkzame leven, bedenk ik me……

Uiteindelijk zijn we dan aan de beurt. Vlak voordat we instappen zien we een bord met allemaal waarschuwingen. Je mag er niet in met hoge bloeddruk, dit, dat en andere gebreken. Oeps. Hadden ze dat bord niet even bij de kassa kunnen plaatsen. Op hoop van zegen dan maar…. We stappen in en laten ons bepotelen: De man houdt zich opvallend in, we zijn zijn houdbaarheidsdatum ver gepasseerd…..

Boeddha speelt met de poesjes……
Mo en Heks maken een reportage, slap van de lach…..

Dan gaat het gebeuren. De elastieken worden op spanning gebracht. En hop, daar worden we gelanceerd de ruimte in. Ons geschreeuw klinkt via luidsprekers over de kermis. Een aantal keren vliegen we op en neer en over de kop. Om dan een hele tijd op en neer te blijven stuiteren. Wat een uitzicht. Fantastisch.

Drie oktober is ook al zo’n heerlijk dagje. Y komt helemaal naar Leiden om de sfeer te proeven. Zo slenteren we langs kraampjes en kroegjes, over de nostalgische kermis, hier en daar genietend van een bandje.

Het is heerlijk om met hem door ons monumentale stadje te lopen. Er is zoveel prachtigs te zien. En hij kan dat benoemen. Als een gepassioneerde versie van een encyclopedie opent hij mijn ogen voor gebouwen, die ik dagelijks zie. Maar nu geplaatst in een historisch kader. Omgeven door wetenswaardigheden.

The Amazing Stroopwafels

Later voegt X zich bij ons en trakteer ik de heren op een heerlijke maaltijd: Glutenvrije, sojavrije, lactosevrije hutspot met klapstuk!

Kook een kilo aardappelen, anderhalve kilo wortelen/uien met peper en zout. Stamp de boel door elkaar met wat rijst/amandelmelk.

Kijk wat een lekkere sleetse contrabas

Bedek de bodem van een braadslee met ontbijtspek, daarbovenop een kilo klapstuk in blokken gesneden, vermengd met de rest van het spek. Totaal vier ons ontbijtspek gebruiken. Peper en zout, 45 minuten op 175 graden in de oven. Voeg hierna 6 sjalotjes en vier worteltjes in stukken gesneden toe. Rozemarijn, tijm, marjolein, vier grote laurierbladen, verse peterselie en een halve liter glutenvrij bier. Laat nog twee uur stoven op 150 graden.

Jammie.

Uiteindelijk wandelen Varkentje en Heks een stukje met Y op richting het station. Op de hoek van de straat wordt de omgeving hondonvriendelijk. We nemen afscheid. Vanuit het blinde niks stampt het drieoktoberlied over de grachten. ‘Dwie oktobuhw, dwie oktobuhw, we zijn weew als een bal, gaan weew aan duh lal…….’ We walsen spontaan een laatste vreugdedansje. Trekkebekkende voorbijgangers rekkenekken. Wie zijn die gekken? En welk feestje vieren zij?

	Belinda VW op In memoriam: Ferguut de Ruwaer…
	stronglovechris op In memoriam Don Leo. Mijn liev…
	reinswart op Zin in een nieuw begin. Gruwel…
	stronglovechris op Zin in een nieuw begin. Gruwel…
	Samantha op Gigantisch gekrijs in de steeg…

recepten van de toverheks

cheer yourself up, toverformules voor een vrolijk leven

Categorie archief: hondje en katten

Lachen is toch zo gezond! En zingen smaakt je bloed zoet….. Dan kun je wel wat ergernis verstouwen: Een gouden zangdag met de Dhrupadbitches!!!!!

Buikdansen, Godin, Moeder, Oude Dans, Vruchtbaarheidsdans, Moeder Aarde, dansen voor de Godin: Inspirerende ontmoeting met dansend heksje in de trein!

Verwachtingen zijn dodelijk. Bitches ook. Gewenste en ongewenste handen op billen en de ongelofelijke diversiteit aan druppels in de oceaan……

Terwijl Wilders in de media weer aandacht loopt te trekken met zijn idiote acties, wandel ik rustig in een gouden herfstbos. Omgeven door heel veel hondjes, kindertjes en paddestoelen. Ach, laten we die Nep Nederlander toch gewoon massaal negeren…..

Wat zijn we rijk, in onze warme huizen. Er valt genoeg te klagen, zoals altijd. Ellende van anderen: We houden het liever op afstand. Pleidooi voor iedereen je partner met gezonde afstand.

Vredige Heks, na rondvlucht op bezemsteel. Wat beleef ik toch veel. In mijn ieniemienie postzegelbestaan…….

Tevreden Heks na dag van kutklusjes. Schouderklopje, schouderklopje: Na gedane arbeid is het goed rusten……

This is it! Leven met een ziekte roept veel vragen op. Ik hou van vragen, dus in die zin ben ik een gelukkig mens. Anderen geven graag antwoord voor mij. En daar heb ik dan weer zo mijn vraagtekens bij……

Billy, een klein hondje met een groot probleem. En een creatieve oplossing! So silly! Zo kunnen Billy en Lilly toch lekker samen op stap. Een giller!

Heks laat zich lanceren, gaat grondig flaneren en krijgt een hele nieuwe blik op de werkelijkheid. En een heksenrecept voor glutenvrije, lactosevrije, sojavrije hutspot met klapstuk!

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen: