Help jezelf. Trek je de blaren aan je haren uit je eigenste moeras. Claim je persoonlijke amoebe-koninkrijkje. Regeer over je onderdanen alsof ze niet moe zijn en spierpijn hebben. En zoek een buddy, de Heilige Graal van dit verhaal!

Unknown-15

‘Help jezelf’, zegt de Boeddha. Heks weet het wel, maar toch probeert ze meer hulp van buitenaf te regelen om uit haar isolement te geraken. Want dat is hoe mijn leventje vaak voelt: Een celstraf, die je thuis uit mag zitten. Een zware ijzeren bal aan je voet of enkelband is niet nodig, want ons soort boefjes zijn niet vluchtgevaarlijk.

ME patiënten ervaren hun eigen lichaam al als enorm zware loden bal. Uit bed rollen is er helaas niet bij, want dat lamme looien lijf staat op brakke poten. Men zou deze lamlendige bevolkingsgroep zo kunnen inhuren als enkelbal. Ze laten zich uiteraard zonder protesteren, daarvoor ontbreekt de energie, met een zware ketting aan de eerste beste crimineel vastzetten.

Unknown-12

Dit alles op basis van vrijwilligheid natuurlijk. Anders kort je hen gewoon op hun uitkering….. Het scheelt de staat een enkelband en wij zijn uit ons isolement!

Kijk, ik ben best creatief in het verzinnen van oplossingen. ‘Alles in het leven is op basis van wederkerigheid,’ zegt de praktijkbegeleidster van de huisartsenpraktijk afgelopen week tegen me als we het hebben over het doorbreken van mijn isolement door middel van een buddy.

Daar begint het al. Bij ME patiënten ontbreekt nu juist de energie om van alles terug te doen als iemand iets voor je doet. Ik spreek uit ervaring. Een kerngezond medemens met een leuke inspirerende baan laat bijvoorbeeld je hond uit en je luistert vervolgens urenlang naar diens problemen. Met je beperkte energie. Waar je dan volledig op leeg loopt.

Van de regen in de drup.

Mensen weten me sowieso te vinden als ze over hun ellende willen praten. Dat is mijn hele leven al zo geweest en volgens diverse collega’s paranormaal genezer moet ik geld gaan vragen voor mijn inspanningen.

Die wederkerigheid is dus lastig in wat ik wil. Ik heb echt geen zin meer in eindeloos geneuzel over allerlei problemen, terwijl ik zelf mijn kop moet houden. Want over mijn amoebebestaan valt weinig te melden natuurlijk.

Ik probeer het wel eens, maar het wordt zelden op prijs gesteld.

We zijn dus op zoek naar een buddy, die er echt voor mij wil zijn. Iemand, die ook eens wat voor me wil doen. Regelmatig. Het duurt immers maar voort, die ziekte. Langdurig. Ik ga er immers niet aan dood……. Het blijkt in de praktijk nog niet zo gemakkelijk te zijn.

Unknown-13

De goedbedoelende vrijwilligerswerkwereld staat bol van dit soort initiatieven. Maar er is helaas niets te vinden, waar ik persoonlijk echt iets aan zou hebben. Behalve in Kennemerland. En daar kampt dit initiatief met een ernstig tekort aan vrijwilligers……

‘Je moet er ook wel naar kijken natuurlijk,’ vervolgt ze streng, als blijkt dat ik niet alle informatie persoonlijk tot op de bodem heb doorgespit. Wegens gebrek aan energie. Maar liefst twee andere mensen hebben dit echter wel voor me gedaan. De snelle kritiek op mijn vermeende luiheid is weer treffend.

Ik laat de begeleidster de uitkomsten van hun onderzoek zien, waaruit blijkt, dat er echt niks te vinden is, waar ik iets aan heb. Buiten iemand, die koffie bij je komt drinken….. Eens per week.

‘Wil je worden opgenomen?’ roept mijn gesprekspartner vertwijfeld, als ze hoort hoe somber ik ben geworden van het eenzaam koekeloeren vanuit mijn vat vol kwalen. ‘Heb je plannen om jezelf iets aan te doen?’

Nee, geenszins. Je leven niet volhouden is iets anders dan suïcidaal zijn. Ik wil absoluut niet overgeleverd worden aan die ellendige psychiaters met al hun nare pillen waar ik niet tegen kan. Bovendien: ME IS GEEN PSYCHIATRISCHE AANDOENING!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Je stopt een depressieve kankerpatiënt toch ook niet in een inrichting? Nee, die ga je behandelen. Met chemo en bestraling. Helaas bestaat er in onze hopeloze bananenrepubliek geen behandeling voor mijn kwaal. Wij moeten het eindeloos uitzitten. Alleen. Zonder hulp. Gebagatelliseerd tot op het bot. Door de medische wereld, maar ook door je directe omgeving.

‘We hebben allemaal wel eens wat,’ is het meest opbouwende, wat ik in die dertig jaar van mijn familie over dit onderwerp heb vernomen, bijvoorbeeld. En dat is ook zo. We hebben allemaal wel eens wat. Een aambei. Een steenpuist. Een schaamluis. Een genitale wrat…… Of ME.

‘Je bent zo boos, Heks, die woede helpt ook niet mee voor je ME…..’ hoor ik voor de zoveelste keer. Nu van de vrouw tegenover me. Deze dooddoener uit het medische circuit maakt me knettergek. Ik krijg suizende oren en een rode waas voor mijn ogen, zodra het gesprek die kant op gaat. Ongeacht wie er tegenover me zit.

Alleen verwacht je uit de medische wereld altijd dat ze hun huiswerk maken. Dat behandelaars zich verdiepen in de ziekte van de patiënt. Het is altijd zo stuitend schrijnend, dat men er niets vanaf weet. Dat er voortdurend met dit soort uitspraken wordt gestrooid……

1001004001464572

Ik verbijt mijn woede, want ik mag deze praktijkbegeleidster echt heel graag. ‘Als iemand kanker heeft,’ wil ik beginnen, maar ik weet uit ervaring dat je als je ME gaat vergelijken met kanker de rapen al snel gaar zijn in behandelland. Want hoe durf je een serieuze ziekte, waar ja aan dood kunt gaan te vergelijken met jouw zeurkwaal?

‘Als je hele erge honger hebt en je wordt kwaad omdat je niks te eten krijgt…… Niemand luistert. Men roept zelfs dat je het je verbeeldt……. Je wordt alleen maar bozer, omdat je niet wordt gehoord door al die volgevreten medemensen…… Ze geven je niks te eten, leveren alleen maar commentaar……’

‘Als je uitgehongerd bent en je bent daar woest over, omdat iedereen om je heen lekker zit te bunkeren, dan krijg je echt niet meer honger door die woede. Zo wordt ME ook niet erger, omdat je boos en gefrustreerd bent, omdat je niet wordt behandeld. Het wordt erger door de jaren heen, omdat je niet wordt geholpen!!!!!’

Als je honger hebt moet je eten en als je ziek bent moet je worden behandeld. Daar doet schelden niks aan af, noch voegt het iets toe. Het lucht hooguit op.

Unknown-16

Gelukkig heeft de begeleidster nog een ideetje. ‘Ik ken iemand met autisme, die zo’n veertig uur per week wordt begeleid. Ik heb geen idee hoe dat allemaal geregeld is, maar we zouden eens iets kunnen proberen via de WMO,’ via vrijwilligersorganisaties gaat het niet lukken blijkt nu opeens. Niet wat ik nodig heb althans.

‘Je moet dan wel een DSM Code hebben,’ Nou, dat lijkt me geen probleem. Ik heb thuiszorg op grond van een psychiatrische ziekte: In Nederland valt ME nog steeds onder die noemer. Belachelijk natuurlijk. Ik zie nooit een psychiater. Maar laat ik er dan nu eens gebruik van maken…

Maandag word mijn casus in het team gegooid. Ik zie er tegenop. Voor je het weet krijg je weer dat stempel van onwillige luibak. Terwijl je doodziek in je bed ligt. Gaan ze het over mijn woede hebben in plaats van over mijn ziekte en het gebrek aan behandeling.

Pappen en nathouden. Dat is wat ik doe. Al dertig jaar. In mijn eentje. Achter de geraniums.

Het zou zo fijn zijn als mensen eerst eens die film UNREST zouden kijken, voordat ze beginnen te roepen, dat ik moe word, omdat ik kwaad ben dat ik de vermoeidsheidsziekte heb. Huh? Ja! Een volstrekt foute benaming overigens van die ernstige invaliderende multi systeemziekte, die ik al drie decennia onder de leden heb.

Unknown-14

‘Help jezelf,’ zeg ik tegen mezelf. Ga er niet aan onderdoor. Stapje voor stapje. Richting je graf. Wees lief voor jezelf onderweg. ‘Je bent niet gek, Heks. Dit is ook bijna niet te doen, zoals jij vegeteert. Je hebt geen partner of kinderen, die onvoorwaardelijk van je houden. Je hebt vrienden, maar die hebben allemaal hun eigen leven. Die zie je maar zo eens te hooi en te gras…..’

‘Je kunt niet verwachten, dat je vrienden op die manier om je geven, Heks. Die zijn allemaal al voorzien in hun dagdagelijkse sociale behoefte,’ concludeert Blonde Buurman onlangs droog als ik me beklaag over mijn extreme eenzaamheid.

En hij heeft gelijk. Jarenlang heb ik voor anderen gezorgd, opdat ze voor mij zouden zorgen. Ik heb eindeloos om hen gegeven, opdat ze om mij zouden geven. Ik zie nu hoe idioot dat eigenlijk is. Alsof je hen op een idee wilt brengen. Gewoon vragen om hulp kwam dan weer niet in me op.

Heks moet wachten op de restjes. Tot iemand een keer tijd over heeft. Of aandacht. Zo zit het in mijn systeem. Ik doe dat zelf. Een hele oude gewoonte. Bij sommigen wacht ik al jaren. En het gaat nooit gebeuren……

Ik heb er een potje van gemaakt. En nu zit ik met de gebakken peren. Eenzame oudbakken peren. Ik heb geïnvesteerd in een wanproduct. Eindeloos geluisterd naar mensen, die echt nooit naar mij willen luisteren. Eindeloos gezorgd voor mensen, die dat never nooit voor mij willen doen.

Sowieso wil niemand dat voor mij doen. Er is zelfs geen vrijwilliger of buddy te vinden.

Heks is bang. Maandag word ik in het medische team besproken. Straks spuiten ze me plat en word ik afgevoerd. Om er vanaf te zijn. Omdat er geen behandeling is voor ME. Omdat je jaar in, jaar uit maar moet zien. Omdat ik er helemaal doorheen zit met mijn getob. Omdat ze dan toch iets willen doen en dan maar dit….. Het is per slot van rekening toch een psychiatrische aandoening?

Help jezelf, Heksje. Het is geen schande om je eenzaam te voelen. Zoveel mensen hebben er last van. Alleen kunnen die er gewoon iets aan doen. Lid worden van een paar leuke verenigingen bijvoorbeeld. Of om de haverklap mee met een groepsreis. Of tig keer per maand de sauna in….. Salsa dansen voor alleenstaanden in Hoofddorp. Er is genoeg te verzinnen als je er de puf voor hebt.

Ik moet op de millimeter maar weer een list verzinnen. Om mezelf weer boven de streep te krijgen. Dat ellendige denkbeeldige ijkpunt, waaronder het dweilen is. Met de kraan open. Die hellepoort naar het absolute nulpunt.

Eerst maar eens zorgen, dat ik dagdagelijks thuis kom in mezelf. Laat ik toch vooral weer proberen te mediteren. Dat lukt al weken voor geen meter. En dat is in elk geval iets, dat ik zelf kan doen. Desnoods liggend op mijn nieuwe knaloranje bank!

 

 

 

 

 

.

Griep houdt huis in Huize Heks. Koorts kookt heksenverwachtingen aan gort. Weg met uitgekookte verwachtingen, leve de vloeibare vorm ervan: Hoop doet leven!

GELOOF, HOOP , LIEFDEGELOOF, HOOP , LIEFDE

Maandag belt Heks al haar afspraken af. Ze heeft een griepje cadeau gekregen van Cowboy. Met een hoofd als een gymschoen fietst ze haar verplichte ronde door de stad met hondje. Oh, wat doet mijn lijf zeer, au, au. Scheldend ploeter ik de Singel rond. Dankbaar voor de elektrische vouwfiets. Mogelijk gemaakt door mijn moedertje! Hij is wel loodzwaar, maar moeiteloos neem ik nu elk bruggetje, ondanks mijn hopeloze conditie.

GELOOF, HOOP , LIEFDE GELOOF, HOOP , LIEFDE

De hele dag sluimer ik in bed voor een blatende TV. Ik heb gigantische hoofdpijn. Dus echt een programma volgen lukt niet erg. Maar het geneuzel leidt af van de pijn in mijn donder. Helaas kan ik niemand vinden om Varkentje over te nemen, dus aan het eind van de middag hobbel ik een heel klein rondje en haal ook een paar boodschappen. Als ik zo gammel ben is een kippensoepje eigenlijk het enige, waar ik trek in heb. Het werkt ook slijmoplossend, daarom geven Joodse moeders dit aan hun zieke kroost. Ik begin intussen ook flink te niezen, dus alle zeilen worden bijgezet.

GELOOF, HOOP , LIEFDE GELOOF, HOOP , LIEFDE

Vandaag ben ik er weer een heel klein beetje. Zometeen moet ik naar de fysiotherapeut. Ik heb geen zin, maar afbellen is geen optie. Als alles zo pijnlijk is, is de behandeling een hel. Maar ook noodzakelijk om de boel in beweging te houden….. Ik zal hem sommeren voorzichtig te doen met m’n gammele gewrichten.

GELOOF, HOOP , LIEFDE GELOOF, HOOP , LIEFDE GELOOF, HOOP , LIEFDE GELOOF, HOOP , LIEFDE GELOOF, HOOP , LIEFDE GELOOF, HOOP , LIEFDE

Vorige week zag ik een vreemd televisieprogramma. Een actrice, die ik voorheen altijd hele sletterige rolletjes heb zien spelen, vertolkt in deze serie de rol van therapeute. Ze behandelt een casus. Je ziet gedeelten van gesprekken, kletspraatjes in de camera en stukken uit het leven van de patiënt voorbij komen. Gedramatiseerde verzonnen reality. Wat een raar concept…. Geen vlees en geen vis. Terwijl het verhaal zich ontrolt schrijf ik een blogje. Met een half oog kijk ik mee, met die gekkigheid op TV.

GELOOF, HOOP , LIEFDEGELOOF, HOOP , LIEFDE

De patiënt heeft een chronische ziekte, MS. Dit is een progressieve aandoening, die ernstig invaliderend uitwerkt en uiteindelijk levensbedreigend wordt. Met de therapeute is ze bezig een verbroken relatie te verwerken. Jarenlang had ze een LAT- relatie met een man. In het weekend was ze bij hem. Hij had drie kinderen uit een eerdere relatie, dus het was een hectisch huishouden. De vrouw ging elk weekend systematisch over haar grenzen en lag dan de rest van de week plat om weer een beetje bij te komen. Goh! Waar ken ik dat toch van?

GELOOF, HOOP , LIEFDE GELOOF, HOOP , LIEFDE

Ik leef al jaren zo, elke inspanning vereist een enorme periode recupereren. Een energiebuffer heb ik niet. Als het op is, val ik om. Ik doe er idioot lang over om weer op te laden. En ik hang het grootste gedeelte van de tijd in ‘de oplader’: mijn bed. Het is veel beter, dan het geweest is. LDN topt de diepe griepdalen af. Ik heb de pijn veel beter onder controle. En ik slik medicijnen, die enigszins werken tegen spier- en gewrichtspijn.

GELOOF, HOOP , LIEFDE GELOOF, HOOP , LIEFDE GELOOF, HOOP , LIEFDE GELOOF, HOOP , LIEFDE

Gek genoeg begin ik me, nu ik het wat minder slecht doe, druk te maken over die hele slechte jaren. Het intense verdriet, dat ik gevoeld heb, toen ik zo ongeveer lag weg te rotten in mijn bedje, steekt hardnekkig de kop op. Ik neem het postuum iedereen, die me voor mijn gevoel heeft laten barsten in die periode, ten zeerste kwalijk. Enorme woede over dat gebrek aan liefde en respect vreet met terugwerkende kracht aan mijn hart. Dit proces rommelt al een tijdje vanbinnen. Maar ja, wat moet je ermee?

Je kunt er nu eenmaal niets meer aan veranderen achteraf. Het heeft allemaal met verwachtingen te maken, die enorme teleurstelling. Je verwacht van de mensen om je heen vaak van alles, maar dat wil niet zeggen, dat het er ook in zit bij ieder van hen. En ook: Iedereen heeft zijn of haar eigen leven, met alle moeilijkheden van dien. Je kunt nu eenmaal niet in iemands kop kijken. Dus mijn teleurstelling berust vaak ook nog op behoorlijke misvattingen.

Gelukkig zijn er ook steeds geliefden trouw gebleven aan Heks….

Tenslotte zijn er ook weer mensen, waar je geen snars van verwacht. Je zult niet zo snel een beroep op hen doen. En dan zijn ze er zomaar ineens helemaal voor je!

BHOEDDISME boeddhahand hartje

Ja, verwachtingen zijn dodelijk. Ze geven vaak richting aan ons handelen. Bepalen onze gevoelens achteraf over allerlei situaties. Maar je koopt er niets voor. Ik hoorde Thich Nath Hanh  eens beweren, dat we afmoeten van het fenomeen hoop. Het zou ons maar uit het hier en nu halen en dat is nu eenmaal nergens goed voor. Ik ben calvinistisch opgevoed met geloof, hoop en liefde in het vaandel. Maar er zit wel wat in die woorden van Thay. Ik zou dan het woord hoop willen vervangen door zijn uitgekristalliseerde vorm: verwachtingen. Daar wil ik wel vanaf…

Hoop blijf ik echter koesteren, want hoop doet leven!

GELOOF, HOOP , LIEFDE GELOOF, HOOP , LIEFDE

KNARSETAND IN MELKWEG, helemaal leuk. Heks heeft geweldige avond!

KNARSETAND IN MELKWEG, oktober 2013

Het hele podium staat vol

Zaterdag lig ik de hele dag in bed. Preventief. Ik sluimer en schrijf blogjes. ’s Avonds tegen elven haalt Frogs me op. We gaan naar Amsterdam. In de Melkweg speelt Knarsetand om 1 uur ’s nachts. Prime time…..

KNARSETAND IN MELKWEG, oktober 2013 KNARSETAND IN MELKWEG, oktober 2013

Het valt nog niet mee om een parkeerplek te vinden. Heks besluit alvast uit te stappen en de vrijkaartjes op te halen. Bij de ingang wordt haar tas leeggehaald door een jonge vrouw. Controle op wapens, drugs….

Ze rommelt wat in mijn enorme schoudertas en tovert een paar potten met pillen tevoorschijn. ‘Wat is dit?’ ‘Ja duh, ‘ prevel ik onthutst, ‘Dat zijn mijn dagelijkse medicijnen’. Het klinkt absurd, als je de inhoud van de potten in aanmerking neemt. Zoveel slikt geen mens. Er wordt versterking bij gehaald. Men wil weten waarom ik zoveel medicijnen gebruik.

KNARSETAND IN MELKWEG, oktober 2013 KNARSETAND IN MELKWEG, oktober 2013KNARSETAND IN MELKWEG, oktober 2013 KNARSETAND IN MELKWEG, oktober 2013

Ja, dat is behoorlijk privé, ik heb helemaal geen zin om dat allemaal uit de doeken te doen. ‘Ik blijf een nachtje logeren in Amsterdam en ik heb een chronische ziekte’, murmel ik tegendraads. Een man bestudeert de potjes. ‘Wat is dat bijvoorbeeld?’ vraagt hij. ‘Vitamine C.’ Klinkt behoorlijk onschuldig. ‘En dat?’ Hij kijkt me streng aan. ‘D-Ribose’, antwoordt Heks. Hij trekt zijn wenkbrauwen op. En dit? En dat? Ik roep vreemde dingen zoals: Acetyl Cystine en Low Dose Naltrexon, Amytriptiline…..

KNARSETAND IN MELKWEG, oktober 2013

De zangeres heeft een prachtige stem

KNARSETAND IN MELKWEG, oktober 2013 KNARSETAND IN MELKWEG, oktober 2013

Hij zucht. Hij geeft het op. Als ik beloof die tas bij de garderobe af te geven, mag ik naar binnen.

Daar tref ik Surfcowboy en na enige tijd voegt Frogs zich bij ons.

Op de achtergrond is de band van Knarsetand bezig op het podium met het opbouwen van de set. Eindelijk is het zover. Ze geven een knallende aftrap. Heks staat zo trots als een aap te kijken naar die zoon van haar oude vriend. De appel valt niet ver van de stam. Het is heerlijk om hem zo bezig te zien.

KNARSETAND IN MELKWEG, oktober 2013 KNARSETAND IN MELKWEG, oktober 2013

KNARSETAND IN MELKWEG, oktober 2013

Meneer Knarsetand himself

Vier blazers, een zangeres…. Gitaren en percussie. Toetsen….. Er is van alles te zien en te horen. Maar hoe zou je deze stijl kunnen noemen? Ik hoor allerlei invloeden…..

Deze 10-koppige band mixt drum’n’bass, reggae, latin, balkan, dubstep, ska en popmuziek lees ik later op hun website. En alleen maar eigen composities en teksten!!!!!!

Heks maakt foto’s en filmpjes. Wat een dynamiek. Knarsetand stuitert over het podium. Hij is duidelijk de bandleider. Zijn vader zou maar wat trots zijn geweest. Wat zeg ik? Hij is trots, ik weet het zeker. Het zou me niks verbazen, als hij vanaf zijn wolkje lekker heeft meegekeken….

toiletdames in Melkweg Amsterdam toiletdames in Melkweg Amsterdam

toiletdames in Melkweg Amsterdam

Toiletdames in Melkweg, Amsterdam

toiletdames in Melkweg Amsterdam toiletdames in Melkweg Amsterdam

Knarsetand heeft een jasje van zijn pa aan. Hij hangt er een beetje in, want hij is veel groter gebouwd. Soms is het of ik Ernst over het toneel zie flitsen, er is veel overeenkomst in lichaamsmimiek tussen deze twee podiumdieren.

Veel te snel is het afgelopen. Na het opruimen voegt Knarsetand zich nog even bij ons. ‘Hoe vond je het Heks?’ vraagt hij. ‘Geweldig!’ zeg ik uit de grond van mijn hart. Man, wat heb jij het met je negentien jaren al enorm ver geschopt met het leven van je droom !!!!!

KNARSETAND IN MELKWEG, oktober 2013

Veel overeenkomst in lichaamsmimiek

KNARSETAND IN MELKWEG, oktober 2013

Knarsetand in volle glorie

Extreme pechdag, deze zware zoete zaterdag. En toch geen klagen! Dan zit je pas echt goed in je vel…….. Toch hoop ik op een makkelijker meevallende zondag……

fetes22

06.00 Katten maken aanwezigheid in bed kenbaar door markeren. Bepaald wel kattenpis…

07.19 Gooi een rauw ei op de keukenvloer.

bruxa-2

08.00 Heks heeft al drie wassen gedraaid.

08.00 Verlaat verlaat het pand.

images-104

08.20 Weer terug, glutenvrij brood vergeten.

images-106

08.45 Heks loopt vast bij Warmond, kan snelweg niet op.

images-102

08.48 Wordt bollenstreek ingeloodst.

boze-heks-of-boze-heks-in_4a0d3a822d087-p

08.49 Wil dat niet, want herinner me van gisteren een  obstructie bij Vogelenzang aan de andere kant.

08.50 Besluit  helemaal terug te rijden en via A4 richting Haarlem te gaan.

images-105

09.38 Rijd nog een keer vreselijk verkeerd, ondanks gedram van TomTom.

09.50 EINDELIJK DAAR.

Unknown-19

Als Heks dag begint heeft ze er al een dag opzitten. Nooit raadzaam in geval van Heks. Gelukkig zijn we overbezet in het voorhealteam, dus ik kan lekker op gang stomen. Uiteindelijk doe ik wat ik het beste kan met mijn gouden handen: Mensen op de grond zetten, in hun lijf trekken, wortelen. als rechtgeaarde  dochter van vasteplantenkweker: Geboren met voeten in de grond.

Unknown-20

Ik heb jaren een praktijk gehad als paranormaal genezer. Dat weet bijna niemand in dit team, want dat was lang voordat ik toetrad tot dit coven….

Bij sommige genezers is het een waar schouwspel, dat voorhealen. Draaien hun ogen weg, schudden of shaken een beetje, of hebben een verheven blik. Heks vindt het altijd leuk om te zien, het past wel in de traditioneel theatrale Filipijnse aanpak, maar zelf doet ze haar ding zonder poespas. Oerhollandse polderaanpak. Zo ben ik opgeleid ooit….. Om mensen niet af te schrikken. Het is vaak al zo’n stap om naar deze Filipijnse genezer toe te komen voor de meeste mensen. Belanden zo uit hun comfortzone in deze heksenketel…..

images-101

Als Hoofd Kinderen had ik een interessante dag. Met de ouders!!!! Ik voelde me een beetje Dog Whisperer worden, althans kreeg die neiging:’ I rehabilitatie dogs and train their owners….. ‘ , zegt deze bekende hondentrainer altijd. Dit principe had ik vandaag graag toegepast op bepaalde kinderen en ouders.

Toen ik gisterenavond doodmoe thuis zat, liet ik mijn gedachten er nog eens over gaan. Wat gebeurde daar nu eigenlijk? Waarom ging die ene moeder de strijd met me aan? Met welk doel? Draaide ik hier niet gewoon op voor het haar eigen onvermogen om grenzen te stellen?

bruxa3

Ik besluit ter plekke, dat morgen de kinderen hun goddelijke gang mogen gaan. Wat zou ik ook opkomen voor doodzieke mensen, sommigen helemaal uit Frankrijk, Duitsland of Spanje, die daar liggen bij te komen met friemelende, lawaaierige kinderen om zich heen? Geen zin om nog zo’n dag andermans kastanjes uit het vuur te halen…….

images-103

Na een paar uur bewegingloos in een stoel eet ik iets, breek een stukje tand op een stukje bot, dweil  twee keer een door mijn schatjes van katjes omgegooide vaas bloemen op, vang mijn zwarte kater en ontdek een hoofdwond bij hem, verzorg de wond, laat hond nog keertje uit, maak m’n bed  weer op met schoongewassen lakens en dekbedden, trek kleren uit, scheur in mijn mooie suède  jasje…. en ga slapen.

Wat een dag. Alles zat tegen. Maar toch nog prima stemming. Kijk, dat is levenskunst. Als alles goed gaat is het een eitje om je goede humeur te behouden. Maar op zo’n dag als vandaag, is het een ware uitdaging!

images-107

Op stap met mijn boezemvriendin. Dochter strijkt als vlinder even bij ons neer op een terras. Waar blijft de tijd? Nostalgie….

moeie vrouw

Trui

Nadat ik gisterenavond een mopperblog heb geschreven stap ik onder de douche en trek iets fleurigs aan. Kwastje erover, lekker luchtje. Tegen de tijd, dat Trui arriveert ben ik helemaal opgepept. Nog even de katten eten geven. ‘Een, twee, drie, vier, vijf, zes zeven…’, tel ik de bakjes. Trui moet lachen. En schudt haar wijze hoofd. Ze is ook een echt kattenvrouwtje, maar beperkt zich tot 1 exemplaar. De grootmoeder van Pippi. Ik herinner me echter maar al te goed haar studentenkamer met moederpoes en kittens.

jongedame

Dochterlief

‘Wil je een kopje pompoensoep?’ Een overbodige vraag. Mijn vriendin heeft geroeid, dus ze rammelt. We duiken de stad in. In de Waag is het een gekrioel van studenten. We voelen ons er volstrekt misplaatst. Snel maken we dat we wegkomen.

mooie meid lacht achter haar hand

Heks maakt haar aan het lachen

Aan de Nieuwe Rijn strijken we neer op een terrasje. Expres niet op onze ‘oude stek’. Geen zin om allerlei voormalige horecaklanten tegen te komen. We hebben ooit samen in de kroeg gestaan. Een gouden duo. Daarvoor werkten we samen in een tuincentrum en nog langer geleden serveerden we broodjes in een koffieshop. Daar leerde ik haar ooit kennen.

moeder en dochter

Moeder en dochter

We waren collega’s, maar nog niet echt bevriend, toen ik een lift voor ons beiden naar Schotland regelde. We waren oorspronkelijk van zins om ter plekke ons eigen plan te trekken. Na een avond in een oude cottage met spook en fles whisky waren we echter onafscheidelijk. En nog steeds.

slappe lach

Slappe lach

Het was de vakantie van de poppenkast. Ik had zelf een opvouwbaar exemplaar in elkaar zitten flansen op de naaimachine. En de avond voor vertrek tot in de late uurtjes met een vriendin poppen gemaakt of aangepast voor een bloedstollend verhaal over prins Charles.  Inderdaad: Die pop had enorme flaporen.

Verder figureerden een magisch ei, een ongelofelijk nuffige prinses en een monster. Je begrijpt, dat ik hoge ogen gooide met de Flapoorprins. “Kill the bastard!’, riepen de Schotse kinderen in koor tegen het bakbeest tijdens de voorstellingen. Heel grappig.

dames

Voor het eertst uit met de dochter er bij!

Trui, met spierwit haar toen,  had een rustige vakantie gepland. Veel tijd voor bezinning in de natuur en blokfluitspel. Ze was van plan die oude hobby weer op te pakken. Dat kwam goed uit. Kon ze mooi de voorstelling muzikaal begeleiden. Van rust kwam niets terecht. Ik sleepte haar mee naar een dorp aan de Westkust en de rest is geschiedenis.

Vanavond treffen we haar dochter op het een terras. Wat is ze alweer volwassen! Zij is nu degene, die tot diep in de nacht op stap is. Ze zit ons uit te lachen, die twee oude besjes. Met grote ogen kijk ik naar dit energieke sprankelende wezen. Het was altijd al een fantastisch en heel bijzonder kind. Maar wat een prachtige jonge vrouw zit daar tegenover me.

meisje

Hallo wereld

Postuum ga ik de strenge opvoeding door m’n vader nog begrijpen. Doodeng om zo’n mooie meid de wereld in te laten gaan. Gelukkig is dit een zeer verstandig exemplaar. Ze geeft me wat voorbeelden, hoe ze ‘players’ aanpakt. Wat een portret. We liggen dubbel.

Terwijl wij alweer op huis aan gaan, spoedt dochterlief zich naar een eilandje aan het Joppe. Chillen met vrienden. Het is haar gegund. Volgende week begint haar opleiding. Dan is het uit met de festiviteiten…..

drie dames

Vaag

Nog geen babypoesjes, Pippi neemt alle tijd…. Wat zoete herinneringen dan maar, de aanstaande vader als kitten, vorig jaar!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA

verlichting in tent

=

benenwagen

bestapt voets

strelend landschap

verte knipt

ogenblik

zoekvraag

vaagt

geen antwoord

zingeving

heeft

even

eens

geen zin

stuur om

een

beroerde

boodschap

roer om

her

innering

vinder krijgt

drie weesjes

weesjezelf

binnenin

één sterft

de anderen leven

al even

hier

bij min

of meer

tentje flesje

levensles

jij

wees

gegroet

in dit gezin

lang leve

gegeven paard

hond kat duif

vriend

vriendin

OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA