The Bold en the Beautiful is hilarisch momenteel. Heks zit hikkend van de lach voor de televisie.Toch knap, dat je zo’n langlopende serie kunt produceren, waar vrijwel niets in gebeurt. Nu ja, af en toe wat moord of doodslag. Ook neukt werkelijk iedereen binnen deze grote modefamilie met elkaar. Of ze naaien elkaar. Verneuken elkaar. Seks verkoopt. Dat zal het succes van de serie verklaren.

The Bold and the Beautiful is toch zo leuk momenteel. Ik kijk er al die hele week naar. Meestal kan ik het incestueuze geneuzel nauwelijks verdragen. Iedereen is wel eens met elkaar naar bed geweest en het is allemaal familie van elkaar. Frisse genen zijn er nauwelijks te vinden in dit bij elkaar gefantaseerde mode imperium.

Dus wat vind ik er dan zo leuk aan? Nou, dat het over anderen gaat. Een rare familie, die niet de mijne is. Gemene manipulaties, die mij niet treffen. Messteken onder water, die mijn koude kleren niet raken.

De vader van de vrouw van Liam heeft het gedaan met allebei deze zusters. Net zoals de vader van Liam. Die heeft het ook met allebei gedaan. De linker zuster heeft het ook gedaan met de man van haar oudste dochter en het vriendje van haar jongste dochter….. En de andere zuster doet het nu met de zoon van haar ex-man. Dat is de broer van Liam.

‘Hahaha,’ lach ik als Hope Logan voor de zoveelste keer voor het altaar staat om met die hopeloze Liam Spencer te trouwen. Het gaat geheid weer mis deze keer. En ja hoor! Vlak voor dit onzalige stel elkaar het jawoord wil geven komen er enorme apen uit narcistische mouwen. Blijkt zijn vader het op zijn vorige vrouw te hebben gemunt. Hij wil haar hebben. Ze is de zijne!

De afschuwelijke vader van lulletje rozenwater lijkt me eigenlijk een geweldige rol om te spelen. Helemaal rechts Sally Spectra.

Heks zit te hikken van de lach. De vader van Liam is een afschuwelijke narcist. Hij is er al eens met de zus van zijn vrouw vandoor gegaan. De moeder van die hopeloze Hope. Ook al zo’n snol. Hope is bijvoorbeeld het product van haar vrijage met de man van haar oudste dochter.

Hopla. Toe maar. Nou, dat kom je bij ons thuis toch echt niet tegen. Heks krijgt de slappe lach bij het idee. In soaps blijven mensen eeuwig jong. Of althans, ze ogen jong.  Opgespoten tot op het bot. Grote schaamlippen wapperen om je oren als sommige overjarige actrices verstoken van enige mimiek proberen te lachen.

De vader van Liam is driekwart jaar geleden op de vrouw van zijn bloedeigen zoon gedoken, toen die twee ruzie hadden. Lullige Liam had met zijn aanbidster Sally Spectra lopen tongen. Zijn vrouw Steffi was in alle staten.

Al een tijdje zat vader Bill op die bloedmooie meid te azen en nu heeft de geslepen idioot haar precies waar hij haar hebben wil. Op dit kwetsbare moment slaat hij genadeloos toe. Boe!

De oude Thorn is opgepakt wegens openbare dronkenschap, nadat hij uit de serie was gekieperd. Arme man. heb je al zon kutrol, baal je als je ervan af bent…..

De ontwikkelingen volgen elkaar op. Liams vrouw is zwanger, maar gelukkig wel van haar man. Toch gelooft hij allerlei vergaande roddels over zijn vader en zijn vrouw, dus het huwelijk wordt geannuleerd.

Ook al zoiets onbegrijpelijks voor Heks. Hoe kun je een huwelijk van jaren ongedaan maken? Zeggen dat het nooit gebeurd is? Dat kan toch alleen maar in dit soort idiote series? In het werkelijke leven doen Amerikanen dat toch niet?

Hope, Liam en Steffi. De geschiedenis herhaalt zich….

Een paar uur later neukt Liam met Hope. Hij stopt zijn ongeduldige worst in haar gare potje. ‘Wil je met me trouwen?’ zemelt hij vervolgens. Tuurlijk. Ze haalt snel haar oude verlovingsring uit de kast. Ze hebben namelijk al de nodige pogingen achter de rug op dit vlak. Het stomme mens heeft ook werkelijk geen greintje trots.

Steffi, de vrouw van Lulletje Liam, en haar opgespoten moeder.

‘Nou, ze zal wel zwanger zijn van die sukkel,’ denkt Heks, ‘Ik weet het bijna zeker. En dat watje gaat natuurlijk terug naar zijn andere vrouw. Zijn eigenlijke vrouw. Die ook zwanger is toevallig……..’

De eeuwige driehoeksrelatie van de moeder van Steffi en de moeder van Hope met de vroegere Ridge Forester. Een enge koude griezel van een acteur. Succesvol vervangen intussen.

Glimlachend zit ik weer een aflevering uit. Intussen schrijf ik aan een blogje. Heerlijk dat het weer een beetje afgekoeld is. Dat er regen valt op onze verschroeide aarde.

Want alle soaps en suffe serie’s ten spijt: De realiteit kun je niet herschrijven. Een regenwolk kun je niet verzinnen en dan echt laten regenen. Trouwens: Wie regent?

Dat is nou eens wat je noemt een reële vraag. En tevens een Boeddhistisch vraagstuk.

Met de vader van haar man heeft de moeder van Hope het ook gedaan…… Lang gelden….. Toen het nog geen ouwe dikke zak was.

Tegen de klippen op je best blijven doen, vechten tegen andermans windmolens, met je kont tegen de krib tegen de stroom in zwemmen……. Zo vermoeiend. Heks houdt het voortaan bij haar eigen windmolentje en zwemmen doe ik alleen nog maar in een instructiebad. Het is mooi geweest. ;-)

Tweede paasdag ligt Heks in bed. Uitgeteld. Die stomme Matthäus zit nog in mijn kop. Telkens begint er weer een ander deel af te spelen. Soms luister ik. Of ik zing mee. Maar opeens ben ik het zat. Weg met die muziek. Ik wil wel weer eens een ander liedje zingen.

Ik schrijf een paar blogjes. afgewisseld met uitlaatrondes van de hond. Het is vies piessnotweer. Overdag gaat het nog wel, maar aan het eind van de middag is het uit met de pret. Ingepakt in een dikke jas waag ik de sprong.

Op de valreep steek ik een paar Denta Sticks in mijn jaszak. Die wonderbaarlijke omstreden tandenborstels voor honden. Ze borstelen ook de darmen naar het schijnt. Heks heeft nog een heel voorraadje liggen. Ik geef die gekke dingen met mate. Hondjes echter zijn er dol op.

‘Misschien kom ik Kras wel tegen,’ mijmer ik, terwijl ik de straat uit fiets. VikThor is blij. Hij heeft zich de halve dag liggen vervelen. Nu moet hij aan de bak. Vol enthousiasme stort hij zich in het uitbottende struweel. Springt een sloot in. Komt er zwart weer uit. Duikt een stuk verder koppie onder in een vaart. Ja, mijn hondje houdt van zwemmen.

Langs de Zijl lopen nog wat mensen te wandelen op dit late uur. Vik speelt met alle hondjes, die we tegen komen. Bij het Joppe wordt het rustiger. Vredig snor ik langs het water. Geen Kras te bekennen op het stuk waar we elkaar normaal gesproken tegen komen. Maar als ik doorfiets naar het tweede deel van de ronde om de golfbaan zie ik in de verte haar scootmobiel.

VikThor ziet het ook en sprint vooruit. Vol overgave rolt hij op zijn rug in het gras tussen Lucas en Lotje, de twee brakken van Kras. Lucas begint te loeien van enthousiasme. Goeie hemeltje, wat kan die kleine toch een kabaal maken. Hij valt bijna om van ouderdom, maar geluid produceren kan hij nog steeds als de beste.

Zo wandelen we samen. Drinken achteraf een kopje thee. De hondjes krijgen lekkere tandenborstel. We wisselen de laatste nieuwtjes uit. ‘Ik ga naar Plum Village in juni,’ glim ik tevreden. ‘Oh, Heks, wat leuk. Wat heerlijk voor je! Je hebt gelijk!’ Ik vertel haar hoe alles vanzelf op zijn plek valt deze keer. ‘Ik hoef er nauwelijks moeite voor te doen. De Don past op mijn huis plus alle katten en VikThor mag bij mijn hulp logeren.’

‘Ja gek is dat toch, hoe soms dingen als vanzelf lijken te gaan….’ Kras knikt instemmend. En het is zo. Het is zelfs mijn nieuwe motto: Niet langer tegen windmolens vechten. Mee met de stroom. Luister naar je onderbuikgevoelens.

Als ik later terug naar de stad fiets is het al flink aan het schemeren. En het regent pijpenstelen. Kletsnat maar ontspannen glimlachend kijk ik naar mijn dravende hondje. Die regen interesseert hem geen biet. Zolang hij maar kan bewegen. Voor ik hem aanlijn laat ik hem nog eventjes zwemmen in de Zijl. Zo is de ergste modder weer uit zijn vacht  gespoeld.

Ik mijmer over dat vanzelf gaan der dingen. Heks is altijd geneigd enorm haar best te doen. Aan dooie paarden te trekken alsof het niets is. Daar moet ik mee ophouden. Voor zover ik het nog doe dan. Opeens springen er toch wat situaties voor mijn geestesoog, waarin ik het toch weer doe.

‘Niet meer doen, Heks. Houd ermee op. Het is mooi geweest!’

Ik denk aan de woorden van een andere leermeester van me, Alex Orbito. ‘Love yourself and love God,’ ligt hem in de mond bestorven. Het is zo, daar knappen we pas echt van op. Maar oh, wat is het moeilijk om te doen. Hoe vaak hebben we niet van alles en nog wat op onszelf aan te merken? Niet goed genoeg en ga maar zo door.

Later zit ik tevreden in mijn stoel te dweilen. VikThor brengt me een balletje. Ik gooi het hoog in de lucht. Hij vangt het op. Ik stuiter em via de grond. Ook dit balletje pakt hij moeiteloos. De gekste sprongen volgen op mijn steeds moeilijker geworpen balletjes.

‘Hahaha,’ Heks ligt in een deuk. Zoals bijna elke avond. Het gaat vanzelf, dat lachen. Ik hoef er geen enkele moeite voor te doen. Mijn hondje, mijn zenmeester….

Gedicht van van Arjen Boswijk: