De nacht valt me hard in mijn hart. De nacht valt. In mijn hart klauwt het kruid van mijn woede naar alles wat beweegt. Dan komen de schapen, ik hoef ze niet te tellen en toch kan ik slapen!


In mijn hart groeit Berenklauw. Als kool: Als onkruid. Een prachtige plant, maar niet in deze zachte omgeving. En in deze groten getale! Ik ben de grip op dit verschijnsel al lang kwijt. Verwoed gaf ik die zaadjes water en nu heb ik spijt. Ik raak die ellendige blaarplant nooit meer kwijt!

Elke nacht ga ik naar mijn innerlijk landschap. Het gebeurt vanzelf, ik hoef er niets voor te doen. Het ligt aan de omgeving, het grote pruimenhart, waar ik mijn tenten heb opgeslagen. 

We krijgen instructie van de Abdes over Touching The Earth. Een prachtig ritueel om je met je voorouders te verbinden. Heks heeft geen zin om zich met haar voorouders te verbinden. Die halve zolige set zuipschuiten. Die narcistische clan vol familiegeheimen en grensoverschrijdend gedrag. Die hebzuchtige agressieve inhalige teringlijers. Die fibromyalgische genen. Nee.


Op het moment, dat ik geacht wordt liefde te sturen tijdens het aanraken van de aarde steek ik mijn tong uit in mijn kussen. Het is op. Ik voel geen liefde meer voor mijn clan. Het zit nog wel ergens, maar overwoekerd door die verrekte Berenklauw. 

Dus ik val in slaap. In de verte hoor ik hoe belangrijk het is om bladiebla…. Het zal wel. Ik ga onder geen beding zoals andere jaren tranen met tuiten huilend me met dat stelletje nietsnutten verbinden. Af en toe drijf ik naar de oppervlakte. Om dan weer heel diep weg te zakken. Tegen het einde kom ik weer bij. Jeetje, wat heb ik lekker liggen slapen.

‘Krijg maar de PiP, voorouders. Ik ben er klaar mee….’


’s Nachts kan ik niet slapen. De Berenklauw houdt me uit mijn slaap. De voorouders staan boos om mijn tentje. Opeens hoor ik in mijn hoofd de woorden van de Abdes. ‘Zelfs al heb je niets met je voorouders en kunnen ze je echt gestolen woorden, dan nog ben jij wel een product van hun genen. Al jouw geweldige eigenschappen heb je ook van je voorouders gekregen. Het feit dat je er bent heb je stomweg aan hen te danken…..’ Vrij vertaald.

Opeens dringt het tot me door, dat ik toch ook een heleboel geweldige en lieve voorouders moet hebben gehad. Anders was er nooit zo’n lief getalenteerd Heksje uit voortgekomen. Mijn voorouders moeten hebben gebulkt van het talent. En er moeten toch echt een paar geweldiger lekkere stukken tussen gezeten hebben. Met ellenlange benen en grote Heksenneuzen! En oh wonder: Ik voel me plotseling verbonden met die voorouders.


‘Wij sturen die liefde naar je clan wel, Heksje,’ lispelen ze in mijn slaperige oortjes. Ik zit opeens rechtop in bed. Het is waar. Ik voel opeens de liefde naar mijn dierbaren weer stromen. Wonderbaarlijk! Ik hoef het niet allemaal alleen te doen. Er zijn meer zwarte schapen in deze kudde! En ze houden van Heks.

Dan gebeurt er nog iets magisch in mijn innerlijk landschap. Er loopt plotseling een enorme kudde schapen. Met Jezus als herder. ‘Natuurlijk ben ik de herder, Heks. Dat is nu eenmaal mijn pakkie an. Kijk, Boeddha leert je dat je beter geen koeien kunt houden, want dan moet je er maar achteraan rennen….. Schapen hoeden vindt hij vast ook niks. Dat is meer iets voor mij!’ 


De schapen hebben bekende gezichten. Het zijn Sangha-schapen! Ik herken de koppies van mijn tijdelijke familie hier uit Plum. Opgewekt lopen ze te grazen. En wie schets mijn verbazing? Ze vreten de Berenklauw weg. Al die hoog opgeschoten producten van mijn woede. Op hun gemakje knabbelen ze het vurige blad aan gort. ‘Ha Hebehbehbehbehks,’ mekkeren ze enthousiast, als ze me ontwaren. Een wonder!


Zo gebeurt er van alles in de stilte van mijn hart. ’s Nachts. Als iedereen slaapt. Mijn woede wordt geëlimineerd. Nu is het zaak om niet opnieuw mijn woedezaadjes water te geven. Ook lukt het me weer om van mensen te houden, die het misschien niet verdienen. Maar ja. Wie verdient dat eigenlijk wel? Het is maar goed, dat God een god van liefde is. En dat ik het niet voor het zeggen heb in de wereld. 

‘God houdt van iedereen Heks,’ vertel ik mezelf nog maar eens een keer. Ook van psychopaten zoals Hitler en Saddam Houssein. Van machteloze ouders en geslagen kinderen. Van de hoed en de rand.

Tegen de klippen op je best blijven doen, vechten tegen andermans windmolens, met je kont tegen de krib tegen de stroom in zwemmen……. Zo vermoeiend. Heks houdt het voortaan bij haar eigen windmolentje en zwemmen doe ik alleen nog maar in een instructiebad. Het is mooi geweest. ;-)

Tweede paasdag ligt Heks in bed. Uitgeteld. Die stomme Matthäus zit nog in mijn kop. Telkens begint er weer een ander deel af te spelen. Soms luister ik. Of ik zing mee. Maar opeens ben ik het zat. Weg met die muziek. Ik wil wel weer eens een ander liedje zingen.

Ik schrijf een paar blogjes. afgewisseld met uitlaatrondes van de hond. Het is vies piessnotweer. Overdag gaat het nog wel, maar aan het eind van de middag is het uit met de pret. Ingepakt in een dikke jas waag ik de sprong.

Op de valreep steek ik een paar Denta Sticks in mijn jaszak. Die wonderbaarlijke omstreden tandenborstels voor honden. Ze borstelen ook de darmen naar het schijnt. Heks heeft nog een heel voorraadje liggen. Ik geef die gekke dingen met mate. Hondjes echter zijn er dol op.

‘Misschien kom ik Kras wel tegen,’ mijmer ik, terwijl ik de straat uit fiets. VikThor is blij. Hij heeft zich de halve dag liggen vervelen. Nu moet hij aan de bak. Vol enthousiasme stort hij zich in het uitbottende struweel. Springt een sloot in. Komt er zwart weer uit. Duikt een stuk verder koppie onder in een vaart. Ja, mijn hondje houdt van zwemmen.

Langs de Zijl lopen nog wat mensen te wandelen op dit late uur. Vik speelt met alle hondjes, die we tegen komen. Bij het Joppe wordt het rustiger. Vredig snor ik langs het water. Geen Kras te bekennen op het stuk waar we elkaar normaal gesproken tegen komen. Maar als ik doorfiets naar het tweede deel van de ronde om de golfbaan zie ik in de verte haar scootmobiel.

VikThor ziet het ook en sprint vooruit. Vol overgave rolt hij op zijn rug in het gras tussen Lucas en Lotje, de twee brakken van Kras. Lucas begint te loeien van enthousiasme. Goeie hemeltje, wat kan die kleine toch een kabaal maken. Hij valt bijna om van ouderdom, maar geluid produceren kan hij nog steeds als de beste.

Zo wandelen we samen. Drinken achteraf een kopje thee. De hondjes krijgen lekkere tandenborstel. We wisselen de laatste nieuwtjes uit. ‘Ik ga naar Plum Village in juni,’ glim ik tevreden. ‘Oh, Heks, wat leuk. Wat heerlijk voor je! Je hebt gelijk!’ Ik vertel haar hoe alles vanzelf op zijn plek valt deze keer. ‘Ik hoef er nauwelijks moeite voor te doen. De Don past op mijn huis plus alle katten en VikThor mag bij mijn hulp logeren.’

‘Ja gek is dat toch, hoe soms dingen als vanzelf lijken te gaan….’ Kras knikt instemmend. En het is zo. Het is zelfs mijn nieuwe motto: Niet langer tegen windmolens vechten. Mee met de stroom. Luister naar je onderbuikgevoelens.

Als ik later terug naar de stad fiets is het al flink aan het schemeren. En het regent pijpenstelen. Kletsnat maar ontspannen glimlachend kijk ik naar mijn dravende hondje. Die regen interesseert hem geen biet. Zolang hij maar kan bewegen. Voor ik hem aanlijn laat ik hem nog eventjes zwemmen in de Zijl. Zo is de ergste modder weer uit zijn vacht  gespoeld.

Ik mijmer over dat vanzelf gaan der dingen. Heks is altijd geneigd enorm haar best te doen. Aan dooie paarden te trekken alsof het niets is. Daar moet ik mee ophouden. Voor zover ik het nog doe dan. Opeens springen er toch wat situaties voor mijn geestesoog, waarin ik het toch weer doe.

‘Niet meer doen, Heks. Houd ermee op. Het is mooi geweest!’

Ik denk aan de woorden van een andere leermeester van me, Alex Orbito. ‘Love yourself and love God,’ ligt hem in de mond bestorven. Het is zo, daar knappen we pas echt van op. Maar oh, wat is het moeilijk om te doen. Hoe vaak hebben we niet van alles en nog wat op onszelf aan te merken? Niet goed genoeg en ga maar zo door.

Later zit ik tevreden in mijn stoel te dweilen. VikThor brengt me een balletje. Ik gooi het hoog in de lucht. Hij vangt het op. Ik stuiter em via de grond. Ook dit balletje pakt hij moeiteloos. De gekste sprongen volgen op mijn steeds moeilijker geworpen balletjes.

‘Hahaha,’ Heks ligt in een deuk. Zoals bijna elke avond. Het gaat vanzelf, dat lachen. Ik hoef er geen enkele moeite voor te doen. Mijn hondje, mijn zenmeester….

Gedicht van van Arjen Boswijk:

Bloedig studeren op de Matthäus-Passion wordt onderbroken door een stormachtige wandeling met Ysbrandt. Door stom toeval ontdek ik in de hondenwandelgangen, dat een Canadese vriend, die ik ken uit Plumvillage, vanavond naar Leiden komt. Hoera! Joepie!

engaged artist, Boeddhist art, Boeddhistische kunst, Plumvillage, 2014, workshop

Vorig jaar in Plumvillage nam ik deel aan een workshop voor geëngageerde kunstenaars

De laatste dagen zit Heks hard te studeren op de Matthäus-Passion van Johann Sebastian Bach. Morgen is de uitvoering en ik moet nodig de puntjes op de i zetten. Een heleboel puntjes op een eindeloos aantal i’s.

Verder kom ik tot niets. Op zich niet zo erg. Buiten is het uitermate herfstig en koud. Het is gewoonweg heerlijk om op de bank in mijn lekkere warme huisje zachtjes voor me uit te zingen! Wat is het toch een prachtig meesterwerk. Terwijl ik ermee bezig ben vallen me steeds meer dingen op in de compositie. Het is een enorme klus om het allemaal in te studeren, maar het is tevens een feestje!

engaged artist, Boeddhist art, Boeddhistische kunst, Plumvillage, 2014, workshop

Conceptuele kunst, alleen ben ik het concept vergeten

engaged artist, Boeddhist art, Boeddhistische kunst, Plumvillage, 2014, workshop engaged artist, Boeddhist art, Boeddhistische kunst, Plumvillage, 2014, workshop

Door de benarde financiën van de laatste weken ben ik er niet toe gekomen om voor Jan en Alleman kaartjes te bestellen deze keer. Ik zal het zonder mijn vaste supporters moeten stellen. True en Trueman komen waarschijnlijk wel. En Steenvrouw misschien ook. Superleuk!

engaged artist, Boeddhist art, Boeddhistische kunst, Plumvillage, 2014, workshop

Al dagen heb ik niets geschreven op mijn blog. Er staan een paar verhaaltjes klaar, maar daar moet nog zoveel aan gebeuren. Ik ben er te moe voor. Sowieso ben ik bekaf momenteel. Alsof alle energie uit me is gezogen. Wat is dat toch irritant. Dat voortdurende gevoel van uitputting. Wat kan ik er nog eens aan proberen te doen?

engaged artist, Boeddhist art, Boeddhistische kunst, Plumvillage, 2014, workshop

Ik zoek een recente Nieuwsbrief van de ME/CVS-Stichting Nederland. Ik herinner me, dat er iets in stond over een wetenschappelijk onderzoek naar de voedingssupplementen NADH en co-enzym Q10. Deze middelen blijken bij dagelijkse toediening in hoge dosis aan ME-patiënten een zekere toename in energie te kunnen bewerkstelligen.

engaged artist, Boeddhist art, Boeddhistische kunst, Plumvillage, 2014, workshop

Ik lees het hele verhaal nog eens door. Q10 slik ik al eeuwen, maar dat andere middel ken ik niet. Ik bestel een paar enorme potten bij een bedrijf in Verenigde Staten. Het is nog geweldig duur, maar het scheelt zeker de helft met de prijzen voor dit soort pillen hier ter lande.

engaged artist, Boeddhist art, Boeddhistische kunst, Plumvillage, 2014, workshop

Deze schat was lid van de ‘Nederlandse familie’

Dan ga ik maar weer een rondje fietsen met mijn hondje. In een park aan de Herensingel kom ik een oude bekende tegen. Ik heb haar een tijdje niet gezien met haar twee poedeltjes. Onlangs hoorde ik, dat ze in het ziekenhuis lag. Ik wilde haar net een kaartje sturen, maar wie schetst mijn verbazing? Ze loopt alweer met haar roedeltje door het park te wandelen!

engaged artist, Boeddhist art, Boeddhistische kunst, Plumvillage, 2014, workshop

Er was een tafel vol materialen, waar we mee konden werken

engaged artist, Boeddhist art, Boeddhistische kunst, Plumvillage, 2014, workshop engaged artist, Boeddhist art, Boeddhistische kunst, Plumvillage, 2014, workshop engaged artist, Boeddhist art, Boeddhistische kunst, Plumvillage, 2014, workshop engaged artist, Boeddhist art, Boeddhistische kunst, Plumvillage, 2014, workshop engaged artist, Boeddhist art, Boeddhistische kunst, Plumvillage, 2014, workshop

‘Hoe gaat het met je?’ Je moet weten, dat deze bejaarde dame een ijzervreter is. Ze houdt niet van gezeur. En ook niet van ziekenhuizen. Ze runt een bloeiend pension hier in de buurt. In de lappenmand zitten is niet haar ding! ‘Oh, alweer een stuk beter. Vandaag ben ik door de scan gehaald. Dus ik ben nog niet genezen verklaard….’

engaged artist, Boeddhist art, Boeddhistische kunst, Plumvillage, 2014, workshop engaged artist, Boeddhist art, Boeddhistische kunst, Plumvillage, 2014, workshop

engaged artist, Boeddhist art, Boeddhistische kunst, Plumvillage, 2014, workshop

We kletsen eventjes over onze hondjes, haar pension, het stormachtige weer. ‘Weet je, vanavond komt er een Canadees bij me logeren. Hij gaat ook altijd naar Plumvillage. Jerry heet hij.’

‘Jerry? Ik ken een Canadees uit Plum, die luistert naar de naam Gerry. Heeft hij lang haar? Is hij supergrappig? Werkt hij met daklozen? Maakt hij prachtige tekeningen? Draagt hij altijd vrolijk gekleurde kleren? Kun je vreselijk met hem lachen?’

engaged artist, Boeddhist art, Boeddhistische kunst, Plumvillage, 2014, workshop

Sister Ocean speelt gitaar en zingt bij de presentatie van ons project

Alle antwoorden worden met ja beantwoord. Het is em. Ik weet het zeker! ‘Vanavond gaat hij naar een concert van Liszt. Daarna komt hij naar me toe. Kom morgen anders gezellig ontbijten!’

Ik beloof morgenochtend te bellen. Zo’n kans om deze schat eventjes in mijn armen te sluiten laat ik niet lopen. Misschien wil hij wel naar ons concert komen luisteren! Ik geef mijn vriendin een folder van ons optreden.

engaged artist, Boeddhist art, Boeddhistische kunst, Plumvillage, 2014, workshopengaged artist, Boeddhist art, Boeddhistische kunst, Plumvillage, 2014, workshop

Terwijl ik naar huis fiets zingt mijn hart van geluk door dit ongelofelijke toeval. Wat is het leven toch wonderlijk. De ene dag schijt er iemand op je kop en voel je je rot. De volgende dag gebeuren er opeens weer dit soort fantastische dingen. Dankbaar laat ik me naar huis blazen door de keiharde storm. Nog 1 keer de hele Matheus doornemen en dan ben ik er klaar voor: Meezingen in Bach’s meesterwerk!

engaged artist, Boeddhist art, Boeddhistische kunst, Plumvillage, 2014, workshop

Aan dit interactieve kunstwerk heeft Heks meegewerkt

engaged artist, Boeddhist art, Boeddhistische kunst, Plumvillage, 2014, workshop