Hier en nu, kukeleku! Momenten van genade. Heks slaat zichzelf gade. Tussen de fossielen. Wat doet me dankbaar knielen? Mijn levende hart. Kloppend. Bonzend. Waarin geen leugen woont. Wel woede, maar daar wordt aan gewerkt….

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Vandaag is vandaag. Ik ben niet van gisteren. Vandaag is de vraag: Wat voor’n dag is het vandaag? Een goede dag of een kwaaie? Ik zal er niet omheen draaien.

Vandaag is goed. Omdat het van me moet.

Gisterenmiddag fiets ik met mijn hondje. Ik blijf in de stad met mijn ventje, want hij is gewond. Zondagavond knipt Heks een stuk van zijn oor af. Alles onder het bloed. Verbluft kijk ik naar het piepkleine verbandschaartje in mijn hand. Heb ik daar nu gewoon mee in dat oor zitten knippen?

En waarom piepte mijn kereltje niet? Waarom trok hij zijn koppie niet weg? Waarom gaf hij helemaal geen sjoege? Ja, nu. Nu ik aan zijn gewonde oor zit. Nu vindt hij het niet meer leuk!

Ik check de afgeknipte klitten op vleesresten en bloed. Niets te vinden. Zowel het afgeknipte haar als het schaartje zijn brandschoon. Ik kijk nog eens naar VikThors’ grote flapoor.

Ja, er zit een rauw open randje precies op de plek van de kleine vouw in het oor. Een kaarsrechte rand. Als afgeknipt met een reuzenschaar.

Ik dep het bloed zo goed en kwaad als het gaat. Daarna volgt de magische honingzalf. Ik hang de bijendoek op zijn bench…..

De volgende morgen knip ik nog wat kleverige klitjes weg van de rand. Er komt nog een stukje rauwe open huid vrij. Weer een bloedbad.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Geen vleesresten of andere tekenen, die erop duiden, dat ik stukken van mijn hond af knip. Intussen ben ik er achter, dat er al een verwonding moet hebben gezeten. Het moet recent gebeurd zijn, wat ik heb onlangs zijn oren nog helemaal nagelopen.

Om dat wondje is haar gaan klitten. Door al het zwemmen is de ontstane infectie wellicht verergerd. De boel is binnenin die klit gaan broeien.

Dat heb je met klitten. Voor je het weet gaan ze een eigen leven leiden. Ik mag nog blij zijn, dat het oor niet zwanger is geworden…..

Vandaag wordt er niet gezwommen. Heks blijft dus in de stad. Sinds ik onlangs ben onder geniest door een studente, heb ik mijn heilig voornemen om geen Corona op te lopen laten varen. Het is niet te doen.

Fiets ik overal volledig bemondkapt rond en word ik bijvoorbeeld besmet in mijn eigen straat. Als ik mijn hoofd uit het raam steek om mijn kat te roepen of iets dergelijks. Zal je zien en beleven.

Heks fietst dus weer af en toe zonder die kap. Als het echt rustig is buiten bijvoorbeeld. Zodra er gevaar dreigt zet ik dat ding weer op. Gunstig bijverschijnsel is, dat mensen niet meer expres in mijn anderhalvemetercirkel komen. Om te provoceren. Ook het gehoest richting Heks is aanmerkelijk minder. Al een paar dagen niet voor hoer uitgescholden.

Mondkapjes maken mensen agressief. Hier in Nederland dan. In andere landen hebben mensen er veel profijt van. Maar hier ben je een asociale gek, als je zo’n ding op je kop zet. En dat zal je weten ook!

Dit alles ondersteund door de adviezen van de deskundigen van de RIVM. Die alleen maar zeggen, dat het dragen ervan niet helpt en dat het zelfs gevaarlijk is, ja echt, omdat er een chronisch tekort aan die lullige lapjes is. Wat ik dan weer niet begrijp.

Als je zoveel ingewikkelde complexe beademingsapparatuur kunt regelen, er zijn zelfs studenten op gezet hier ter lande, die in een paar weken een geheel nieuw ontwerp hebben afgeleverd, moeten een paar miljoen supersimpele mondkapjes toch ook wel lukken? Zet daar eens een paar studenten op. Of een stelletje handige ZZPers, die dolgraag een opdracht willen.

Maar nee, hier worden je landgenoten dus kwaad als je met zo’n ding de straat op gaat.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Bij ons op de universiteit is op een gegeven moment een schrijven rond gegaan,’ een vriendin vertelt, dat de Aziatische studenten op het Erasmus ook tegen dit soort asociaal gedrag aanlopen, als ze hun mondkapjes dragen. ‘Echt heel vreemd, Heks, maar het gebeurt hier ook. Men heeft toen verzocht om op te houden die mensen hierop af te rekenen.’

Ach, mondkapje is mijn nieuwe stokpaardje. Een narcist met een mondkapje! Twee stokpaardjes in 1. Of een stokpaardje op een stokpaardje.

Terwijl ik zo fiets ontdek ik een heerlijk plekje uit de wind, in de zon, aan het water. Niemand in de buurt, want het is bij een universiteitsgebouw. En die zijn allemaal dicht.

‘Ontdek je plekje,’ hum ik in mezelf. Denkend aan klitten. In oren weliswaar. Maar toch.

Dan verdwijnt de zon achter de Universiteit Bibliotheek. Dat grote gebouw vol fossielen. Naast eeuwenoude manuscripten ook levende  menselijke, bibliofiele exemplaren. En natuurlijk de eindeloze hoeveelheden millennia oude kleine slakkenhuizen in het overvloedige marmer door het hele gebouw.

Ik ben intussen helemaal in het nu aanbeland. Rustig peddel ik verder langs de Singel. We komen bij het Plantsoen. Daar woonde vroeger een tante van me. Met haar dochter, een nakomertje met Down. Heks was gek op dat meisje. We speelden samen tijdens familiefeestjes.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

We gooiden eindeloos over met een bal. Of we maakten samen een mooie puzzel. Jeetje, wat lang geleden. Ik ben die tak van de familie volledig uit het oog verloren.

Ik ben opgehouden om naar allerlei ellendeprogramma’s te kijken. Ik kijk zelfs niet naar de persconferentie. Dat gaat dan weer wat ver. Ik zie nog wel eens iets. Over de olie bijvoorbeeld. Dat je in de Verenigde Staten fors geld toe krijgt als je een vat koopt.

Dus de oliemarkt stort in. De fossiele brandstof, waar de Noordpool voor moet wijken. De smeltende kap, waaronder nog meer olie verstopt zit. Is het erg? Ja, voor een heleboel rijke oliestinkers is dit een ramp. Maar voor Moedertje Aarde is het een kans.

Er zijn al jaren alternatieven voor dit kleffe goedje. Gewoon water bijvoorbeeld. Ik hoorde twintig jaar geleden verhalen over een man op de Filipijnen, die zijn auto op water liet rijden. Hij heeft zijn uitvinding niet overleefd. Niet dat de auto ontploft is. Welnee. De man is op raadselachtige wijze aan zijn eind gekomen. Of verdwenen.

Broodje aap? Wie weet.

Feit is, dat de olie industrie niet op dit soort alternatieven zit te wachten. Als olie niet meer gewenst is zijn hun bronnen niets meer waard. Ook de hele industrie eromheen is dan niet meer nodig. De aandeelhouders krijgen geen woekerwinsten meer. Kortom: Net als de woekerhandel in tulpenbollen in de 17e eeuw loopt deze industrie kans in no time te verdwijnen.

Oh, zit ik toch weer iets ergens van te vinden. Had me nog zo voorgenomen dat vandaag nu eens niet te doen.

En dan heb ik het nog niet eens gehad over de Trump Foundation, die hulp wil van Trump.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Ik fiets verder. Helemaal hier en nu nu. Ja nu. Een zeemeeuw valt VikThor aan. Hij zal wel een nest hebben in de buurt. Mijn witte hondje wordt vaak aangezien voor een soortgenoot van hen, lijkt het. Ik kan me niet herinneren, dat Ysbrandt vroeger ooit door een meeuw is aangevallen. Met VikThor vliegen ze hele enden mee. Schreeuwend en krijsend.

Ik strijk neer in de berm. Hier is nog zeker een uur zon. Ik heb een flesje ‘coconut juice’ bij me. Geen melk, maar echt het sap uit de klapper. Terwijl ik lekker zit te tekenen, scharrelt VikThor om me heen. Soms komt er een hondje langs en dan spelen ze eventjes.

Een Labradoedel raakt helemaal verliefd op mijn ventje. Ze spelen en spelen. Het baasje kijkt vertederd. Later komt hij speciaal nog eventjes terug met zijn hondje. Is het voor zijn beest? Of heb ik nu ouderwets sjans? ‘Ze vindt hem helemaal leuk!’ glimt de man. De leuke man.

Hier en nu. Me niet gek laten maken. Voorzichtig blijven, dat wel. Maar ook………

LEVEN.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Vallen en weer opstaan. Je bent zo sterk, dus doorgaan. Jij redt je wel, ouwe Heks. Misschien helpt een beetje seks…. om er weer tegenaan te gaan. Dat schijnt altijd goed aan te slaan. Bij heksen dan. In de patriarchale godsdiensten is het nog steeds uitermate zondig. Vooral voor het huwelijk. Of als je er als vrouw van geniet…..

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Heks, jij redt je wel. Jij bent zo sterk, je redt je al jaren,’ roept mijn gesprekspartner. Hij heeft net een hele tijd over zichzelf zitten oreren en hij gaat daar na deze uitspraak nog een schepje bovenop doen. Mijn protest verdwijnt in lawaaierige grappig bedoelde wollige weerleggingen. Hij wil nu eenmaal geloven, dat ik mijn hopeloze leventje prima voor elkaar heb. Hij hoort niets van wat ik zeg.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Doodmoe ben ik na ons jubileumconcert. Ik lig eindeloos onderuit, afgewisseld met uitlaatrondes van mijn viervoetige vriend VikThor. Ik besluit toch weer eens iets simpels te gaan koken, na anderhalve maand Thais en Toko. En maaltijden overslaan.

Ja, ik red me wel. Ik heb tegenwoordig meer hulp. Genoeg uren thuiszorg. Daarnaast een allerliefste jongedame, die me met administratieve kutklusjes helpt. En kutklusjes van opruimerige aard. En tot slot een goede vriend, die zich in mijn ingewikkelde financiële situatie heeft vastgebeten. Hij brengt de onderste steen boven, langzamerhand krijg ik weer een beetje zicht op mijn financiën. Nog geen grip.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Daar liggen nog een paar hinderlijke foute narcistische leeuwen en beren op de weg. Heks gaat niet over lijken, dus ik moet geduld hebben. Me niet gek laten maken. Rustig wachten tot het tij keert. Met mijn goede vriend als buffer tussen Heks en haar kwelduivels.

Ik ben in elk geval niet meer in paniek. Bang gemaakt door mijn plaaggeesten, bestookt met verkeerde informatie. Eindelijk staat er iemand achter me. En voor me.

Ik heb dus eindelijk na dertig jaar tobben meer hulp gekregen. Niet van mijn familie. Niet van mijn vrienden, op eentje na dan. Voornamelijk van instanties. En nog is het afzien in slechte periodes. En die periodes volgen elkaar voortdurend op.

Ik kan er dan ook totaal niet tegen als mensen dingen roepen als, ‘Heks, jij redt je wel. Jij bent zo sterk, Bladiebla.’ Lekker makkelijk om te zeggen! Ben je er mooi van af.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Je hoeft niets voor me te doen, ik begrijp heel goed, dat elk huisje zijn eigen kruisje heeft, bovendien kun je in mijn geval wel aan de gang blijven natuurlijk, ik blijf maar ziek, al meer dan dertig jaar, maar zeg niet zulke dingen. Het strookt niet met mijn werkelijkheid. Want de uren thuiszorg en andere hulp ten spijt blijft mijn leven een landerig bestaan. Ik kom tot niets. Er zit kop noch staart aan.

De realiteit is, dat ik nauwelijks iets voor elkaar krijg. Alles wat ik onderneem resulteert in dagenlang geen pap kunnen zeggen. ‘Je hebt het goed vol gehouden,’ zegt Hopla na een middag op een fantasy festivalletje.

Het is waar, ik sta nog overeind. Sterker nog, ik stuiter nog uren door mijn huis na thuiskomst. Pas tegen de ochtend lukt het me om in slaap te vallen. Om de volgende dag hartstikke ziek wakker te worden. Ik heb het goed volgehouden, jazeker, tot ik omviel.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Na het jubileumconcert flikker ik voor mijn deur met fiets en al om. Ik heb het bijna gered om heelhuids thuis te komen, maar op het laatste moment gaat het toch nog mis. De medewerkster van het hotel aan de overkant schrikt zich een hoedje. Ze staat heerlijk een sigaretje te roken in de steeg. ‘Help, Heks, wat doe je nu?’

Ook die nacht stuiter ik tot een uur of 5 door het huis. Kapot. Misselijk van moeheid. Maar slapen lukt niet. Mijn hele lijf stampt. Stil liggen is al geen optie.

Afgelopen nacht het ik ook een sluiternacht. Mijn bezoek met zijn eindeloze verhalen, waar ik geen speld tussen krijg, terwijl hij elk verhaal minstens twee of drie keer achter elkaar vertelt, ook de verhalen, die ik al twintig keer eerder gehoord heb….

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Zijn in mijn beleving zeer onaangename opmerkingen over mijn situatie….. ongetwijfeld goed bedoeld zeg ik maar alvast bij voorbaat. Om jullie de wind uit de zeilen te nemen. Elke kloterige opmerking over mijn leven is altijd goed bedoeld naar het schijnt….. Dit alles helpt niet bepaald mee om mijn lichaam en geest tot rust te brengen.

Ik doe leuke dingen. Het fantasy festival. Het concert. Nu weer een kerstkrans maken bij Hopla. Zo gezellig. Ik geniet hier allemaal intens van!

Dezelfde avond lig ik levenloos op bed televisie te kijken. Met 1 oog open. Met kleren en al. Pas tegen vijf uur ’s morgens heb ik genoeg energie om de hond uit te laten.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

De dag erna kan ik niet bewegen. Mijn armen zijn helemaal naar de klote. Overal spierpijn. Schouders vastgevroren aan mijn romp. Hoe kreeg ik het vroeger voor elkaar om vijftig van die dingen op een dag te maken? Een uurtje met een snoeischaar in de weer resulteert tegenwoordig in extreme pijnen, wakker liggen, dagenlang bijtrekken…….

Ga dus niet zeggen van ‘Heks, jij redt je wel. Jij doet dat al jaren. Bladiebla….’ Want je weet er niks van. Het eindeloze uitzitten van hopeloze dagen vol pijn en ongemak. De offers, die ik moet brengen om een keer gewoon iets te doen. De eenzaamheid. Vooral dat laatste. Het gevoel er zo ontzettend in mijn eentje voor te staan.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Zonder liefhebbende familie. Zonder geliefde. Met een hele kleine achterban. De mensen, die ik met enige regelmaat zie, ik bedoel dan wekelijks of maandelijks, zijn thuiszorgmedewerkers of fysiotherapeuten. Of mijn homeopaat of acupuncturist…..

Een handvol trouwe vrienden zie ik goddank ook nog met enige regelmaat. Die houden me in de lucht! Vooral mijn oude vriend, die me met mijn financiën helpt.

Dan zijn er nog de mensen, voor wie ik voor mijn gevoel een projectje ben geworden. Even eens in de zoveel maanden vijf minuutjes bij Heks langs….. Niet eens lang genoeg om de jas uit te trekken. Ook weer goed bedoeld. Toch maken zulke bezoekjes me heel verdrietig.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Heks moet het in zo’n geval niet in haar kop halen, om te zeggen hoe de zaken er echt voor staan. Dat wordt niet gewaardeerd.

‘Jij redt je wel Heks. Jij bent altijd zo positief. Jij bent sterk. Ook al flikker je met fiets en al om, je staat toch weer op. Je zit je eenzaamheid uit. Je laat je beledigen door vrienden, die je situatie bagataliseren, om ervan af te zijn en maakt er een grap van. Ja, jouw leven is top.’

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Gelukkig zijn de metingen bij mijn acupuncturist sinds de operatie aan mijn mond van afgelopen zomer veel beter. Volgens mij bestaat er een verband. Stiekem hoop ik dat ik van die verbeterde metingen ook iets ga merken op termijn. In de vorm van energie. Want van alle mankementen is het gebrek aan energie het ergste.

Pijn kan ik mee leven. Een hotseflotsig lijf ook. Maar zonder energie kom ik tot niets. Kom ik nergens. En laat dat gebrek aan energie nu een hoofdkenmerk van ME zijn………. De chronische vermoeidheidsziekte. De vage onbegrepen kwaal van een zootje uitgeputte medemensen.

Ja, ik red me wel. Samen met een klein legertje hulpverleners en een paar dierbaren. Het is een moeizame bevalling, dat wel. Maar ik blijf de grenzen van wat wel mogelijk is opzoeken. Ik ga ook weer nieuwe uitdagingen zoeken. Zoals de vervolgopleiding van de Heksenschool! Dan blijft het een beetje leuk.

Dit is gewoon een leven. Een leven van iemand met een chronische ziekte. Iemand, die ook iemand is. Ook al maakt zo’n ziekte je een soort niemand. Als je niet uitkijkt! Gewoon een leven. Mijn amoebe-leventje.

©Toverheks.com

©Toverheks.com