Vallen en weer opstaan. Je bent zo sterk, dus doorgaan. Jij redt je wel, ouwe Heks. Misschien helpt een beetje seks…. om er weer tegenaan te gaan. Dat schijnt altijd goed aan te slaan. Bij heksen dan. In de patriarchale godsdiensten is het nog steeds uitermate zondig. Vooral voor het huwelijk. Of als je er als vrouw van geniet…..

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Heks, jij redt je wel. Jij bent zo sterk, je redt je al jaren,’ roept mijn gesprekspartner. Hij heeft net een hele tijd over zichzelf zitten oreren en hij gaat daar na deze uitspraak nog een schepje bovenop doen. Mijn protest verdwijnt in lawaaierige grappig bedoelde wollige weerleggingen. Hij wil nu eenmaal geloven, dat ik mijn hopeloze leventje prima voor elkaar heb. Hij hoort niets van wat ik zeg.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Doodmoe ben ik na ons jubileumconcert. Ik lig eindeloos onderuit, afgewisseld met uitlaatrondes van mijn viervoetige vriend VikThor. Ik besluit toch weer eens iets simpels te gaan koken, na anderhalve maand Thais en Toko. En maaltijden overslaan.

Ja, ik red me wel. Ik heb tegenwoordig meer hulp. Genoeg uren thuiszorg. Daarnaast een allerliefste jongedame, die me met administratieve kutklusjes helpt. En kutklusjes van opruimerige aard. En tot slot een goede vriend, die zich in mijn ingewikkelde financiële situatie heeft vastgebeten. Hij brengt de onderste steen boven, langzamerhand krijg ik weer een beetje zicht op mijn financiën. Nog geen grip.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Daar liggen nog een paar hinderlijke foute narcistische leeuwen en beren op de weg. Heks gaat niet over lijken, dus ik moet geduld hebben. Me niet gek laten maken. Rustig wachten tot het tij keert. Met mijn goede vriend als buffer tussen Heks en haar kwelduivels.

Ik ben in elk geval niet meer in paniek. Bang gemaakt door mijn plaaggeesten, bestookt met verkeerde informatie. Eindelijk staat er iemand achter me. En voor me.

Ik heb dus eindelijk na dertig jaar tobben meer hulp gekregen. Niet van mijn familie. Niet van mijn vrienden, op eentje na dan. Voornamelijk van instanties. En nog is het afzien in slechte periodes. En die periodes volgen elkaar voortdurend op.

Ik kan er dan ook totaal niet tegen als mensen dingen roepen als, ‘Heks, jij redt je wel. Jij bent zo sterk, Bladiebla.’ Lekker makkelijk om te zeggen! Ben je er mooi van af.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Je hoeft niets voor me te doen, ik begrijp heel goed, dat elk huisje zijn eigen kruisje heeft, bovendien kun je in mijn geval wel aan de gang blijven natuurlijk, ik blijf maar ziek, al meer dan dertig jaar, maar zeg niet zulke dingen. Het strookt niet met mijn werkelijkheid. Want de uren thuiszorg en andere hulp ten spijt blijft mijn leven een landerig bestaan. Ik kom tot niets. Er zit kop noch staart aan.

De realiteit is, dat ik nauwelijks iets voor elkaar krijg. Alles wat ik onderneem resulteert in dagenlang geen pap kunnen zeggen. ‘Je hebt het goed vol gehouden,’ zegt Hopla na een middag op een fantasy festivalletje.

Het is waar, ik sta nog overeind. Sterker nog, ik stuiter nog uren door mijn huis na thuiskomst. Pas tegen de ochtend lukt het me om in slaap te vallen. Om de volgende dag hartstikke ziek wakker te worden. Ik heb het goed volgehouden, jazeker, tot ik omviel.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Na het jubileumconcert flikker ik voor mijn deur met fiets en al om. Ik heb het bijna gered om heelhuids thuis te komen, maar op het laatste moment gaat het toch nog mis. De medewerkster van het hotel aan de overkant schrikt zich een hoedje. Ze staat heerlijk een sigaretje te roken in de steeg. ‘Help, Heks, wat doe je nu?’

Ook die nacht stuiter ik tot een uur of 5 door het huis. Kapot. Misselijk van moeheid. Maar slapen lukt niet. Mijn hele lijf stampt. Stil liggen is al geen optie.

Afgelopen nacht het ik ook een sluiternacht. Mijn bezoek met zijn eindeloze verhalen, waar ik geen speld tussen krijg, terwijl hij elk verhaal minstens twee of drie keer achter elkaar vertelt, ook de verhalen, die ik al twintig keer eerder gehoord heb….

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Zijn in mijn beleving zeer onaangename opmerkingen over mijn situatie….. ongetwijfeld goed bedoeld zeg ik maar alvast bij voorbaat. Om jullie de wind uit de zeilen te nemen. Elke kloterige opmerking over mijn leven is altijd goed bedoeld naar het schijnt….. Dit alles helpt niet bepaald mee om mijn lichaam en geest tot rust te brengen.

Ik doe leuke dingen. Het fantasy festival. Het concert. Nu weer een kerstkrans maken bij Hopla. Zo gezellig. Ik geniet hier allemaal intens van!

Dezelfde avond lig ik levenloos op bed televisie te kijken. Met 1 oog open. Met kleren en al. Pas tegen vijf uur ’s morgens heb ik genoeg energie om de hond uit te laten.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

De dag erna kan ik niet bewegen. Mijn armen zijn helemaal naar de klote. Overal spierpijn. Schouders vastgevroren aan mijn romp. Hoe kreeg ik het vroeger voor elkaar om vijftig van die dingen op een dag te maken? Een uurtje met een snoeischaar in de weer resulteert tegenwoordig in extreme pijnen, wakker liggen, dagenlang bijtrekken…….

Ga dus niet zeggen van ‘Heks, jij redt je wel. Jij doet dat al jaren. Bladiebla….’ Want je weet er niks van. Het eindeloze uitzitten van hopeloze dagen vol pijn en ongemak. De offers, die ik moet brengen om een keer gewoon iets te doen. De eenzaamheid. Vooral dat laatste. Het gevoel er zo ontzettend in mijn eentje voor te staan.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Zonder liefhebbende familie. Zonder geliefde. Met een hele kleine achterban. De mensen, die ik met enige regelmaat zie, ik bedoel dan wekelijks of maandelijks, zijn thuiszorgmedewerkers of fysiotherapeuten. Of mijn homeopaat of acupuncturist…..

Een handvol trouwe vrienden zie ik goddank ook nog met enige regelmaat. Die houden me in de lucht! Vooral mijn oude vriend, die me met mijn financiën helpt.

Dan zijn er nog de mensen, voor wie ik voor mijn gevoel een projectje ben geworden. Even eens in de zoveel maanden vijf minuutjes bij Heks langs….. Niet eens lang genoeg om de jas uit te trekken. Ook weer goed bedoeld. Toch maken zulke bezoekjes me heel verdrietig.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Heks moet het in zo’n geval niet in haar kop halen, om te zeggen hoe de zaken er echt voor staan. Dat wordt niet gewaardeerd.

‘Jij redt je wel Heks. Jij bent altijd zo positief. Jij bent sterk. Ook al flikker je met fiets en al om, je staat toch weer op. Je zit je eenzaamheid uit. Je laat je beledigen door vrienden, die je situatie bagataliseren, om ervan af te zijn en maakt er een grap van. Ja, jouw leven is top.’

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Gelukkig zijn de metingen bij mijn acupuncturist sinds de operatie aan mijn mond van afgelopen zomer veel beter. Volgens mij bestaat er een verband. Stiekem hoop ik dat ik van die verbeterde metingen ook iets ga merken op termijn. In de vorm van energie. Want van alle mankementen is het gebrek aan energie het ergste.

Pijn kan ik mee leven. Een hotseflotsig lijf ook. Maar zonder energie kom ik tot niets. Kom ik nergens. En laat dat gebrek aan energie nu een hoofdkenmerk van ME zijn………. De chronische vermoeidheidsziekte. De vage onbegrepen kwaal van een zootje uitgeputte medemensen.

Ja, ik red me wel. Samen met een klein legertje hulpverleners en een paar dierbaren. Het is een moeizame bevalling, dat wel. Maar ik blijf de grenzen van wat wel mogelijk is opzoeken. Ik ga ook weer nieuwe uitdagingen zoeken. Zoals de vervolgopleiding van de Heksenschool! Dan blijft het een beetje leuk.

Dit is gewoon een leven. Een leven van iemand met een chronische ziekte. Iemand, die ook iemand is. Ook al maakt zo’n ziekte je een soort niemand. Als je niet uitkijkt! Gewoon een leven. Mijn amoebe-leventje.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Puppycusus! Joepie! VikThor blij, Frogs blij en ik ook! Uitstekend tegengif tegen allerlei agressieve giftige individuen, die hier maar gewoon door de steeg lopen te lanterfanten.

puppycursus03Gisterenavond aan het begin van de avond sta ik bij Frogs op de stoep. We gaan naar puppycusus.  Het is al tien voor zeven en het begint om zeven uur, dus ik toeter in de hoop dat mijn kikkervriend op de uitkijk staat. Een man loopt voorbij. Woedend kijkt hij me aan. Hij ergert zich duidelijk dood aan mijn Italiaanse rijstijl. Vooral aan het daarbijbehorende geclaxonneer. Hoe durft ze! Die rare Heks.

Intussen tikt de klok verder. Ik toeter nog maar eens. Geen Frogs. Waar kan hij zitten? Zo groot is zijn huis niet. Intussen staat de hele buurt voor het raam. Ik besluit maar uit te stappen en aan te bellen. Dat heeft gelukkig het gewenste resultaat.

‘Ik stond eventjes lekker op het balkon,’ verklaart mijn vriend zijn lakse reactie. Nou moe. Hij staat eens in de honderd jaar op zijn balkon en wel precies vandaag! ‘Ik kreeg boze reacties, Frogsie, op mijn getoeter. Maar dat is niks. Gisteren mepte een beer van een  kerel bijna mijn spiegel van mijn auto af. En dat omdat hijzelf niet opzij wilde gaan, toen ik door de steeg reed. Ik kan toch moeilijk over hem heen rijden!’

‘Ik werd zo nijdig dat ik stopte, uitstapte en hem vroeg wat dat te betekenen had. Waarop hij me te lijf wilde. Gelukkig stond hij ver genoeg van me af om snel te kunnen instappen en weg rijden….. ‘

‘”Kom maar hier, dan krijg je een pak slaag”, riep ik naar hem. Dat durfde hij toch niet aan. Weet hij veel dat ik MEpatiënt ben en nog geen deuk in een pakje boter kan slaan. Ik heb nog steeds een groot postuur en ben ook nog steeds atletisch gebouwd. Voor hetzelfde geld heb ik zwarte band kickboksen…’

Gelukkig zat er geen nieuwe deuk in mijn auto vandaag. Zo’n kanariepiet is natuurlijk gemakkelijk te traceren. En zulk soort eikels deinzen nergens voor terug……

Als we bij de kynologenvereniging arriveren stapt er net een stel uit met een baby-Chihuahua, een piepklein hompiedompie. Later blijkt hij ouder te zijn dan VikThor!

Mijn hondje is flink gegroeid. Hij is anderhalf keer zo groot als toen hij kwam drie weken geleden! Elke dag ziet hij er een beetje anders uit. Zijn pootjes worden enorm. Zijn staart is drie keer zo lang. Hij staat hoger op zijn poten…… Als iets me heeft geconfronteerd met het fenomeen impermanence dan is het wel deze snelgroeiende pup.

Ook is zijn sneeuwwitte vacht intussen bezaaid met zwarte stipjes. Het vlekje op zijn ruggetje is allang niet meer alleen. Menig Dalmatiër zou jaloers zijn op mijn ventje……

Het is alweer de tweede les van de cursus. Intussen heb ik ook een privé jachttraining met VikThor gedaan. Hij blijkt superslim te zijn! En heel leergierig!

Frogs doet mee aan een oefening om je hondje naar je toe te laten komen. Sommige honden rennen alle kanten op behalve naar de baas. ‘Hij kwam gewoon naar mij toe, Heks. Ik dacht dat hij naar jou zou rennen….’ Mijn kikkervriend is in zijn knollentuin. Die kleine Vlek weet al heel goed wie zijn suikeroompje is!

Het uur vliegt voorbij. Eenmaal thuis zijn we helemaal kapot. Ook al doe je maar weinig zo’n les, toch is het heel inspannend. Mijn hondje ligt het eerste uur helemaal om. Pas daarna heeft hij de energie om zijn bak leeg te eten.

True en Trueman komen langswaaien. Ze brengen speelgoed en een kluif die ik afgelopen week in de magische tuin van True heb laten liggen. We slaan een verrukkelijk uurtje stuk samen. En raad eens waar we het over hebben? Onze hondjes natuurlijk!

 

ALBUS IS NIET MEER: Afscheid van Grote Vriend van Ysbrandt en PIPPI LOOPT OP ALLEDAG: Nieuw leven laat nog even op zich wachten

OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Het was een zeer late ochtendronde met Ysbrandt, het zonnetje scheen en de stad was gevuld met vrolijke mensen. Ontsnapt uit hun muffige winterhuizen. Genietend van de krachtige zonnestralen. Gewoontegetrouw fietste ik langs het Galgenwater. In de verte zag ik de baas van Albus in de weer met een paar mannen. Ze waren bezig met iets op één van de boten. Ik groette en wilde al doorfietsen, ondanks het enthousiaste geblaf van Ys, maar de baas kwam naar met toe gelopen.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA

lieve schat

Albus, nog niet zo lang geleden

Albus zag ik nergens.”Je krijgt snoepjes , hoor Ysbrandt, ze moeten toch op…Hij is er niet meer,’ wist hij nog net uit te brengen en verdween het ruim in voor het beloofde snoepgoed. De vrouw van de baas vertelde me het hele verhaal. Hoe Albus’ tijd gekomen was. Hoe de laatste dag was geweest. Het afscheid. Hoe stil het nu is op de boot.

Al die tijd stond Ys als een gek te blaffen. Ondanks de lekkernijen.’Waar is mijn vriend? Ik wil lekker wolfhuilen met hem!’

Lieve Albus, rust zacht, lekkere mafkees. We zullen je vrolijke zottigheid missen!

even lekker WOLFHUILEN!!!!!!

De vrienden in betere tijden, samen wachten op een snoepje

OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Vanmiddag had ik koorrepetitie. We werden bijgepraat over de komende uitvoering. Het onderwerp kleding kwam aan bod. De dames werd verzocht om zich en één van de kleuren van de regenboog te hullen. Een golf van emoties trok door de sectie alt en sopraan. Ik achtte het plan direct kansloos, maar ik heb dan ook een sterk visueel voorstellingsvermogen. Ik zag de dames in knalroranje, gifgroene en felgele outfits rondlopen…. ‘Misschien kan ik dat bananenpak van de zoon van pappa wel lenen’, dacht ik.

Om me heenkijkend zag ik dat pimpelpaars geen probleem zal opleveren. Er zaten minstens vijf dames in mijn blikveld met een trui of jasje in die kleur….

dweilt over de vloer met haar dikke buik

Hoogzwangere Pippi

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Tijdens de pauze werd er flink gelobbyd links en rechts om de plannen te dwarsbomen. Ik zat met wat dames de draak te steken met het gebeuren. “Ik heb een gewichtsgerelateerde garderobe”, zei de één, “dus ik weet niet in welke kleur ik dan pas”.  Een ander zag er geen enkel probleem in om goed voor gek te lopen. Ikzelf zie natuurlijk mogelijkheden om eens flink uit te pakken met iets, dat ik nooit elders zal kunnen dragen. Zoals een iriserende glittercreatie in violet…. En misschien voor de pauze tijdens het requiem m’n Elvispak. Dat is zwart en dat is dan de dresscode…..

nog even rust, meisje

Melkfabriek is er klaar voor

Morgen ga ik een dagje zingen. Tenzij Pippi gaat bevallen. Ze wordt nu wel heel erg dik!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA

KATMAN, de handlanger en bondgenoot van de Zwarte Dolende Boerenridder, spreekt: Tipjes van de sluier van queeste Ferguut opgelicht…

en stond op internet

Deze poster hing bij de Albert Heijn in Nibbixwoude

Wie mist mij?

Ik loop op de dorpsstraat   59 – 69

Vanmorgen heel vroeg is die kleine ThayThay onder het mes geweest. Hij lijkt er weinig last van te hebben. Vanmiddag was hij een beetje zielig, maar nu dartelt hij alweer door het huis en observeert Ferguut.

runnen de tent

Enthousiaste vrijwilligers

Aan het eind van de ochtend belde ik met de dierenambulance in Hoorn. De vrouw, die ik sprak werd helemaal enthousiast van het verhaal van de dolende ridder. En het wonder van zijn thuiskomst. Ze heeft mijn blog van gisteren op hun Facebookpagina gezet. Dat heb ik gemerkt. Half Noord-Holland is het verhaal van deze wonderboy komen lezen….

behalve als je hem opsluit...

Mijn ridder is een heer en geen ongelikte beer

Ze vertelde me, dat het nog een hele klus was geweest om mijn schatje te vangen. De eerste poging mislukte, hij wist weer te ontsnappen. Uiteindelijk is het met heel veel moeite bij de tweede poging toch gelukt. Ze benadrukte nog extra het belang van een chip. Dat onderschrijf ik volledig. In het dierentehuis in Hoorn kost het een appel en een ei. Nog geen 15 euro meen ik me te herinneren.

Dus chippen

je katten, honden en kippen

Daar kan geen zoeksite aan tippen….

Zij gaven me ook het adres van de man, waar Ferguut toevlucht had gezocht in de barre omstandigheden van zijn queeste.

en vise versa

Katman houdt van katten

Vanavond sprak ik de man, die Ferguut heeft gevonden. Of beter gezegd: De panter heeft hem uitgekozen. Brutaal sloop hij op een nacht binnen door het kattenluik en richtte een enorme kattenbrokkenravage aan tijdens zijn vreetfestijn.  Een whiskasorgie. Hij was natuurlijk uitgehongerd. De vinder heeft zelf katten. Er stonden dus een aantal bakjes voer. Het contact was gelegd.

of heeft Katman iets met muziek?

Een tuinder?

Hierop volgde een periode van aarzelend aftasten. De Katman uit Nibbixwoude zette iets te eten buiten, de Ridderkat at zijn buikje rond. Begon steeds vaker te komen. Kwam dichterbij. Liet zich voorzichtig aanhalen. Maar niet oppakken en in een mandje stoppen. Katman wilde naar de dierenarts gaan om het monster te controleren op een chip. Onmogelijk. Zodra hij probeerde Ferguut in een vervoersmand te stoppen, brak de pleuris uit. Het gitzwarte bakbeest liet zich niet verbakken. “Jee, wat is hij sterk’, verzuchtte de man aan de telefoon.

in miniformaat, Ferguut niet zo mini....

Tijgers en panters zijn het

Zo had Ferguut de laatste twee maanden een bondgenoot. Een vriend in nood en iemand, die dol op hem was. Wat een geluk bij een ongeluk had die gozer!

Wat hij de maanden daarvoor allemaal heeft uitgespookt blijft een raadsel…

Katman heeft twee katten en die hebben wel eens mot. Ferguut kon het prima met allebei vinden! Ze hadden het gewoon gezellig met z’n drietjes! Hopelijk gaan ze hem niet teveel missen…

Echt een heer, die ridder

We prefereren gewoon een triootje

Uiteindelijk is de dierenambulance gekomen om het monster te temmen. Katman voelde zich wel een verrader, toen de kamerplanten om zijn oren vlogen. Ferguut gaf zich niet zonder slag of stoot over. De kat raakte gestrest en dat had zijn nieuwe vriend hem graag bespaard. Hij wilde gewoon zeker weten of er geen baasje liep te zoeken naar deze speciale kater.

En er liep een kattevrouwtje te zoeken. Al ruim vier maanden. Dagelijks stuurde ze in gedachten magische heksen-smsjes naar haar vermiste kater en schietgebedjes naar de Heilige Grote Kat. Zonder resultaat. helaas….

In het asiel hebben ze de chip ontdekt en dit baasje gebeld. Wat was ik blij!!!!

van alle zwarte monsters

Slaap lekker

Katman zei, dat hij Grote Poes, zoals hij hem noemt, weer uit het asiel had gehaald, als niemand zich had gemeld. Hij houdt van mijn monster. En ik weet zeker, dat het wederzijds is.

Misschien komt hij hem een keertje bezoeken. Dan kunnen we hier allemaal de Grote Vriend van Grote Poes zien. Zijn handlanger in al die avonturen. Zijn tijdelijke thuishaven.

   Afbeelding - versie 2