Verveling. Een vervelend onderwerp? Geenszins. Er is bijvoorbeeld een duidelijk verband tussen patriarchaat en verveling. Alle nieuwe technologie met in zijn kielzog de social media maken dat we ons dood vervelen. Is er iets aan te doen? Jazeker! Een lobotomie is bijvoorbeeld een goed begin. En een goed begin is het halve werk tenslotte: Dus laat ook gelijk je linkerhersenhelft verwijderen……

Op een avond zit ik me stierlijk te vervelen. Ik ben te moe om iets te doen. Om de verveling te verdrijven zet ik de televisie aan. Met een paar kussens in mijn rug vlij ik me op bed. Zo. Kom maar op met een leuk programma. Er moet toch iets verteerbaars te vinden zijn tussen al die rotzooi.

Op Z Doc is een documentaire over verveling, ‘De kracht van verveling‘. Nou moe. Komt dat even mooi uit. Met een half oor luister ik naar het vervelende verhaal. Met een half oog open kijk ik naar de oersaaie beelden…..

Een man verliest zijn mobiele telefoon. Heel vervelend natuurlijk. Hij is direct onthand. Zoekt constant in zijn jaszak en broekzak. Voelt zich ongemakkelijk. Weet zich met zijn houding geen raad. Verveeld zich binnen de kortste keren de tyfus.

Hij raakt geïntrigeerd door zijn eigen verveling. Geboeid zelfs. Dan is je verveling verdreven zou je zo zeggen. Je probleem is opgelost. Dan kun je je met zinvolle dingen bezig gaan houden. Want verveling is niet bepaald iets waar we ons mee bezig willen houden. Het is een strontvervelend onderwerp.

Dat blijkt weer uit het feit, dat er niet of nauwelijks wetenschappelijk onderzoek naar is gedaan. Bij toeval is ooit, bij een grootschalig opgezet onderzoek naar iets geheel anders, ontdekt dat er een direct verband is tussen verveling en jong overlijden. Je kunt je dus letterlijk dood vervelen. Gompie!

Maar niemand die op het idee komt om daar dan eens iets mee te gaan doen. Niemand? Nou, een enkeling.

Zo is er een man, Alan Caruba, die het ‘Boring Institute heeft opgericht. Aanvankelijk gewoon bedoeld als een geintje, maar later toch uitgegroeid tot iets. Weliswaar iets vaags. In een heus gebouw. Gerund door de man, die het voor de grap begonnen is.

Hij weet veel van het onderwerp af. Hij houdt er een paar eigenzinnige ideeën op na. Maar gedegen wetenschappelijk onderzoek ontbreekt.

Ben je al afgehaakt? Zit je je al stierlijk te vervelen?

Heks begrijpt nu eindelijk waarom de halve wereld meent te moeten bellen en smsen op de fiets, in de auto, desnoods tijdens seks: Men is verveeld. Het is niet omdat men constant contact wil hebben met de medemens. Het komt niet voort uit ons verlangen naar verbinding. Nee, het is louter stompzinnige verveling.

‘Verveling huist in de linkerhersenhelft. Het analytische deel,’  de Yang kant van ons brein dus. Ofwel het mannelijke deel. Onterecht overgewaardeerd in het al eeuwen aanhoudende patriarchaat, ‘Een vrouw, die bij een operatie die helft is kwijtgeraakt verveelt zich nooit naar eigen zeggen……’ beweert een wetenschapper.

‘In je rechterhersenhelft woont je vermogen om louter te zijn,’ voegt de gehalveerde vrouw daaraan toe. Ze kan iedereen de operatie aanraden. Je knapt er volgens haar geweldig van op.

Het is wat in het Boeddhisme ook wordt gepropageerd. Maak je los van de ratrace. Wees aanwezig in het hier en nu. Concentreer je op je ademhaling. Je hersengolven veranderen dan: Je bent er. Hier en nu. En dat is nooit saai.

 

Een jeugdvriend van me verveelde zich bij alles. Hij deed een paar studies op zijn sloffen en nog was het niet genoeg. Als hij zat te eten las hij de etiketten op flessen ketchup, potten pindakaas, pakken melk en hagelslag….. Tijdens het fietsen las hij onderweg alles wat los of vast zat aan verkeersborden, reclamezuilen en ga zo maar door……

De vader van een andere jeugdvriend liep altijd al lezend te wandelen. Met zijn neus in een dik boek. Een beledigde vrouw naast zich, want dat is dan lekker tijdens een zondagse wandeling met je modelgezinnetje: Loopt je vent er zo bij!

Maar goed, de man verveelde zich blijkbaar. Het is ook een beetje een gewoonte om altijd een object van je aandacht te willen hebben. Afleiding. Iets om achter aan te rennen.

‘Scholen zijn barbaarse instituten, waar verveling hoogtij viert,’ beweert iemand anders. ‘Als je naar de belangrijkste en meest bepalende factoren rond verveling kijkt zijn ze allemaal aanwezig in een klaslokaal…..’

‘Bijvoorbeeld urenlang stil zitten op een stoeltje. En dan de leerstof: Oersaai. En het wordt aangeleerd door herhaling, terwijl uit onderzoek is gebleken, dat herhaling dodelijk is voor de concentratie. De geest wil dat niet, telkens dezelfde ouwe koek.’

Een hele rij redenen om kinderen vooral niet in klaslokalen te gaan zitten vervelen met je hopeloze lesstof passeren de revue. Heks snapt nu eindelijk waarom ik nooit het onderwijs in heb gewild. Ik vind onze lesmethoden barbaars. Een vorm van kindermishandeling zelfs.

‘Klaslokalen zijn saai, scholen zijn saai. Men probeert zo min mogelijk prikkels aan te brengen. Lesstof is saai….’ Dan volgen er twee voorbeelden van kinderen die van school werden gestuurd omdat ze een opstel of spreekbeurt over verveling hadden gemaakt! Toe maar! Een gevoelig onderwerp dus.

Je mag kinderen dus zonder meer suf vervelen, maar als ze er iets van zeggen is dat taboe. Boe! Schandalig toch weer.

Heks is postuum blij dat ze nooit heeft meegewerkt aan deze misdadige praktijken. Kinderen dood vervelen. Vreselijk.

‘Je zou zo’n leuke juf zijn, het is zonde, dat je dat niet gaat doen,’ mijn moeder was er altijd voorstander van, dat ik voor de klas zou gaan staan. Maar zelf wilde ze er als jonge vrouw ook niet aan.

De man, die zijn telefoon kwijt is ontdekt de charme van er gewoon zijn. Om je heen kijken. Adem in, adem uit. Hij voelt zich gered. Bevrijd van zijn eigen verveling. ‘Juist door die telefoon raak ik extra verveeld. Juist dat constante aanbod aan prikkels maakt dat je meer wilt…… Verveling en sociale media gaan hand in hand…

‘Weg met de linker hersenhelft dus. Laten we massaal zo’n operatie ondergaan, dan leven we langer. En er zullen minder rellen zijn, die komen nu eenmaal heel vaak voort uit louter verveling.

Maar ook terrorisme heeft die vervelende component. Jonge mensen, die zich de kolere vervelen vinden hierin een geweldige uitlaatklep voor hun frustraties. Ooit heel goed verwoord  door Doris Lessing in het boek: ‘De barmhartige terroriste’. Eigenlijk verplichte literatuur voor de middelbare school.

Tegenwoordig vervelen Moslimjongeren zich het meest, maar dat is niet altijd zo geweest. De Rote Armee Fraktion bestond uit blanke rijkeluiskinderen. Die zich stierlijk verveelden.

‘Verveel jij je wel eens Heks?’ Niet eens zo vaak. Zelfs al lig ik vaak dagen in bed te dweilen. Maar ik woon dan ook ongeveer in mijn rechterhersenhelft. De linker raadpleeg ik louter voor feiten en analyses…..

Terwijl ik dit schrijf kom ik een andere documentaire over verveling tegen. ‘Bloody mondays & strawberry pies’ Een onderzoek naar het vermogen van mensen om niets te doen. een andere invalshoek dus.

Alles is dus nog niet gezegd over dit strontvervelende onderwerp……

Oh ja, tijd gaat echt langzamer als je je verveelt. Althans dat lijkt zo. Dat komt omdat je hersens dan gek genoeg sneller gaan werken…….

ER IS NOG HOOP! CHECK VERVEELJENIET

Vrouwen en hun gewicht, een precair onderwerp. Dat patriarchale condensatiepunt van onze zelfhaat houdt ons gevangen in ons dikhuidige afgescheiden zelf. Ook verschaft het ons mogelijkheden om onze zusters af te vallen als hun afvalpoging faalt. Nergens voor nodig! Kom op dames: Be beautiful, be yourself!

Ach, vrouwen en hun gewicht. Een zeer gevoelig onderwerp. Nadat ik gisteren voor rotte vis ben uitgemaakt door een matrone met vermoedelijk een gewichtsprobleem zit ik er over na te denken. Het is bepaald niet de eerste keer dat ik met dit fenomeen geconfronteerd word.

‘Zit je weer lekker slank te zijn?’ blèrde een voormalige beeldschone vriendin nog eens woedend in mijn oor, toen ik belde om haar een gelukkig nieuwjaar te wensen. Ze bleek enorm te zijn uitgedijd tijdens de feestdagen bleek later toen ik haar in levende lijve zag. Dit nadat ze juist het jaar ervoor gigantisch was afgevallen.

‘Ik word nooit meer dik,’ beweerde ze vastbesloten na haar geslaagde afvalrace. Het mocht niet zo zijn. Haar verslaving aan koolhydraten won het van haar goede voornemens. Het gevreesde jojo-erffect deed de rest. Met name een grote voorliefde voor versgebakken brood deed haar de das om. Of beter gezegd: De vetkraag.

Ik begrijp al die frustraties best. Ook Heks deed als adolescent aan de lijn. Ten eerste wist ik niet beter, mijn hele omgeving was chronisch op dieet. De raarste leefregels heb ik voorbij zien komen. De Margriet en Libelle stonden er vol mee. Het brooddieet, Atkins, calorieën tellen, appel-dieet, peer-dieet, zuurpruim-dieet en ga zo maar door……. De raarste vermageringskuur was wel het sherry-dieet.

In de jaren zeventig was dat een populair drankje. Massaal zaten onze voorouders aan de sherry. Je moet het dan ook in dit licht zien dat uitgerekend die consumptie voor dit doel werd aangewend. Het regime was simpel: Zes keer op een dag een flink glas sherry. Bezopen natuurlijk!.

Zo kon het gebeuren dat mijn oom mijn tante om negen uur ’s morgens katlam op de bank aantrof. Ze was op dieet! De kilo’s vlogen eraf!

Het sherrydieet is al een oud dieet dat bekend is geworden in de jaren 70 door koningin Juliana. Zij boekte succes met het sherrydieet.

Het sherrydieet is zeer simpel. Het Sherrydieet is gebasseerd op het eten van normaal voedsel (zoals je dat anders ook zou doen), alleen dan in halve porties (het MLM-dieet). Zorg tijdens het sherrydieet dat men bij elke maaltijd ruim voldoende drinkt, 1 tot 2 glazen sherry per maaltijd.

Calorieinname tijdens het Sherrydieet

Tijdens het sherrydieet zorg je voor een calorieinname van 990 Kcal. per dag (3780 Kjoules). Tijdens het sherrydieet moet men veel zwarte koffie nuttigen en bij elke maaltijd 1 á 2 glazen sherry drinken. Hierdoor houd u zich staande tijdens het sherrydieet.

Daarnaast had ik een zelfbeeld van lik mijn vestje en elke vetkwab leek dat te onderstrepen. Welke vetkwab bedoel je Heks? Jij bent toch altijd redelijk slank geweest?

Een vrouw kan zo dun niet zijn of ze heeft toch wel ergens rondingen. Dat is de aard van het beestje. Helaas overheerst hier ter lande de laatste decennia als schoonheidsideaal figuur strijkplank. Terwijl de meeste dames daar boven de 18 nooit meer aan kunnen voldoen.

Die krijgen prachtige mollige zachte heupen en grote witte marmeren borsten. Dikke dijen vol reserveopslag van vet. Niets mis mee natuurlijk. De natuur bereidt het lichaam voor op een kinderschaar. In andere culturen worden deze vormen vaak wel gewaardeerd, daar zijn dikke vrouwen behoorlijk in trek bij de heren.

In ons land is het dubbel blijkt uit onderzoek. Mannen schijnen zich graag met een graatmager fotomodel te vertonen, maar in bed geven ze de voorkeur aan dikke hammen en zacht vlees. Superhypocriet.

Na het jarenlang gezellig met mijn mollige zusters meewalgen van vermeende vetkwabben en dikke benen heb ik me erbij neergelegd. Ik ontdekte mijn eigen unieke schoonheid, verzoende me met mijn lijf en besloot om nooit meer een dieet te volgen.

Grappig natuurlijk, zo’n voornemen. Ik had nog geen idee dat ik levenslang op een streng dieet zou gaan. Dat er periodes zouden komen dat ik zo mager zou zijn als een lat. Dat gewichtsverlies wel de laatste van mijn zorgen zou zijn….

Vrouwen en hun gewicht. Hoe vaak is het me niet overkomen dat ik een rotopmerking te verduren kreeg van een gefrustreerde stevige zuster? Bijvoorbeeld die keer dat ik een heel afgrijselijk dieet had omdat ik zo ziek was als een hond. Na een half jaar in bed ging ik met vriendinnen op stap. Ik deelde iets over mijn benarde situatie.

‘Goh,’ zei een lange stevige dame jaloers, ‘Je hebt er wel een mooi figuurtje aan over gehouden.’ Lekkere reactie toch weer. Het is geen domme vrouw hoor, ze heeft een universitaire opleiding en een humanitair beroep. Je zou wat meer verstand en invoelend vermogen verwachten.

Jaren later zei dezelfde vrouw bij wijze van diep spirituele uitspraak (Ze beschouwt zichzelf als half verlicht geloof ik) dat iemand, die haar meisjesfiguur had behouden nooit echt vrouw was geworden. Ze keek daarbij pissig naar mijn slanke lendenen. Die waren bij haar al jaren zoek, na het baren van een paar prachtige koters.

Dat Heks er in die tijd mee moest leren leven dat ze nooit kinderen zou krijgen interesseerde haar niet. Mijn intense verdriet hierover is haar waarschijnlijk totaal ontgaan.

Tot slot heeft dezelfde overigens hartstikke mooie meid me nog een keertje vertelt hoe mooi ze een bepaalde outfit van Heks vond ten tijde van onze studie. Ik herinner me die outfit goed, want veel meer kleren had ik toen niet. Ik had geen beurs en geen geld, had nauwelijks te eten, werkte me de blubbers…… maar was wel slank.

‘Ik was zo jaloers op je,’ verspreekt ze zich, ze schrikt er zelf van. Direct begint ze het weer te ontkennen, maar in zoveel toonaarden dat het verdacht is….. ‘o nee, niet waar, blabla…’ een compleet lulverhaal volgt.

‘Aha,’ denkt Heks bij zichzelf, ‘Je was dus wel degelijk al die tijd jaloers. En daarom heb je altijd van die kloteopmerkingen tegen me gemaakt. En je geeft het tegenover jezelf nog niet eens toe. Lekker is dat!’

Vrouwen en hun zwaargewicht. Hun modderfiguur. In de menopauze gaat ons lichaam steeds meer op onze Grote Moeder lijken, ofwel een bol. Er is geen kruid tegen gewassen. Ook de zwaartekracht van Moedertje Aarde krijgt steeds meer vat op onze lijven. Koekeloeren achttienjarige tepels nog fier de lucht in, menopauzale exemplaren doen vooral aan navelstaren…..

Vandaar dat wij dames in de overgang massaal gaan mediteren natuurlijk!

Het is heerlijk om slank te zijn, je kunt alles aantrekken: Alles past. Je sleept minder gewicht mee en het is in een aantal opzichten gewoon gezonder.

Het is ook heerlijk om gezond als een vis te zijn. Je kunt doen waar je zin in hebt en hebt altijd energie.

Het is ook heerlijk om kinderen te hebben, ze zelf te dragen en te baren, zelfs al ruïneert het je figuur.

Dingen zijn hoe ze zijn. Je bent hoe je bent.

Heks wilde vroeger graag ‘petit’ zijn. Zo’n frêle elegant balletdanseresje. Ik was daarentegen een stevig robuust kind. En ik bleef maar groeien, er kwam geen end aan. Daarna leken alle nieuwe lichaamsdelen nog hun juiste plek te moeten vinden. En ook duurde het een tijdje voor ik dit grote machtige vrouwenlijf helemaal kon bewonen. En kleden. Als jonge vrouw was ik best een hosseklos.

Ik schrok me dood toen ik als achttienjarige een video zag van mezelf dansend in een jazzballetklasje. Tussen prachtige lichtgebouwde meisje, elegant en petit. Wat was ik groot! En plomp en lomp! Het heeft jaren geduurd voordat ik de zaken in het juiste perspectief zag, namelijk vanuit het centrum van het universum, vanaf het puntje van mijn neus!

Heks heeft zich met haar lijf verzoend uiteindelijk. We hebben dat dansend gevierd. Jarenlang: Buik dansend, Indiaas dansend, Flamenco dansend, Salsa dansend….

Vrouwen en hun lijven. Wij prachtige vertegenwoordigsters van de Grote Moeder hier op aarde. Met onze barende, zorgende, troostende lichamen. Wij wonderlijke menselijke broedmachines die zoveel te verduren krijgen. Het is verschrikkelijk dat we onze lichamen zo haten. Dat we het martelen om aan allerlei vermeende schoonheidsidealen te voldoen.

Mijn lijf doet ook niet altijd wat ik wil. Ik verander dan wel niet in een bol of een peer, maar mijn machinerie piept en kraakt. Zo is het altijd wat: Geen mens is volmaakt!

Ik vind het altijd jammer, het gedoe met sommige dames rondom dit thema. In mijn optiek zijn alle mensen prachtig. Op hun eigen unieke manier. De meeste mensen worden steeds mooier als je ze beter leert kennen. Het heeft allemaal niet zoveel met uiterlijk te maken, het heeft niet veel om het lijf….

We laten ons gek maken door uiterlijkheden en standaardnormen voor schoonheid. We leggen het onszelf op en slaan elkaar ermee om de oren.

Altijd maar weer die normen, altijd maar weer dat normaal. Dat vergelijken.

In mijn pubertijd had ik een kwelgeest van een vriendin, die me dagelijks uitschold voor ‘Dikke Vetlel’. Ik was een flinke puber, wiens lijf alle kanten opgroeide. Het bezorgde me een afschuwelijk gevoel, dat gepest. Pas later realiseerde ik me dat de pestkop zelf erg gefrustreerd was. Waar bij mij cup C moeiteloos aan mijn boezem ontsproot moest zij het doen met twee erwtjes op een strijkplank…….

Op een goeie dag tijdens mijn retraite in Plumvillage raak ik in gesprek met een jonge non. Zij werkt in de Bookshop. Het is al laat in de avond en normaal gesproken is de winkel allang gesloten. ‘Ik moet nog veel werk afmaken, dus ik blijf gewoon open,’ verklaart ze de situatie. Op mijn gemak snuffel ik eerst wat rond. Ik vind iets van mijn gading en ga afrekenen.

Ons gesprek gaat over de prachtige kalligrafieën van Thay, die niet langer te koop zijn. Althans, de originele versies. ‘Wij bewaren die allemaal en verkopen louter nog kopieën. Alle nonnetjes hebben echter een origineel gekregen van onze leraar. Met een tekst die op ons persoonlijk van toepassing is…. Op de mijne staat ‘Be beautiful be yourself’. Die tekst heeft mijn leven veranderd. Het vormt de kern van mijn beoefening!’

Sunny Bergman interviewde een aantal jaren geleden voor haar documentaire ‘Sunny Side of Sex‘ vrouwen op Cuba. Hun zelfbeeld was fantastisch, ondank bubbeltjes en rondingen. Ze hadden dan ook nauwelijks te lijden van beeldvorming via media, want het fenomeen glossies en dergelijke kwamen niet of nauwelijks voor op dit eiland. Er was dus geen norm. Heel prettig.

De behoefte om aan een standaard te voldoen is van alle tijden: Vrouwen hebben hun voorhoofd afgebonden, hun voeten ingebonden, hun nek uitgerekt, een schotel in hun onderop gestopt, hun doosje dichtgenaaid, playboykutjes in elkaar laten flansen, tieten vergroot of verkleind en de nieuwste mode is schaamlippen in je gezicht…… Kortom: Je kunt het zo gek niet verzinnen………

Lieve dames, zusters: Be beautiful, be yourself. Beter dan Thich Nhat Hanh kan ik het niet zeggen.