Elke dinsdagavond schop ik mezelf rond half acht de deur uit. Met mijn muziekstandaard in de aanslag spoed ik me naar de repetitie van mijn koor. Een stevige kop koffie van te voren doet wonderen, want Heks is natuurlijk tegen dat tijdstip over haar houdbaarheid van de dag heen……

Het koor studeert in het kader van de algehele Matthäus-gekte in ons kikkerland, de  Matthäus–Passion van Johann Sebastian Bach in. Voorwaar geen sinecure! Heks heeft deze week niet zo goed geoefend, maar ik oefen! Dat is al heel wat.

Ik moet ook wel, want een groot deel van het koor zingt dit oratorium al jaren. En ook de projectleden, die zich en masse hebben aangemeld voor de uitvoering van dit meesterwerk zijn over het algemeen door de wol geverfd. Dus mijn blasé houding van ‘ik oefen wel tijdens de repetities’ gaat ernstig op de schop. Ik moet keihard aan de bak!

Vanavond zwijn ik toch met gemak door de repetitie. In de pauze schuif ik aan bij een tafeltje met oudere dames. Zoals altijd zitten ze lekker te geiten en grappen. De vrouw, die achter me zit in het koor voert het hoogste woord. Ze is echt een verschijning. Altijd tot in de puntjes verzorgd. Lange geverfde haren in een staart, lippenstift en prachtige kleding. Naast haar zit een klein modern gekapt, lief vrouwtje. Zij is groot fan van Heks, met name van haar hoedjes…..

Heks zit naast een echt omaatje. Grijs krullenkopje, gezellige appelwangetjes en een brilletje. Nu zou je haar kunnen inschatten als grijze muis, maar niets is minder waar. Het blijkt een vrouw van de wereld te zijn. ‘Ik heb mijn man liefde voor muziek bijgebracht, hij hield er niet van,’ ze kijkt me ondeugend aan, ‘Toen heb ik hem meegenomen naar een concert. En zo is het begonnen.’ Zo is van alles begonnen die avond. Ook hun relatie….

Ze zijn al 53 jaar samen!

‘En houdt hij nu wel van muziek?’ Het houdt nog niet echt over, begrijp ik uit haar antwoord. Maar hij kan het nu wel waarderen. ‘Oh, ik doe nog van alles. Hier zingen. En dan heb ik nog orgelles!’

Oh, wat is het toch leuk om lid te zijn van dit koor. Dit grote zangorgaan. Dit illustere gezelschap van zanglustigen. De pauze is in een vloek en een zucht voorbij. De dirigent maant ons terug te keren in de repetitieruimte. Hij heeft een politiepet opgezet! Letterlijk!

Altijd lachen me die Wim de Ru! Maar we moeten er weer tegenaan. Pas klokslag tien uur laat hij ons gaan. Op weg naar buiten spreek ik een vrouw aan. Al enige weken meen ik haar te herkennen als lid van een studentenvereniging, waar Heks vroeger lid van is geweest. En ja, we kennen elkaar van vroeger. Blijken allebei nog vele vrienden uit die tijd te zien. Soms dezelfde vrienden….

Een dag later ontvang ik mail van haar. Er is een reünie van deze vereniging uit de tijd, dat het een open jongerenvereniging was. In de jaren zeventig. Een links bolwerk. Met een theezolder zwanger van weeddampen en projectgroepen met anarchisten. Heks heeft er voornamelijk toneel gespeeld. Een gouden tijd!

Ik ga dan ook alles in het werk stellen om mijn vrienden uit die zo belangrijke periode in mijn leven in te lichten. En op te sporen in sommige gevallen! Wat een toeval toch weer, dat ik deze vrouw net nu aansprak!

Later die avond, tijdens onze dagelijkse telefonade, nodig ik Cowboy uit voor de uitvoering van de Matthäus. ‘Ik weet niet of mijn moeder wil komen, ze is er dol op, maar het is de vraag of ze het redt, het duurt wel vier uur,’ verklaart Heks. ‘Vier uur?’ Mijn lief is perplex. Ik hoor de raderen draaien. Vier uur zingen, achter elkaar, is dat niet…. Te veel, to much, ontzettend enorm lang?

Ja, het is een waanzinnig project. En als ik het niet met dit getrainde koor, deze orgelpijp vol bejaarden, deze heerlijke sprankelende zangspier -en onze dirigent niet te vergeten- zou doen, dan zag ik het somber in. Maar we doen het. Elke week wordt er verwoed geoefend. Zelfs Heks zit hele middagen met de partituur voor haar neus te studeren.