Heb liefde
vele wjjzen beschreven
alsof iets is
maar is hele leven
–
Heb liefde
vele wijzen gedeeld
delen vermenigvuldigt
liefde groeit
dat scheelt
–
Liefde voor mijn liefste
gevierendeeld afgetrokken
toch geloof er nog in
vanzelfsprekend
onverschrokken
–
In love, liefste liefde
en met mij velen
dus geen vaste partner
ach, wat kan het schelen-
–
Liefde is altijd
volledig trouw gebleven
overal aanwezig
in volle leven
Vandaag dan eindelijk een nieuwe agenda aangeschaft. Alle lesdagen van Indiase zang, Stembevrijding en repetities van het Koorproject, waar ik in ga zingen naast elkaar gelegd. En het past! De data kronkelen op gepaste afstand om elkaar heen in mijn nieuwe tijdschema. Het jaar is nu echt begonnen. Het zingt me galmend tegemoet.
Misschien overmoedig om maar te denken, dat ik dit allemaal kan volbrengen. Het is niet uitgesloten, dat ik een groot deel mis vanwege virussen en ander tuig. Maar ik ben een bikkeltje. Vaak weet ik toch mijn energie om de afspraken heen zo te organiseren en vooral sparen, dat ik toch acte de présence weet te geven. Voorwaar geen kleinigheid.
Maar ik krijg ook energie van al dat zingen. Vrolijke bubbels in mijn buik en liedjes in mijn hoofd. Dat maakt de pampusdagen draaglijk. En ik maak ook weer eens wat mee….
LEKKER ZINGEN
Jaren geleden begon het te kriebelen, ik wilde iets gaan doen. Een opleiding. Om uit het kleine kringetje te komen, waar ik door mijn fysiek in was beland. Ik zocht iets voor een vriendin op internet, maar vond een opleiding voor mezelf. Adem, zang en boventonen. Dat leek me wel wat. Het woord adem zag ik min of meer over het hoofd. Zingen wilde ik. En boventonen had ik al eens een beetje verkend en dat smaakte naar meer. Ik heb op die opleiding een hele leuke tijd gehad, maar uiteindelijk was het voornamelijk adem, wat de klok sloeg. Na 2 jaar besloot ik er een punt achter te zetten en op zoek te gaan, naar …. Ja, naar wat? In elk geval zingen….
met trommelvrouw
Die zomer ging ik met mijn boventoonvriendin Trommelvrouw, haar clan en Frogs naar Frankrijk. Trommelvrouw had wat onderzoek gedaan op internet naar een leuke zangvakantie en had iets gevonden in Ecolony. Dat is een leefgemeenschap op idealistische grondslag. Ik moet zeggen, het is er werkelijk schitterend. Paradijselijk. Maar, natuurlijk een maar… er zijn wel erg veel regeltjes, waar je je aan moet houden. Bijvoorbeeld stilte om 10 uur ’s avonds. Ik raakte direct in de problemen, toen ik om 5 over 10 met een kapotte uitlaat het terrein opknalde. Alsof er een vliegtuig landde…
Een jongeman met schapekrulletjes en geitensokken behandelde me daarna extra streng, mocht dit niet en dat niet. Hij heeft me dagenlang achtervolgd. Mag geen koffie drinken uit soepkop, mag hier niet parkeren, daar niet tandenpoetsen of dit of dat. Gelukkig nam hij afstand, toen Frogs na een paar dagen met een auto vol met trommels en zijn enorme trommelbiceps arriveerde.
Trommeldetrommel
Trommelvrouw en ik waren echter gekomen voor een cursus stembevrijding van Jan-Hendrik Veenkamp. En we vielen met onze neus in de boter! Wat was het leuk. Ook Frogs en Jan-Hendrik hadden een klik, de trommels kwamen uit de auto en we hadden oerwoudachtige jamsessies.
Na die week wist ik 1 ding zeker, ik wilde in de leer bij Jan-Hendrik. Trommelvrouw had daar ook wel oren naar. Er was 1 probleem. Hij had geen opleiding voorhanden.
En nog meer
Dus zijn Trommelvrouw en ik hem flink onder druk gaan zetten, zeuren en zagen, totdat hij een half jaar later de leergang: Hero within startte. Met als leidraad het boek met dezelfde titel van Carol Pearson. Dat was een heerlijke en ook leerzame tijd. En nu komt daar dan weer een vervolg op. Wat een feest.
Stembevrijding, zingen vanuit je ziel, met je hele lichaam en ook gewoon net waar je zin in hebt. Dat is me op het lijf geschreven. Wat is er heerlijker, dan met Jan-Hendrik op de piano helemaal in je stem te gaan en er alles uit te halen. Het is niet speciaal bedoeld om mooi te zingen, dat kan juist een enorme belemmering zijn. Het is misschien wel het idee, dat het perfect moet zijn, waarvan je je bevrijdt. Maar gek genoeg klinkt het vaak prachtig, als iemand met eigen authentieke stem begint te zingen.
Singer
zanger
meesterzangers
Hans Sachs
heeft Hans Sachs geen Singermasjien
waarom heeft Hans Sachs geen Singer
Hans Sachs heeft recht op een Singer
Hans Sachs moet een Singer hebben
Jawel
dat is zijn recht
Recht door zee
Leve Hans Sachs
Hans Sachs heeft gelijk
hij heeft recht op…….
uit:
Paul van Ostaijen
Een mooie hulde aan een hele andere zanger door een dichter met eigen authentieke stemgeluid.
Morgen trap ik af met een repetitie van het Koorproject. Dat doe ik samen met mijn vriendin Roos. Wij hebben al veel zangavonturen samen beleefd, de boventonen en stembevrijding. En een eerder koorproject.
Maar nu ga ik lekker bij Frogs eten, Couscous. Het varkentje zit al bij hem, ze zijn er samen op uit geweest. Dus had ik een middag vrij. Om alles op een rijtje te zetten en te zien, dat het kan!
ZO
Ik voel me soms
net vergeten groente
verdwenen uit
gemiddeld groenteschap
misschien dat
op een keer
voor de grap
iemand eens iets anders
mij
wil eten
–
Maar dat is niet genoeg
je moest eens weten
hoe lekker het is
om dit groenvoer te eten
wij zijn geheel onterecht
vergeten
Wat heb ik nu aan m’n kleed hangen?
Wat is het fantastisch weer vandaag. Echt weer voor een fijne wandeling met Ysbrandt door het Leidse Hout. En straks rijden we weer ergens heen buiten de bebouwde kom. Dat heeft ook een andere oorzaak: In de binnenstad wordt er al lustig op losgeknald door puberend Leiden. En ondanks het feit, dat Ysbrandt schotvast is, hij heeft er een jachttraining van jaren opzitten, wordt hij toch een peu nerveux van het geknetter en gefluit.
Wie is hier langsgekomen?
Dat is ook niet zo vreemd, hondjes leven in een andere dimensie. Een wereld van voornamelijk geur en ook geluiden ervaren ze anders. Er zitten veel hoge en lage tonen in hun bereik, die wij mensen absoluut niet kunnen horen. Ook horen ze zachte geluiden veel beter. Vooral als ze opstaande oren hebben. Laat staan harde geluiden. Het moet op oudejaarsavond een waar inferno zijn voor onze viervoetige vrienden. Ysbrandt mag dan nog van geluk spreken met zijn flaporen…
Gelukkig heb ik flaporen
Hondjes kijken ook anders. Ze zien beweging beter, dan stilstaande dingen en zijn kleurenblind. Maar ze zien dan weer wel vrij goed in het donker. Dit verklaart ook, waarom Ysbrandt in een duister parkje feilloos achter een balletje aan kan jagen en het nog netjes terugbrengt ook!
Op de snuitkijk
De geurwereld van honden is fascinerend. Ze kunnen kilometers in de rondte ruiken en op een niveau, dat alleen een vlinders hen nadoen. Die ruiken dan weer met hun voeten, ook zoiets aparts. Wij mensen hebben ook vaak sterk ruikende voeten, maar dat is dan weer niet iets om je op te laten voorstaan binnen onze soort.
Zo zie je, dat alleen al hier in mijn huishouden in verschillende dimensies wordt geleefd. Ik heb het dan nog niet eens gehad over mijn katten en hun wereld. Ik vind het altijd erg grappig, als mensen zo nuchter zijn, wetenschappelijk verantwoord en dergelijke en niet in andere dimensies geloven. Het komt hen totaal onwaarschijnlijk voor, dat er naast onze belevingswereld nog andere werelden bestaan. De grote filosoof Kant had het al over Die Welt an Sich en Die Welt wie sie uns erscheint. Die wereld an Sich onttrekt zich aan onze beleving. In feite weten we er maar weinig van.
Sommige mensen zijn als een bacterie
Wij mensen sjouwen zo’n kilo lichaamsgewicht aan bacteriën met ons mee. In mijn geval ook een paar kilo schimmels. Deze leven in ons lichaam, vaak symbiotisch, zoals onze darmbacteriën. Je kunt echt niet zonder hen. Er zijn zelfs wetenschappers, die beweren, dat veel welvaartziekten komen, door het ontbreken van bepaalde wormen in ons darmkanaal. Deze bewoners hebben altijd een grote rol gespeeld in het immuunsysteem en veel ziekten zouden te wijten zijn aan onze extreme Dettolachtige hygiëne. Dus misschien knap ik enorm op van een paar ringwormen….. Het klinkt plausibeler, dan dat hartblokkadeverhaal van die kwibus gisteren in elk geval.
Levenscyclus van een worm.
Voor andere dimensies hoef je dus helemaal niet ver van huis te gaan. Neem een kijkje in je darmen en je bent al in een hele andere wereld beland. Of wat dacht je van mitochondriën, dit zijn mysterieuze energiefabriekjes in de cel met louter genetisch materiaal doorgegeven via vrouwen. Een hele eigen genenset dus. En die oermoeder woont dus ook in je lijf.
Dan is er ook nog de wereld van de gevederde vrienden, overal om ons heen. Er is een heel leger vogelaars op de been, om die wereld te bestuderen en in kaart te brengen. Er wordt wel beweerd, dat deze wezens afstammelingen zijn van dinosaurussen…..
Onze voorvogels
Ik kan zo nog wel even doorgaan. Deze andere werelden zijn nog enigszins waarneembaar, omdat ze zich net als de onze in 3 dimensies afspelen. Dat er meer dimensies zijn, daar is zelfs de wetenschap van overtuigd. Zoals een 2 dimensionaal papiertje zich een ongeluk schrikt als er een menselijke vinger op landt, (Help, wat is dat? Waar komt dat rare ding vandaan?), zo schrikken wij ons meestal een hoedje, als we iets uit de 4e of hogere dimensies waarnemen. ( Help, wat is dat voor’n vreemd licht? Waar komt dat nou opeens vandaan?)
Mijn zwager is dominee en ooit was hij dat in Zeeland. Zeeuwen zijn een zeer behoudend volkje, met hun voeten in de klei, doe maar gewoon. Op een goede dag hield hij een voordracht over engelen ter gelegenheid van het 1 of ander. In de pauze mochten de Zeeuwen vragen stellen, maar hij verwachtte er niet veel van en keek uit naar de koffie met taart, die hem te wachten stond. Zeeuwse gastvrijheid….Die taart heeft hij nooit gekregen, een hele rij Zeeuwen stond hem op te wachten met de ene vraag na de andere over hun ervaringen met engelen.
Mijn zwager was verbijsterd, die nuchtere kleiduiven hadden allemaal bizarre persoonlijke verhalen. Een dag later belde hij de heks op , om haar mening te vragen. Ik zie ze m’n leven lang al vliegen, dus ik kijk nergens meer van op. Wel vond ik het heel leuk om te merken, dat ondanks gezonde scepsis en nuchterheid ook de Zeeuwse zware gereformeerden hulp uit andere dimensies ervoeren. Je hoeft dus helemaal nergens in te geloven om iets te ervaren. Hetgeen je gelooft zal hooguit je interpretatie van het ervarene kleuren.
Al deze werelden bestaan in en door en om elkaar. Het idee, dat je een afgescheiden individu bent, dat is pas een rare gedachte. Als mens besta je voornamelijk uit niet-mens-elementen zoals water, mineralen, bacteriën….. Alles is verbonden, niets bestaat op zichzelf.
Thay heeft daar een mooi woord voor verzonnen:
Thich Nhat Hanh
Ik ben GOED bezig….
Er is een dunne scheidslijn tussen witte en zwarte magie. Dun maar haarscherp. Aan de ene zijde vind je onbaatzuchtigheid en aan de andere alles ter meerdere eer en glorie van het afgescheiden zelf, eigenbelang dus. Het overgangsgebied is tricky. Je denkt iets onbaatzuchtigs te doen, althans, dat maak je jezelf WIJS. Maar het tegendeel is waar:
Je probeert indruk te maken, je hebt het over het hoge niveau, waarop je werkt bijvoorbeeld. Of je geeft iemand allerlei ongevraagde paranormale adviezen. De vermenging van heksenvakmanschap en eigenbelang is een gevaarlijke combinatie.
Effe een GOEIE aanloop nemen….
Bescheidenheid, je bewust zijn van hetgeen je allemaal niet weet, dienstbaarheid, dat zijn passende eigenschappen voor een heks. Helaas is een een ego zo groot als een gymzaal bepaald geen uitzondering in heksenland. Ik ben er net weer met 1 geconfronteerd en ik zit nog na te suizebollen van woede.
Heksencharme
De dag begon al niet best met mannetjes op de stoep. Ze kwamen m’n toiletmuur er weer uitslaan. Nu was ik die afspraak helemaal vergeten. Ik had de wc opgeleukt met een kerstdorp, in een poging om het broddelige tegelwerk aan het oog te onttrekken. Dat moest er allemaal weer uit. Vervolgens maakten ze in tijd van een uur een ongelofelijke bende.
Ze vonden wel de oorzaak van de lekkage, althans 99% zeker. Maak ik me toch nog zorgen over die ene procent. Bij woningbouwvereniging Broddel kijk ik nergens meer van op. Die muur is er al 3 keer uitgemept. En nog is het niet af.
Na deze vliegende start moest ik naar mijn huisarts. Ik heb de beste van de wereld, maar je zit altijd minstens een uur te wachten. Hij neemt de tijd…. Bij hem ben ik nog nooit de deur uitgegaan met het gevoel niet gehoord te zijn. Voor mijn verjaardag kreeg ik het boekje van Jan Bor: Wat is wijsheid? Een filosofische zoektocht. Dat las ik in de wachtkamer. Een mens, die denkt wijs te zijn is in elk geval een dwaas maak ik op uit het betoog. Dat onderschrijf ik volledig.
Deze gedachten borrelden nog wat door, nadat ik weer naar huis fietste met Ysbrandtje trouw dravend naast mij. Ik besloot even bij het spirituele boekhandeltje langs te gaan, echt mijn favoriete boekwinkel… Ik maakte een praatje met de eigenaar en beloofde hem een uitnodiging te sturen voor mijn blog. Met name ook om aan zijn moeder van 86 te laten zien. Zij runt het winkeltje als hij in het buitenland verblijft. Met deze zeer krasse schat heb ik een hele goede band. En Ysbrandt helemaal! Hij krijgt snoepjes een knuffels en ik krijg heerlijke koffie. Vandaag was ze er niet en ik stond nog even wat in boeken te bladeren, toen er een man binnenkwam. We raakten aan de praat, meer regel dan uitzondering in dit magische winkeltje.
Lichtbollen om mijn hart!!!!!!
Ik vertelde hem over mijn blog en wilde hem al een uitnodiging sturen. Opeens nam het gesprek een rare wending. De man verhief zich boven de heks, hij werkte op heel hoog niveau. En hij zag, iets, dat ik niet zou herkennen: Ik had een enorme blokkade om mijn hart ! Nou, hij had in 1 ding gelijk, ik herkende het niet. Dat deed hem plezier, nu kon hij los, dacht hij.
Maar ik voelde aan m’n boereneksteroog, dat dit niet deugde. Iemand probeerde me hier iets in de maag te splitsen. Deze reageerde verkrampt en boos. Ik draaide mijn lijf van hem weg. Hij was al bezig mijn hele leven te analyseren, ongevraagd, op luide toon. Stom genoeg ging ik van schrik nog in op een aantal opmerkingen, die hij maakte. Gelukkig realiseerde ik me heel snel, dat ik het gewoon moest afkappen en wegwezen. Bij dit soort heksengedrag is dat de enige optie. Hij riep me nog na, dat hij maar 5 minuten nodig had om het allemaal op te lossen, anders zou het heeeeeel moeilijk worden voor me. Yek.
Later heb ik hem en zijn bedrijfje nagetrokken op internet. Hij werkt met of voor een vrouw, die zich bezig houdt met aura-soma kunst. Aura soma werkt met flesjes gekleurd zand. Ik heb wel eens hele leuke Italiaanse dames ontmoet op een heksenseminar op de Filipijnen, die zich daarmee bezighielden. Deze dame doet van alles, ook iets met zogenaamde hartenergie-ster…Dat is vast heel goed tegen die blokkade, die ik geacht word te hebben….
Dit is precies hoe ook heel veel New Age mensen opereren. Wolven in schaapskleren. Er zijn ongelofelijke enge clubjes op de wereld, waar ze je eerst een probleem aanpraten en dan lossen zij het wel even op. Voor heeeeel veel geld. Zo slaan ze energetische haken in de ander en voor je het weet geraak je onder hun invloed… Als je hun ongevraagde adviezen niet opvolgt ben je gewoon een stommeling en is het je eigen schuld, dat je bijvoorbeeld nog ziek bent…
Compassie is een sleutelwoord
Lichtwerkers werken in het donker, onopvallend en onbaatzuchtig. Ze praten niemand een probleem aan, maar zetten de ander in hun kracht. De eigen kracht van die ander wel te verstaan.
Ze doen niets ongevraagd en zonder toestemming en geven al helemaal niemand het idee een sukkel te zijn, als ze iets mankeren. Ik heb met zulke integere mensen te maken gehad. Dus ik weet uit ervaring waar ik het over heb. Zij zijn ook mijn voorbeeld. Vaak noemen ze zich niet zodanig. Ik ken een prachtige lichtbrenger, die op het eerste gezicht overkomt als een geweldig boefje. En op het tweede gezicht ook. Sterker nog, hij wordt zelden ontmaskerd.
Ik geloof niet zozeer in goed en kwaad. Er is net zoveel te zeggen voor de fundamentele goedheid van de mens, als voor de zondige verdorvenheid. En ook schuilt In de beste mensen soms de grootste rottigheid (misbruik in kerk bijvoorbeeld) en hele duistere figuren doen soms plotseling iets volstrekt onbaatzuchtigs. (Schindler’s List) Een mooi symbool daarbij is het YinYang teken, met name die contrasterende stippen, licht in de duisternis, duister in licht.
Zo gaat ‘ie GOED
Ik denk dat het keuzes zijn, je doet iets goeds of je gooit er met de pet naar. Wel lijkt het erop, dat als je een bepaalde keuze eenmaal hebt gemaakt, het de volgende keer gemakkelijker gaat. Het traject slijt uit, het patroon sluipt erin. In geval van slechte keuzes: Voor je het weet lieg je of steel je bij voortduring. Het is dus best belangrijk om maar helemaal niet te liegen, als je een eerlijk mens wilt zijn.
Ook heb ik de indruk, dat een uitgesleten patroon van slechte keuzes de persoon zelf niet opvalt, het is normaal geworden. Ze verkeren werkelijk in de veronderstelling goed bezig te zijn of verGOEIlijken hun gedrag. De meeste mensen doen de ander per ongeluk pijn. Mensen met pijn doen pijn. Pijn veroorzaakt slechte keuzes.
Nog even een rondje om de kerktoren, KERK IS GOED TOCH?
Dus fundamentele goedheid, helemaal fijn, maar die patronen kun je maar beter in de gaten houden. Vooral als iemand zichzelf heel hoog heeft zitten. Als de vos de PASSIE preekt…..
Thay kan prachtig kalligraferen
ComPASSIE is het sleutelwoord. Een centraal begrip in het Boeddhisme. Boven mijn heksenketelkerstdorp hangt een tekst van Thich Nhat Hanh : UNDERSTANDING IS LOVE. Vaak is luisteren veel effectiever dan allerlei wijze raad. Lekker lui luisteren…… Zo gemakkelijk als wat, iedereen kan het….
OEPS
ETRUSKISCHE VORMGEVING
Het verband tussen vuur en fallus gaat terug tot de ETRUSKEN !!!!
Dag na kerst, heerlijk in bed, net onder de douche vandaan met een fruitig sapje. Hondje is uit geweest. Mijn neef is naar zijn werk. Hij werkt bij mijn broer in het vuurwerk , superstoer natuurlijk van deze jongeman. En daarom logeert hij hier, want ik woon om de hoek van het binnenstadfiliaal. Zijn oudste broer zwaait daar de scepter bijgestaan door een goede vriend van hem. Ze beschouwen het als een groot avontuur, de logeerpartijen links en rechts, het harde werken in deze toch wel erg coole branche. En de verdiensten natuurlijk. Maar toch ook vooral het vertrouwen, dat ze krijgen om al die verantwoordelijkheden te dragen… De oudste neef doet dit werk al jaren, hij studeert, dus dit is een prima vakantiebaan.
Lawinevuurpijllen…
Vuurwerkhandel is natuurlijk na Enschede omstreden en beladen. Het is daarom enorm aan banden gelegd. De veiligheidseisen zijn hoog. Tegelijkertijd wil iedereen toch een lekker potje knallen op dat magische overgangsmoment van toen naar nu en dat dan straks voor de duidelijkheid…
Ik hou er ook van, maar laat een ander het maar afsteken. Op veilige afstand. Op 1 of andere manier krijg ik altijd een rotje net onder mijn oog, een vuurpijl in m’n nek of een gillende keukenmeid in mijn broekspijp. En niet omdat vuurwerk zo van mij houdt. Gewoon stom onnozel gedrag van mijn medemens. Mijn broer had een geweldige antivuurwerkcampagne op zijn telefoon staan. Een aantal dames op een rij op de rug gezien, in hun blote… Met de tekst: Steek er nog maar eens lekker een vinger in, na 1 januari kan het niet meer….. Supergrof natuurlijk. Maar voor een bepaalde doelgroep wel duidelijk. Wij lagen allemaal gestrekt van het lachen, mijn broer heeft altijd dit soort geintjes, die echt gewoon niet kunnen. Maar wat is humor? Een trein, die uit de rails loopt volgens John Cleese. Toch wel een expert lijkt me. Wat mij betreft hadden ze er dan ook nog een paar blote heren tussen gezet. Maar ja, dan is de kans groot, dat beoogde effect van de campagne verloren gaat!!! 🙂
Antivuurwerkcampagne
Ik heb jaren geleden hier een enorme party gehad met oud en nieuw. Met professioneel afgestoken vuurwerk voor de deur. Ik kan gerust zeggen, dat we hebben geprobeerd het pand aan de overkant van de steeg, het Antonius Clubhuis, zo heette het toen nog, op te blazen. Gelukkig hadden we iemand met een springdiploma in huis, anders was het niet goed afgelopen met de hoeveelheid explosieven in mijn berging. Maar Lampie had het helemaal onder controle, alleen zijn tijdschema klopte van geen kanten. Terwijl wij Thais aan het fonduen waren in mijn keuken, verdwenen er steeds meer gasten naar de berging om onder bezielende begeleiding van Lamp de hele steeg te voorzien van op houten rekken gemonteerd siervuurwerk.
Ik had ook gasten uit Thailand, Duitsland en een Duitse Engelsman. Laatste had zijn zeer engelse broertje bij zich. Hij kon zo zijn weggelopen uit een Britse kostschoolfilm, een dik pubertje in een pak met een spelcomputer. De feestelijkheden interesseerden hem niet, hij zat zijn apparaat te vingeren… Totdat ik hem om een boodschap naar de berging stuurde. Hij schreeuwde het uit van geluk tegen zijn broer: ‘ J***s John, they’ve got enough f***king firework downstairs to blow up the whole f***king building!!! Zijn spelcomputer lag eenzaam op de bank de rest van de avond….
Van zijn broer hoorde ik later, dat hij het er nog jaren over heeft gehad op zijn inderdaad kostschool. Zijn wilde dagen in Nederland….
Uiteindelijk waren de voorbereidingen precies om 3 minuten voor twaalf klaar. Iedereen werd naar binnen gestuurd en Lampie liep in een zwart pak met een fakkel als de Dood met zijn zeis door de steeg. We hadden allemaal een menu gekregen met poëtische namen als ‘Zilverregen” en dergelijke erop, Lampie heeft de ziel van een dichter. We stelden ons op achter het keukenraam. Plotseling begon het schouwspel. We vielen van de ene verbazing in de andere. De OH’s en AH’s waren deze keer wel van de lucht. Het duurde en duurde, af en toe zagen we Lamp als een schaduw voorbijflitsen. De apotheose was dan de Zilverregen: Een waterval van zilver vuur vallend vlak langs het raam waar we stonden…..
Namens Ferguut, hij zwerft ergens rond….
En niets in mijn nek gekregen die keer!!!!
De kerst is alweer voorbij, de laatste dagen van het jaar. Vandaag moet ik enorm uitrusten. Ik ga op mijn gemak een beetje bloggen. En slapen.
Bijna zover….
Vanavond fietste ik door een blije stad naar de kerk. klokgelui en overal mensen op hun paasbest en dat met kerst! Ik kwam nauwelijks vooruit, want ik had een jurkje aan, dat zodanig gemaakt is, dat het enigszins normaal fietsen belemmert. Maar ik was ruim op tijd, dus ik deed het rustig aan. Toen ik de kerk binnenliep barstte net het ‘komt allen tesamen’ los. In mijn kerk zingen we voor de dienst een hele rits gouwen ouwen….
Helaas zingen we nooit de meezingtopper ‘ Eere zij God’. God, wat zou ik dat lied graag nog eens uit volle borst meebrullen. Maar dan moet ik naar behoudender gemeenten en dan speelt m’n hel-en-verdoemenis-preek-allergie waarschijnlijk weer op….
Het is natuurlijk gewoon jeugdsentiment. Dit lied werd altijd gezongen door mijn familie van moeders kant, bij de jaarlijkse feestelijke kerstmaaltijd. Deze tak van mijn familie kenmerkt zich door volle luide en ook getrainde stemmen. Ze hebben als kind allemaal zangles gehad! En dat in die tijd…..
Ik stam sowieso af van een heel muzikaal genetisch soepje, ik zie die eigenschappen overal weer opduiken bij kleinkinderen en achterkleinkinderen van mijn grootouders!
vreemde snuiters
Die zang bij die eenvoudige broodmaaltijd met lampjes in mandarijntjes en gekke jaarlijks terugkerende kaarsenstandaards. Paddestoelen met kerstmannetjes, sneeuwmannetjes, elfjes en feetjes….Dat betekende volmaakt geluk, gedragen worden in de schoot van mijn voorouders. Vergis je niet, mijn familie is verre van volmaakt. Het was niet altijd paradijselijk. Maar er waren momenten, dat alles klopte. Die stemmen, de inspanningen van mijn grootmoeder om alles te organiseren, zij was een eenvoudige maar zeer krachtige vrouw. De drijvende kracht achter die tak van mijn familie. Dat alles samen in die gekke wereld van engeltjes en kaarsjes… Geluk. Kindergeluk. Kinderlijk geluk.
Met op de achtergrond de beukende zee. Mijn grootouders woonden in een enorm huis, op en in een duin, aan zee. ’s Nachts lag je dan te luisteren naar die bonkende watermassa, met op de achtergrond geluiden van feestende volwassenen. Die (mijn ouders, maar dan heel jong, ooms, tantes) presteerden het rustig om de hele champagnekelder van mijn opa leeg te drinken, nadat hij was gaan slapen. En dan zetten ze de lege flessen ook nog netjes op een rijtje op het aanrecht. Om hem te tergen….
Het is ook een grote familie, die tak. En luidruchtig. Daar hebben wij in ons gezin thuis allemaal een goeie tik van meegekregen. En van de muzikaliteit ook. We kregen ook allemaal pianoles, blokfluitles en er werd hevig gemusiceerd onderling. Onder bezielende leiding van mijn moeder. Mijn vader speelde mondharmonica en dat was het wel ongeveer….
Maar wij lustten er wel pap van
Dus ik miste wel iets, ja, het zal eens volmaakt zijn… Maar de kerkdienst was echt fantastisch. Want wat had Wim de Ru, de dirigent van de schola, nu weer bedacht? Er werd in de dienst een Oratorium van Huub Oosterhuis en Tom Löwenthal gezongen. En we mochten gewoon meezingen! Ook was het warm, ik ben gewend de kerstnachtdienst klappertandend met een ijspegel aan mijn neus uit te zitten. Deze keer dus niet.
Nu in mijn kersthuisje, met een glas wijn naast die enorme boom, realiseer ik me hoe rijk ik ben. Hoevelen hebben nooit een leuk verhaal te vertellen? Hoevelen zitten alleen met kerst? Ja, ik nu ook eventjes, maar geloof me, dat is te wijten aan de griep- van anderen-. En dan nog, ik ben best graag op mezelf. Maar dat sluit sangha, de gemeenschap met mensen, ja lekker klinkt dat, niet uit.
Het is kerstnacht, die magische geboortenacht. De stad is uitgestorven, iedereen is weer terug naar boom. Behalve een paar kroeggangers, ik hoor ze lallen in de straat. Ook voor hen is het kerst, antikerst. Ik heb ook jaren erwtensoep gegeten met kerst en in de sauna gehangen. En in de kroeg. Maar wat een verspilling van dit feest….Dat is nu pas echt zonde!!!
Hele fijne FEESTdagen lieve lezers van die heks, Ysbrandt, Snuitje, Ferguut, Pippi, Leonoor, Aafje en ThayThay.
Sinds het lied uit mijn jeugd weer in me opklinkt, vier ik weer kerst. Wel een enigszins heksige kerst, met schoonmaakrituelen en heilige boom in mijn huis. En voorheen ook de Marranbaden. Maar alles gaat voorbij. Elk ritueel vervliegt. Maar niet de zonnewende zelf. Het licht, dat wordt geboren in het duister…
lastig fietsen in zo’n jurkje….
BIJ MAAN THUIS
Vanmiddag bij Maan thuis was heel bijzonder. Ik had natuurlijk al allemaal heksenavonturen beleefd met Jaoa en Maan vanmorgen. Daar was ik nog helemaal vol van. Al die Orbs, lichtbollen…
Al die aanwezigheid in tijd en ruimte, op dat moment en op die plek. Grote heldere en kleine bollen, klontjes bollen….Ik ben ook maar zo’n lichtbolletje ergens in een klontje, een menselijk exemplaar. Maar zie je nu wat lichtwerkers doen? Ze tunen gewoon in op andere kanalen en in dit geval deed mijn fototoestel mee. Ik snapte maar niet waarom ‘ie bleef flitsen, hoewel ik die functie steeds uitschakelende. Nou ja! Echt heksenstreken heeft die Olympus….
Mijn fototoestel maakte ook vreemde opnamen van de kring Danburietkristallen rondom de boom. Kijk maar eens goed op de foto’s, het lijkt wel of ze licht geven.
EVEN TER HERINNERING….
Ik vond het op verschillende manieren geweldig wat er gebeurde vanmorgen. Ten eerste was het een geweldige ervaring natuurlijk. Maar ook wat een fantastisch schouwspel op de foto’s… En dan ook nog, kijk, zie je wel, dat ik niet uit mijn nek lul…
-Ja, dochter van vaste plantenkweker, met voeten ongeveer in de aarde geboren, het is me in spirikringen weleens verweten, dat ik erg nuchter ben voor een heks. Geaard is een beter woord. Genetisch geluk gehad…-
Ik zie dit natuurlijk al jaren, maar met mijn derde oog, dus dat telt niet in de echte wereld. Voor sceptici: Ik heb die foto’s nog in mijn toestel zitten….
CADEAUTJE VOOR JAOA EN MAAN…
Dan is er ook nog het cadeautje voor Jaoa en Maan. Met name eerstgenoemde was zo druk met het leiden van de ceremonie, dat ze nauwelijks aan genieten toekwam. Nu kan ze van die foto’s genieten… En Maan, zij heeft zo’n moeilijke tijd, ze is een kattevrouw, net als ik. En een steenvrouwtje, dat delen we ook… Ik weet dat de lichtbolletjes om Maan en haar lieve kat Lady heen staan. Kijk maar Maan, op de foto’s!
Vanmiddag was dus doordrenkt van deze gevoelens en toen kwam er nog meer…
LICHTKRACHTEN AAN HET WERK
Maan had een prachtig grid opgezet van stenen en schedels. Ook stonden de koffie, drie soorten thee, water met Aventuriien, 5 soorten koekjes, chocolade, abrikozen, en bonbons al klaar. Vervolgens toverde ze nog Mince cake uit de oven, het is heerlijk hoorde ik, helaas eet ik geen tarwe, echt balen hoor, op zo’n moment.
Lady Amber en Feliz waren er ook
HART VAN HET GRID
BERNARD EN ZIJN MAATJE
Ik ging mijn Tampoera stemmen, een heidens karwij, veel moeilijker dan spelen…True deed haar Indiase jurk aan, ze zag er geweldig uit! Mensen druppelden binnen, dronken thee, kussen en heksenverhalen… En de middag nam een aanvang.
Maan leidde alles in en daarna nam Jaoa ons mee in een hele diepe meditatie, eigenlijk om op aarde te zetten in deze lichtwerkerskring, wat vanmorgen is geïnitieerd. Ik ging zover weg, dat mijn hoofd knikkebolde, terwijl ik tegelijkertijd met mijn anker diep in de aarde zat. Knikkebol, bollen licht, het grid tilde ons op, nam ons mee ruimte in en aarde in. Sterrenkinderen. Aardekinderen.
INSTRUMENTEN OP PRACHTIGE SARI
Daarna gaven True en onze nieuwe aanwinst, de Didjeriedoespeler, en ik een klankconcert. Na afloop hadden we geen idee hoe lang we bezig waren geweest. 5 minuten? 3 kwartier? Nou, ruim een uur en iedereen vond het heerlijk!
Met de Didjeridoeman was het zo goed spelen, dat krijgt een vervolg. In de galerie van True! Zij ging tijdens het concert prachtig dansen in haar sprookjesjurk. Het was echt een feestje. Met lichtbollen. De hele dag al!
Wat nou, de wereld vergaat?
Ik zie alleen maar overal ORBS !!!!
drakenschedel
wat nou einde van de wereld?
STILLE GETUIGEN
DEZELFDE FOTO MET FLITS MET LICHTBOLLEN!!
Vanmorgen al heel vroeg voor deze heks ging de wekker. ‘Waar ben ik? Wat is er aan de hand?’ Het duurde even voor ik terug was van een verre reis in dromenland. Ik heb werkelijk heel diep en aan 1 stuk door geslapen vannacht. Maar nu was er werk aan de winkel…. Dus een enorme kop hele sterke koffie in mijn keelgat gegoten en iets eetbaars weggekauwd en heel veel kleren aangetrokken…..Het leek me verschrikkelijk koud buiten.
HET WAS BEHOORLIJK DRUK
WE KREGEN VEEL HULP
Om kwart over 8 fietste ik richting Burcht om me te voegen bij mijn medeheksjes Joaoa en Maan, voor een hele speciale zonnewende ceremonie. Vandaag wordt er een lichtdoorgang -in heksentermen een portal- geopend in de stad Leiden. Deel 1 speelt zich af op de Burcht, een plek met sowieso al een hele bijzondere energie. Er loopt ook een mysterieus gangenstelsel vanuit de Burcht naar plekken buiten de oude stad…
Mijn lichtvriendinnetjes stonden me al op te wachten in de mistige ochtendschemering. Joaoa leidde de ceremonie en had alles tot in de puntjes voorbereid. Om de boom lag en kring van Danburiet. Er brandde een kaars en we werden overvloedig getrakteerd op een rookbad van Salie. De oude boom had toestemming gegeven voor de ceremonie en werkte volledig mee. Lady Amber, Feliz en een lief blauw schedeltje van obsidiaan waren stille getuigen. Ook was er heel veel steun en betrokkenheid vanuit andere dimensies. En het was helemaal niet koud….
een cirkel van Danburiet
LICHTWERK
Op dagen als deze ben ik toch zo blij, dat ik een heksje ben. Dat al deze mooie dingen niet ongemerkt aan mij voorbij gaan… Dat ik zo’n klein radertje mag zijn in de schepping en de enorme omwenteling waar we met z’n allen doorheen gaan.
De ceremonie is ingetogen, maar krachtig. Even komt er een jong stelletje met groen en paars haar chillen, maar ze laten zich heel gemakkelijk wegsturen…. Vast twee indigo zielen, gezien hun haarkleur. Nieuwetijdskinderen…. Daarna hebben het rijk alleen, nou ja, alleen…..
BLIJE BOOM
Na de ceremonie nog even koffie me Joaoa, er zit een veeg aarde op haar wang. Een kus van onze Grote Moeder…. Ze heeft het geweldig gedaan!
Thuisgekomen blijkt er van alles in het honderd te zijn gelopen. Mijn hulp heeft m’n sms niet gekregen, dus m’n huis is nog heel rommelig. Ik begin te redderen, want ik wil niet het hele weekend in de troep zitten. Maar dan belt ze me goddank op. De schat heeft gewoon haar hele schema omgegooid en komt straks toch nog hierheen om me uit de brand te helpen! Ysbrandt is met Frogs mee ,dus ik heb m’n handen vrij.
HEKSJES AAN HET WERK
HEKSJES AAN HET WERK
Ik besluit alvast een stukje over deze ochtend te schrijven en zet de foto’s op mijn computer. Wat zie ik toch allemaal voor’n bollen op die foto’s? Het kunnen geen regendruppels zijn, want het was droog. Bovendien zie ik ze op de geflitste foto’s niet. Het zijn natuurlijk Orbs of lichtbollen…We waren bepaald niet alleen daar vanmorgen. Ik voelde een enorme aanwezigheid van allerlei dimensies. En wat leuk, dat jullie dat nu ook een beetje kunnen zien……
LICHTBOLLEN STUITEREN NAAR BUITEN
DE RUST IS WEERGEKEERD (GEEN FLITS)
Als klein kind had ik een terugkerende droom, eigenlijk een nachtmerrie. Verpakt in een sprookjesbeeld. Het was ook een kinderlijk eenvoudige droom, maar de strekking is niet bepaald kinderachtig.
Ergens staat een grote rode paddestoel met witte stippen, hij ziet er precies zo uit als de poppenkast, die ik op mijn vierde, vijfde(?) verjaardag cadeau kreeg. Dus er zou best een kabouter in kunnen wonen, er zit een raampje en een deurtje in….
EEN WATERPUT
Maar in de droom geen kabouters. Naast de enorme paddestoel is een put. Ik val in de put. En blijf vallen. En vallen. Als ik op de bodem ben verdwijnt de bodem. En ik val. Soms ga ik een stuk omhoog, glimp van de paddestoel. En dan weer vallen. Een eindeloze vrije val…..
Als kind vond ik dit heel beangstigend. Ik ervoer het als een regelrechte nachtmerrie. En gek genoeg is die droom me altijd bijgebleven. Soms moet ik echt aan denken. Op momenten zoals nu, als mijn lijf weer een vrije val omlaag maakt wat betreft gezondheid. Als de bodem van de put, waar Amoebe huist, opeens oplost en ze haar kleine verworven privileges, zangles, hond uitlaten, zwemmen, moet opgeven….
SPROOKJESZWAM
Afgelopen 3 oktober, het grote Leidse volksfeest, ben ik uitgebreid op stap geweest met Moon en Frogs. Eerst gingen we de kermis op. We hadden afgesproken om in iets heel engs te gaan, maar je weet hoe het gaat. Ik stond met twee tegenstribbelende vrienden bij de allerheftigste attractie. Uiteindelijk kon ik Moon verleiden om ons aan dit gevaarte bloot te stellen. We kochten kaartjes en gingen in de lange rij staan. Want hoe enger de attractie, hoe langer de rij.
HET IS HOOG, HOOR
We keken met ontzag omhoog, een enorme paddestoel stak z’n ronddraaiende hoed in de Leidse lucht. Ver voorbij molen de Valk hield de enorme stam van deze monsterzwam pas op, om zich daar te spreiden in een letterlijke vliegenzwam. Maar de vliegen hierin waren mensen in kleine stoelkooitjes, die razendsnel horizontaal rondvlogen.
NIETIGE MENSJES
Langzaam daalde de hoed af langs de stam en de stoelkooitjes kwamen er weer meer onder hangen, tot ze bungelend weer landden op het instapplatform. We hadden alle tijd om zenuwachtig te worden. Moon had in de krant gelezen, dat de brandweer de Leidse kermis wilde verbieden, omdat de attracties op houten klosjes zouden staan. Ja hoor. Geloof je het zelf? We besloten het te inspecteren en trokken wat zeildoek opzij, rond een enorme poot van de reuzenzwam. En inderdaad, wie schetst onze verbazing, Ten eerste had de zwam poten en deze poot stond op een paar houten klosjes……
Vervolgens waren we dan eindelijk aan de beurt. Moon zag groen. Maar we gingen er toch in. Langzaam cirkelden we omhoog de koude oktobernacht in. Steeds sneller draaiden we rond, de kooitjes gingen langzaam horizontaal. Moon zat verstijfd naast me. Oh, en wat was het ook koud daar boven….Onze lijven werden door de middelpuntvliedende kracht alle kanten opgeslingerd. Ik zat te schreeuwen van geluk en ontspande me tegen alle natuurwetten in. Ik kon alles zien, vanuit een wonderlijk perspectief. Beneden me was een flat. Er stond een muizige man voor het raam. Ik keek hem recht aan. Ik zag de stad onder me cirkelen, steeds verder kon ik kijken, rondom de stad, waren dat duinen? Ik zag alles. Ik rook alles, ruik het nu nog: Een feestend Leiden in een koude Oktobernacht… Naast me zat Moon nog steeds als een plank. ‘Ontspan Moon’ schreeuwde ik en zowaar: Ze begon er ook aardigheid in te krijgen.
HEEL HOOG
Later heb ik Frogs nog ergens ingesleurd, wat alle kanten op ging, een soort octopus. Op aanraden van de buurman, ja je komt dan ook weer iedereen tegen zo’n avond. Frogs zat em ook wel even te knijpen. Dus tegen hem schreeuwde ik ook :’Ontspan!’ Zodra je je verzet opgeeft en meegeeft is het heerlijk toeven in zo’n attractie. En hij gaf me gelijk. Achteraf.
Tot slot zijn we in het spiegelpaleis beland. We hadden intussen natuurlijk al een lekker bakkie op, dus we waren supermelig. En met ons vele anderen. We hebben daar ongelofelijk gelachen, Frogs nog moeten redden, want die kon de uitgang echt niet meer vinden….
De avond werd besloten met een dansje op het biljart en dat was weer dat. Behalve voor Moon, die is geloof ik doorgegaan tot de volgende ochtend…..
Wat me zo gemakkelijk lukt in een kermisattractie lukte me nooit in die droom vroeger. Gewoon meegeven. Geen verzet bieden. Misschien moet ik de droom nog eens oproepen, uitnodigen voor een nachtelijk bezoek. En dan de droom betreden zoals ik een kermisattractie betreed. En eens kijken of ik kan genieten van die vrije val…
ZOVEEL KLEUR
recepten van de toverheks 
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.