Meer van hetzelfde. En nog meer. En alweer hetzelfde en nog een keer. Heks werkt zich een slag in de rondte om dingen voor elkaar te krijgen, maar blijkt achter haar eigen staart aan te rennen. Dan lazer ik van mijn fiets en komt alles toch nog goed!

Dinsdag sodemietert Heks van haar fiets. Het gaat heel langzaam maar gestadig. De riem van mijn hond is in de achteras van mijn elektrische vouwfiets terecht gekomen. Terwijl mijn fiets voorwaarts schiet word ik langzaam naar de grond getrokken. Ik kan niet afweren met mijn handen, dus ik val vol op heup en elleboog. Au!

Als een onwillige schildpad lig ik op mijn rug te spartelen. De motor is intussen afgeslagen, dus de fiets ligt stil. Maar ik kan me met geen mogelijkheid bevrijden van de fiets. De hondenlijn zit zoals altijd stevig aan een riem om mijn middel vast, onder mijn jas, zodat ik mijn handen lekker vrij heb. Maar nu kan ik nergens bij. Machteloos lig ik naar adem te happen.

Een vrouw rent uit een aan het park gelegen kantoortuin naar buiten. Ze heeft me onderuit zien gaan. Gezamenlijk weten we Heks weer vlot te trekken. Lijkbleek neem ik de schade op. Een pijnlijke elleboog en een beurse heup. Onderrug verschoven. Schouder uit de kom. Pijnlijke hand.

Handen zijn sowieso al uien de laatste tijd. De gewrichten in mijn beide duimen zijn ontstoken geraakt tengevolge van een favoriet kledingstuk met drukknopen. Misschien moet ik dat stuk textiel maar weggooien.

Tranen stromen over mijn wangen als ik verder fiets. Niemand die het ziet. Het regent pijpenstelen.

Maandag zit ik met mijn nieuwe helpende hand regeldingen te doen. Sinds vorige week heb ik een hele lieve jongedame tot mijn beschikking om allerlei kutklusjes aan te gaan pakken. Samen. Elke week een uur en een kwartier.

‘Ik weet niet of we het redden met een uur en een kwartier,’ zegt ze al na de tweede keer. We zijn beide keren ruim over de tijd gegaan. Heks heeft zoveel medische zaken, waar ze achteraan moet. Tegenwoordig, met die verfoeide marktwerking in de zorg, moet je door een moeras aan regeltjes waden om iets voor elkaar te krijgen.

Ik wil bijvoorbeeld mijn chronisch code voor fysiotherapie terug. Niemand echter, die me kan vertellen, hoe ik het voor elkaar kan krijgen. Al vier maanden word ik van het kastje naar de muur gestuurd.

‘Al ons werk van vorige week is voor niets geweest,’ vertel ik mijn rechterhand als ze binnenkomt. Vanmorgen belde de psycholoog, waar ik vandaag met EMDR zou starten, de afspraak af. ‘Ik zie dat u een verwijzing heb voor een langdurig traject. Dat doen wij niet. Bij ons moet je het met een sessie of twaalf doen……’

De man heeft blijkbaar de vragenlijsten, waar ik vorige week met mijn nieuwe rechterhand meer dan anderhalf uur mee bezig ben geweest, pas op het laatste moment ingezien. Achterlijk natuurlijk. Ik kots van zulke vragenlijsten. Altijd al. Maar dit exemplaar sloeg werkelijk alles. Pakweg twintig pagina’s met vragen als ‘Wat eet u maandag ontbijt, lunch, diner, tussendoortjes….. dinsdag ontbijt, lunch, diner, bladiebla……..

De meest idiote niet er zake doende vragen hebben we zitten beantwoorden. De kersverse behandelaar heeft al in mijn onderbroek zitten koekeloeren, voordat ik hem überhaupt ooit gesproken heb,

‘Ik word altijd overal weggestuurd,’ antwoordt Heks berustend. Dat vindt de man niet leuk, dat ik dat zeg. Hij bestrijdt mijn woorden verontwaardigd. Maar ik mag toch niet komen. Het heeft me vier maanden gekost om die afspraak te regelen. Hij had wel eens iets eerder naar die verwijzing kunnen kijken.

Als ik de hoorn op de haak heb gelegd krijg ik een stevige huilbui. God wat zitten de tranen hoog op het moment.

Heks, je zit weer lekker op je mopperstoel. En je stokpaard. Toe maar.

Dinsdag heb ik een afspraak bij mijn eigenste huisarts. Mijn linkerschouder zit weer muurvast en de goede man gaat er een ontstekingsremmende prik in jassen. Dat komt goed uit, want ik ben er gisteren na een woeste belronde van ruim anderhalf uur langs allerlei instanties met behulp van die alleraardigste jongedame en passant achtergekomen, dat Frozen Shoulder 12 maanden onbeperkt fysio oplevert.

Onbeperkt is tegenwoordig twee keer per week. Maar nog altijd beter dan bijna niks.

Ik heb net Cortisonenvloeistof gehaald bij de apotheek als ik van mijn fiets lazer. Het doosje is helemaal platgewalst, hetgeen me aanvankelijk bevreemdt. Hoe komt dat nu weer? Dan besef ik dat ik blij mag zijn dat de ampul nog heel is. Mooi zo. Ik kan direct door naar mijn afspraak bij de huisarts.

Die maakt een grote injectie klaar en prikt links en rechts in mijn nek, schouders en elleboog. Hij maakt nog een extra grote spuit met Lidocaïne klaar. Die verdwijnt bijna geheel in mijn nek/schouder.

Tijdens het onderzoek moet ik mijn armen omhoog bewegen. Geen doen natuurlijk. ‘Klonk, klonk,’ hoor je als ik mijn rechterarm voorbij een zeker punt breng. De schouder is uit de kom. Mijn huisarts kijkt bevreemd op. Wat een rare geluiden komen er uit dat gewricht.

De andere schouder is inderdaad geheel bevroren. Slechts via een omweg kan ik de arm wat hoger krijgen, Maar dan roep ik wel heel hard au. Stilzwijgend lukt niet.

Mijn dokter schrijft dan eindelijk een verwijzing, waar ik iets aan heb. Voorlopig krijg ik mijn therapie vergoed op deze code. Eindelijk begrijp ik ook een beetje hoe het werkt. Een arts stelt de diagnose en de fysiotherapeut zoekt er de juiste code bij. In de praktijk moet ik het ongeveer zelf doen allemaal, maar dit is hoe het zou moeten gaan.

‘Weet je wat zo raar is? Ik ben het afgelopen jaar een paar keer bij de reumatoloog geweest, maar nu staat er in een brief van het ziekenhuis, dat die vrouw verpleegkundig specialist is of zoiets. Helemaal geen arts dus. Vind je dat niet idioot? Je wordt verwezen naar een arts voor een goede diagnose en stiekem behandeld door een verpleegkundige. Geen wonder dat ze moeite heeft met het stellen van de juiste diagnose. Die hele gang naar het ziekenhuis heb ik niets aan gehad!’ zeg ik tegen mijn hulp.

Toch gek, dat je huisarts je verwijst naar een arts en je wordt vervolgens gezien door een verpleegkundige. Lekker goedkoop natuurlijk. Maar je schiet er geen bal mee op! Schiet mij maar lek.

Terwijl ik op de site van het ziekenhuis zoek naar de naam van de verpleegkundig specialist kom ik een oud klasgenoot tegen. Hij is tegenwoordig professor en me dit en me dat. Hij zit in honderdduizend besturen, is decaan van de instelling en ga zo maar door. Zijn gemelijke oogjes kijken me geringschattend aan vanaf een foto.

God, wat had die vent een hekel aan Heks zo’n vijfenveertig jaar geleden. En wat liet hij me dat altijd grondig merken! Het was nog lang voordat ik iets wist van narcisten en de ongehoorde aantrekkingskracht, die ik op zulke lieden uitoefen…… Hoe ze me klein willen krijgen. Altijd.

Het was nog in de tijd, dat ik enorm ellendig werd van zulke haters. Me er diep ongelukkig door kon voelen.

Rare wereld. Mensen met reuma, Bechterev, hypermobiliteitssyndroom, fibromyalgie en weet ik niet wat allemaal nog meer worden niet meer geholpen. Deze chronisch zieken zoeken het maar uit, terwijl ze langzaam veranderen in een plank. Of volledig vergroeien. Ik droomde vannacht, dat ik mijn handen niet meer openkreeg bijvoorbeeld…….

Maar een aandoening als Frozen Schouder, iets dat men nogal eens oploopt op de werkvloer van de gemiddelde kantoortuin, krijgt gewoon twaalf maanden onbeperkt fysiotherapie. Zodat er weer snel gepresteerd kan worden!

Zo heeft de overheid dat bepaalt.

Je zou bijna denken, dat chronisch zieken de investering niet waard zijn. Nou ja bijna. Ik denk dat het zo is. Waarom zou je goed geld weggooien, door de plee spoelen, over de balk smijten, voor mensen, die nooit meer op de arbeidsmarkt inzetbaar zijn? Uit menselijke overwegingen? Marktwerking hanteert geen menselijke overwegingen!

Nee, laat die chronisch zieken maar de rambam krijgen. Laat ze maar vastgroeien aan hun rolstoel. Laat ze maar pijn lijden tot op het bot. Stop ze gewoon vol met opiaten. Dan zijn we van het gezeur af en tegelijkertijd wordt er nog wat aan die mensen verdient. Door de farmaceutische industrie. Zijn ze toch nog ergens goed voor.

 

 

Hypochonders onder de loep. Doctor Phil draait zijn hand niet om voor dit soort sneue gevallen. Maar of hij een goed advies zal geven? Heks betwijfelt het. Zelf word ik ook regelmatig versleten voor aansteller. Niet fijn, als je echt chronisch ziek bent. Gelukkig ben ik uit handen gebleven van de farmaceutische maffia met hun gepatenteerde pillen met ziekmakende bijverschijnselen. Zelfs als je niets mankeert krijg je wel iets als je aan hen bent overgeleverd……

posttraumatische stress, PTSS, Post traumatic stress disorder, PTSD

Omdat ik behoorlijk onderuit lig kijk ik veel televisie. Vaak met een half oog. Het leidt af en soms zie ik werkelijk interessante dingen voorbij komen. Maar het is ook vaak meer van hetzelfde.

HYPOCHONDER, ingebeelde ziektes, angst voor ziekte, overmatig artsenbezoek

Zoals je ongetwijfeld bemerkt hebt in de loop der tijd ben ik een fan van Doctor Phil. Het is een beetje dubbel, want het showelement van zijn programma blijf ik bizar vinden. Toch laat ook ik me regelmatig vermaken door zijn rariteitenkabinet.

HYPOCHONDER, ingebeelde ziektes, angst voor ziekte, overmatig artsenbezoek HYPOCHONDER, ingebeelde ziektes, angst voor ziekte, overmatig artsenbezoek

Gisteren echter schrik ik ook van hetgeen nu weer geëtaleerd wordt. Een jonge vrouw is te gast. Zij verwijt haar achter de schermen meekijkende oudere zus, dat ze altijd ziek, zwak of misselijk is. Een ongelofelijk hypochonder volgens dit liefhebbende familielid. Wat ze vervolgens uitbraakt als bezwaren tegen haar oudere zuster is weinig liefdevol.

HYPOCHONDER, ingebeelde ziektes, angst voor ziekte, overmatig artsenbezoek

‘Ze heeft altijd iets. Ze heeft wel 72 verschillende diagnoses van allerlei verschillende artsen. En evenzovele medicijnen. Volgens mij wil ze graag ziek zijn. Het liefst zou ze echt iets ernstigs hebben.’ (De zus heeft al iets ernstigs zal later blijken!)

HYPOCHONDER, ingebeelde ziektes, angst voor ziekte, overmatig artsenbezoek

‘Ze vraagt constant aandacht voor haar ziektes: Loopt rond met een grote pillendoos met al haar medicatie en gaat midden in een restaurant pontificaal haar pillen innemen! Ze heeft een heel vol huis (!): Overal staan frutsels.’ Goh, komt me bekend voor…

HYPOCHONDER, ingebeelde ziektes, angst voor ziekte, overmatig artsenbezoek HYPOCHONDER, ingebeelde ziektes, angst voor ziekte, overmatig artsenbezoek

‘Haar slaapkamer is compleet volgestouwd met “Hello Kitty” spullen, ze heeft er zelfs een “Hello Kitty” magnetron staan!.’ De zieke vrouw verklaart later dat ze een gezellige slaapkamer wil, omdat ze er de hele dag bivakkeert. HERKENBAAR!

‘Ze dwingt haar man om onder een ‘Hello Kitty dekbed’ te slapen,’ vervolgt de gemelijke gezonde zus. Och arme… Dat is toch wel echt heel verschrikkelijk voor die man. Mijn god, waar hebben we het over? Waar bemoeit die troela zich mee? Laat die man lekker onder een “Hello Kitty” dekbed knorren, wie weet vindt hij het wel heel erg geil!

‘Ze heeft wel vijftig pruiken!’ Net zoiets als Heks’ hoedencollectie…..  ‘Onze hele familie gaat er aan onderdoor. Het gaat altijd over haar!’ Enzovoort enzoverder…..

posttraumatische stress, PTSS, Post traumatic stress disorder, PTSD posttraumatische stress, PTSS, Post traumatic stress disorder, PTSD

De klagende zuster ziet er patent uit. Gezond. Geen of nauwelijks make up. Haar ogen staan boos, wanhopig en verontwaardigd. Haar mooie mond is een woedende streep. Ook huilt ze.

Oh, wat heeft ze toch een verschrikkelijke zus. Ze heeft het zo moeilijk met dat zieke zeikende familielid. Altijd gaat het over haar gezondheidsproblemen. Nou, het is maar de vraag of ze eigenlijk wel echt iets mankeert. Behalve een trauma uit haar jeugd. De rest is uiterst discutabel….. Dat pleureswijf moet gewoon niet zo zeuren……

HYPOCHONDER, ingebeelde ziektes, angst voor ziekte, overmatig artsenbezoek HYPOCHONDER, ingebeelde ziektes, angst voor ziekte, overmatig artsenbezoek

Intussen ben ik wel benieuwd naar de zus. Er volgt een filmpje, maar het gedrocht laat vooralsnog op zich wachten. Ze heeft twee vliegtuigen gemist! Hoe is het mogelijk?

In de filmpjes klaagt ze met zachte stem over haar lot. Haar familie? Laat haar volkomen links liggen! Ze heeft geen zak aan die mensen. Ze geloven totaal niet in haar belabberde conditie. Ze heeft al 18 dagen niet gepoept. (Een luid gelach klinkt op uit het publiek, de toon is gezet)

‘Stel je voor, doctor Phil! Het lijkt wel alsof ik zwanger ben. Ik lijd helse pijnen.’ Intussen somt ze een indrukwekkende lijst aandoeningen op. Allemaal vrij ernstig, maar je gaat er niet dood aan.

HYPOCHONDER, ingebeelde ziektes, angst voor ziekte, overmatig artsenbezoekHYPOCHONDER, ingebeelde ziektes, angst voor ziekte, overmatig artsenbezoekHYPOCHONDER, ingebeelde ziektes, angst voor ziekte, overmatig artsenbezoekHYPOCHONDER, ingebeelde ziektes, angst voor ziekte, overmatig artsenbezoekHYPOCHONDER, ingebeelde ziektes, angst voor ziekte, overmatig artsenbezoek

Als de dame uiteindelijk ten tonele verschijnt gaat er een golf van ergernis door de zaal. Ook Heks zit met haar hand op de knop van de afstandsbediening om weg te zappen. Dit trek ik echt niet: Dat rare zielige stemmetje, dat gejammer zonder tranen. Behalve een paar krokodillenexemplaren! Wat een vertoning!

HYPOCHONDER, ingebeelde ziektes, angst voor ziekte, overmatig artsenbezoek

The good doctor laat zich niet uit het veld slaan. Hij bijt zich serieus vast in het verhaal. Hij luistert naar het wazige betoog van de zieke zuster. Ook laat hij zich niet intimideren door de normaalheid en heilige verontwaardiging van de gezonde zuster.

Waarom grijpt dit me zo aan? Ik ben zelf totaal geen aansteller. Ik identificeer me niet met mijn kwalen. Maar ik ben natuurlijk wel heel vaak voor aansteller uitgemaakt!

posttraumatische stress, PTSS, Post traumatic stress disorder, PTSD

’s Middag lig ik op de behandeltafel van mijn fysiotherapeut. Hij heeft een uiterst aangenaam ogende stagiair in dienst vandaag. Heks heeft een hekel aan dit fenomeen. Ik moet al zo vaak uit de kleren voor Dokter Jan en Alleman. Al dat gekoekeloer door nieuwbakken versies van de betreffende behandelaar stel ik niet op prijs……

posttraumatische stress, PTSS, Post traumatic stress disorder, PTSD

Maar ja, hij moet het ook leren, deze aspirantbehandelaar. Dus laat ik me geduldig bekijken en betasten. ‘Kijk maar eens wat je van haar onderrug, heupen en knieën  vindt,’ moedigt mijn eigen fysio hem aan.

Zoals altijd staat de jongeman versteld van mijn kwaliteiten als strijkplank. ‘Goh, inderdaad weinig beweging.’ Hij rommelt wat aan mijn lijf, duwt en roteert voor zover mogelijk met mijn extremiteiten…..

posttraumatische stress, PTSS, Post traumatic stress disorder, PTSDposttraumatische stress, PTSS, Post traumatic stress disorder, PTSD

Ik voel me net een grote pijnlijke homp vlees bij de keurmeester. ‘Kijk maar eens goed hoe haar wervelkolom loopt.’ Goh, de jongeman is stomverbaasd. Ja, Heks is in plaats van met de gangbare kromming in deze grote kapstok van haar skelet bedeeld met een soort kurketrekkermodel. ‘Je ziet er aan de buitenkant niets van, maar ze heeft een flinke scoliose!’

posttraumatische stress, PTSS, Post traumatic stress disorder, PTSDposttraumatische stress, PTSS, Post traumatic stress disorder, PTSD

Heks komt ook een heel eind met al haar diagnoses. ME, fibromyalgie, RSI, whiplash, scoliose, candida, PTSS, spastisch colon, hypoglycemie, hypermobiliteitssyndroom, paronditis, bronchitis, terugkerende voorhoofdsholteontstekingen, kalkafzettingen in mijn gewrichten, rare vlekken in mijn hersenen, (maar dat zie je ook bij zwervers volgens de neuroloog…. 😉  ) eczeem, uitgeputte bijnieren, schildklierproblemen, chronisch opgezette pijnlijke lymfeklieren, chronische bloedarmoede en HPDP (Hier Pijn, Daar Pijn).

Er zijn nog wat kwalen chirurgisch verwijderd, daar heb ik dan weer verkleefde darmen aan over gehouden. Dat heeft me ooit een nieuwe acute operatie opgeleverd….. En ik ben vast nog iets vergeten…. Gelukkig maar.

HYPOCHONDER, ingebeelde ziektes, angst voor ziekte, overmatig artsenbezoek

En ik gebruik ook zeker zeventig verschillende pillen op een dag. Maar niet altijd. Soms heb ik een tijdje geen zin en slik alleen het hoogstnoodzakelijke. Een stuk of dertig…. 😦

En ik heb niet van die rare ellendepillen in mijn medicijnkastje als de vrouw bij Phil. Als ik later in het programma de lijst met haar aandoeningen zie en alle verschrikkelijke heftige medicatie die ze gebruikt, snap ik heel goed, dat ze zich hondsberoerd voelt….

HYPOCHONDER, ingebeelde ziektes, angst voor ziekte, overmatig artsenbezoek

Er komt nog een tweede deel rondom de vrouw. Dan komt haar hele familie zich beklagen over haar aanstelleritis. Ik denk niet dat ik er naar ga kijken. Volgens mij is de vrouw inderdaad doodziek geworden na een maagverkleining. In combinatie met post traumatische stress veroorzaakt door een jeugdtrauma heeft deze operatie haar genekt. Ze is onder ander Chronisch Vermoeid geraakt!

Daarvoor was ze gewoon aan het werk. Een drukke baan met veel onregelmatige nachtdiensten….. Niet al te best voor je stresssysteem. Een goeie aanloop naar uitgeputte bijnieren!

HYPOCHONDER, ingebeelde ziektes, angst voor ziekte, overmatig artsenbezoek

Helaas heeft ze zich volledig overgegeven aan het medische circuit. Die verdienen een godsvermogen door haar medicatie te geven waar ze alleen maar zieker van is geworden. Ze heeft 30.000 dollar schulden uitstaan door deze ongein!

Mensen met CVS reageren vrij extreem op al die uppers, downers en antidepressiva: Ze worden er nog veel zieker van! Het is heel triest. Ik had er ook zo bij kunnen zitten!

HYPOCHONDER, ingebeelde ziektes, angst voor ziekte, overmatig artsenbezoek

Ik heb het echter altijd vertikt om dat soort medicatie te slikken. Regelmatig heb ik in de clinch gelegen met behandelaars. Voor mij geen opiaten en amfetaminen!

Het metabolisme van de arme vrouw in het programma ligt finaal overhoop. Haar familie heeft weinig begrip. De gezonde zuster zit te mekkeren, dat ze moet gaan leven! Lekker genieten! Dat ze haar mist. Maar ze doet nu niet bepaald veel om haar zieke zuster daarmee te helpen. Behalve haar eigen kinderen tegen hun zieke moeder opzetten…… De bitch.

HYPOCHONDER, ingebeelde ziektes, angst voor ziekte, overmatig artsenbezoek

Een afschuwelijk verhaal. Op het eerste gezicht gaat je sympathie zonder meer uit naar de gezonde zuster. Die ander met al die pruiken en haar gezanik is nauwelijks te verdragen. Toch breek ik een lans voor die vrouw. Reken maar dat ze zich ellendig voelt. Dat ze niet uit vrije wil bijna de hele dag in bed ligt. Het is misschien een Drama Queen, maar ook zulke zusters kunnen ziek worden.

HYPOCHONDER, ingebeelde ziektes, angst voor ziekte, overmatig artsenbezoek

Ik hoop dat Phil haar een beetje gaat helpen, maar ik betwijfel of hij hier de expertise voor heeft. Hij zit al te zaniken, dat ze om een glas wijn heeft gevraagd aan het begin van de show…..

Een typisch bijverschijnsel van uitgeputte bijnieren is de zin in alcohol: Je knapt gewoonweg mega op van een glas. Voor korte tijd weliswaar. En daarna stort je nog meer in elkaar. Het is echter geen signaal van alcoholisme, zoals hij suggereert….. Waarschijnlijk ligt ze net als Heks na een paar glazen volledig om!

Ze is namelijk niet perse psychisch ziek mijns inziens. Als haar fysieke problemen een beetje in goede banen worden geleid, kan ze weer iets normaler leven. Een beetje op het niveau van Heks. Maar echt knallen zal het niet meer worden bij haar vrees ik.

En die zeurzeikzuster met al haar commentaar moet ze als eerste maar door de plee spoelen. Wat heb je aan zo’n wijf? Die is alleen maar met zichzelf bezig, al beweert ze precies het tegenovergestelde…..

HYPOCHONDER, ingebeelde ziektes, angst voor ziekte, overmatig artsenbezoek

HYPOCHONDER, ingebeelde ziektes, angst voor ziekte, overmatig artsenbezoek