‘Ik ga geen zelfmoord plegen, hoor, Heks,’ placht Ernst altijd te zeggen, als hij weer eens tijdens een bezoekje een half uur lang somber ‘Why does it always rain on me?’ voor zich uit had zitten zingen. ‘Je komt dan terug als kip in een legbatterij. Voor straf.’ En dan schaterend: ‘En daar heb ik geen zin in…..’

‘Hoe vaak ben je intussen al als kip geïncarneerd, Ernstje?’ vraag ik me met enige regelmaat af. Want ja, ook als iemand zegt dat nooit te zullen doen zegt dat niks. 

Onlangs kijk ik naar de documentaire over Joost Zwagerman. Niet omdat ik nu een groot fan van hem was. Ik rol er min of meer in. Het programma pakt me. Het onderwerp grijpt me bij de strot: Suïcide.

Helaas heb ik ook een paar mensen aan dit fenomeen verloren. Zelfdoding. Zelfmoord vind ik een accurater woord. Het dekt de lading beter. Maar dat is persoonlijk. Het geweld waarmee mijn dierbaren zich van het leven beroofden heeft voor altijd dit stempel op deze daad van onmacht gedrukt.

Euthanasie? Geen probleem. Uitzichtloos lijden kan toch niet de bedoeling zijn. Maar ja. Wie bepaalt dan wat uitzichtloos is? Heks zelf wilde in het jaar na haar auto-ongeluk maar wat graag de pijp uit op die manier, maar ik kon natuurlijk geen arts waar ook ter wereld vinden, die mijn lijden uitzichtloos genoeg vond.

Mijn algehele conditie, toch al niet om over naar huis te schrijven, kelderde na het ongeluk dermate achteruit dat ik de wanhoop nabij was. LDN had ik nog niet ontdekt. Ik lag het jaar na het ongeval kotsend van de whiplash en rillend van allerlei bezoekende virussen het grootste deel van mijn tijd in bed te rotten. 

De omgeving had niets in de gaten natuurlijk. Zoals altijd. Ach, die Heks, met haar zeurziekte. Dat wijf heeft ook altijd wat te mekkeren. Heeft ze weer een auto in haar nek gekregen. Een BMW. Total loss. Het zal wel.

‘Oh, dat is toch verzekeringswerk,’ brulboeide iemand uit de familie bars, toen ik paniekerig naar mijn ouderlijk huis belde. Hij vergat natuurlijk om te vragen of ikzelf misschien ook in de kreukels lag. En dan nog: Wat kreukels meer of minder maakt bij zo’n hopeloos figuur ook niet uit.

Dat vond de verzekering van de tegenpartij ook. Het was absoluut hun schuld en mijn werkzame leven hield toen echt definitief op, maar ik mankeerde al van alles voor het ongeluk, dus ze keerden nauwelijks uit. Na vier jaar procederen kreeg ik een wassen neus. Daar heb je niks aan als whiplashpatiënt.

Bovendien: Ik heb al een neus: Mijn prachtige grote heksenhaak!

Dus Heks wilde wel dat het eens een keertje afgelopen was met haar eenzame gestumper tussen de schuifdeuren. Temeer daar genezen van mijn kwaal er ook niet echt in zit. Wat dat betreft kun je nog beter AIDS hebben tegenwoordig. Daar bestaat intussen medicatie voor.

De laatste maanden roep ik bij het opstaan als eerste dat ik helemaal klaar ben met het leven. ‘Ik wil dood,’ zeg ik strontchagrijnig, ‘Nee, nee, nee, God, ik meen het niet hoor,’ eindig ik dan halfslachtig. Stel je voor.

Straks komt er opeens een bliksemschicht uit een stapelwolk hier boven de stad. Grijpt de hand Gods hoogstpersoonlijk in. Kijk, dat is dan weer niet de bedoeling.

Want Heks hangt enorm aan het leven. Dat is het idiote. Ik wil er vanaf zijn, van mijn eenzame gekloot op deze aardkloot. Maar als puntje bij paaltje komt wil ik vooral leven.

Ooit lag ik te sterven op een operatietafel. 4,5 liter bloed werd uit mijn buikholte gevist: Dat ik het overleefd heb mag een godswonder heten

Een hele dag had ik in mezelf leeg liggen bloeden, terwijl niemand van het verplegend personeel me serieus nam. Heks met haar zeurziekte zeker weer. Ik zag de engelen al om mijn bed staan en om de haverklap piepte ik uit mijn kruin mijn lichaam uit. 

Maar oh, wat was ik blij dat ik het had overleefd. Met mijn laatste restjes bewustzijn bleef ik aan mijn lijf hangen. Ik kan me de operatie herinneren, het geschreeuw, de paniek, de herrie, zo bang was ik om dood te gaan. En ik ben op zich totaal niet bang voor de dood. Kun je nagaan…….

Lust om te leven is iets dat we allemaal cadeau krijgen bij onze geboorte. Overlevers zijn we vaak. We ploeteren door de meest afschuwelijke jeugd heen, trouwen dientengevolge een hopeloze partner, krijgen vreselijke moeilijke kutkinderen en/of een afschuwelijke schoonfamilie…….

Of moeten vluchten, lijden honger……. worden gediscrimineerd……. Maar we overleven het.

Of we worden ziek zoals ik. En leven nauwelijks waarneembaar in de kantlijn. Als een aantekening bij ons echte verhaal. We hobbelen maar door, maar waarheen? En waarvoor?

‘Ik ben ervan overtuigd dat hij  het in een opwelling gedaan heeft,’ zegt een vriend van Joost Zwagerman achteraf. De man was volstrekt geobsedeerd door het fenomeen zelfmoord. Mensen om hem heen vielen ook nog eens bij bosjes door de hand aan zichzelf te slaan.

Heks denkt dat suïcide besmettelijk is. Als een gevaarlijke ziekte. Mijn stabiele evenwichtige oom hing zichzelf plotseling op, niemand kon het verklaren. Wel had hij tien jaar eerder zijn goede vriend en buurman hangend aan een touwtje gevonden. Soms hoor je dat ouders het doen en later ook weer hun kinderen.

Heks heeft op dit moment ook een aantal mensen in haar directe omgeving, die met dit onderwerp stoeien. Vreselijk natuurlijk. Ik ken de implicaties van zo’n daad. Hoe het de omgeving jarenlang met allerlei ellende opzadelt. Hoe het een heksenschaduw over alle betrokkenen werpt.

Maar anderen? Je dierbaren? Wat het voor hen betekent? Daar is iemand dan echt al lang niet meer mee bezig…….

‘Het komt door het niet verbonden zijn,’ een vriendin van Heks zat zwaar in de put. Ze overwoog serieus op de bodem aangeland om op te geven, maar krabbelt er nu toch weer uit. ‘Verbonden zijn met anderen is toch zo belangrijk!’

Inderdaad is het ook bij mij eenzaamheid wat me vaak opbreekt.  Als ik helemaal onder de streep raak met mijn zijkziekte. Als het ene na het andere virus mijn systeem overhoop gooit. Als ik alles uit mijn handen laat vallen. Kapot ook nog. Als ik van alles kwijt raak. Fietssleutels, vuilnispas, rijbewijs, bril, Tens-apparaat…… Ik doe maar een recente greep.

Het is die verdomde eenzaamheid, waardoor ik geen zin meer heb om te leven. Het is het alleen zijn, dat me kapot maakt. Het ontbreken van een vangnet. Het steeds meer wegvallen van mijn sociale netwerk. 

Vroeger stak ik al mijn beschikbare energie in het onderhouden van allerlei contacten, maar dat lukt niet meer. En eerlijk gezegd is dat maar beter ook. Want je laatste greintje energie stoppen in de mensen om je heen om maar een netwerk te hebben heeft in mijn geval niet gewerkt.

Sinds ik geen grote verjaardagsfeesten meer geef, of hele uitgebreide kerstdiners,  gezellige nieuwjaarsborrels, feestelijke etentjes voor neven en nichten en wat ik al niet deed tot een paar jaar geleden…… sinds ik dat allemaal niet meer doe is mijn sociale cirkel geëlimineerd tot een handvol trouwe vrienden.

Die allemaal druk zijn met hun eigen leven. Dat is nu eenmaal zo.

Zondagochtend belt Kras. Ze is me net voor. ‘Gaan we poppen?’ brul ik enthousiast in de hoorn. ‘Ja, ja,’ hikt mijn vriendin, ‘Ik kom over een goed uur naar je toe op mijn scootmobiel. Komt dat uit?’

De eerste bijeenkomt van onze Pop -Up-Sangha is een feit. ‘Ofwel de PUS-Sangha,’ giebelen we bij het afscheid. We hebben dan heerlijk een half uur gemediteerd, een kwartiertje darmen (Dharma) gedeeld en ook nog een kop soep gegeten op de koop toe.

Interbeing is zo belangrijk. Maar zelfs in Plumvillage heeft er wel eens een monnik zichzelf van het leven beroofd. Ook daar lukt het niet iedereen altijd om verbonden te blijven. De gemeenschap was er destijds kapot van. 

‘Ik wil dood,’ roep ik vanmorgen gezellig bij het opstaan. Ik ben snotverkouden, in feite ben ik al half dood. ‘Nee, nee,  Godin, ik meen er niks van. Maar ik heb wel de balen van die enorme griepaanval van de laatste tijd. Ik ben godbetert al weer vier maanden bezig……’

Ik wil juist leven. Echt leven, met alles erop en eraan. Dus dingen doen en mensen zien. En laat dat nu allemaal heel erg lastig zijn als je ME hebt.

Travis: ‘Why does it always rain on me?

Kijktip: Hollandse Zaken – Het taboe op zelfdoding

Heks is een mysterieus boekje aan het lezen. Het heet ‘Mooie mensen’. Mensen met een auto-immuunziekte lijden volgens de schrijfster aan het hopeloze gedrag van doorsnee eikels in deze keiharde mannenmaatschappij. Emancipatie heeft ons lijden louter verergerd…..

 

Heks is een mysterieus boekje aan het lezen. Het heet ‘mooie mensen’ en het gaat over mensen zoals ik: Lijdend aan een auto-immuunziekte. Is het boekje zelf al raadselachtig, de manier waarop ik het op het spoor ben gekomen is nog mysterieuzer.

Tijdens het checken van mijn statistieken klik ik een afbeelding aan, die onlangs bekeken is. Soms wil ik weten wat mensen zoal aanklikken op mijn blog. Ik zie een filosofische tekst verschijnen met daaronder ‘Facebook.mooie mensen het boek’. Intrigerend….. Nieuwsgierig ga ik naar de betreffende pagina.

Iemand heeft een boek geschreven over mooie mensen. Huh? Wat krijgen we nu? Is het net zoiets als die hele foute datingsite voor narcisten? www.mooiemensen.com? Hier accepteren ze louter singles met een ideale botstructuur en lichaamsverhoudingen. Een walgelijk concept. Behalve voor masochisten: Weet je zeker dat je iemand met een afschuwelijk karakter zult krijgen…..

Maar nee. Het is een boek over mensen met een auto-immuunziekte. Volgens de schrijfster hebben al deze stumpers 1 ding gemeen: Het zijn mooie mensen. Mensen met een goed karakter, een zuivere inborst en een overschot aan liefde in hun hart.

Dit in tegenstelling aan de rest van de mensheid, de zogenaamde Darwinmensen. Niet lijkend op Darwin, maar opererend volgens het principe van survival of the fittest. Meedogenloos, berekenend, genadeloos en zonder scrupules over lijken gaand. Neanderthalers. Mensen met een goed functionerend reptielenbrein, maar daar blijft het dan bij. Empathie, iets voor een ander over hebben en geven zijn hen vreemd…..

Er is een opvallende overlap tussen de typische kenmerken van een narcist en de Darwinmensen. Maar laatste groep is veel groter. Het merendeel der mensheid. De mooie mensen worden als het ware geplet door deze egocentrische praatjesmakers.

12143108_1635086866759952_6976123220736419607_n

De schrijfster van het boek blijft anoniem, ongetwijfeld uit zelfbescherming tegen reacties van die Darwintypes….. Wel bekend is dat ze psychologe is en tegenwoordig in Zuid Amerika woont. Vandaar haar opvallende kennis rondom een niet geëmancipeerde maatschappij….

Zij heeft heel veel mensen in haar praktijk voorbij zien komen met een auto-immuunziekte. Jarenlang heeft ze onderzoek gedaan naar het ontstaan van deze aandoeningen, inclusief een zeer uitgebreid literatuuronderzoek.

Hieruit blijkt dat allerlei  vermeende oorzaken van dit soort aandoeningen nergens op slaan. Ze laat een keur aan tabellen en statistieken zien om het te staven. Ook is er nooit een afdoende remedie voor welk van deze ziektes dan ook gevonden. Alle behandelingen zijn gericht op symptoombestrijding!

Vooral vrouwen zijn de klos. Het grootste deel van dit soort patiënten is vrouw. Opvallend is ook, dat in minder geëmancipeerde landen er ook minder mensen met dit soort ziektes zijn. Zodra iemand uit zo’n land in een geëmancipeerd land gaat wonen loopt die persoon direct een veel grotere kans op zo’n ziekte…..

 

Emancipatie heeft er dus iets mee te maken. Het lijkt erop, dat bewustzijn van de klotepositie van het vrouwelijke in onze patriarchale samenleving ziekmakend is….. Vooral als je dan ook nog met een vreselijke exponent van dat patriarchaat op je lip zit! Wat niet weet wat niet deert, maar zodra je wel weet doet het letterlijk zeer!

Heks is geïntrigeerd door het idee. Meestal erger ik me dood aan dit soort boekwerkjes, die alles proberen te verklaren vanuit 1 of ander waanidee. Over het algemeen zijn de verdedigde ideeën belachelijk als je er drie seconden over nadenkt. Dit boekwerkje zweeft niet. De informatie is vrij concreet. Ook als je er een week over nadenkt blijft het gedachtengoed overeind!

Darwinmensen. Ik ben er tussen opgegroeid. Ik heb relaties gehad met zulke types. Mijn vriendenkring heeft er bol van gestaan. De wereld zit er vol mee.  Het zijn overlevers. Ze hebben altijd gelijk. Vinden ze zelf. En overal recht op. Ze trekken altijd aan het langste eind. Ze zijn gewend hun zin te krijgen ten koste van een ander. Ze liegen en bedriegen. Ze gaan over lijken. Ze zijn in de meerderheid. We zijn voorlopig nog niet van ze af.

 

Ik ga eerst maar eens dit boek herlezen van de nobelprijswinnares Doris Lessing:

De huwelijken tussen zones drie, vier en vijf.

10610567_1711206069109921_9031571699796170821_n