Probeer maar eens niet aan een roze olifant te denken! Geen doen. Compassie met dit aandachtschuwe, liefdevolle wezen.

amazing swimming pool in spanish villa with incredible views to

Zondagavond gaat de telefoon. Heks ligt beetje brak in bed aan een filmpje te frutselen. Ze moet nodig naar buiten met de hond. De afzender is geblokkeerd. Zal ik opnemen?

Als ik mijn naam heb genoemd blijkt ik een oude bekende aan de telefoon te hebben. Deze vrouw belt me eens in de zoveel tijd op. En eigenlijk altijd als ik net enorm moe ben, gek genoeg. Ik heb haar ooit ontmoet bij de spirituele genezer Alex Orbito, heel grappig dat ze na zeker een jaar precies nu opbelt. Vlak voor het healingweekend….

roze-olifantje rozeolifantvoorjade roze images-94

Ze beschikt over een uitstekende intuïtie, dus het zal wel een bedoeling hebben. Suggereert ze zelf. Heks zegt niets. Ze is ietsiepietsie op haar hoede met deze dame, want voor je het weet zeg je iets verkeerd.

Zal ik het gesprek afkappen? Ben eigenlijk te moe om te praten en op eieren te lopen. Uit ervaring weet ik, dat dat averechts werkt. In het verleden heeft ze me wel eens meermalen teruggebeld, vanwege zo’n opmerking. Het is soms heel lastig communiceren met deze prachtige, slimme,  begaafde, maar zeer wantrouwige dame.

images-93 images-91 images-92 41b17876a5a853e694642d8bc4a8b583

Ook in dit gesprek voel ik me uiteindelijk heel ongemakkelijk. Voor de zoveelste keer begint ze me mee te delen, dat ik vooral niet haar op afstand mag behandelen of energie sturen. ‘Dat doe je toch niet. Heks? Ja, ik vraag het maar, want ik dacht dat ik zoiets voelde net…’ Misschien is het zelfs beter helemaal niet aan haar denken…. Denken aan is ook aandacht…. Dan heeft ze nu een slechte dag, want die herhaalde verdachtmakingen, houden me bezig.

Probeer maar eens niet aan een roze olifant te denken!

Unknown-14images-70 Unknown-15 Unknown-16

Het is zoiets als met vreemdgaan. Als je je partner voortdurend vraagt, of hij/zij dat echt niet aan het doen is, alsof de persoon in kwestie het zou toegeven in geval van, dan roep je het bijna op. Je brengt iemand maar op ideeën. 😦  Of drijft hen tot wanhopige acties: ‘Ik zal bewijzen, dat je gelijk hebt, ik doe het gewoon!’ In elk geval is het stomvervelend, om je er steeds over te moeten verdedigen.

‘Je hoeft je niet te verdedigen hoor, Heks, ik vraag het je gewoon iedere keer. Daar bedoel ik niks mee. Wil het gewoon heel zeker weten,,,,’

images-73 images-71 Unknown-17 images-72images-74

Maar goed, het is natuurlijk gestoeld op oud zeer, dit fundamentele wantrouwen. Het vraagt om compassie in plaats van irritatie. Dus voor de zoveelste keer leg ik uit, dat ik zo niet werk, nooit gedaan heb. Ik ga uit van vrije wil. Een genezer is slechts transparant voor de goddelijke energie, op delen, waar ‘ie zelf genezen is. Ofwel, zit je zelf vol stront, dan is de kans groot, dat je dat bij een ander naar binnen kiepert in plaats van de divine healing energy.

images-78 images-75 images-76 images-77images-84 images-83

Een lichtwerker kan goed zijn op een bepaald gebied, iets dat zelf is doorgewerkt en geheeld, maar op andere gebieden niet. Mensen op zoek voelen dat prima aan. Weten dan ook heel goed, bij zie ze moeten zijn voor wat. Een behandeling aan iemand opdringen is dan ook not done, wat mij betreft. Je kunt er vanuit gaan, dat je bij mensen, die zo opereren van de regen in de drup belandt.

images-78 images-79 images-80 images-96 images-82images-90 images-87 images-88

Heks heeft overigens nooit vanuit haar wilskracht gewerkt. Deze methode kan heel krachtig zijn, kijk maar naar docter Phil bijvoorbeeld, maar houdt gevaar van machtsmisbruik en manipulatie in. En afhankelijkheid van de hulpverlener. Ik heb meer vertrouwen in de ruimte van het hart. En daar iemand ontmoeten, vandaaruit opereren… Zoals Alex.

Nog maar een paar dagen, dan is het zover.

images-86 images-85images-89aandacht_nl2images-90images-95images-77

Vandaag houd ik m’n gemak. De activiteiten van afgelopen weekend eisen hun tol. Keelpijn en aangeslagen stem. Mijn zwakke plek…. De wekelijkse Indiase zangles heb ik maar afgebeld. Mijn lerares moest lachen. ‘Wat ben je toch allemaal aan het doen Heks? Ik volg je wel hoor, op je blog!’ Ze giechelt. ‘Nou, doe maar rustig aan, tot volgende week!’ Ja dat zal ik doen. Vandaag ligt Heks gestrekt. Af en toe een hondenronde. Verder lekker dweilen.

 

images-98 images-97 newsartimage_179289_560_9999_scl ad5cb39a4dam.mp4.jpg

Kriebelig kwelt de dag zich ten einde. Toch zijn er echt hoogtepunten. Maar ik zie ze op z’n kop……

Kriebelig

Kriebelig

 

 

Heks is kriebelig. Na een paar grieperige dagen voelde ik me gisteren opeens het ventje. Maar nu ben ik eigenlijk gewoon doodmoe. Tja, wat een interessante informatie nou toch weer. Moe, doodmoe, supermoe. Nou moe.

Vanavond is het de bedoeling, dat ik uit ga. Met mijn vriendinnetje Trui naar het Waagstrand. Een strand midden in de stad met vanavond???

JEUK, KRIEBELIG, GEWASSEN JEUK

Was je de kriebels

 

Terwijl ik het opzoek, ontdek ik, dat het is uitverkocht. Dat schiet weer lekker op. Ik ben er gewoon vanuit gegaan, dat we er terecht konden. Waar zit mijn hoofd?

Mijn hoofd zit deze week achterstevoren ondersteboven op mijn romp gekwakt. Ik zie dingen over het hoofd, lees dingen helemaal verkeerd, haal data door elkaar. Geen wonder, dat ik kriebelig ben.

LOESJE, CHAGRIJNIG HOOFD, IS OOK EEN GLIMLACH

Eigenlijk goed ,dat ik chagrijnig ben, nu mijn hoofd ondersteboven zit….

 

Wel heb ik een wonderschoon pompoensoepje gebrouwen. En heeft een jongeman mijn fototoestel gerepareerd zomaar voor noppes. In de winkel, waar ik hem jaren geleden gekocht heb, Dixons. Nu was het een kwestie van zandkorrel, maar hij nam het niet met een korreltje zout. Bloedserieus blies hij met een spuitbus daarvoor bestemde brandschone lucht, de boosdoener terug de stoffige wereld in.

‘Je bent een engel’, zie Heks tegen hem. Hij keek haar koudeschrikkikkerig aan. Een techneut, geen charmeur. Maar een tevreden trek lag op zijn jongenstronie. Dat had hij toch maar mooi even gefikst!

Lactosevrije, glutenvrije, sojavrije Pompoensoep van de Toverheks:

Fruit 3 uien, 3 tenen knoflook, voeg 1,5 liter bouillon toe. Hak een flinke pompoen in stukken, Verwijder natuurlijk de pitten. Gooi in de bouillon. Voeg een flink stuk schoongemaakte gemberwortel toe. Tien minuten laten koken. Eetlepel pindakaas of Tahin door de soep roeren. Staafmixer erop. Hierna 4 stengels Sereh in stukken gesneden toevoegen, 15  stuks citroenblad en een hele madame Janet. Die laatste vis je er later weer uit. Nog even laten koken. In een kom doen.Bestrooien met verse koriander. MMMmmmmmm.

POMPOENSOEP MET KORIANDER, GEMBER, CITROENBLAD, SEREH

Heerlijke pompoensoep

 

Listig boeketje geurende bloemen, kristallen schedels en andere heksige zaken als tegengif tegen de gruwel van een ziekenhuisverblijf……

schedel van rookkwarts

Chat-El-Nat is van Girasol kwarts

geurende witte roos

geurende roos

Gisterenavond kwamen de schedelheksje weer samen bij Maan thuis. Ze had een prachtig veld neergezet. Een leeuwenpoort, om de balans tussen mannelijke en vrouwelijk energie te stabiliseren. Ggggrrrrr en hocuspocus! Voor dit heksje was het natuurlijk helemaal lekker, zo’n leeuwenveld. Uiteindelijk ben ik zeer vertrouwd met de katachtigen.

Hierna volgt een onrustige nacht. Ik heb een lijntje uitliggen met mijn zieke dierbare en spook een beetje door het huis. Aan de andere kant van dat lijntje wordt ook niet veel geslapen hoor ik later…..

kristallen schedelveld

centrum van het veld

Zeeuws knoopje bloem

Zeeuws knoopje

Vanmiddag flans ik een boeketje in elkaar van geurende boemen. Ik plak en knutsel een wenskaart. Gooi m’n hondje in de auto. Lig een half uur met m’n mond in de kaakkrampstand bij de mondhygiëniste. Op de terugweg bezoek ik mijn naaste in het ziekenhuis.

kristallen scheldelveld

Van de ene kant gefotografeerd

Scabiosa

Scabiosa

Zelf heb ik zo’n twintig jaar geleden een dag liggen sterven op precies dezelfde afdeling. Normaal gesproken krijg je me er met geen stok meer naar binnen, maar ware liefde vermag veel…..

Het niet serieus geworden worden terwijl je dood ligt te gaan is wel heel extreem, maar typerend voor de gemiddelde reactie als Heks eens kwakkelt.  Ik riep natuurlijk wel, dat ik dood ging. Als ik even bijkwam uit de bloedroes. Ik zag lichtgestalten om mijn bed. Relaxte lui, die engelen en voorouders overigens. Ik ging door mijn kruin mijn lichaam uit. En er weer in. Heen en weer.  In mijn lijf was het intussen ondraaglijk pijnlijk toeven, niet zo gek met 4,5 liter bloed in je buikholte.

Dolfijnenschedel

Dolfijnenschedel

IMG_1932

In feite had ik dood moeten zijn, want je hebt maar vijf liter bloed in je lichaam. Dat blijft een vreemd gegeven. We hangen aan het leven. En wonderen zijn de wereld nog lang niet uit!

De verantwoordelijke chirurg had wat slordig gesneden bij een eerdere operatie. Dat deed hij wel vaker bleek later. Maar hij heeft er nooit enige consequentie van ondervonden. Kon gewoon zijn godvergeten gang gaan. Ik heb er wat extra operaties en een volstrekt verkleefde binnenboel aan overgehouden. Ik had nog geluk. Een ander slachtoffer hield er hersenletsel aan over…..

rozenkwarts, opaal, obsidiaan

rozenkwarts, opaal, obsidiaan

Frisse munt

Frisse munt

Onlangs zag ik een programma over en met Lucia de B., de verpleegkundige die zes jaar gevangen zat. Ten onrechte beschuldigd en veroordeeld. Als een enorme zondebok zat zij een straf uit, die veel artsen en specialisten terecht verdienen. Die houden echter allemaal elkaar de hand boven het hoofd, met hun enge interne tuchtcollege, zelden wordt er zo’n kwibus veroordeeld. En zelfs als er iemand wordt geschorst, dan kan ‘ie wel weer elders aan de bak. Kijk de recente geschiedenis er maar op na.

Lady Amber, mijn huisgenote, schedel van amber

Lady Amber, mijn huisgenote

IMG_1937

Verpleegkundigen zijn vogelvrij. Een vreemde gang van zaken. Uiteindelijk zijn artsen verantwoordelijk, dus je zou verwachten dat deze beroepsgroep ethisch aan banden zou liggen. Maar nee, al staat een chirurg halfdronken in iemand te hakken, dan kraait er nog geen haan naar.

ravenschedeltjes van kristal

ravenschedeltjes

Dille, freesia

Dille, freesia

Ik ken helaas een geval van chirurg, die tijdens operaties niet schroomt om even te masturberen. De man is seksverslaafd. Hij is een vriend van een gewezen vriend. Ik was natuurlijk met mijn ellendige medische geschiedenis zwaar geschokt toen ik dit vernam. Maar de omringende arsten moesten er alleen maar om lachen….

IMG_1918

Feliz, de grote amberen schedel, woont ook bij mij

De meeste artsen zijn bonafide. Mijn halve vriendenkring is medisch geschoold en ze doen echt hun gloeiende best. Maar de rotte appels blijven gewoon op de schaal liggen of worden in een verse fruitmand aan een nieuw ziekenhuis aangeboden. Af en toe een zondebok zoals Lucia de B. ertegenaan gooien en je kunt weer jaren je gang gaan.

Ziekenhuizen? Heks is niet bang voor de duvel en al helemaal niet voor dood.  Het lijkt me wel spannend, met die lichtfiguren meegaan. Maar ziekenhuizen jagen me de stuipen op het lijf. Het zijn verschrikkelijke oorden van geween en tandengeknars.

kristallen schedels

Van de andere kant

boeketje geurende bloemen

boeketje geurende bloemen

Onschuldig weeskind strijdt op magische wijze om op reis te gaan. Met een altruïst. Op een bezemsteel……

Vandaag dan eindelijk mijn vakantie geboekt. Ik maak me wel een beetje zorgen over dat kamperen, want allebei mijn armen hebben er de brui aan gegeven. Door het uitvallen van mijn linkerarm doe ik meer rechts. Met mijn slechte arm dus. Die tijdelijk iets beter was dan mijn goede arm. Maar niet voor lang. Fysiotherapeut op vakantie. Ik moet maar gaan oefenen om die tent met mijn voeten op te zetten….

Het zal wel loslopen. Frogs komt al mijn spullen in de auto zetten en de zoon van Tromvrouw helpt me een handje met de tent. Nu is het een kwestie van elke dag iets doen aan de voorbereiding.

Heks is toe aan een een uitje. Op één of andere manier zit ik teveel te kieskauwen op allerlei oud zeer. En ik ben er flauw van. Ik mis het zingen. Op televisie is weer de zoveelste herhaling van een talentenjacht bezig. Alleen maar hoogtepunten. Er staat een jonge vrouw de sterren van de hemel te zingen. Het is heerlijk om te horen. Ondanks het circus eromheen.

Er komt een jongen uit China langs, die piano speelt met zijn voeten! Hij heeft er ‘China’s got talent’ mee gewonnen! Wat een toeval toch weer….. Ik krijg ook altijd precies de inspiratie die ik nodig heb van het universum. 😉

images-42

pas op voor

Tijdens de leergang stembevrijding werkten we met archetypen. De onschuld, het weeskind, de zwerver of reiziger, de krijger, de altruïst, de magiër….. In ons allemaal huizen deze gedaanten. We worden stuk voor stuk onschuldig geboren. Kennen momenten van buitengesloten voelen. Alleen op de wereld. Zoeken onze eigen weg. Strijden. Delen…..

Uiteindelijk kom je dan uit bij je je innerlijke magiër. Of toverheks… En ben je dan klaar? Nee, dan begint het weer van voren af aan. Komen er opeens weer weeskindgeluiden uit je pen vloeien. In mijn geval dan. Of je gooit mensen de deur uit en vecht met spoorwegbeambten als een rasechte amazone. Je bent nooit klaar. Maar ook dat is een universeel principe. Niemand ontkomt daaraan.

images-43

practice, practice!

Nog lang en gelukkig leven is een volstrekt zinloos en onbereikbaar doel. Zolang je er nu niet bent en nu niet leeft in deze prachtige spiralende vortex met z’n eindeloze herhalingen, hou je jezelf er alleen maar mee voor de gek.

Nu ben ik heel moe en halfzacht. Een echte ME-dag. Frogs heeft het hondje meegenomen. Straks komt hij hem weer terugbrengen. Dan krijgt hij een lekker biertje van me en praten we over van alles en nog wat. Bijvoorbeeld zijn nieuwe project: Een internationale voordrachtwedstrijd. Heerlijk inspirerend!

Torus

De Zwarte Panter slaat toe. Heks wil geen muis in haar huis! Automobilist neemt risico’s: Voor de kat z’n viool. Goed beschouwd!

 

Rustdag in Huize Heks. Na een doeltreffende acupunctuurbehandeling heb ik werkelijk de hele middag geslapen. Maar wat een wonder: Mijn linkerarm laat zich weer aanraken! Mijn acupuncturist weet wat hij doet. Met vier luttele naalden zet hij de boel weer in beweging. Als bizar bijverschijnsel lopen er tranen uit mijn ooghoeken. Een heel plasje ligt er naast mijn hoofd tegen het einde van de subtiele marteling.

‘Heb je weer je drupnaalden gezet?’ vraag ik hem terwijl hij aan de naalden draait. Mysterieuze glimlach: ‘Als het eruit moet: Alleen maar goed’.

Op de terugweg zie ik een platgereden knalgeel speelgoedautootje langs de weg liggen. Even later ontsnap ik weer eens aan de dood, als een busje me meent te moeten inhalen op de drukke Stompwijkse weg. In een onoverzichtelijke bocht. Denk nu niet, dat ik heel zachtjes rijd. Je mag daar tachtig en dat rijd ik ook.

Tot aan mijn huis blijft het busje voor me rijden. ‘HEEZEN’ lees ik. De naam van de eigenaar staat er schaamteloos op.  Olympiaweg in Rotterdam. Het is weer een sterk staaltje van onnodig jezelf en anderen in gevaar brengen louter om voor de ander bij een stoplicht te staan!

Gisterenmiddag dook mijn zwarte panter op in de tuin van mijn buurvrouw. Ik had hem al dagen niet gezien en maakte me zorgen. Nu is dit monster voortdurend op pad, maar deze keer was het mis. Hij zat ergens vast. Ik voelde het aan mijn kattenradar…. En dat met die hitte! En de halve binnenstad op vakantie…..

Dus rondfietsen en roepen bij opslagruimtes en schuurtjes…. Dagenlang!

Zo snel als ik kon probeerde ik hem te pakken te krijgen. Hij liet zich niet verbakken. Ook typisch. Normaal gesproken is hij heel blij om me te zien. Eindelijk liep ik met een worstelend bakbeest in mijn armen mijn huis binnen. Ik sloot hem op in de slaapkamer en verwende hem met heerlijk eten en fris water. Hij viel er op aan. Terwijl ik hem aaide, voelde ik ribbetjes. Zijn enorme lijf had een jasje uitgedaan. Nu wist ik het zeker. Meneer had beslist minstens vijf nachten ergens vastgezeten.

Hij at en sliep en ’s avonds laat vond hij het mooi geweest. De zwarte ridder wilde weer op pad. Ook nu begon hij te worstelen in mijn armen. Maar eenmaal buiten kwam hij nog eens terug om uitgebreid kopjes te geven. ‘Je weet hoe ik ben, lieve Heks. Ik heb gewoon heel veel ruimte nodig. En vrijheid. Na zo’n gevangenschap moet ik even mijn gezicht laten zien in de buurt. Mijn territorium veilig stellen!’

Een paar uur later klinkt er een enorm kattengeschreeuw in de steeg. Tien krolse poezen bij elkaar kunnen nog niet tippen aan dit geluid. Ik steek mijn hoofd uit het raam en zie ThayThay op het dak naast met meekijken. De andere katten springen her en der in  raamkozijnen. Beneden zien we Ferguut aan komen stormen. Mauwend en grommend. Plotseling zie ik een kleine muis in zijn bek. Trots laat hij hem zien.

Speelt er even mee. “Kijk eens mooie Toverheks. Voor jou. Omdat ik zoveel van je hou!’ Hij smeekt me hem binnen te laten. Met veel misbaar. Heks heeft er geen oren naar. Haar maag draait om bij het zien van de arme muis. Ooit heb ik er eentje geprobeerd te redden. Laat ik er dit over zeggen: Die muis was genadiger af geweest zonder mijn ingrijpen.

zwarte kat

Mijn panter valt aan op zijn eten

Uiteindelijk weet ik hem duidelijk te maken, dat ik zijn gebaar zeer waardeer, maar dat het beter is niet met de buit binnen te komen. Hij verschanst zich in de binnentuin en heeft daar een klein feestmaal. Vermoed ik. Aan de geluiden te horen. Ook heb ik geen dode muis aan mijn voeteneind gevonden deze ochtend.

Mijn buren zijn blij met deze muizenvanger. Ik hou van hem met zijn hele kattennatuur. Maar ik hou ook van muisjes. Ze zien er zo lief uit. Behalve als ze in mijn voorraadlkast gaan wonen natuurlijk……

Zwarte kat

Even knuffelen en dan

INTERBEING: Weg met de illusie van het afgescheiden zelf. Heks is koekblik en koekblik is Heks. Lege accu schudt wakker….

Bloemschikles nonnen boeddhisme Plumvillage 2009

Heks geeft bloemschikles aan de nonnetjes:
De Bhoeddameier….

Met dit prachtige weer rijd ik bijna elke avond even met mijn varkentje naar het strand. Een stukje door de duinen lopen en daarna een balletje gooien in de golven. Ook gisteren waren we weer samen op pad. Onderweg schoot het door me heen, dat ik weer niet naar het buitenland ga dit jaar met mijn piepkuikenwagentje. Weer voor niks dat uitgebreide ANWB-lidmaatschap betaald…. Daarna is mijn hoofd weer leeg en fris. We genieten van een paar heerlijke uurtjes.

tent met altaar

Altaar in mijn oude piepkleine tentje

Landerig en zanderig komen we weer bij de auto. Ysbrandt springt achterin en ik steek de sleutel in het contact. ‘Prut’, zegt mijn koekblik. ‘Prot, plop, blop’. Daar kijk ik van op. Wat is dit?

Er volgt een dialogue intérieur:

‘Dit is een lege accu, Heks. Je hebt je lichten aan laten staan, kijk maar!’ “Huh? Dan gaat er toch een alarm af?” ‘Ja, maar je bent aan de andere kant uitgestapt, omdat je pal tegen duindoornstruiken staat geparkeerd.’ ” Dus dan doet dat alarm het niet? Of heb ik het gewoon niet gehoord? Ik kan me niet eens herinneren, dat ik die lichten heb aangedaan onderweg…..” ‘Slaapwandelgedrag, lieve Heks!’ Nou, ik ben direct weer helemaal klaarwakker!

Wachtend op de ANWB lees ik in het boek ‘Zwevend op een lotusblad’ van Mary Patterson, de yogalerares. Haar avonturen in Plumvillage, de kloostergemeenschap van Thich Nhat Hanh. De hopeloze vertaling valt me niet meer op. Ik ben gegrepen door haar belevenissen. Heel herkenbaar ook. Heks heeft al drie retraites in hetzelfde klooster uitgezeten. Op haar meditatiekussentje. Het is ongelofelijk goed om die ervaring in mezelf op te frissen merk ik.

Een soort ANWB voor mijn ziel. Verwarring, woede en frustratie hebben de accu leeg getrokken. Dit verslag van de wijze lessen van Thay is de vonk , die de motor weer opstart. Nu is het een kwestie van kilometers maken….. ‘Practice! Practice!’

Het duurt een eeuwigheid voordat de hulpdienst arriveert. De zon zakt achter de boulevard. Ik sta midden in het duin. Om me heen verdwijnen in sneltreinvaart alle andere auto’s. De inzittenden kijken me bevreemd aan. Wat doet die vrouw daar vredig lezend in de deuropening van haar auto? Met dat hondje aan haar voeten? Dan wordt het stil.

Bell in Plumvillage, lower Hamlet

Hier word je wel wakker van

Ik bel nog eens met het alarmnummer. Ja, ze zijn onderweg. Ze zijn me niet vergeten. Ik wacht en lees. En voel me eigenlijk helemaal ok. Alleen erg moe. Ja, ik lijk een beetje op mijn auto vandaag. De accu is aardig leeg.

Nonnen, Lower Hamlet, Plumvillage

Stralende nonnetjes

De ANWB arriveert en binnen vijf minuten ben ik onderweg naar huis. Ik rijdt om over Wassenaar en Warmond. Even lekker scheuren op de snelweg. Na een half uur vind ik het mooi geweest. Thuis gekomen ben ik te moe om te eten. Ik spoel het zout en zand van mijn lijf en stort in bed.

non, Plumvillage

Onze Nederlandse zuster, Sr. Lan Nghiem, True Orchid

Vandaag is het gelukkig niet te warm. Heks heeft een slechte dag, HPDP (Hier PIjn Daar PIjn). Ik kijk lekker naar de Tour en hou me verder gedeisd.

bloemschikken met nonnen in Plumvillage

Een gouden dag

Heks crashed een dagje. De batterij is leeg. Tijd om stil te staan en niets te doen. Behalve ademhalen dan….. Zo ZEN!

slapend poesje, kitten

Laatste momenten met m’n schatje thuis

Na het oversteken van de zee van Samsara, die vorige week plotseling mijn heksenleventje overspoelde ben ik kapot moe. Niet zo vreemd voor een MEpatiënt. Ons stresssysteem functioneert voor geen meter, dus alle zeilen moeten worden bijgezet als rampspoed zich aandient. Een enge film kan al lichamelijke naweeën opleveren. Daarom kijk ik meestal naar iets vrolijkers.

poesje, kitten

Het is een schoonheid

Vorige week heb ik drie keer vanuit een enorme oerkracht in mezelf m’n leven gered. Eerst mijn gevoelsleven uit de klauwen van een verward en angstig mens. Daarna mijn lichaam uit de harde handen van tien rigide spoorwegbeambten. En tenslotte letterlijk het leven van mij en m’n hondje voor de wielen van een slaapwandelende automobilist.

Genoeg om trots op te zijn, toch?

hond en vrouw

In haar nieuwe huis zijn alle voorbereidingen getroffen

Op de begrafenis van Moeders trof ik tot mijn schrik een duistere zuster uit mijn verleden. Het was me eigenlijk een raadsel, wat zij daar te zoeken had, vandaar mijn schrik. Deze vrouw, gelukkig geen genetische zuster overigens, heeft mij ooit genadeloos geprobeerd kapot te maken. En waarom? Haar man zat achter Heks aan. En hoewel ik daar niets van moest hebben, ik ben sowieso loyaal met mijn zusters, gaf ze mij de schuld.

Het was trouwens een lul van een kerel. Zatlap en slappe hap.

poes in tentje poes in tentje

KRABPAAL

Een klein poezenhuisje

Wat ze toen heeft gedaan tart elke verbeelding. Ze heeft aan de wieg gestaan ven een diep trauma van de Heks. Heeft ze er spijt van? Misschien enig inzicht verworven op haar levenspad? Welnee, zelfs tegenwoordig spuit ze gif over de Heks, waar ze maar kan. Als een grote met wrok vetgemeste kalkoen zat ze me op afstand vuil aan te kijken. ‘Saai’, dacht Heks. Niets nieuws onder de zon.

Je moet je gevechten kiezen uiteindelijk.

vrouw met poesje, kittenvrouw met poesje, kitten

Vandaag toch een beetje verdrietig. Afscheid van m’n katje. Het loslaten van een nieuwe liefde of wat het dan ook was. De gemene prutzuster, die als een luis in mijn pels alsmaar mijn pad blijft kruisen met haar ellendige verhalen. Enorme vermoeidheid. Ach ja, geluk en verdriet gaan vaak hand in hand. Kracht en kwetsbaarheid zijn beiden voelbaar, als twee kanten van dezelfde medaille….

vrouw met poesje, kitten

Het nieuwe vrouwtje is al helemaal verliefd op haar kleine meid

vrouw met poesje, kitten en hond

Ysbrandt neemt afscheid

Heks vecht met negen spoorwegbeambten en komt als winnaar uit de strijd. Niet zonder kleerscheuren echter.

tweeling

Heks en haar tweelingbroer

Vanmorgen verslaap ik me, dus te laat voor m’n prikken. Ik mag wat later komen, heel lief. Moeizaam kleed ik me aan. M’n linkerarm fladdert als een pijnlijk vogeltje in de weg. Heks is gewond. Ik ben gisterenavond letterlijk slaags geraakt met een legertje mannetjes in het blauw op Amsterdam Centraal.

Er was weer van alles mis met de dienstregeling, er werd aan het spoor gewerkt en elders was er weer eens iemand voor de trein gesprongen. Nergens werd het fatsoenlijk aangekondigd. Dus Heks stond op het verkeerde perron, toen ze er achter kwam, dat er nog een aller-allerlaatste trein zou vertrekken binnen een paar minuten aan de andere kant van het station.

Anders werd het via Utrecht, Den Haag en een bus hier of daar. Geen prettig vooruitzicht midden in de nacht. Ook was ik helemaal afgebrand, voelde me misselijk van moeheid en ziek. Dus op een holletjes door de stationshal met mijn fietsje. Weet je wat, ik doe een stukje op mijn fietsje, het is rustig, dus dat kan best.

knappe mensen in de opera

En de lieve vriendin van Fiederelsje

Plotseling werd ik hardhandig door een ambtenaar in functie van mijn fiets gerukt. Ok, het mag niet, ik ga wel lopen, ik moet die trein halen. ‘Nee, mevrouwtje, komt U maar eens mee, legitimatie!’ De man trok aan mijn arm en probeerde mijn fiets af te pakken. Heks gaf hem van katoen. Opeens sprongen er wel tien mannetjes van alle kanten in blauwe spoorwegpakjes bovenop het gebeuren.

Schreeuwend als een viswijf heb ik me van hen losgerukt. Hoe ze het godverdomme in hun hoofd halen om een vrouw alleen, midden in de nacht, niet de kans te geven veilig thuis te komen en dergelijke. Ze stonden raar te kijken, maar ik wist weg te komen en uiteindelijk op het nippertje mijn trein te halen.

Helaas heb ik er een hele pijnlijke arm aan over gehouden. Het was al niet veel, nadat ik een paar uur een boek moest vasthouden tijdens ons concert twee weken geleden. Maar nu ie ‘ie helemaal naar de kloten.

lachende mensen

Lekker grappen en grollen

Kijk, dit is nu weer zo’n typisch voorbeeld van de harde aanpak, die de heks vaak krijgt, terwijl ze in wezen een heel kwetsbaar wezen is. Die kerels vonden het maar wat leuk om zich op die opgetuigde vrouw met haar hoedje te storten. Sukkels.

Vanmorgen ook aan de dood ontsnapt, toen een vrouw zonder kijken opeens achteruit ging rijden met haar enorme SUV, richting Heks en haar hondje. Weer schreeuwen, op het laatste moment stopte ze.

‘Kijk uit je doppen, stomme taart’, riep ik. Ik kreeg bijval van een man, die het hele gebeuren had gadegeslagen. ‘Je hebt helemaal gelijk, Heks’, beaamde hij. De vrouw zat met een stomme koeienblik te roepen dat het haar speet. Ja, Mwoehoe. Gebruik je spiegels, domme koe.

Ach, Heksje is gewoon zo moe van alle tikken en klappen links en rechts. Wie komt er nu eens met een leuk verhaal? Iets brengen? Zonder dubbele agenda?

Fiederelsje kwam iets brengen gisteren. Een kaartje voor de opera. Samen met haar lieve vriendin. Het was geweldig! Mijn tweelingbroer en zijn lief waren er ook. Wat studiegenoten uit een ver verleden. En de voormalige koningin. Compleet met valhelm. Heks was helemaal in stijl gekleed, een mooi hoedje prijkte op mijn hoofd. Dus ik moet niet zo zeuren. Er is een handvol mensen, die me koestert. En daar moet ik het gewoon mee doen.

vrouw met hoedje

Ja, mooi hoedje hoor heks

Verder heb ik ontdekt, dat een grote bek opzetten effect sorteert. Je houdt er mensen mee van het vege lijf. Wel loop ik er zelf ook schade bij op. Kijk maar naar mijn arme linkerarm. Nu heb ik helemaal geen goede arm meer. M’n rechter is al jaren van het pad af. Ik doe veel met mijn linkerarm, zoals autorijden. Aankleden was al lastig, maar nu weer bijna onmogelijk.

Morgen naar mijn geweldige fysiotherapeut voor een martelbehandeling. En dan maar hopen, dat het bijtrekt…..

Muziek is toch zo helend. Ondanks de gewelddadige terugtocht en mijn gemolesteerde arm, heeft het me toch weer in de zachtheid van mijn hart gebracht. Na een paar dagen in de dichtgevroren vijver van mijn persoonlijke hel is het een ware zegen weer verbinding te voelen. Met alles en iedereen.

knappe lachende mensen

Nog even dan met z’n allen op de foto

Vandaag houd ik mijn gemak. Ik moet nodig een paar vervelende administratieve klusjes doen. Daar ga ik me maar een beetje op focussen. En een lekker soepje koken. Als m’n arm het toestaat…..

Orthopedische Fysiotherapie: Schreeuwen als een speenvarken, daarna ware verlichting…

ovenschotel met groenten en vis, witte wijn, provencaalse kruiden, hete paprikapoeder, knoflook,

KLAAR OM DE OVEN IN TE GAAN

In de loop van de middag heb ik een afspraak bij de fysiotherapeut. Ik ben blij, want ik heb een rare knie. En gezwommen, dus een beetje herstelwerkzaamheden zijn zeer gewenst.

‘Begin maar met die knie’, zeg ik tegen de man met de wonderhanden. Hij begint te porren en Heks schreeuwt. ‘Zijn ze al een beetje aan je gewend hier’?’ vraag ik. Hij is net een praktijk voor zichzelf begonnen. De buren zullen wel denken. Ik ben vast niet de enige schreeuwlelijk.

Systematisch maakt hij allerlei onderdelen van mijn lijf weer mobiel. Intussen kletsen we de oren van elkaars kop. En lachen wat af. Want deze Aziatische Hollander heeft een bizar gevoel voor humor. Helemaal in de lijn van Heks.

In mijn nek maakt hij de vastgebeukte whiplashwervels weer los. Het is of de gordijnen opengaan in mijn hoofd. Alles wordt licht en prettig. Dank je wel wonderman. Heks is weer als nieuw.

M’n knie blijft ondanks de behandeling knuppelen. Ik sjok met Ysbrandt door het bos. Thuis val ik in een diepe slaap. Maar ’s avonds kook ik de sterren van de hemel. Genoeg voor een heerlijk lang weekend!

ovenschotel met groenten en vis, witte wijn, provencaalse kruiden, hete paprikapoeder, knoflook,

EINDELIJK IS HET ZOVER….

Programma “Ik kan het niet alleen” zet ontspoorde weer op de rails. Ook weer opgelost. Mweuhh. Maakbaarheid versus er iets van maken.

‘Ik kan het niet alleen’ is op de televisie. In dit programma gaan vijfendertig mensen uit alle lagen van de maatschappij met iemand aan de slag, die volstrekt is vastgelopen in zijn of haar leven. De ontspoorde doet zijn tragische verhaal. De ouders en verdere familie komen aan het woord. Iedereen vindt van alles.

De 33-jarige jongeman in kwestie heeft Hodgkin overleefd. Hij woont sinds kort weer bij zijn ouders en heeft een klein baantje in de kinderopvang. Opvallend is zijn isolement. Tijdens zijn ziekte werd hij gesteund door zijn familie, maar nu is hij een blok aan hun been. Een bekend fenomeen.

tot last, aanstellen, zelf kunnen , weten niet half

Zo ga je je voelen

Op accute momenten in mijn ziektegeschiedenis, als ik op sterven na dood was bijvoorbeeld, stonden er echt mensen om mijn bed, maar de rest van de tijd moest ik toch maar een beetje zien. Als gekwakkel te lang duurt gaat het nieuwtje er vanaf. Chronisch zieken zijn de grootste zeurkousen, die er zijn in de ogen van velen….

Ook opvallend in de ‘je kunt het niet alleen-show’ is, dat er niet veel oog is voor de effecten van bestraling en chemo op de lange termijn. Iedereen vindt de man maar een futloos figuur, maar ik weet wel beter. Een vriend van mij heeft ook deze vreselijke ziekte overleefd en kampt dertig jaar later nog met extreme vermoeidheid tengevolge van de behandelingen. En hij heeft er een paar flinke operaties aan zijn hart aan overgehouden als toegift.

Hodgkin, de verschillende stadia

Rotziekte

Maar goed, je bent genezen verklaard en moet niet zo zeuren. Ga proberen een olympische zwemmedaille te halen of iets dergelijks. Dan ben je een vent. Maar niet zo lamzakken please.

Nu is Heks zelf een behoorlijk bikkeltje, maar je kunt geen ijzer met handen breken. Ooit ben ik na vijf jaar totale bedlegerigheid begonnen met twee keer twee uur in de week werken. De rest van de tijd lag ik weer in bed om bij te komen. Ik heb dit uiteindelijk kunnen uitbouwen naar veertig uur. Daar heb ik jaren over gedaan. Buiten die veertig uur lag ik gestrekt.

ME, CVS

Zoiets

Helaas werkte ik op een gegeven moment in een ziek gebouw. Een foute airco heeft me de das om gedaan. Als een parkietje in een kolenmijn was ik de eerste, die na deze in ons klimaat volstrekt overbodige luxe van haar stokje ging. En gezien mijn slecht functionerende immuniteit heb ik jarenlang gestrekt onder dat stokje gelegen. Nog net niet met de pootjes omhoog….

pootjes omhoog, insect

met de pootjes omhoog

In het TVprogramma is alles weer zo maakbaar als wat. Je kunt een succes van je leven maken. Je moet gewoon dit en dat doen: Opgelost!

De jongeman heeft,naar eigen zeggen, zo voor de camera, veel aan de adviezen van de groep. Aandacht is essentieel natuurlijk. Daar knapt iedereen van op! Hoe zal hij zich voelen als iedereen weer is opgehoepeld en zijn leven nog steeds rammelt?

Je kunt het inderdaad niet alleen, maar of een horde wildvreemden met uiteenlopende adviezen nu de oplossing is? Het levert leuke televisie op, goed voor de kijkcijfers.

Ik heb een hekel gekregen aan die maakbaarheidsverhalen. Wat een bullshit. Je kunt niet altijd alles doen wat je wilt doen, of worden wat je wilt worden. Tegen de klippen op. Het is ook een onzinnig streven. Want dan ben je het en dan valt het alsnog vies tegen. Vraag maar aan de burn -out -workaholic -junkies.

levenskunst in uitvoering

dag in dag uit

Ik hecht meer waarde aan er iets van maken. Gewoon je situatie omarmen en er mee leren leven. Dat vereist levenskunst. En kunst maakt, buiten jezelf, ook anderen gelukkig. In dit gedeelde geluk ben je, mooi meegenomen,  ook niet meer alleen. 😉