Categorie archief: zingen

Heks op pad met ontstemde Tampoera. Na liefdevolle behandeling stijgt de stemming. En weer aangetoond: Geen toon zonder boventoon!

Posted on by
Er zijn mannelijke en vrouwelijke Tampoera's

Er zijn mannelijke en vrouwelijke Tampoera’s

Maandagmorgen lig ik nog in coma, als de wekker gaat. Prikken halen. Hondje uitlaten. Daarna naar Barendrecht voor een zangles. Ik neem mijn Tampoera mee, want er is een snaar gebroken. Ook gaat mijn juf me leren met dat handige stemapparaatje om te gaan. Er zitten vreselijk veel knopjes op en de gebruiksaanwijzing is wel erg summier…..

Tampoera

Prachtig versierd

Ik kan de hoes niet vinden. Ik haal alles uit de kast, letterlijk. Mijn hele hal staat vol kisten en tassen. Ik wroet erin rond. Geen hoes. Later blijk ik er heel dichtbij te zijn geweest met mijn zoekende handen. Maar ik vertrek zonder hoes. Met Ysbrandt aan de ene hand,  de Tampoera balancerend op mijn schouder ondersteund met mijn andere hand en een zware tas met lesmateriaal om mijn lijf ga ik op zoek naar mijn auto. Ik kan em niet vinden.

Het begint te regenen. Ik sprint terug naar het portiek en parkeer mijn instrument in de hal. In de gietende regen ga ik op zoek naar mijn kanarie. Je kijkt er toch bepaald niet overheen! Twee straten verder ontwaar ik em achter een glasbak. Het is me intussen wel duidelijk: Whiplashhoofd werkt niet mee vandaag. Gelukkig kan ik de weg naar Barendrecht dromen. Door een gordijn van water kachel ik de stad uit.

Draadjes op een cruciale plek tussen brug en snaren doen een riedel van boventonen ontstaan......

Draadjes op een cruciale plek tussen brug en snaren

Onderweg zie ik mensen weer de raarste dingen doen met hun auto. Aan mijn bumper kleven, me van de weg proberen te duwen om daarna schielijk voor me in te voegen. Net niet op iemand, die daar al rijdt. Bijvoorbeeld.  Of zwabberend midden op de markering tussen twee rijbanen rijden, ook in slakkengang …. Laatste chauffeur zat te bellen.

Maar ik kom er! Heelhuids. Met mijn ontstemde Tampoera. ‘Wat is ‘ie smerig, Heks’, krijg ik als commentaar. Gegeneerd poets ik mijn schat schoon met een spons. Even lekker afdrogen…..Mijn lerares vernieuwt alle snaren en legt me uit, hoe ik het stemapparaat moet gebruiken. Appeltje, eitje.

boventonen

Riedel boventonen

We beginnen te zingen. Heks speelt op haar blije besnaarde kalebas. De boventonen riedelen hun harmonisch klankgordijn. Onze stemmen stijgen en dalen, kronkelen, glijden. Losjes geef ik me over aan dit heerlijke samenspel.

Na de les giet het zo verschrikkelijk, dat ik besluit Ysbrandt niet zijn gebruikelijk beloning, in de vorm van wandeling, te geven. We rijden linea recta terug naar Leiden. Daar is het gelukkig droog. Na nog een bezoek aan de huisarts, ME is hard werken, hou ik het helemaal voor gezien vandaag. De rest van deze dag is crashdag! En morgen ziet er in dat opzicht ook veelbelovend uit. Ha!

tampoera bespelen

Het stemmen is moeilijker dan het bespelen

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand, wie is de mooiste heks van het land???

Posted on by

Zeven kleine etensbakjes voor de katten en een grote voor de hond staan klaar op het aanrecht. (Ons enige recht, dames….. 🙂 ) Heks maakt eten klaar voor haar huisgenoten. Vanaf een rijdende broodplank wordt ze gadegeslagen door haar kattenfamilie. Ys houdt zich gedeisd op de achtergrond. Eindelijk loop ik dan door het huis met al die etensbakken. Enthousiast gevolgd door de belanghebbenden. Even later: Iedereen eet. Tevredenheid alom….

Ysbrandt heeft wel eens heel boos en indrukwekkend staan grommen naar zijn spiegelbeeld… Als pup!

In de keuken ruim ik de laatste spullen op en zie mezelf in de spiegel bezig. Ik kijk naar mezelf. Ik zie een stralende vrouw. Ik probeer te zien hoe ik me voel. De muizenissen in mijn hoofd op mijn gezicht uitgetekend. Al dat getob…. Ik zie het niet. Tegenover me staat een dochter van de Godin, een ongelofelijk lekker ding. Klaar om de wereld te veroveren.

knappe vrouw voor spiegel!

Jee, wat ben ik knap! Met al mijn ups en downs!

Hoe komt dat?

Laat ik er dit over zeggen: Zonet anderhalf uur met Tromvrouw getelefoneerd. Onze vakantie is aanstaande. In ons gesprek kwamen zoveel dingen voorbij. Een feest der herkenning. Allebei verheugen we ons op dit weekje weg. We giebelen bij voorbaat. Heks gaat natuurlijk flink uitpakken met haar voorbereidingen. Welke vreemde dingen gaan er nu weer mee? Badeendjes? Poppenkastpoppen? Schmink?

Ik houd jullie op de hoogte! Wordt vervolgd!

Tromvrouw roert haar toverstokje: Een vakantie wordt geboren….. Zon, zee, strand en goed gezelschap! Dolblije Dolfijnen dartelen in golven…

Posted on by

vakantie

Het is volop zomer! Joepie. Rond het middaguur haal ik Tromvrouw van het station. Na een heerlijke lunch Chez Sorcière gaan we met het hondje naar het strand. Wat een uitgelezen dagje voor deze toverheksjes! Onderweg komen we op het idee om samen op vakantie te gaan. Of eigenlijk gaat het weer precies zoals drie jaar geleden. Tromvrouw boekt een zangtrip met haar gezin en heks vliegt in haar kielzog mee!

We raken een beetje door het dolle van al deze plannen en springen als dartele dolfijnen door de golven. Het water is verrukkelijk en geen kwal te bekennen vandaag. Ysbrandt zwemt met ons mee. Zijn natte zeehondensnoet staat serieus. Hij voelt geen grond onder zijn poten en na een tijdje houdt hij het voor gezien en gaat onze spullen bewaken.

Lui liggen we een uurtje op het strand te kletsen. Daarna vinden we een goed plekje op een terras. Geluk zit in hele kleine dingen. Plezierig gezelschap bijvoorbeeld. Lekker samen zingen. “Goh”, zegt Steenvrouw, ‘Ik dacht dat die vakantie een redelijk brave week zou worden, maar met jou erbij wordt het een heel ander verhaal!’ We grijnzen ondeugend naar elkaar. We hebben intussen al heel wat zangavonturen beleefd. Dit wordt weer iets geheel anders. Een nieuwe ervaring.

Heks moet nu als de donder een plekje reserveren en alle dieren links en rechts onderbrengen. Of iemand in mijn huis uitnodigen. Ach, het zal wel lukken denk ik. Deze vakantie komt als geroepen. Even helemaal weg van mijn postzegelbestaan. Nieuwe energie opdoen voor de winter. Lekker creatief bezig zijn samen met m’n zielemaatje Tromvrouw. Het valt allemaal op z’n plek.

Enthousiasme is toch een fantastisch fenomeen. Echt warm lopen voor iets of iemand. Of zoals in mijn geval voor beiden. Tromvrouw en Heks hebben al vele stormen samen doorstaan. En evenzovele hoogtepunten gedeeld. En nu gaan we dus weer op avontuur.

Op het diepst van de nacht begint de dag. Een vogel zingt haar eerste lied. Liedje van verlangen. En Heks hoort dit deuntje zoemen. Tussen regels en rochels. Komt gulden reisje opdoemen.

Aan het eind van de middag zet ik mijn vriendin in Voorschoten af bij de boezemvriendin van haar overleden zuster. Eén van de stormen, die heeft gebeukt. Ze gaan lekker samen eten. Heks rijdt door een deel van haar geboortedorp, dat pas vijf jaar bestaat. Waar eens weilanden zich uitstrekten is nu een moderne wijk neergesmeten. Vol grote vreemde huizen en flats. Met een zekere Architectonische kwaliteit. Vijvers en lanen.

Op de terugweg kom ik door bekend gebied. De straat, waar Heks jarenlang pianoles had van Juffrouw Ensink. Ze woonde met haar vriendin, Juffrouw Lehnen,  in een huis vol piano’s, vleugels en sprookjesboeken. Als de dames de deur uitgingen hadden ze allebei een hoedje op. Ze deinsden niet terug voor model ‘Vliegende Schotel’. De dames zouden trots zijn op Heks en haar collectie vreemde hoeden. Vandaag had ik weer een mega exemplaar op mijn hoofd geplant. Ik knipoog naar het huis van de al lang overleden dames en breng een groet met mijn hoed.

zingen maakt blij

Thuis gekomen stuiter ik nog een beetje na van deze geweldige dag. Mijn haar zit vol zand. Ik ben zilt en plakkerig. Ysbrandt laat een complete zandbak vallen op de vloer van mijn woonkamer. Op mijn computer zoek ik de informatie over de aanstaande vakantie op. Nog veel te regelen en te organiseren. Het gaat vast lukken. Ik voel het aan mijn heksteroog……

Heks vecht met negen spoorwegbeambten en komt als winnaar uit de strijd. Niet zonder kleerscheuren echter.

Posted on by
tweeling

Heks en haar tweelingbroer

Vanmorgen verslaap ik me, dus te laat voor m’n prikken. Ik mag wat later komen, heel lief. Moeizaam kleed ik me aan. M’n linkerarm fladdert als een pijnlijk vogeltje in de weg. Heks is gewond. Ik ben gisterenavond letterlijk slaags geraakt met een legertje mannetjes in het blauw op Amsterdam Centraal.

Er was weer van alles mis met de dienstregeling, er werd aan het spoor gewerkt en elders was er weer eens iemand voor de trein gesprongen. Nergens werd het fatsoenlijk aangekondigd. Dus Heks stond op het verkeerde perron, toen ze er achter kwam, dat er nog een aller-allerlaatste trein zou vertrekken binnen een paar minuten aan de andere kant van het station.

Anders werd het via Utrecht, Den Haag en een bus hier of daar. Geen prettig vooruitzicht midden in de nacht. Ook was ik helemaal afgebrand, voelde me misselijk van moeheid en ziek. Dus op een holletjes door de stationshal met mijn fietsje. Weet je wat, ik doe een stukje op mijn fietsje, het is rustig, dus dat kan best.

knappe mensen in de opera

En de lieve vriendin van Fiederelsje

Plotseling werd ik hardhandig door een ambtenaar in functie van mijn fiets gerukt. Ok, het mag niet, ik ga wel lopen, ik moet die trein halen. ‘Nee, mevrouwtje, komt U maar eens mee, legitimatie!’ De man trok aan mijn arm en probeerde mijn fiets af te pakken. Heks gaf hem van katoen. Opeens sprongen er wel tien mannetjes van alle kanten in blauwe spoorwegpakjes bovenop het gebeuren.

Schreeuwend als een viswijf heb ik me van hen losgerukt. Hoe ze het godverdomme in hun hoofd halen om een vrouw alleen, midden in de nacht, niet de kans te geven veilig thuis te komen en dergelijke. Ze stonden raar te kijken, maar ik wist weg te komen en uiteindelijk op het nippertje mijn trein te halen.

Helaas heb ik er een hele pijnlijke arm aan over gehouden. Het was al niet veel, nadat ik een paar uur een boek moest vasthouden tijdens ons concert twee weken geleden. Maar nu ie ‘ie helemaal naar de kloten.

lachende mensen

Lekker grappen en grollen

Kijk, dit is nu weer zo’n typisch voorbeeld van de harde aanpak, die de heks vaak krijgt, terwijl ze in wezen een heel kwetsbaar wezen is. Die kerels vonden het maar wat leuk om zich op die opgetuigde vrouw met haar hoedje te storten. Sukkels.

Vanmorgen ook aan de dood ontsnapt, toen een vrouw zonder kijken opeens achteruit ging rijden met haar enorme SUV, richting Heks en haar hondje. Weer schreeuwen, op het laatste moment stopte ze.

‘Kijk uit je doppen, stomme taart’, riep ik. Ik kreeg bijval van een man, die het hele gebeuren had gadegeslagen. ‘Je hebt helemaal gelijk, Heks’, beaamde hij. De vrouw zat met een stomme koeienblik te roepen dat het haar speet. Ja, Mwoehoe. Gebruik je spiegels, domme koe.

Ach, Heksje is gewoon zo moe van alle tikken en klappen links en rechts. Wie komt er nu eens met een leuk verhaal? Iets brengen? Zonder dubbele agenda?

Fiederelsje kwam iets brengen gisteren. Een kaartje voor de opera. Samen met haar lieve vriendin. Het was geweldig! Mijn tweelingbroer en zijn lief waren er ook. Wat studiegenoten uit een ver verleden. En de voormalige koningin. Compleet met valhelm. Heks was helemaal in stijl gekleed, een mooi hoedje prijkte op mijn hoofd. Dus ik moet niet zo zeuren. Er is een handvol mensen, die me koestert. En daar moet ik het gewoon mee doen.

vrouw met hoedje

Ja, mooi hoedje hoor heks

Verder heb ik ontdekt, dat een grote bek opzetten effect sorteert. Je houdt er mensen mee van het vege lijf. Wel loop ik er zelf ook schade bij op. Kijk maar naar mijn arme linkerarm. Nu heb ik helemaal geen goede arm meer. M’n rechter is al jaren van het pad af. Ik doe veel met mijn linkerarm, zoals autorijden. Aankleden was al lastig, maar nu weer bijna onmogelijk.

Morgen naar mijn geweldige fysiotherapeut voor een martelbehandeling. En dan maar hopen, dat het bijtrekt…..

Muziek is toch zo helend. Ondanks de gewelddadige terugtocht en mijn gemolesteerde arm, heeft het me toch weer in de zachtheid van mijn hart gebracht. Na een paar dagen in de dichtgevroren vijver van mijn persoonlijke hel is het een ware zegen weer verbinding te voelen. Met alles en iedereen.

knappe lachende mensen

Nog even dan met z’n allen op de foto

Vandaag houd ik mijn gemak. Ik moet nodig een paar vervelende administratieve klusjes doen. Daar ga ik me maar een beetje op focussen. En een lekker soepje koken. Als m’n arm het toestaat…..

Moedertje Natuur pronkt stralend in haar bruidskleed, maar de bruiloftsgasten zitten binnen bij de kachel…. Behalve Heks en haar hondje!

Posted on by

sprookjesbos, lente, fluitekruid, allium, bloeien bos, boshyacintjes, bos, feeërieksprookjesbos, lente, fluitekruid, allium, bloeien bos, boshyacintjes, bos, feeërieksprookjesbos, lente, fluitekruid, allium, bloeien bos, boshyacintjes, bos, feeëriek

Supersnotpinksterweekend. Terwijl wij rillend bij de kachel zitten hult Moedertje Natuur zich in haar bruidskleed. Een vreemd voorjaar. Meestal lopen wij mensen gruizig hand in hand tussen al dat moois te zwijmelen. Nu staat onze Grote Moeder alleen in een druilerig bos klaar voor haar fotomoment….sprookjesbos, lente, fluitekruid, allium, bloeien bos, boshyacintjes, bos, feeëriek sprookjesbos, lente, fluitekruid, allium, bloeien bos, boshyacintjes, bos, feeëriek

Vanmorgen om vijf over elf schoot ik wakker uit een slaap zo diep als de dood. Verslapen!!!! Een half uur later zat ik in de auto richting Barendrecht met Ysbrandt. In de tussentijd had ik mezelf met sterke koffie terug het leven in gereanimeerd, acht katten en een hond te eten gegeven en mijn onwillige lijf in de kleren gehesen.

Eenmaal bij mijn zanglerares gingen mijn ogen langzaam echt open. Ik gooide nog wel een kop koffie over haar vloerkleed, onwillekeurig bewegende ledematen…. Maar het zingen ging lekker. Ondanks de vliegende en beroerde start.sprookjesbos, lente, fluitekruid, allium, bloeien bos, boshyacintjes, bos, feeërieksprookjesbos, lente, fluitekruid, allium, bloeien bos, boshyacintjes, bos, feeëriek, hondjesprookjesbos, lente, fluitekruid, allium, bloeien bos, boshyacintjes, bos, feeëriek, hondje

Ysbrand was gezellig mee en zat verwachtingsvol in de auto. Na de les wordt er altijd gewandeld. Zo ook vandaag. Ondanks al die regen. Daar heeft hij overigens een broertje dood aan.

De terugweg zat vol omwegen. Ongelukken en filevorming joegen me de polder in. Eenmaal in Leiden besloot ik Frogs op te halen. Hij had wel een lekker maaltje verdient na al die Bob-activiteiten!sprookjesbos, lente, fluitekruid, allium, bloeien bos, boshyacintjes, bos, feeëriek, hondje sprookjesbos, lente, fluitekruid, allium, bloeien bos, boshyacintjes, bos, feeëriek, hondje sprookjesbos, lente, fluitekruid, allium, bloeien bos, boshyacintjes, bos, feeëriek, hondje

En wat had ik voor hem in petto? Een heksenroti met alles erop en eraan. Heel veel lekkere hapjes vooraf. En eindeloze discussies gelardeerd met lachsalvo’s.

Vandaag was er weinig nodig om heks gelukkig te maken. Het gebeurde gewoon tussen de bedrijven door. Zoals het hoort…..:-)

Toch?

sprookjesbos, lente, fluitekruid, allium, bloeien bos, boshyacintjes, bos, feeëriek, hondje

sprookjesbos, lente, fluitekruid, allium, bloeien bos, boshyacintjes, bos, feeëriek, hondjesprookjesbos, lente, fluitekruid, allium, bloeien bos, boshyacintjes, bos, feeëriek, hondje

OLYMPUS DIGITAL CAMERAsprookjesbos, lente, fluitekruid, allium, bloeien bos, boshyacintjes, bos, feeëriek, hondjesprookjesbos, lente, fluitekruid, allium, bloeien bos, boshyacintjes, bos, feeëriek, hondjesprookjesbos, lente, fluitekruid, allium, bloeien bos, boshyacintjes, bos, feeëriek, hondjesprookjesbos, lente, fluitekruid, allium, bloeien bos, boshyacintjes, bos, feeëriek, hondje

Dronken droppies willen er één, Heks wil er één! Ysbrandt heeft er één….. Wie wil er nou niet zo’n reuzentong bij tijd en wijle?

Posted on by

Foto: Rik van Boeckel, hond Ysbrandt met enorme roze tongFoto: Rik van Boeckel, hond Ysbrandt met enorme roze tong

De mensen zijn positief gek in de kop, hoor ik op TV. Huh? Het gaat over een Friese voetbalclub.   Heks was ook beetje positief gek in de kop vandaag: met een beroerd lijf stembevrijden. Het werd van je sleur, sleep, sleur. En toch weer een hele speciale dag!

Afgelopen weekend fietste ik aan het begin van de avond met Ysbrandt dravend naast me door de stad. Hij had flink achter een balletje aangejaagd. Zijn tong hing op zijn tenen en sleepte nog net niet over de straat. Twee jongens rolden als een balletje de kroeg uit.’ Ik wil ook zo’n tong’, lalde de één. ‘Ja, lekkuh’, klonk de ander er achteraan.

Nou, Heks wil ook wel zo’n tong! Daar kwam ik vanmiddag achter, tijdens het zingen. Voor geheel andere doeleinden dan deze jongemannen vrees ik. Een enorme lel van een roze tong om tegen de wereld in het algemeen en mijn gekwakkel in het bijzonder uit te steken!   En ja, wie weet waar zo’n tong verder nog goed voor is, vraag maar aan die dronken droppies.

Alleen waar laat je em in ruststand?

Foto: Rik van Boeckel, hond Ysbrandt met enorme roze tongFoto: Rik van Boeckel, hond Ysbrandt met enorme roze tong

 

Foto: Rik van Boeckel

Chagrijn zit in de lucht deze lente… Gelukkig schuilt er genoeg tegengif in de kleine wonderen van mijn leventje!

Posted on by

heksen-12791heksen-12786

Aan het begin van de middag bevond de heks zich in Barendrecht voor een privéles Indiase zang. Bij binnenkomst deelde mijn lerares mee, dat ze strontchagrijnig was. Dat kwam goed uit, ik ook. Al drie dagen…. Scheldend en pissed off vervul ik mijn dagelijkse verondersteld therapeutisch werkzame taken. Ik breng het nauwelijks op. Toch is er genoeg moois te beleven. Zelfs voor een sippe heks.

zangers-en-zangeres-5331030

Het was overigens een heerlijke les, door al die passie heb ik werkelijk fantastisch rondgezonden! Een hele nieuwe Alaap, alsof het niets was…..

heksen-12783 heksen-12765 heksen-12820

Dinsdag kreeg ik een mysterieus pakje over de post. Erin bevond zich het halsbandje van Ferguut. Dezelfde, die ik hem had omgehangen vorig jaar met mijn adresgegevens. Op de envelop zag ik de afzender: Katman uit Nibbixwoud. De redder in nood van Ferguut. ’s Avonds sprak ik hem uitgebreid aan de telefoon.

katten-15022 heksen-12821 heksen-12780

Het bandje was gevonden door buurman Sjaak. Het lag onder zijn motor, de slaapplek van mijn monster. Naast het bandje lag een hele berg vogelveertjes. De panter lust wel een gevederde vriend. Hij heeft zich prima kunnen redden in de Hollandse poldernatuur.

panter

Ik red me wel….

“Weet je wat nu zo gek is’, Zei Katman, ‘Ik reed een keertje terug naar huis vanuit Amsterdam met de trein. Je rijdt dan door de weilanden. Het was een paar weken voordat die zwarte zwerver in Nibbixwoud opdook. Het had gesneeuwd en het land was wit.

katten-15151katten-15151katten-15151katten-15151katten-15151katten-15151

Opeens zag ik een enorme zwarte kat dwars door die witte wereld lopen. In the middle of nowhere. Hij viel natuurlijk enorm op.

Pas veel later, toen bleek, dat hij zo’n afstand had afgelegd, dacht ik: Zou hij het geweest zijn, de ridderpanter?’ Ja, bizar. Het zou kunnen. Gek genoeg heb ik steeds dat beeld op mijn netvlies als ik aan zijn grote rondreis denk. Het zou me niets verbazen, als het zo zou zijn. Het leven is vaak magisch. De werkelijkheid onwaarschijnlijk. Je verzint toch ook niet dat een ridderkat uiteindelijk opduikt in een ridderzaal?

heksen-12792

Jij ziet mij en

Volgens mij is hij in een vrachtwagen van expeditiebedrijf Smit meegelift naar Wormerveer en vandaar door de polders naar Nibbixwoud gelopen. Dus logistiek zou het ook kunnen…..

katten-15052

Af en toe relaxen onderweg….

Grappig is ook, dat Katman hem Grote Poes had genoemd, naar analogie van Grote Pier. Een Friese held, ook bekend en bemind in West Friesland. Net als Ferguut was de moeder van Grote Pier van adel, terwijl zijn vader een herenboer was….. Hij ontwikkelde zich echter tot piraat. “Een grote zwarte man met gloeiende ogen, gruwelijk op te zien!” Kwaaie Pier…..

katten-15180

Tja, identiteitscrisis avant la lettre

piraten-21548 piraten-21530 piraten-21526

Gisteren was ook geen verkeerde dag, ondanks mijn mopperige ondertoon. Ik kreeg mijn jeugdvriendin Bloem op kraamvisite. We zijn samen heerlijk op stap geweest. Bij Douglas hebben we ons half bewusteloos gesnoven aan de lekkere luchtjes, bij Ilias op de markt gesnoept van de heerlijkste lekkernijen en nog kunst en koffie in Galerie van de Vlist op de koop toe! Een puntgave middag. Later heb ik voor een weeshuis roti gemaakt. Dus ik kan weer weken eten!

heksen-12767 heksen-12772 heksen-12800

Ach, het chagrijn zal wel weer overwaaien. Intussen groeien de poesjes als kool! Het derde leuke bericht in deze blog. Ze beginnen te reageren op aanraking. Hun oogjes zitten op een kiertje. En daarnet  was ik getuige van de eerste stoeipartij tussen de twee hompiedompies. Dat zag er zo aandoenlijk uit.

katten-15054katten-15131katten-15060

Het embryonale is er echt af nu, hun vachtjes zijn dikker en hun lijfjes verdubbeld. Het gepiep is veranderd in een heel iel gemiauw. Ze gaan vast ook snorren binnenkort. Gelukkig heb ik morgen niet zoveel te doen en kan ik lekker met mijn hoofd boven de werpkist hangen. Het beste medicijn tegen chagrijn.

heksen-12769

katten-15097

heksen-12808-1heksen-12808-1

Heks bevrijdt stem: OFFER AAN DE GODEN…

Posted on by

zing mijn eigen lied

STEM-OFFER

Stem-offer

=

Ik offer

mijn slachtofferschap

op

aan de goden

misschien vallen er doden

–

eentje

voor de grap

–

ik heb

mijn ziel en zaligheid

rustig

thuis ontboden

is toch niet verboden

–

ontward

hard hart

–

wijd mijn leven

louter aan

vergaand vergeven

wil leven

beleven

–

verzacht

wachthart

 

KUNST IN HET LEIDSE HOUT. Gelukkig staat er steeds weer een nieuwe generatie kunstenaars te trappelen om ons wakker te schudden … KOMT DAT ZIEN !!!

Posted on by
van krokusjes

LENTEKUS

Vandaag heeft de heks verschrikkelijk uitgeslapen. Het was laat gisterenavond en ik was supermoe. Dat resulteert altijd in niet kunnen slapen gek genoeg. Vanmorgen heb ik me nog maar eens lekker omgedraaid….

uitdagend uitgestoken

MET HUN SAFFRANEN TONGETJES

Toen ik uiteindelijk het pand verliet om met Ysbrandt op stap te gaan scheen de zon. Het was prachtig stralend weer. Helemaal niet koud, ondanks de sneeuw hier en daar. Ik besloot naar het Leidse Hout te rijden, even dat varkentje achter een balletje laten rennen.

samenscholend

IN GROEPJES

kleurige fleurige stipjes

NEMEN ZE EEN HEEL VELD IN BESLAG

In mijn geliefde park werd ik verwelkomd door een veld stralende krokussen. Lekkere lentekusjes op een witte winterdag. Op m’n gemak slenterde ik over zompige paadjes, genietend van vogelgeluiden en andere tekenen van de terugkeer van het licht.

blies over dit veld

LAATSTE WITTE ADEM

ondanks sneeuw

HET IS NIET KOUD

TER NAGEDACHTENIS AAN

de Befbank

Op de Befbank ga ik lekker in het zonnetje zitten. Deze enorme houten bank is geschonken ter nagedachtenis aan een zekere B.F. Krantz.  De lokale hangjongeren hebben er een modern kunstwerk van gemaakt. En een extra initiaal aan de naam toegevoegd……..Ik gooi een balletje voor Ysbrandt. Die heeft ook de lente in zijn kop en springt vrolijk in de vijver. Na een tijdje is hij zo zwart als een tor. Hopelijk valt de meeste modder er onderweg af, want mijn huisje is net gisteren helemaal gedweild.

genoeg ruimte voor een hele schoolklas om rond te hangen

DE BEFBANK IS EEN WAAR KUNSTWERK

door zijn vaste bewoners

EVEN LATER IS DE BANK ALWEER BEZET

loopt uit

NIEUWE HEG

met natte voeten...

BOMENKRING

in het winterzonnetje

ER WORDT OOK LEKKER GEZWAMD

tussen dood blad

FLUORISERENDE KLEUREN

Er begint een jongen in de buurt rond te drentelen. Zodra ik de bank verlaat neemt hij mijn plek in en gaat verwoed zitten sms-en. Binnen 5 minuten scheuren van alle kanten jongens op brommers het pad op. De Befbank is hun favoriete hangplek.

Ysbrandt onderzoekt de situatie

WINKELWAGENS? HIER?

Op de terugweg naar de auto zie ik plotseling een paar winkelwagens staan. M’n eerste gedachte is, dat 1 van onze Leidse daklozen zijn heil heeft gezocht in dit vriendelijke bos. Dan zie ik een gedekte tafel staan tussen de bomen. Er zit een keurige jongeman aan de tafel met een bord eten en een gevuld wijnglas. Er omheen cirkelen nog een aantal heren en een dame. De man aan de tafel maakt een onverwachte beweging, ik schrik, glas breekt…

HUH

WAT STAAT DAAR NU?

INTERESTING....

ZIJN ZE AAN HET FILMEN?

 

 

een bosrestaurant !!

WT GEBEURT HIER?

ik schrik....BLOED!!!!

GLAS BREEKT

Klopt dit, klopt dat, HOE IS HET MET DIE VINGER?

REGISEUSSE SCHAT SITUATIE IN

THE SHOW MUST GO ON,: nieuwe opnames

NIEUWE INSTRUCTIES

De andere deelnemers aan wat een kunstproject blijkt te zijn, veranderen van positie. Er wordt gefilmd. De man aan de tafel likt zijn vingers af. Niet vanwege de sublieme maaltijd: Hij heeft zich gesneden aan het glas….

Intussen ben ik natuurlijk razend nieuwsgierig. Wat heb ik nu aan m’n hondenrondeneus hangen? Je beleeft toch ook altijd wel wat in dit wonderbos.

bier, bier, bier en lege pannen

WAT ZIT ER IN HET WINKELWAGENTJE?

studentikoze maaltijd

WAT AT DE GEWONDE MAN?

Het zijn studenten van de kunstacademie in Rotterdam. Enthousiast vertellen ze me wat hen tot deze actie heeft gedreven:  Het Filmfestival in Rotterdam en alle onbegrijpelijke dingen, die daar vertoond worden…. Dit bosrestaurant is ook onbegrijpelijk, maar wel tastbaar. Ik begrijp nog niet helemaal waar ze heen willen met hun verhaal, maar 1 ding is zeker. Hun performance heeft een sterk vervreemdend effect op me. Dus wat mij betreft is dit statement al helemaal geslaagd. Gelukkig beloven ze me aanvullende informatie te sturen en de link naar het uiteindelijk filmpje op Youtube. Dus daar zit ik naar uit te kijken.

De regiseusse geeft me haar gegevens. Ze heeft een hele leuke website.

ze gaan geconcentreerd verder

IK KIJK NOG EENS OM

de klus is geklaard

LATER ZIE IK HEN HET BOS UIT KOMEN

Even word ik teruggeworpen in de tijd. Ook ik heb aan de meest vreemde projecten meegewerkt in het verleden.  Zo was ik ooit Euredice in een diaserie, een medium uit het stenen beeldtijdperk. Ik liep hartje winter van top tot teen wit gesminckt blootsvoets in een zelfgemaakt lang wit nachthemd half bevroren over een oud kerkhof.

Achteraf een vreemde kledingkeuze voor deze Mythologische schone. Die liep vast niet in haar nachthemd door de onderwereld te dwalen. Zeker niet toen haar knappe lover  Orpheus  verscheen om haar terug te halen uit het dodenrijk. Haar geliefde was een vermaard zanger. Een soort Hazes van de Klassieke Oudheid. Hij kon zo mooi zingen, dat hij zelfs Hades, de god van de onderwereld wist te ontroeren… Zijn enige makke was nieuwsgierigheid en dat kwam hem duur te staan….

In onze versie was de held een lang breekbare slungel, die slechts met moeite mijn gestalte over het kerkhof zeulde. In zijn borstzak zat een flacon whisky tegen de kou. Bij elke onderbreking stak hij een sigaret op. Ik had meer weg van een verwilderde  wraakgodin met lange witte haren. Toen ik later zo door de stad naar huis fietste, met een winterjas erover, keek menigeen me bevreemd na…

Wel had ons verhaal een uniek einde, niet de held, maar Euredice keek achterom…. Waarom? Wie zal het zeggen…

Ook heb ik wel eens gespeeld in een eindexamenfilm van een filmacademie. Klusje voor een vriend van een vriend. Hiervoor moest ook ik aan een gedekte tafel zitten. In chique avondkleding als ik het me goed herinner. Het werd opgenomen in de gepensioneerde en vervallen sexbioscoop hier in Leiden.

Het ging geloof ik over verleiding, maar helemaal heb ik het nooit begrepen. De licht ranzige lokatie droeg in elk geval niet echt bij tot dit concept.  Aangezien de makers verzuimd hebben me een kopie te sturen, zal het altijd een mysterie blijven, waar ik nu eigenlijk aan heb meegewerkt.

Ik deed ook wel projecten, die ik wel begreep overigens… Zoals mijn kijkdozenperformance in de Waag in Leiden, begin jaren 80 van de vorige eeuw! Hiertoe had ik 10 kijkdozen vervaardigd met daarin objecten die refereerden aan leven en dood. Oplopend van de eerste met de meest dode elementen; een rat, een witte kruispoeder… Tot aan nummer tien. Daarin zat gouden regen en tuinkers herinner ik me. Ik werkte dus ook met geur.

Zelf zat ik in een enorme kijkdoos, half levend, half dood gegrimeerd. In een statistiek hield ik dan de keuze van de bezoekers bij. Een onderzoek naar het levensgevoel bij mijn publiek…

Wat heerlijk, dat er altijd weer nieuwe mensen opstaan, om tegendraadse kunstprojecten aan te gaan. Ik kijk uit naar het resultaat, ze zijn er nog aan bezig heb ik intussen vernomen. Zodra ik de link binnen heb zet ik hem onderaan dit verhaal.

 

ZINGEND DOOR HET LEVEN!!! Het scheelt enorm als je niet altijd griep hebt… EEN PLEIDOOI VOOR LDN.

Posted on by
Je raakt ook tijd kwijt als je reist...quantumgedachten

Onderweg is heerlijk zeg…

Het leuke van blogjes schrijven is, dat je het overal kunt doen.  Meestal zit ik in m’n bed, maar nu bevind ik me in de trein naar Amsterdam. Ik ga lekker zingen in het Koor  van X. Studenten van zijn leergangen mogen als extraatje voor niets meezingen in deze koren. Voorheen kreeg ik dat niet voor elkaar, maar sinds ik niet meer 8 keer per winter griep heb openen zich allerlei perspectieven voor me.

Sinds vorig voorjaar slik ik LDN, een middel, dat wordt ingezet in de verslavingszorg. Ik krijg het toegediend in een bijna homeopathische dosering. Het hecht zich aan neuroreceptoren en met die receptoren is nu net van alles mis bij de Dodelijk Vermoeiden. Bij deze medicatie hoort een ijzeren dieet. Geen soja, geen lactose, geen spinazie en geen gluten. Stofjes in dit voedsel hechten zich namelijk ook op deze receptoren, dus dan heb je niets aan het middel. Schimmelige types kunnen enorm beroerd worden tijdens de opbouwfase. Dat heb ik aan den lijve ondervonden. Na een hele winter griep kreeg ik ook nog eens hele zomer griep.

ziet er wel grappig uit!

Daar weet ik alles van…

Maar nu het goede nieuws: Ik heb deze winter nog maar 1 keer volledig onderuit gelegen! Ik kan me niet heugen, dat ik minder dan 8 keer per winter doodziek was. Winter betekende voortdurend 1 of ander ellendig virus de deur proberen te wijzen. Overleven en weinig te beleven tussen oktober en april. Vaak lag ik in de eindfase helemaal gestrekt met complicaties: Bronchitis, oorontsteking,ontstoken voorhoofdsholten …. Ik hoop dat de huidige tendens zich voortzet. Het scheelt enorm in levensvreugde.

Ik heb helaas niet meer energie gekregen en een heleboel andere dingen zijn nog steeds waardeloos. Zo heb ik eigenlijk altijd wel min of meer griep. Elke nacht is een zweterige koortsnacht en elke ochtend heb ik een zware kater. Daar hoef ik niet voor te drinken, dus dat scheelt weer. Maar het lukt me om mezelf te reanimeren en heel voorzichtig wat activiteiten in te plannen. Niet teveel, want dan gaat het mis. Dan laat ik alles vallen, krijg m’n ene been niet voor de andere met als bijverschijnsel Gilles de la Touretteachtig gescheld.

Vandaag is mijn nek weer eens goed onder handen genomen door Pieter. Hij is een orthopedisch fysiotherapeut met magische wonderhandjes. Meestal lig ik te krijsen als een speenvarken, want lekker is zijn behandeling niet, maar wel doeltreffend. Hopelijk gaat mijn hoofd het nu weer iets beter doen…Samen met zijn collega Jan-Hendrik de Tweede houdt hij me de laatste jaren in de lucht. Die twee vullen elkaar perfect aan…..Zonder hun niet aflatende inzet had ik altijd zo’n hoofd als vorige week. Ik moet er niet aan denken….Ah, Amsterdam Centraal, ik ga overstappen….

van ganser harte...

ZINGEN!!!

Het Koor vanavond was een feestje. Ik ben intussen weer thuis, in Leiden. M’n hoofd gonst van alle zang en gesprekken. Wat een heerlijke mensen tref ik toch altijd rondom X! Als blije planeten draaien wij om zijn zonnige zang. Ook vanavond kwam ik weer veel oude bekenden tegen van eerdere zangfestijnen. Het is heerlijk om samen de enorme ruimte te vullen met onze stemmen. Afstemmen, stembevrijden, instemmen….

waar we omheen cirkelen als dolle planeten...

Jan-Hendrik’s zonnige zang

Na de les werd ik getrakteerd op een heerlijk glas wijn door Winwin. Hem ken ik van stembevrijding in de Roos. Daar ging ook regelmatig het dak eraf…. Enthousiast kletsen we bij. Wat halen mensen toch allemaal overhoop? Wat leven we onze levens vaak meedogeloos intens…. Het is heerlijk toeven in de foyer van MuzyQ: Een komen en gaan van mensen met instrumenten op hun rug. Of interessante dreadlocks….

Aan het begin van de avond ontmoette ik twee dames in de lift met violen onder de arm. Ze gingen repeteren met een kamerorkest. Ze keken ook al zo gelukzalig! Iedereen kijkt hier blij! Het gebouw gonst van de muziekactiviteiten. Daar word je klaarblijkelijk gelukkig van….

Op de terugweg in de trein lange gesprekken gevoerd met Wijs. Of Wijsje…. We kregen allemaal leuke ideeën voor de toekomst. Een koor hier en daar, zingen zus en zo. Wat een creatieve ping pong!

Zo is mijn universum dan toch behoorlijk in beweging. Het ergste van Dodelijke Vermoeidheid en chronische griep is dat je in een stille moddersloot belandt. Ver van de levensstroom. Daar is geween en tandengeknars.

Liever zing ik zo’n avondje in dit heerlijke koor. Morgen ga ik weer! Maar dan in Haarlem….. Leve de LDN, het houdt me redelijk griepvrij deze winter!

dank iedereen wel

Dank dank