Vanmorgen even over achten staat het eerste mannetje op de stoep. Even later arriveert de loodgieter. Het water wordt afgesloten en de vloer in de hal afgedekt… Ik trek me terug in mijn slaapkamer om met koffie mezelf tot leven te wekken. De TV staat aan, maar soms versta ik er weinig van door de enorme herrie op de achtergrond. Tegels worden van muren gemept. De vloer wordt met veel kabaal verwijderd.
THAYTHAY GAAT OP ONDERZOEK UIT
Het kleinste kamertje van mijn huis wordt geheel ontmanteld. Tegen een uur of twee zijn ze klaar met deze eerste fase van deel twee van alweer een legendarisch rampzalige verbouwing door woningbouwvereniging Broddel. De vorige was een nieuwe keuken, daar heeft deze club drie maanden voor nodig gehad. Alles wat fout kon gaan ging mis. Eindeloos veel mannetjes heb ik toen over de vloer gehad. Vandaag ook alweer vier overigens….
WAT HEB IK NU AAN M’N SNOET HANGEN?
KNAPPE GOZER IS HET TOCH
MEER BELANGSTELLENDEN…
Tegen drie uur komt dan eindelijk het chemische toiletje, het lijkt nog het meest op een soort kattenbak. De dieren onderwerpen de werkzaamheden aan een grondig onderzoek. Ze hebben het er gewoon druk mee! Voor vandaag zit het er weer op. Ik ben kapot. en het is pas halverwege de middag.
NOG EEN KATTENBAK?
X komt het hondje halen voor een lange wandeling en ik ga lekker slapen. Ik moet de hele week nog overleven, dus rustig aan heks! Later eet ik nog een wortelsoepje met mijn kikkervriend, als hij een heel tevreden varkentje weer aflevert. We zijn beiden grieperig en daar is dit een heel doeltreffend recept voor.
IK DENK ER ZO HET MIJNE VAN
NU NOG EVEN KNUFFELEN GRAAG!
Bak 2 uien in ruim olijfolie, beetje Aman Prana omega happy delight olie, 4 teentjes knoflook, beetje citroenkerrie, kurkuma, anderhalve liter bouillon erbij, pond wortelen in stukken, scheutje hot-oil (geroosterde sesamolie met rode peper), citroenrasp en veeeeeel gember…. Koken en staafmixen. Heerlijk. Daar krijg je het weer warm van (gember, peper) en ook je lever krijgt een steuntje in de rug (kurkuma). Frogs fleurde helemaal op! In no time zat hij vanouds lekker op zijn praatstoel. En waar ging het over? Muziek natuurlijk….:-)
Gisterenavond werd ik getrakteerd op de sauna door mijn boezemvriendin Trui. Heerlijk! Stomen, dobberen in het zwembad, Finse sauna, schrikken als een ei in het dompelbad, kleuren-infrarood-geurensauna, bubbelen in frisse buitenlucht…… Intussen kletsen we eens goed bij. Al ruim dertig jaar delen we lief en leed. Trui heeft me nooit laten vallen toen ik ziek werd. Als enige zocht ze me in die verschrikkelijke eerste jaren wekelijks op. Vanzelfsprekend. Zonder morren.
YEP
De laatste dagen heb ik flink zitten schelden op het pikordegedrag van mijn mannelijke medemensen, maar vrouwen kunnen er ook wat van! Mijn vriendin vertelt een aantal griezelverhalen van vrouwelijke terreur in de kantoortuin….. Van je zusters moet je het soms ook echt niet hebben.
Ik heb vandaag zin in een vrolijke blog. Maar al direct bij het ontbijt krijg ik een natte dweil in mijn gezicht. Zo’n half jaar geleden ben ik lid geworden van een datingsite. Helaas heb ik nagelaten me op tijd af te melden, dus ik zit er nog even aan vast. Waarschijnlijk proberen ze me vanuit die club te motiveren mijn lidmaatschap te verlengen door mijn profiel naar voren te schuiven, want ik krijg bij voortduring flirts en brieven.
Jammer genoeg gaat mijn hart echt van geen enkel exemplaar sneller kloppen. Ik heb het prima naar mijn zin in mijn leven, dus ik ga echt niet zomaar iets overhoop halen. Ook heb ik niks met 25- of 70 jarigen. Of met iemand, die direct een massage voorstelt. En ga zo maar door.
KLEINE UITWENDIG GEDRAGEN HERSENEN
De heren hebben meestal heel veel met mijn uiterlijk, maar zodra ze lucht krijgen van mijn fysieke gesteldheid is de interesse over. Een heilloze weg dus en ik ben er klaar mee. Toch kan ik het niet laten om eventjes te kijken, wanneer ik een bericht binnen krijg. Zo ook gisterenavond.
Een bejaarde man, ver mijn maximale leeftijdsgrens voorbij, schreef me een briefje.”Vind je er heeeeeeeeeeeel leuk uitzien. Wil je meenemen naar een leuk restaurant om kennis te maken met jou. Waar en wanneer mag ik je komen ophalen? Hoor van jou? Kus, Dick” Ik bekeek z’n profiel, 45 foto’s van zichzelf, sommigen in beschonken toestand volgens mij. Totaal niet mijn type.
Ik schrijf altijd een vriendelijk briefje terug, uiteindelijk heeft iemand het lef getoond en de moeite genomen om me te benaderen! Maar ik was moe en besloot het tot de volgende ochtend uit te stellen. Hij had echter zijn conclusie al getrokken: “Nooit tevreden hé?? Zoek je een naald in de hooiberg en komt die langs dan pik je ‘m niet ff op. Zet je zonnenbril eens af misschien?? Fijne dag + kus, Dick”
Tja, zo maak je geen vrienden. Dat heb ik dan maar teruggeschreven. En hem geblokkeerd, de ouwe snoeper. Hij moet maar eens in de hooiberg van het bejaardenhuis rondneuzen met z’n naald. Het is overigens volstrekt niet uitgesloten, dat hij gewoon een getrouwde man is op zoek naar een avontuurtje. Gewend om zijn zin te krijgen. Een baby van 70.
young at heart
Vandaag ga ik er werk van maken om me af te melden bij die site, ik heb er genoeg van. Het doet me toch teveel denken aan een veemarkt. Ik snap gewoon niet dat mensen elkaar daar ontmoeten. Het schijnt voor te komen, maar dat zal wel eerder uitzondering zijn, dan regel…..
Met de huidige tendens in mijn leven van veel minder griep en daardoor vaker op de been, kom ik misschien gewoon weer eens iemand tegen. In de trein bijvoorbeeld. Of in de supermarkt. Bij het schap vergeten groenten…..
Vanmorgen werd ik vroeg wakker gebeld. Het was mijn advocaat over de whiplashellende. Ze begon me in te peperen, dat ik nergens op moest rekenen. Voor het ongeluk mankeerde ik ook al van alles, vandaar. Dus als je ziek zwak en misselijk bent mogen ze gewoon een BMW in je nek parkeren. Die auto raakte daarbij total loss, maar dat komt niet aan de orde. Wel loop ik het risico om voor allerlei kosten op te draaien als ik met een ander -beter- kantoor in zee ga…. Dreig, dreig!!
MAAR OOK EERSTE BOSANEMOON
De hele laatste week staat in het teken van grote mooie ervaringen en kutterig geneuzel. Want dat is het. Geleuterkoek om aansprakelijkheid te vermijden. Daar ben ik dan weer mooi klaar mee. Zucht.
NARCISSEN???
Vandaag had ik de hele dag de tijd om bij te komen van het Dhrupad Festival in Rasa te Utrecht. Deze culturele oase heeft dit hele gebeuren fantastisch gefaciliteerd. Zonder de gemotiveerde medewerkers was het nooit gerealiseerd…Het is wonderbaarlijk hoe dit levendige podium voor muziek en dans het hoofd boven water kan houden in deze tijden van kaalslag.
Zaterdagavond begon het met twee prachtige concerten. De heenreis was er 1 met hindernissen, leve de spoorwegen… Maar uiteindelijk schoof ik op het laatste moment de zaal binnen. Die zat stampvol. Op het podium was een verhoging met daarop een enorm Perzisch tapijt, dat baadde in het licht van vele lampen. Als op een magisch eilandje zaten daar de muzikanten met hun instrumenten: Surbahar, Vina, Tampoera en Pakhawaj in wisselende combinaties. De instrumenten zien er ook zo fantastisch uit.
Je hebt mannelijke en vrouwelijke Tampoera’s!!
Zelf heb ik een Tampoera. Dat is een kalebas met een enorme steel met snaren. Prachtig bewerkt en beschilderd. Door op een cruciale plek tussen de snaren en de brug op de kast van de kalebas een touwtje te klemmen, onstaat er bij het bespelen een riedel van boventonen. Het moeilijkste van Tampoera spelen is het stemmen. Ben je zelf niet in de stemming, dan is het bijna onmogelijk. Op het festival heb ik echter een stemapparaatje op de kop getikt. Voor de ontstemde dagen…
RUDRA VINA
PAKHAWAJ
SURBAHAR
Mijn lerares beet het spits af met haar Dhrupad duo. Ze zongen de sterren van de hemel, begeleidt op de Pakhawaj. Dat is een hele bijzondere trommelachtige. Mijn studiegenoot en percussie-nerd Meiske legde het me uit: Aan weerszijden zit een vel. Aan de ene kant produceert dit geluid, dat zich verhoudt tot klinkers. De andere kant vertegenwoordigt medeklinkers. Door combinaties van deze twee te maken kun je de trommel laten praten…..
VROLIJKE NOOT OP PAKHAWAJ
De Vina is een waanzinnig instrument. Het heeft twee enorme kalebasbollen met daartussen een brug met snaren. Ustad Zia Mohiuddin Dagar toverde er de meest intrigrerende geluiden uit. Soms laag en licht loeiend, dan weer virtuoos.
VINA, MET PASSIE BESPEELD
Na deze vliegende start moest ik me naar huis haasten. Er wachtte me een drukke zondag en een hele korte nachtrust. Helaas kreeg ik het aan de stok met iemand bij het loket van de spoorwegen. Er was iets mis met mijn kortingskaart bleek op de heenreis. Na aankomst in Utrecht probeerde ik 1 en ander te regelen bij het loket. Een gemelijk vrouwtje maakte er een potje van en ik besloot eerst maar naar het concert te gaan.
Toen ik later terug kwam werd ze echt pissig. Vraag me niet waarom. Ze weigerde stomweg om me te helpen, want ze had het te druk. Ze keek me vinnig aan met haar armen over elkaar en ging nog net niet uit haar neus zitten eten…. Toen ik de hal weer inliep werd ik door een sloeberige slungel uitgescholden voor Beatrix…Ik had die enorme bontmuts op. Het geeft toch weer te denken….
Gelukkig vond de heks drie mannetjes in uniformen. Zij hebben het probleem opgelost. Maar ik had wel mijn trein gemist…. Dus wachten op de volgende. Die kwam maar niet. Vier conducteurtjes in blauwe pakjes stonden te roken en te lachen. Na een kwartier werd er toch maar eens gebeld door 1 van hen.
De trein stond op een ander perron… Er volgde nog een wachttijd voor vertrek, want ja, het spoor was bezet….
MASTERCLASS
Dus na een heel kort nachtje en een ochtendwandeling met de hond zat ik suizebollend van de slaap alweer in de trein naar Utrecht. Om 11 uur begon de masterclass van Ustad Zia Fariduddin Dagar en Pandit Nirmalya Dey. Voor het podium lagen als in duizend en 1 nacht Perzische tapijten met kussens. Even later lagen de tapijten buiten, nog net niet zelf weggevlogen. Er had zich een kolonie motten in gehuisvest. Alle commotie en activiteit, die dit met zich meebracht zorgde voor een opperbeste lacherige sfeer. Er werd flink gestofzuigd en eindelijk zaten we dan verwachtingsvol op onze schone kussens.
COMPOSITIE INSTUDEREN
RITME KLAPPEN
Ustad begon saregam met ons te zingen, een equivalent van ons doremi. Deze indrukwekkende oude baas laat iemand gerust een jaar lang alleen maar AAAA zingen. Totdat het goed klinkt. Dus het was heel wat, dat we wat meer mochten. Zijn leerling Pandit studeerde vervolgens een stukje compositie van een niet te zingen raga met ons in. We glibberden over glijtonen en verslikten ons in alle verhoogde en verlaagde tonen, raakten de weg kwijt in een labyrinth van mogelijkheden: Niets zat op z’n plek in dit concept. Zo kregen we een lesje bescheidenheid. Ga eerst maar eens een jaar AAAA zingen en kom dan terug…
Een muzikaal eiland
Onder de middag bekeek ik de film over het leven van Ustad. Wat een prachtige man, wat zong hij geweldig. Ik begon me steeds meer te verheugen op het laatste concert van de dag.
Maar eerst werden we getrakteerd op Pandit Pushparaj Koshti, de maestro van de Surbaha. Een altversie van de sitar. Weer zo’n lekkere moeder aarde kalebas. Ik had intussen zo’n slaap, dat ik in een soort trance naar het concert luisterde.
DE MUZIEK ONTSTAAT TER PLEKKE BINNEN DE MOGELIJKHEDEN VAN DE RAGA
Plotseling was ik klaarwakker. Er ging beroering door de uitverkochte zaal. De maestro der maestro’s beklom rustig het podium. Zijn leerling Pandit zette zich naast hem. Marianne zat achter hem en speelde Tampoera. Op Pakawaj was een man aan het spelen, waar je al vrolijk van werd bij de aanblik alleen al. Maar ik kan zijn naam nergens vinden.
LANGZAAM KOMT ZIJN STEM OP GANG
Instrumenten worden gestemd en dan begint Ustad met de Alaap. Raspend en piepend komt zijn stem op gang. Afgewisseld door het jonge vitale stemgeluid van zijn leerling. Maar gaandeweg het concert wordt zijn stem warm en ik wordt gegrepen door een diepe emotie. Het is of mijn borstkas zich opent en al dat geluid vult een hart, dat groter is dan mijn hart. Mijn hele torso stroomt vol, stroomt over. Tranen vloeien onophoudelijk, totdat ik weer moet lachen op de percussionist.
EEN EERBETOON AAN DEZE MAN
Na afloop is iedereen ontroerd en opgetogen over dit geweldige eerbetoon aan deze tachtigjarige man. Ik ben zo dankbaar en blij, dat ik hem heb horen zingen. Deze keer verliep de terugreis vlekkeloos. Ik zat met drie andere dhrupadmeisje de hele weg terug te giebelen en na te genieten.
Vandaag was het rustdag. Even bij Tanneke Tovervrouw op de thee geweest. Ik had alle stukjes, die ik over haar heb geschreven uitgedraaid en een boekje gemaakt. Ze heeft geen computer…. Daar was ze erg mee in haar schik.
In het bos vanmiddag zag ik allemaal tekenen van de naderende lente. De eerste bollen steken hun neusje alweer uit de dorre grond.
Hoogtepunten en dieptepunten. Het hoort er allemaal bij. Maar van eerste word ik blij 😉
In vroeger tijden ging een beroep over van vader op zoon. Of van moeder op dochter. Dat waren wel ongeveer de mogelijkheden. Dus was je vader een molenaar, groot kans, dat jij daar dan ook een klap van kreeg. Had je een vroedvrouw als moeder, dan werd je automatisch een heksje. Binnen sommige beroepen kon je wel degelijk carrière maken. Zat je bijvoorbeeld bij een gilde, een soort prehistorische beroepsvereniging, dan had je de mogelijkheid het tot meester te schoppen.
Koningshuizen hielden hun beroep binnenshuis door veel onderling te trouwen. Er sijpelde wel eens wat relatief vers blauw bloed naar binnen via de hoge adel. En veel koninklijk bloed het gemene volk in door vorstelijk vreemdgaan. Maar tot op de dag van vandaag gaat dit beroep over van geslacht op geslacht. Wel emancipatoir is het gegeven, dat het van vader op dochter kon overgaan en van moeder op zoon…..
Het is tijd voor verandering! Gelijke kansen voor iedereen! Van krantenmeisje tot koningin! Ik moet toegeven, dat dit beroep me meer iets lijkt voor een vrouw. Of een zeer vrouwelijke man. Historisch waren onze Vaders des Vaderlands vaak rondneukende konijnen. Kijk de geschiedenis er maar op na…Lodewijk, de broer van Napoleon Bonaparte was een aantal jaren koning van ons land. Hij kwam er eerlijk voor uit tijdens een toespraak in Deventer, die hij begon met de legendarische woorden: ” Ik, uw Konijn”.
Konijn Lodewijk Napoleon
Tegenwoordig zijn we dol op televisieprogramma’s waar mensen in no time worden klaargestoomd voor popstar, super model, topchef en meer schier onbereikbare posities. Er is intussen een leger aan coaches in de ether. Dat schept mogelijkheden voor mijn programma.
Ik stel een open inschrijving voor. Loop je privé al graag met een tiara op je hoofd en wuif je naar elke voorbijganger? Meld je aan! Heb je al eens een lintje ergens doorgeknipt en smaakte dat naar meer? Schrijf je in! Heb je een kleurtje en wil je kleur op de troon? Geef je op! Heb je een passie voor buitenaardse hoeden en vind je het geen punt om voor lul te lopen? Je bent al door de eerste ronde!
Het programma kan mooi gebruik maken van de expertise van Beatrix. Ik zie een masterclass troonrede lezen voor me, gegeven door Hare Majesteit. Een staatsbezoek met geheimzinnige opdrachten voor de aspiranten. Het mag ook wel een zeker ‘Wie is de Mol? “-gehalte hebben. Dit om de deelnemers vertrouwd te maken met het gekonkel aan het hof,,,,
Bemoeienis met kabinetsformaties is van de baan, dus er hoeft geen selectie te zijn op vooropleiding. Wel moeten de kandidaten naar een etiquetteschool om de ruige randjes weg te slijpen. Die instituten hebben intussen door allerlei reality programma’s de nodige ervaring opgedaan met het omtoveren van de ontaarde pubermeisjes in echte dames. Dus een koningin kweken moet geen probleem zijn.
Een belangrijk onderdeel is de marathon handjes schudden langs de A4. Hierbij wordt het Nederlandse volk intens betrokken. Mensen kunnen langs de kant gaan staan, hun hand ter beschikking stellen en dan via een sms een stem uitbrengen…
Elke ronde vallen er deelnemers af natuurlijk. Ze verdwijnen weer in het gemene volk. Ze worden weer algemeen.
Tot slot volgt dan de meesterproef: De laatste zeer speciale kanshebbers krijgen een ellendig privébericht te horen, leugentje voor de kijkcijfers. Vervolgens moeten ze toch een geënsceneerde koninginnedag glimlachend, met een hete aardappel in de keel en oprechte aandacht voor hun onderdanen volbrengen.
Hiertoe wordt dan een Zeeuws dorp (Hoezo Zeeuws? Vanwege de aardappel, ik zie sponsormogelijkheden! ) omgetoverd tot een zaklopende oranje oase. Hoewel, oranje? We kunnen er natuurlijk best eens een nieuw kleurtje tegenaan gooien….
Deze meesterproef heeft onze huidige koningin natuurlijk als geen ander volbracht. Het zal nog moeilijk worden voor de deelnemers om daar aan te tippen.
Dus het wordt een hele klus voor de coaches… Gordon, Gerard, Patty, Angela en wat er verder allemaal rondzwemt in die glibberige glijvijver…Maak de borstjes maar nat! Hoewel, Patty en Gerard willen waarschijnlijk zelf een gooi doen naar de titel…
De winnaar mag op de troon. Wordt het een fiasco, dan zoeken we gewoon verse gegadigden. En begint het circus opnieuw… (Kijkcijfers!) Talent zat, dacht ik zo. Ik ken al een paar hele goeie kandidaten. Helaas is 1 van de besten deze week overleden…
De heks ziet er weinig in voor zichzelf, behalve de hoeden natuurlijk. Ze hoopt slechts op een koninklijk salaris, als het format aanslaat.
Maxima mag natuurlijk gewoon meedoen. Ze is zeker niet kansloos!
Gisterenavond viel ik met laptop op schoot en TV keihard aan in slaap. Rond half 3 kwam ik geheel gekleed weer bij mijn positieven. Alle lichten waren aan, verwarming stond te loeien, ovenschotel pruttelde in de oven….. Dit Doornroosje had zich geprikt aan teveel actie.
DROMEN OVER WAT IK ZOU MOETEN DOEN
Het is enorm verleidelijk om me in allerlei activiteiten te storten, maar de man met de houten hamer staat me achter elke deur op te wachten. Doseren is het woord en dat blijft verrekte moeilijk. Het is nooit helemaal duidelijk waar mijn grens ligt. De ene dag krijg ik hevige spierpijn van een trap beklimmen. Een andere dag maak ik een lekkere wandeling met Ysbrandt: Niets aan de hand.
ZZZZZZZZZZzzzzzzz
Zolang ik flink bij die grens uit de buurt blijf, gaat het redelijk. Het gewone gepruttel en gerommel in mijn lijf. Een soort chronische griep. Ook niet fijn hoor.
Ik moet natuurlijk niet gaan schaatsen of kamperen. Dat krijg ik gigantisch op mijn brood. Zo zit mijn rug en nek en schouderpartij in een hopeloze knoop, na mijn escapades van vorige week. Maar heb ik er spijt van? Nee. Het was heerlijk om heel eventjes een heel klein beetje te ruiken aan het mooie winterweer.
Vermoeid en versteend
Gisteren is de zoon van Steenvrouw begonnen met de afronding van een verbouwing van mijn werkkamer. Dit project loopt al ruim anderhalf jaar. De oorspronkelijk klusser, de vriend van mijn Chinese vriendin, raakte uit beeld. Na een half jaar zag ik de troep niet meer, heel gek. Je went aan alles…..
De laatste tijd echter, met ook nog een totaal geruïneerd toilet, wordt het steeds lastiger om er omheen te kijken. Heerlijk dat er beweging in komt. Ondanks de drukte en enorme vermoeidheid, die het teweeg brengt.
Zo kan ik nu eindelijk gordijnen ophangen, die ik anderhalf jaar geleden heb laten maken: Er hangt nu een rails! Lang leve de zoon van Steenvrouw. Hij is lief, sterk, handig, werkt hard en ruimt netjes de bijkomende rotzooi weer op!
Over een paar weken beginnen ze opnieuw met het toilet. Dan komen er weer hordes mannetjes hier over de vloer. Het gaat iets meer dan een week in beslag nemen. In de praktijk betekent dat waarschijnlijk drie weken. Ik ken mijn pappenheimers.
Als alle verbouwingen voorbij zijn
Oh, wat zal ik blij zijn als het allemaal achter de rug is. Een vriendin van me zat me laatst door te zagen, dat ik moest gaan verhuizen. De huizenmarkt is zo gunstig, ik moest maar eens iets kopen…. Wat bezielt mensen toch, dat ze me almaar aan het verhuizen willen zetten? Willen ze me dood hebben? Verhuizen is extreem vermoeiend. Zelf krijg ik geen klap voor elkaar. Hulp is zeer gelimiteerd, kijk maar naar deze verbouwing….
Ik ga nog liever hemelen, dan hoef je niets in te pakken en mee te nemen. Behalve je goeie gedrag en daar heb ik maar weinig van….Het allerliefst blijf ik hier in mijn lekkere appartement midden in mijn geliefde Leiden. Het is eindelijk helemaal naar mijn zin. En bijna af…. Nog eventjes doorbijten….
Ziek zijn is natuurlijk heel vervelend. Je gaat naar de dokter en die verzint dan iets om je te helpen genezen. Of dokter stuurt je door naar een specialist. Je slikt wat of laat je opensnijden. Of je gaat een ander medisch traject in.
Voor de Dodelijk Vermoeiden is er geen soelaas. Wij zijn officieel psychiatrisch patiënt in onze bananenrepubliek van een kikkerland, maar kunnen door de bank genomen niet tegen de daarbijbehorende medicatie. Dat is op zich alweer opmerkelijk, misschien toch geen goede diagnose?
Overigens is mijn geest het meest gezonde aspect van mijn wezen, springlevend en bepaald niet verward. In Noorwegen worden de Dodelijk Vermoeiden tegenwoordig met chemotherapie behandeld. Resultaat: 70 % wordt beter. Tegenover 10% in de controlegroep. Dat roept om de term waar statistici van houden: Significant verschil !!!!!
Hier is ons enige houvast voedingssupplementen en een straf dieet. Van het geld, dat ik daaraan heb uitgegeven had ik een villa kunnen laten bouwen. Met verwarmd zwembad! Maar als ik mezelf niet dagelijks had volgepompt met al die middelen, dan was ik waarschijnlijk al beschimmeld en weggerot voor ik daarin een duik had kunnen nemen.
Ik slik tegenwoordig een hele zware magische pijnstiller, het werkt beter dan morfine. Het is ontwikkeld door een Italiaanse arts en ze heeft hiervoor de Nobelprijs ontvangen. Maar het is officieel een voedingssuplement, want het is een lichaamseigen stof. Dus niet giftig! Geen bijverschijnselen. Mijn maag brandt niet weg. Ik ben niet high, zoals bij de morfine, die ik daarvoor slikte. Zonder dit middel is het alsof ik de hele dag met mijn vingers in het stopcontact zit….. Het is verschrikkelijk duur en ik moet het zelf betalen…..Maar ik heb het ervoor over.
In Europa wil de politiek ons echter liever aan de opiaten en andere verslavende medicijnen, waar de farmaceutische boevenbende lekker aan kan verdienen. De supermarkten liggen vol voedsel, waar het sterkste gestel nog doodziek van wordt bij regelmatig gebruik. Alles is vergeven van suiker en kleurgeursmeurstoffen. De insulinefabrikanten zijn in januari heel blij, ze hebben er na de feestdagen weer veel nieuwe klantjes bij!
Ook de psychiatry houdt zichzelf aardig in stand door het voorschrijven van verslavende medicatie. Bijverschijnsel van antidepressiva is suïcide, je bent dan wel van je depressie af. En je omgeving ook. Zo lost de psychiatrie op onnavolgbare wijze het overschot aan patiënten op. Zoals een psychiater eens tegen me zei, toen ik hem aansprak op dit verschijnsel: ‘Ja, daar raken we mensen op kwijt’. Het is niet strafbaar, om daar mensen op kwijt te raken. Er wordt nooit een psychater vervolgd, hoeveel hij ook experimenteert op zijn geesteszieken. Deze monddood gemaakte groep klaagt hen in elk geval niet aan. Al helemaal niet na hun suïcide….
Ook dit jaar zullen er weer veel pijnpatiënten overlijden aan de gevolgen van een maagbloeding veroorzaakt door pijnstillers. Of ze raken volledig verslaafd aan morfine, een harddrug. Vorig jaar op de pijnpoli hebben ze het met geprobeerd aan te smeren, het zou NIET verslavend zijn! Haha, wat een leugenaars.
mensen met chronische pijn
au au au
Helaas is er een kans, dat over enige tijd alle kruiden en voedingssuplementen en ook homeopatische middelen verboden zijn. Het zijn GEVAARLIJKE middelen. Dus een beetje lavendel op je hoofdkussen om lekker te slapen: VERBODEN!! ILLEGAAL!!! RAZZIA…..
Dit kan dan echt niet meer…
Dit is natuurlijk een volstrekt belachelijke ontwikkeling. Voor je het weet worden er weer brandstapels opgetast om ons, hekjes, op te verbranden… De hele farmaceutische industrie had niet bestaan zonder onze voormoeders! Alle medicijnen zijn voortgekomen uit de kruidenleer. Men heeft slechts de werkzame bestanddelen geïsoleerd, zodat ze sterker werken en ook veel bijverschijnselen geven. Waar je dan ook weer iets tegen kunt voorschrijven…..
Daarom is het zo belangrijk om onze stem te verheffen tegen deze ontwikkeling. Als je nog wilt genieten van een kruidentheetje of lavendelflesje in de toekomst: Teken dan deze petitie. Als is het alleen maar voor de Dodelijk Vermoeiden, opdat ze zichzelf in stand, overeind en in leven kunnen houden met al deze middelen.
recepten van de toverheks 
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.