Categorie archief: ME, Fibriomyalgie, Whiplash, CVS, RSI

Een mens mankeert wel eens wat….

Singer zanger meesterzangers

Posted on by

Vandaag dan eindelijk een nieuwe agenda aangeschaft. Alle lesdagen van Indiase zang, Stembevrijding  en repetities van het Koorproject, waar ik in ga zingen naast elkaar gelegd. En het past! De data kronkelen op gepaste afstand om elkaar heen in mijn nieuwe tijdschema. Het jaar is nu echt begonnen. Het zingt me galmend tegemoet.

Misschien overmoedig om maar te denken, dat ik dit allemaal kan volbrengen. Het is niet uitgesloten, dat ik een groot deel mis vanwege virussen en ander tuig. Maar ik ben een bikkeltje. Vaak weet ik toch mijn energie om de afspraken heen zo te organiseren en vooral sparen, dat ik toch acte de présence weet te geven. Voorwaar geen kleinigheid.

Maar ik krijg ook energie van al dat zingen. Vrolijke bubbels in mijn buik en liedjes in mijn hoofd. Dat maakt de pampusdagen draaglijk. En ik maak ook weer eens wat mee….

swingend zingen

LEKKER ZINGEN

Jaren geleden begon het te kriebelen, ik wilde iets gaan doen. Een opleiding. Om uit het kleine kringetje te komen, waar ik door mijn fysiek in was beland. Ik zocht iets voor een vriendin op internet, maar vond een opleiding voor mezelf. Adem, zang en boventonen. Dat leek me wel wat. Het woord adem zag ik min of meer over het hoofd. Zingen wilde ik. En boventonen had ik al eens een beetje verkend en dat smaakte naar meer. Ik heb op die opleiding een hele leuke tijd gehad, maar uiteindelijk was het voornamelijk adem, wat de klok sloeg. Na 2 jaar besloot ik er een punt achter te zetten en op zoek te gaan, naar …. Ja, naar wat? In elk geval zingen….

boem boem

met trommelvrouw

Die zomer ging ik met mijn boventoonvriendin Trommelvrouw, haar clan en Frogs naar Frankrijk.  Trommelvrouw had wat onderzoek gedaan op internet naar een leuke zangvakantie en had iets gevonden in Ecolony. Dat is een leefgemeenschap op idealistische grondslag. Ik moet zeggen, het is er werkelijk schitterend. Paradijselijk. Maar, natuurlijk een maar… er zijn wel erg veel regeltjes, waar je je aan moet houden. Bijvoorbeeld stilte om 10 uur ’s avonds. Ik raakte direct in de problemen, toen ik om 5 over 10 met een kapotte uitlaat het terrein opknalde. Alsof er een vliegtuig landde…

Een jongeman met schapekrulletjes en geitensokken behandelde me daarna extra streng, mocht dit niet en dat niet. Hij heeft me dagenlang achtervolgd. Mag geen koffie drinken uit soepkop, mag hier niet parkeren, daar niet tandenpoetsen of dit of dat. Gelukkig nam hij afstand, toen Frogs na een paar dagen met een auto vol met trommels en zijn enorme trommelbiceps arriveerde.

boemboem

Trommeldetrommel

Trommelvrouw en ik waren echter gekomen voor een cursus stembevrijding van Jan-Hendrik Veenkamp. En we vielen met onze neus in de boter! Wat was het leuk. Ook Frogs en Jan-Hendrik hadden een klik, de trommels kwamen uit de auto en we hadden oerwoudachtige jamsessies.

Na die week wist ik 1 ding zeker, ik wilde in de leer bij Jan-Hendrik. Trommelvrouw had daar ook wel oren naar. Er was 1 probleem. Hij had geen opleiding voorhanden.

je zingt vals, schat... wat? luister naar je eige

En nog meer

Dus zijn Trommelvrouw en ik hem flink onder druk gaan zetten, zeuren en zagen, totdat hij een half jaar later de leergang: Hero within startte. Met als leidraad het boek met dezelfde titel van Carol Pearson. Dat was een heerlijke en ook leerzame tijd. En nu komt daar dan weer een vervolg op. Wat een feest.

Stembevrijding, zingen vanuit je ziel, met je hele lichaam en ook gewoon net waar je zin in hebt. Dat is me op het lijf geschreven. Wat is er heerlijker, dan met Jan-Hendrik op de piano helemaal in je stem te gaan en er alles uit te halen. Het is niet speciaal bedoeld om mooi te zingen, dat kan juist een enorme belemmering zijn. Het is misschien wel het idee, dat het perfect moet zijn, waarvan je je bevrijdt. Maar gek genoeg klinkt het vaak prachtig, als iemand met eigen authentieke stem begint te zingen.

Singer

zanger

meesterzangers

Hans Sachs

heeft Hans Sachs geen Singermasjien

waarom heeft Hans Sachs geen Singer

Hans Sachs heeft recht op een Singer

Hans Sachs moet een Singer hebben

Jawel

dat is zijn recht

Recht door zee

Leve Hans Sachs

Hans Sachs heeft gelijk

hij heeft recht op…….

uit:

Paul van Ostaijen

Huldegedicht aan Singer

Een mooie hulde aan een hele andere zanger door een dichter met eigen authentieke stemgeluid.

Morgen trap ik af met een repetitie van het Koorproject. Dat doe ik samen met mijn vriendin Roos. Wij hebben al veel zangavonturen samen beleefd, de boventonen en stembevrijding. En een eerder koorproject.

Maar nu ga ik lekker bij Frogs eten, Couscous. Het varkentje zit al bij hem, ze zijn er samen op uit geweest.  Dus had ik een middag vrij. Om alles op een rijtje te zetten en te zien, dat het kan!

Wie zingt er nou een toontje lager?

ZO

MIJN KLEIN MAGISCH WONDERHONDJE

Posted on by
naast de stoel, altijd in de buurt

Mijn trouwe hondje

Vanavond met Steenvrouw bij Pappa gegeten. Dat was ook leuk voor Ysbrandt, want de vrouw lag al weer 2 dagen gestrekt. Slapend of met een half oog TV kijkend in bed. En daar is natuurlijk niks aan voor een hondje. Die wil lekker op stap en dingen beleven. Van alles ruiken vooral. Buiten is het een geurenparadijs voor hem. Binnen heeft hij het wel geroken op een gegeven moment.

ik ben iets op het spoor...

neus achterna

Ysbrandt gaat ontzettend graag mee naar Pappa, als ik onderweg zijn naam laat vallen gaat mijn hondje er als een haas vandoor. Ja, naar PAPPA!!! Hij heeft daar een maand gelogeerd afgelopen zomer. Binnen een paar dagen had dat varkentje al voor elkaar, dat er altijd iemand thuis bleef, anders ging hij heel hard blaffen. Iets wat hij thuis nooit doet. Maar het was voor hem natuurlijk veel gezelliger zo, dus liet hij hen in de waan, dat hij niet alleen kon zijn….

Ik wist hier allemaal niets van. Pappa en zijn zoon gunden mij een zorgeloze tijd en hebben het verzwegen. Wat een schatten! Het was voor hen heel vervelend en Ysbrandt heeft natuurlijk enorm zijn eigen glazen ingegooid wat betreft logeerpartijen, maar ik moest er toch om lachen achteraf. Wat een uitgekookt hondje…

nu ruik ik toch iets interessants hier binnen

Voetjevrijen

Op zulke slappehapdagen ben ik maar wat blij met mijn hondje. Af en toe duikt hij op aan het voeteneind en komt dan even voetjevrijen. Met 2 poten op het bed. Meer mag niet. Als ik er dan eindelijk eens uitkom, is hij hartstikke blij. Een enthousiaste begroeting volgt, alsof ik weet ik waar geweest ben. Ik hijs me in vesten en jassen en we gaan erop uit….

Dus voor hem is het afzien, zo’n uitgeputte baas, maar mij houdt hij juist op de rails. Ik ben gedwongen toch enigszins minimaal te bewegen. Buiten, in de natuur. En dat is ook iets heel goeds van Ysbrandt. Hij neemt me mee bossen en duinen in. We struinen over het strand. Hij zwemt in een meertje. We spelen met een balletje in een park….Hij verbindt me met moedertje aarde.

daarmee kan ik heel goed snuffelen.....

Ik heb echt een grote neus….

Alweer 8 jaren woont hij hier. Lange jaren, hondenjaren. Van een puppy is het een ballenbijtend monster en uiteindelijk een wijze volwassen hond geworden. Slim ook. Laat hem maar schuiven.

Nu ligt hij geduldig aan het voeteneinde van mijn bed, op de grond, te wachten. Op een nachtelijke wandeling en daaropvolgend iets lekkers….

Straks loop ik een laatste rondje

met mijn kleine wonderhondje

daarna heeft hij nog 1 wens

een lekker stinkend staafje pens…

Ja, je moet er iets voor overhebben. Een rommelig huis, pens en ander stinkend voer. Elke dag uitlaten… Maar dan heb je ook de beste vriend, een viervoetige, die je je kunt wensen. Met grote zachte flaporen als je geluk hebt…

Ik wil op stap

Hallo daar, vrouw, kom je er nog een keertje uit?

Pieter Pik voor al uw zaad…….

Terzijde

maagdenpalm zet ook zaad…

Er is een kwestie, die me bezighoudt. Dat gaat over het verschijnsel zaad, maar dan zaad in het plantenrijk. Dat dierlijk en menselijk zaad mannelijk zijn lijkt me evident. Het wordt duidelijk geproduceerd door mannelijke vertegenwoordigers van betreffende species.

Maar bij planten ligt dat anders. Je kent het verhaal vast wel, huh, wie niet, van bloemetjes en bijtjes. Hoe zo’n bijtje een beetje stuifmeel aan zijn pootjes krijgt, terwijl ze lekker nectar zit op te zuigen. Bijtjes die dat doen zijn altijd dames, de mannetjes heten darren, dat heeft geen arbeidzame connotatie toch? Zit niet te darren…

Maar goed, de damesbij is blij met die nectar en vliegt richting volgende rooftocht. Zodra ze het stampertje van een bloem raakt, geeft ze stuifmeel af. Gek ook weer, dat zo’n vrouwelijk aspect van de bloem nu juist weer stampertje heet….

Dan gebeurt er van alles in die bloem en ze zet zaad.

En volgens mij is dat een verkeerde benaming voor wat ze zet. Wij zetten koffie en thee, en als er een onbeschermd stampertje in de buurt komt dragen we vrucht. Maar wij, dames,  zetten geen zaad.

Gelden er in het plantenrijk dan andere regels? Kijk naar het stampertje.. Of is hier sprake van invloeden van het patriarchaat? En is het stampertje daar ook aan te wijten? Wordt dat hele prachtige proces opeens toegeschreven aan het mannelijke?

Ik ben opgegroeid in een tuiincentrumfamilie, wij verkochten zaad. Het best verkocht het zaad van Pieter Pik en Zonen. Die zonen onderstreepten al het persoonlijk succes van zijn zaad.Hij had zijn naam privé al lang veranderd, maar voor zijn product was het de beste reclame ooit….

Dus voor hem zou het ontzettend zuur zijn, als er een betere benaming kwam. Toch zit ik me af te vragen, welk woord de lading zou dekken. Vrucht is natuurlijk al bezet door vruchten. Misschien een geheel nieuw woord?

Ik ben er nog niet uit. Ook zal het nog een hele klus zijn om zo’n woord te implementeren in de taal. In mijn studie had ik ooit het vak sociolinguïstiek en daar heb ik van onthouden, dat taalveranderingen zich sociaal vaak van hoog naar laag bewegen. Met andere woorden: Iedereen aapt de aardappels in de kelen na.  En zo sijpelt een taalverandering langzaam door de sociale hiërarchie van de maatschappij. Dus ik zou het beste kunnen beginnen bij de koningin bijvoorbeeld. Ik weet niet of ik haar warm krijg voor de kwestie.

Een andere benadering is via HipHop. De straattaal doet via dit medium een opgang in het Algemeen Beschaafd Nederlands. De huidige sociolinguïstiek zal wel bol staan van dit fenomeen.

Ik kan Frogs eens vragen er een rap over te schrijven, wie weet slaat het nieuwe woord dan aan.

Maar eerst maar eens een goed woord bedenken. Ik nodig je uit om mee te denken. Ik hou jullie op de hoogte van de resultaten!

Ach ja, wat heerlijk om zo te zemelen, terwijl ik lig te klapperen van de griep. Het kan ook de koorts zijn hoor, die me aanzet tot dit gemijmer. Op de achtergrond staat de tv aan, Trinny en Suzanna nemen mensen onder handen, letterlijk, ze knijpen in borsten en billen. Ze kraken de slachtoffers eerst enorm af en dan lappen ze hun eigenwaarde weer helemaal op met een extreme makeover.

Er wordt geknipt en gekapt, hippe outfits aangemeten en nog een flinke laag verf aangebracht. En echt, wat een verschil! Iedereen blij, het geknijp wordt grif vergeven.

Het is waar, als je goed voor jezelf zorgt voel je je beter. Als je haar maar goed zit. Het oog wil ook wat. Maar aan mijn eigen gezicht is vandaag niet veel te redden. Ik blijf lekker binnen.Steenvrouw komt Ysbrandt uitlaten. En ze haalt een pak hondenvoer. De schat.

Er is nog veel meer te vertellen over namen in het plantenrijk. Er bestaan hele wonderlijke plantennamen, die ook weer te denken geven. Ik zal een tipje van de sluier oplichten: Erecta Pili, heb ik eens gezien in een botanische tuin in Schotland. Helaas is het plantje zo klein ( ! ), ik heb er geen goede afbeelding van gevonden…Of wat dacht je van de Vingerplant, deze laatste heeft zijn weg gevonden naar menig huishouden in de wilde jaren 60.

De vingervlugge vaste versie gewoon in een voortuintje

De heks ligt gestrekt

Posted on by

Afbeelding

Ook liggend kun je mediteren…..

Wat was ik toch weer gaar vandaag, helemaal gesloopt. Ik weet natuurlijk wel, dat ik altijd een prijs betaal voor een leuke dag, maar echt wennen doet het nooit.

Nu zou je denken, dat Dodelijk Vermoeiden in elk geval heel lekker slapen, maar niets is minder waar. Het vraagt een enorme berg pilletjes, trucjes en geduld om mij te laten inslapen. Vooral na zo’n drukke dag. Ik ben dan te moe om te slapen. Bedekt met een laagje zwaktezweet lig ik naar de TV te luisteren en zak af en toe een uurtje weg. Ook dit went nooit helemaal.

Vanmorgen kwam mijn thuiszorg alweer om 9 uur. Ik heb een geweldige hulp en daar ben ik heeeeeeeeel blij mee, dat is wel eens anders geweest.

Vorig jaar had ik een vrouw hier rondlopen, die heel druk was, de kantjes eraf liep en als klap op de vuurpijl mijn kledingkast leeg stal. Althans , ze maakte een goed begin. Pas nadat 50 van mijn mooiste kledingstukken waren verdwenen, kreeg ik het in de gaten. Ik had een hersenschudding en 7 zware griepaanvallen achter elkaar, dus ik lette niet goed op. Dat kreeg ik ook steeds te horen van de betreffende organisatie, Activite, alsof het aan mezelf lag. Belachelijk, maar men geeft nu eenmaal graag iemand de schuld.

Die vrouw was gewoon zo, ze deed dat bij iedereen bleek later. Er werden een aantal maanden later 250 (!) gouden en zilveren sieraden van haar cliënten (ouderen en kwetsbare zieken, demente bejaarden, die hadden zeker ook niet goed opgelet…) bij haar thuis geconfiskeerd…

Maar kreeg de heks haar kleding terug? Nee, de zaak was geseponeerd, ja huh? Wel heeft het de krant gehaald, maar ook daar kwam ik er niet best vanaf. Ik had nu eenmaal niet voor niets thuiszorg…Frustrerend, grrrrr.

Uiteindelijk vermaak ik mezelf maar door me voor te stellen, dat ze die kleding draagt: Zij heeft dezelfde maat als ik, maar komt qua lengte niet verder dan mijn navel. Het moet er ongelofelijk grappig uitzien……

Misschien draagt ze de jurken overdwars?

Na zoiets is het wel even lastig om weer opnieuw je vertrouwen in iemand te stellen. Maar een nieuwe piepkleine thuiszorg organisatie bracht uitkomst. Alles is hier veel prettiger georganiseerd en ik heb de beste hulp, die je je kunt wensen. Als ik helemaal groggy ben, zoals vandaag, gaat ze vrolijk aan de slag en tegen de tijd, dat ik weer enigszins aanspreekbaar ben, heeft mijn huis een metamorfose ondergaan.  Op betere dagen doe ik de spek-en-bonenklusjes.

Ook was het vandaag weer prikdag. Eerst mijn shots bij de huisarts en toen nog dryneedling door mijn fysiotherapeut. Dan stopt hij een naald in een triggerpunt in spieren en hopla, de boel schiet uit de knoop. Wonderlijk. Maar niet lekker.

Om het een beetje goed te maken heeft hij toen ook maar eens goed die Gordiaanse knoop, mijn  rug, gemassseerd. En m’n schouder getaped, kan ik zwemmen, zonder dat ‘ie uit de kom valt. Ik lijk wel zo’n lappenpop, waar je steeds weer opnieuw de armen en benen aan moet bevestigen.

Maar ik zit weer in elkaar. Alleen roert zich de eerste wintergriep, dus ik sta op stand by. Voor vanavond mijn eetafspraak afgebeld, even helemaal niks…

Afbeelding

De ene dag voel ik me zoals het ene kuikentje en dan weer zoals de ander…..

Ik zit in mijn aantekeningenboek van afgelopen zomer in Plumvillage te kijken. Thay heeft ooit iets gezegd over karma en dat was nu eens het eerste zinnige, wat ik over dat onderwerp gehoord heb! Maar ik kan het niet vinden. Ik vind wel bijvoorbeeld het volgende:

Pijn is onvermijdelijk, lijden is optioneel.

Laat de 2e pijl, de pijl die je zelf afschiet, je niet treffen….

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Volgens Thay is ons lijden gemaakt van niet-lijden elementen, zodoende kun je door je eigen lijden te verlichten de wereld helpen….

Mooi.

Afbeelding

Ik blader wat door mijn boek, vol tekeningen en schilderijen. Mijn manier om al die wijsheid te verteren tot iets behapbaars. Het was een heftige reis en eigenlijk gekkenwerk met mijn huidige constitutie. Maar wat een rijkdom kom ik tegen in mijn aantekeningen. Het was al die moeite echt waard. Zo.

Wrahahahaha !!!

Afbeelding

Dhrupadbabes are the best!!!!!!

Posted on by

Vandaag was een heerlijke dag tot nu toe. En dat ondanks het feit, dat ik er een paar uur over heb gedaan om terug te rijden uit Barendrecht! Het was weer zover: Iedereen was om 6 uur rond Rotterdam aan het rijden, stapvoets wel te verstaan…..

In een klein huisje aan de Bakkersdijk, echt zo’n dijkhuisje, woont mijn lerares Indiase zang met haar gezin. Het is daar heerlijk toeven. Ik -en velen met mij- voel me er thuis. De kat heet Koetje en ziet er precies zo uit als wijlen mijn superkat Koe. Dus dat is ook al zo fijn.

Eens in de maand komen hier een aantal dames bijeen, uit alle windstreken, zelfs uit het buitenland, om zich te bekwamen in Dhrupad. Een klassieke Indiase zangstijl. We studeren raga’s in, doen allerlei stemoefeningen, klappen vreemdsoortige ritme’s en lachen ook nog bij voortduring.

Tussen de middag krijgen we een werkelijk heerlijke Indiase maaltijd met pittige pickles. Klaargemaakt door haar man, een geweldige kok. Zodat we nog mooier gaan zingen van geluk.

‘ s Morgens beginnen we met een uur A zingen, zo laag mogelijk. Ik heb de stembanden van een travestiet, dus ik brom dat het een lieve lust is. Eigenlijk is dit al het hoogtepunt van de dag, moeilijk te begrijpen natuurlijk. Wat is daar nu aan te beleven, een uur AAAAAAA? Wie A zingt moet ook B zingen? Waar gaat dit over?

In India begint elke dag zo voor de zangers/(/essen ook tegenwoordig). Tijdens het opkomen van de zon. Dat is dus best vroeg, niks voor mij op dagelijkse basis. Toch is het een geweldige ervaring en ook nog eens heel goed voor je stem. En voor allerlei heksige dingen, chacra’s en cloaca’s en dergelijke.

Mijn lerares doet het elke dag, behalve als ze eens een keer geen zin heeft….

Vorig jaar was 1 van de dames zwanger, haar toegezongen buik groeide gedurende het schooljaar tot enorme omvang. En in de zomer werd Emma, onze Dhrupadbaby geboren: een engeltje!!!!

Nu is zij er elke keer bij, vandaag was ze intens bezig om haar voeten te ontdekken. En ons Wat een wakker meisje zit ons daar te bestuderen!

Ik had me voor de gelegenheid verkleed als kerstbal, glitterjurk, glitterrok en giltterlegging….Emma vond het prachtig!!!! Wat een genot om zo’n klein mensje de glitterwereld te zien ontdekken…..

Het is een heerlijke groep meiden, 1 van de dames was gekleed als sneeuwbal, dus ik heb echt geestverwanten getroffen….

In de loop van de middag komt de man van mijn lerares ons de ritme’s leren. De hele benadering in Indiase zang is anders. Een toon is geen punt, maar een ruimte. Ritmes zijn geen hoempa, hoempa of hoempapa, hoempapa. Het zijn bouwwerken met accenten, woorden en hoog en laag.

Ik zal een link naar de site van mijn lerares in elkaar knutselen, dan kunnen je het zelf eens horen.

Na jaren een beetje Indiaas zingen,- ja, ik zeg expres een beetje, want in India gaat het er heel anders aan toe, daar heerst een zwaar regime in deze tak van sport, – begint het te dagen in het oosten. Mijn geest omvat langzaam het totaal andere concept van deze manier van zingen. Je zingt de weg en niet het doel. Of zoals mijn juf het zo mooi zegt: ‘Zing niet als een ezel, Iii Oink, Iii Oink. Verbinden, rond zingen!!!!”

Een toon als ruimte. Waar je in kunt bewegen met je stem. Niet een doel, dat je moet bereiken, maar een reis, die je onderneemt en beleeft!

Ja, ik ben weer helemaal opgeladen en blij. Alleen mijn lijf niet. Dat zit hier waarschijnlijk over 2 uur nog in deze stoel. M’n Tens apparaat (soort uitwendige pijnstiller) draait op volle toeren. Te moe om te eten, dus eerst uitrusten. Maar er staat nog iets klaar, dus later wordt er wel gegeten. Zo ben ik dan ook wel weer. Goed zorgen voor dit heksje. Zeker na zo’n dag.

Varkentje ligt tevreden in zijn mandje, hij is bij zijn oppas geweest. Daar is hij vast goed verwend met mooie wandelingen. Hij ligt voor pampus.

Het vee is gevoerd. De stad is stil. Je zult niet geloven hoe stil het kan zijn in de binnenstad. Ik ken menig boer met meer geluidsoverlast. Van vliegtuigen of landwegen.

Maar hier is het heel stil. Een stilte, waar al die muziek van vandaag in na klinkt. Ook gelach hoor ik. En gekraai! van dhrupadbaby……..

leve de dood

Posted on by

Hoe zou het zijn

om dood te zijn

geen lichaam meer

dus ook geen pijn…

Maar rusten eeuwig

wat een straf

niks te beleven

in zo’n graf

de kerk zal toch niet

over alles liegen

ik hoop op vleugeltjes

en vliegen

Het Dodelijk Vermoeidheid Syndroom is geen deeltijdbaan

Posted on by

Het is wonderlijk, zo’n blog schrijven, althans voor mij. Ook al lig ik geheel voor pampus, hetgeen me vaak gebeurt, ik lijd nu eenmaal aan het Dodelijk Vermoeidheid Syndroom (DVS), toch lukt het altijd nog wel om een verhaaltje uit m’n grote duim te zuigen. Sterker nog, ik kikker op van mijn eigen verhalen.

En zelfs in mijn kleine amoebe bestaan valt van alles te genieten.

amoebe, die freule

Gravin van Moddersloot

bouwt waterkastelen

is in haar kleinheid groot…..

Vandaag loopt geheel anders dan gedacht. Ten eerste zou ik een uurtje Indiaas gaan zingen in Barendrecht. Voorwaar geen sinecure met dit weer. Sneeuw, hagel en  andere narigheid. Maar ik had me vergist, geen zang. Wel even 3 prikken halen bij de huisarts, ja DVS is een ware dagtaak. Een baan eigenlijk. En dan ook nog zo’n baan. die je mee naar huis neemt.  Het is nooit klaar. Zoals een eigen bedrijf. Helaas geen familiebedrijf, ik moet het alleen runnen. En de verdiensten zijn dubieus. Ik ben wel innerlijk steenrijk geworden, daar zijn zelfs mensen jaloers op! Apart….. Maar praktisch gezien moeten er altijd scheppen van van alles bij:

Vitamines en mineralen, prikken, accupunctuurnaalden ,gekneed en geknijp van de fysiotherapeut en nog veel meer….En dat op dagelijkse basis. Zeer -au- ten koste van mijn bankrekening.

Gelukkig heb ik na 25 jaar echt de allerbeste prikkers en knijpers weten te traceren. Zieleknijpers doe ik niet meer aan. De idee, dat ik dit zelf zit te veroorzaken vind ik van een vergaande belachelijkheid. Het is eigenlijk ongelofelijk, dat het nog zo algemeen opgeld doet. Maar genoeg, geen gezeur over de politieke facetten en andere onrechtvaardige benaderingen.  Het is je karma hoorde ik nog vorige week bij de heilingsavond, yek. :=(

Ik heb nu eenmaal deze baan en ik doe het naar beste eer en geweten.

Mijn hondje heeft last van zijn achterpoot. Zaterdag haalde hij zulke capriolen uit op jacht naar de bal, dat hij zich lelijk heeft versprongen. Dus rustig aan, geen lange fietstochten vandaag. Met het Gele Gevaar, mijn auto, naar een bos dan maar. Uitvoerig door het Leidse Hout dwalen. Geen kip te bekennen, maar wel een roodborstje vlak voor m’n neus. Kijk, dat is dan geluk hebben.

En het is best lekker, dat ik zo’n kalm dagje heb. Iedereen ploetert door de kou en regen van A naar B en ik hoef nergens heen. Even naar de natuurwinkel straks. Hooguit. en ik rommel wat rond op de site om deze blog in elkaar te zetten. Het is me al gelukt om te linken en een submenu te maken. Ja, komen m’n dagen als systeembouwer toch nog van pas. Alhoewel: een kind kan de was doen in deze.

Het is leuk om zo’n blog te schrijven, wie schrijft blijft. En dat is wat hoor voor iemand in de marge van het bestaan, de bedmarge….. En dan heb ik het niet over prostitutie, hoewel onze werkplek veel overeenkomsten vertoont! Maar als hoer kom je nog wel eens ergens….Een gezellige club of kroeg…. Ja, flauw, ik weet het.

Ik profileer me maar als Ouwehoer in het leven, dat gaat mij beter af. En Toverheks natuurlijk, op mijn bezemsteel ben ik helemaal vrij om te gaan en staan waar ik wil. Mijn heksenbelevenissen zijn onwaarschijnlijker dan de meest vervreemdende fictie.

Bij Indianen hanteren ze totemdieren. Mijn centrale totem is Coyote, de Grote Bedrieger. Coyote is  heilig bij de Indianen, het is ook de Grote Verhalenverteller. Nou kijk, hoe is het mogelijk! Coyote is ook ondanks al dat  bedrog heel geliefd. Vooral omdat je ook om hem/haar kunt lachen, er wordt heel wat af gestunteld. Als Coyote iemand over een bananenschil laat uitglijden gaat’ ie geheid zelf ook op z’n/haar plaat. Herkenbaar fenomeen. Alleen lieg ik nooit. Althans niet bewust. Te vermoeiend, moet ik al die leugens onthouden. En ik ben al zo vergeetachtig. Ook krijg je lelijke rimpels van leugens. Ze etsen hun onvrede in je gelaat. Dit in tegenstelling tot lachrimpeltjes. Die laten alleen maar  sporen  van vreugde na.

Het wordt tijd voor mijn middagdutje. Ja, daar maak ik mensen jaloers mee. Menigeen zou nu wel lekker onder een warm dekentje willen kruipen met een koppie thee. Het is slechts weinigen gegund. Ik geniet er nog eens extra van, want ik had eigenlijk nu in de file gestaan. Als de zangles door was gegaan….

Na alle drukte van de laatste weken is zo’n dag echt een verademing…

Adem in, gaap

Adem uit, gaap nog eens