Er is een circuit van mannetjes, dat houdt zichzelf in stand, als je een probleem hebt, helpen ze je uit de brand. Maar je moet geen haast hebben, niks hup hup hup: Het duurt gewoon jaren, van de lekkage in de drup…..

Gisteren waren er weer mannetjes over de vloer. Het einde van de WC verbouwing is nog lang niet in zicht. Eerst kwam de opzichter. Hoewel er een schok door hem heen ging bij het zien van het knutselwerkje op de muren van mijn toilet, begon hij uitvoerig het werk te prijzen. Beetje kit -zo’n 5 centimeter breed soms?-erover heen en je zag niets meer van de kleine oneffenheden!!!!

Mijn thuiszorg lag helemaal dubbel van het lachen op de achtergrond, nou ja, kijk naar de foto’s. Hoe is hier nog iets van vakmanschap in te herkennen? Geef me een bak cement en ik breng het er nog beter vanaf. Ook heeft het de jongeman in kwestie twee dagen gekost om dit broddelwerkje op mijn muren te plakken. Dat betekent twee dagen niet naar het toilet, want daar zat hij op!

De opzichter ging weer weg en werd min of meer afgelost door een mannetje, die de stortbak kwam repareren. Hij schrok zich een ongeluk bij het zien van mijn  WC muren. Hij dacht dat het een collega van hem moest zijn geweest, die dit op zijn geweten had, maar ik stelde hem gerust. Om 1 of andere mysterieuze reden was het riolenringsbedrijf aan het tegelen  geslagen. Ja, dat dat niet goed kan gaan blijkt. Hoe ze op het idee gekomen zijn is me een raadsel.

De opzichter belde me later met veel excuses, hij begreep ook wel dat dit natuurlijk nooit meer goed gaat komen op deze manier. Hij besloot om het tot op de bodem uit te zoeken. Daar zal hij dit hele weekend dan wel  voor nodig hebben, want ga er maar aan staan: Wat doen de mannetjes en waar? En waarom? En welke mannetjes doen wat? En kunnen ze dat dan ook?

Ik vroeg gisteren ook maar direct om een nieuwe toiletpot en stortbak.  Deze doet er ongeveer anderhalf uur over om vol te lopen en dateert uit het jaar nul. Maar dat is natuurlijk veel te duur, daar is allemaal geen geld voor.

Dat begrijp ik, als je het zo over de balk smijt met allerlei mannetjes, dan blijft er niks over voor dit vrouwtje. Ik verdenk een circuit van mannetjes ervan dat ze elkaar aan het werk houden. Ik kreeg 2 nieuwe schroeven en een vlottertje. Joepie dan maar?

De lekkage, waar het allemaal om begon is er nog steeds. De schimmels tieren welig op mijn muur. En in mijn lijf, ik slik al het hele jaar een hele hoge dosering Trisporal.

Misschien moet ik toch Bouw-en Woningtoezicht  er maar eens bij halen. Misschien dat zij tot PRTL kunnen doordringen……Om eens de juiste vaklui te sturen. Zodat het echt wordt verholpen. En ik weer vrij en opgelucht kan ademhalen, zonder riooldampen of schimmelsporen.

Het schrijven van een blog gaat niet over rozen

Vanmiddag heb ik toch zo’n leuke diavoorsteling gemaakt van mijn katjes, over toen ze nog piepklein waren. Muziek eronder van Meredith Monk. Super!

Maar het lukte me niet om het te laden. Alle trucs heb ik uit de kast getrokken.

Intussen was ik dan maar een verhaal aan het schrijven over mijn reis naar Frankrijk in juni. En alle haken en ogen rondom een Dodelijk Vermoeid iemand, die gaat autorijden. Dagen achter elkaar. En k-r-amperen. Waar ik overigens in theorie dol op ben.

De praktijk wijst anders uit…..

Maar goed, de falende techniek heeft jullie behoed voor dit gejammer…. Hoewel ik het verhaal had opgeslagen als concept, is het helemaal verdwenen. Zelfs niet in de prullenbak beland. Alsof het nooit geschreven is. Wonderlijk.

Ja, dan sta je wel weer even raar te kijken. Maar is het niet eigenlijk wonderbaarlijk, dat ik deze blog in elkaar knutsel alsof ik nooit anders heb gedaan? Er gaat van alles mis, maar ook veel goed. En hoewel het verhaal op zich heel bijzonder is, was ik helemaal niet tevreden over hoe ik het op schrift had gesteld. Vandaar dat concept.

Dus de details van hoe deze kittens in mijn leven zijn gekomen, dat kleine wonder, moet ik jullie helaas nu onthouden.

De bottom line is toch dat deze schatjes hier nu wonen. En al helemaal hun draai hebben gevonden.

Aafje is zeer ondernemend, ze haalt de vreemdste capriolen uit. En Thay Thay is van het oerlelijke ratachtige diertje, dat ik op straat vond,  in een beeldschone boskat aan het veranderen.

Ysbrandt, hond van de toverheks, woont natuurlijk in een holle boom…..

Afbeelding

Mijn zwarte panter is aan het zwerven. Het vergaat hem goed, maar hij is wat op zijn hoede. Dat ik hem een paar keer heb opgesloten is niet goed gevallen. Maar hij is in de buurt. Wie weet meldt hij zich weer. Aldus mijn heksenvriendinnetje en kattenfluisteraar en paardenmeisje…..

Afbeelding

Mijn zwarte panter is aan het zwerven. Het vergaat hem goed, maar hij is wat op zijn hoede. Dat ik hem een paar keer heb opgesloten is niet goed gevallen. Maar hij is in de buurt. Wie weet meldt hij zich weer. Aldus mijn heksenvriendinnetje en kattenfluisteraar en paardenmeisje.....

leve de dood

Hoe zou het zijn

om dood te zijn

geen lichaam meer

dus ook geen pijn…

Maar rusten eeuwig

wat een straf

niks te beleven

in zo’n graf

de kerk zal toch niet

over alles liegen

ik hoop op vleugeltjes

en vliegen

Het Dodelijk Vermoeidheid Syndroom is geen deeltijdbaan

Het is wonderlijk, zo’n blog schrijven, althans voor mij. Ook al lig ik geheel voor pampus, hetgeen me vaak gebeurt, ik lijd nu eenmaal aan het Dodelijk Vermoeidheid Syndroom (DVS), toch lukt het altijd nog wel om een verhaaltje uit m’n grote duim te zuigen. Sterker nog, ik kikker op van mijn eigen verhalen.

En zelfs in mijn kleine amoebe bestaan valt van alles te genieten.

amoebe, die freule

Gravin van Moddersloot

bouwt waterkastelen

is in haar kleinheid groot…..

Vandaag loopt geheel anders dan gedacht. Ten eerste zou ik een uurtje Indiaas gaan zingen in Barendrecht. Voorwaar geen sinecure met dit weer. Sneeuw, hagel en  andere narigheid. Maar ik had me vergist, geen zang. Wel even 3 prikken halen bij de huisarts, ja DVS is een ware dagtaak. Een baan eigenlijk. En dan ook nog zo’n baan. die je mee naar huis neemt.  Het is nooit klaar. Zoals een eigen bedrijf. Helaas geen familiebedrijf, ik moet het alleen runnen. En de verdiensten zijn dubieus. Ik ben wel innerlijk steenrijk geworden, daar zijn zelfs mensen jaloers op! Apart….. Maar praktisch gezien moeten er altijd scheppen van van alles bij:

Vitamines en mineralen, prikken, accupunctuurnaalden ,gekneed en geknijp van de fysiotherapeut en nog veel meer….En dat op dagelijkse basis. Zeer -au- ten koste van mijn bankrekening.

Gelukkig heb ik na 25 jaar echt de allerbeste prikkers en knijpers weten te traceren. Zieleknijpers doe ik niet meer aan. De idee, dat ik dit zelf zit te veroorzaken vind ik van een vergaande belachelijkheid. Het is eigenlijk ongelofelijk, dat het nog zo algemeen opgeld doet. Maar genoeg, geen gezeur over de politieke facetten en andere onrechtvaardige benaderingen.  Het is je karma hoorde ik nog vorige week bij de heilingsavond, yek. :=(

Ik heb nu eenmaal deze baan en ik doe het naar beste eer en geweten.

Mijn hondje heeft last van zijn achterpoot. Zaterdag haalde hij zulke capriolen uit op jacht naar de bal, dat hij zich lelijk heeft versprongen. Dus rustig aan, geen lange fietstochten vandaag. Met het Gele Gevaar, mijn auto, naar een bos dan maar. Uitvoerig door het Leidse Hout dwalen. Geen kip te bekennen, maar wel een roodborstje vlak voor m’n neus. Kijk, dat is dan geluk hebben.

En het is best lekker, dat ik zo’n kalm dagje heb. Iedereen ploetert door de kou en regen van A naar B en ik hoef nergens heen. Even naar de natuurwinkel straks. Hooguit. en ik rommel wat rond op de site om deze blog in elkaar te zetten. Het is me al gelukt om te linken en een submenu te maken. Ja, komen m’n dagen als systeembouwer toch nog van pas. Alhoewel: een kind kan de was doen in deze.

Het is leuk om zo’n blog te schrijven, wie schrijft blijft. En dat is wat hoor voor iemand in de marge van het bestaan, de bedmarge….. En dan heb ik het niet over prostitutie, hoewel onze werkplek veel overeenkomsten vertoont! Maar als hoer kom je nog wel eens ergens….Een gezellige club of kroeg…. Ja, flauw, ik weet het.

Ik profileer me maar als Ouwehoer in het leven, dat gaat mij beter af. En Toverheks natuurlijk, op mijn bezemsteel ben ik helemaal vrij om te gaan en staan waar ik wil. Mijn heksenbelevenissen zijn onwaarschijnlijker dan de meest vervreemdende fictie.

Bij Indianen hanteren ze totemdieren. Mijn centrale totem is Coyote, de Grote Bedrieger. Coyote is  heilig bij de Indianen, het is ook de Grote Verhalenverteller. Nou kijk, hoe is het mogelijk! Coyote is ook ondanks al dat  bedrog heel geliefd. Vooral omdat je ook om hem/haar kunt lachen, er wordt heel wat af gestunteld. Als Coyote iemand over een bananenschil laat uitglijden gaat’ ie geheid zelf ook op z’n/haar plaat. Herkenbaar fenomeen. Alleen lieg ik nooit. Althans niet bewust. Te vermoeiend, moet ik al die leugens onthouden. En ik ben al zo vergeetachtig. Ook krijg je lelijke rimpels van leugens. Ze etsen hun onvrede in je gelaat. Dit in tegenstelling tot lachrimpeltjes. Die laten alleen maar  sporen  van vreugde na.

Het wordt tijd voor mijn middagdutje. Ja, daar maak ik mensen jaloers mee. Menigeen zou nu wel lekker onder een warm dekentje willen kruipen met een koppie thee. Het is slechts weinigen gegund. Ik geniet er nog eens extra van, want ik had eigenlijk nu in de file gestaan. Als de zangles door was gegaan….

Na alle drukte van de laatste weken is zo’n dag echt een verademing…

Adem in, gaap

Adem uit, gaap nog eens

pasta met citroen

Zet klaar:

Grote garnalen, 2 gesneden uien, 6 tenen knoflook, halve madame Jeanette, cherrytomaatjes in plakjes, roma sla in reepjes, bleekselderij in reepjes, citroenolijfolie, citroen, citroenrasp en zet spagetti op. In mijn geval glutenvrije maisspagetti, zo lekker, dat menig vriend of vriendin erop is overgestapt.

Zet wokpan op hoog vuur met olie, dan eerst de garnalen roerbakken, aan het eind een beetje citroenrasp en madame J erbij, zet in schaal apart.

Uien roerbakken, knoflook, rest madame J, tomaatjes erbij, bleekselderij, citroenrasp, daarna de Roma sla en tot slot de garnalen, hopla omroeren en klaar……

Serveer met partjes citroen. Mmmmmmmmm. Vraag Frogs…

Een katerige kerel weet iets over mijn kater, maar ja, ik ben weer kattig geweest…..

Vannacht om 4 uur ging de telefoon. Ik nam natuurlijk niet op, maar lag me wel af te vragen wie het was. Het is altijd hel onplezierig om op zo’n tijdstip te worden gebeld. Toch gleed ik weer weg in een diepe slaap.

Vanmorgen zag ik dat ik ook op mijn mobile telefoon was gebeld, om half 5. Het zelfde nummer. Dat vroeg natuurlijk om een grondig onderzoek.

Eerst liet ik Frogs het nummer bellen, het was een mij onbekende jongeman. Daarna heb ik hem zelf gebeld. Ik was uitermate streng en voortvarend. De jongeman klonk slaperig en verrast. Hij was zich van geen kwaad bewust.

Intussen beschuldigde ik hem al bijna van stalken. Hij had toch zowel mijn vaste als mobile nummer gebeld!

Toen ging er ergens in dat slaperige hoofd een licht op. Ze hadden gefeest, ja, dat had ik gehoofd op de achtergrond. Zijn telefoon lag op tafel, er was iets met een kat, die zoek was? Wat wist hij niet, maar ik heb weer hoop, dat ik Ferguut is gesignaleerd. Hij was nog zo aardig om aan te bieden terug te bellen, als hij iets meer wist.

Ik hoop maar, dat mijn strenge woorden hem niet op andere gedachten brengen. Voor de zekerheid bel ik hem later nog maar eens.

Ferguut de Ruwaerdt, mijn grote zwarte kater, blijft maar zoek. Het holt me uit en maakt me boos van angst hem nooit meer terug te zien. Maar ik sta machteloos. Hij trekt zijn eigen plan.

Vanmorgen in mijn kerk, waar god ook een vrouw is, ging het over Job. Ook zo’n pechvogel. Ook hij kreeg te maken met allerlei oordelen rondom zijn tegenslag.Maar bij hem liep het dan toch maar weer mooi goed af. Ik zit nog op die mestvaalt.

‘Puinhopen zien en zingen van mooi weer’ zegt de dichter. (Martinus Nijhoff).

Maar goed, zo’n mestvaalt zit wel vol leven, wormen en maden, mestkevers… Noem maar op. Dus er is van alles te beleven. En gods schepping is zo volmaakt. Hoe zegt Thay (Thich Nath Han) dat ook alweer?

Een vis denkt: god moet wel een ongelofelijke perfecte vis zijn, om me zo volmaakt te kunnen hebben geschapen. Een wiskundige denkt: god moet wel een uitmuntend wiskundige zijn, om zo’n perfecte wiskunde te kunnen creëren.

Een mestkever denkt waarschijnlijk dat god heel veel van shit moet houden om zo’n mooi kevertje daar als kroon bovenop te zetten…..

En ik denk: god moet vast van het onvolmaakte houden, al is het alleen maar, omdat het dramatisch interessant is. Niets is vervelender, dan saaie gelukkige mensen, die van alles vinden van degenen die het minder hebben getroffen, haha. In de grote goddelijke soap wordt wat tegenslag wel gewaardeerd.

De vraag is natuurlijk: Wat is geluk?

Kan je toelachen.

Je kunt het hebben.

Soms was het heel gewoon.

Je kunt het koesteren.

Je kunt het zijn.

Dan is het gelukt.

Dat is mijn geluk…..

En wanneer ben ik dan gelukkig? Vaak door alle toestanden heen. Kijk ik omhoog of naar een boom of bloem. Of ik pak een mooie steen en voel eeuwen door mijn handen stromen. Eigenlijk is er weinig voor nodig, dit geluksgevoel. Als de communicatie lukt.

Jammer wel, dat het me niet altijd lukt. Dat is verlichting. Los van de zware klei van de menselijke scheldpartij. Vloeken is ook bidden zei onze mevrouw de dominee vanmorgen.

Wat een geluk, ik bid vaker en hartstochtelijk dan ik dacht!

Klein geluk is ook eten met vrienden. Vanavond komt Frogs eten. En wat zal ik eens koken? Pittige garnalen met pasta? Of speklapjes met bloemkool en aardappelen? Of Indiase vegetarische Dahl? Het kan allemaal!

Jajaja, daar is Frogs.