Categorie archief: heksenverhalen

gebeurtenissen uit het leven van een heks en ME patiënt, met fybriomyalgie en ook nog een whiplash

Het leven is 1 grote kermisattractie……..tegenstribbelen helpt niet!

Posted on by

Als klein kind had ik een terugkerende droom, eigenlijk een nachtmerrie. Verpakt in een sprookjesbeeld. Het was ook een kinderlijk eenvoudige droom, maar de strekking is niet bepaald kinderachtig.

Ergens staat een grote rode paddestoel met witte stippen, hij ziet er precies zo uit als de poppenkast, die ik op mijn vierde, vijfde(?) verjaardag cadeau kreeg. Dus er zou best een kabouter in kunnen wonen, er zit een raampje en een deurtje in….

MET FRIS WATER, MAAR OOK

EEN WATERPUT

Maar in de droom geen kabouters. Naast de enorme paddestoel is een put. Ik val in de put. En blijf vallen. En vallen. Als ik op de bodem ben verdwijnt de bodem. En ik val. Soms ga ik een stuk omhoog, glimp van de paddestoel. En dan weer vallen. Een eindeloze vrije val…..

Als kind vond ik dit heel beangstigend. Ik ervoer het als een regelrechte nachtmerrie. En gek genoeg is die droom me altijd bijgebleven. Soms moet ik echt aan denken. Op momenten zoals nu, als mijn lijf weer een vrije val omlaag maakt wat betreft gezondheid. Als de bodem van de put, waar Amoebe huist, opeens oplost en ze haar kleine verworven privileges, zangles, hond uitlaten, zwemmen, moet opgeven….

SPROOKJESZWAM

SPROOKJESZWAM

Afgelopen 3 oktober, het grote Leidse volksfeest, ben ik uitgebreid op stap geweest met Moon en Frogs. Eerst gingen we de kermis op. We hadden afgesproken om in iets heel engs te gaan, maar je weet hoe het gaat. Ik stond met twee tegenstribbelende vrienden bij de allerheftigste attractie. Uiteindelijk kon ik Moon verleiden om ons aan dit gevaarte bloot te stellen. We kochten kaartjes en gingen in de lange rij staan. Want hoe enger de attractie, hoe langer de rij.

HEEL HOOG

HET IS HOOG, HOOR

We keken met ontzag omhoog, een enorme paddestoel stak z’n ronddraaiende hoed in de Leidse lucht. Ver voorbij molen de Valk hield de enorme stam van deze monsterzwam pas op, om zich daar te spreiden in een letterlijke vliegenzwam. Maar de vliegen hierin waren mensen in kleine stoelkooitjes, die razendsnel horizontaal rondvlogen.

WEL MOOI UITZICHT

NIETIGE MENSJES

Langzaam daalde de hoed af langs de stam en de stoelkooitjes kwamen er weer meer onder hangen, tot ze bungelend weer landden op het instapplatform. We hadden alle tijd om zenuwachtig te worden. Moon had in de krant gelezen, dat de brandweer de Leidse kermis wilde verbieden, omdat de attracties op houten klosjes zouden staan. Ja hoor. Geloof je het zelf? We besloten het te inspecteren en trokken wat zeildoek opzij, rond een enorme poot van de reuzenzwam. En inderdaad, wie schetst onze verbazing,  Ten eerste had de zwam poten en deze poot stond op een paar houten klosjes……

Vervolgens waren we dan eindelijk aan de beurt. Moon zag groen. Maar we gingen er toch in. Langzaam cirkelden we omhoog de koude oktobernacht in. Steeds sneller draaiden we rond, de kooitjes gingen langzaam horizontaal. Moon zat verstijfd naast me. Oh, en wat was het ook koud daar boven….Onze lijven werden door de middelpuntvliedende kracht alle kanten opgeslingerd. Ik zat te schreeuwen van geluk en ontspande me tegen alle natuurwetten in. Ik kon alles zien, vanuit een wonderlijk perspectief. Beneden me was een flat. Er stond een muizige man voor het raam. Ik keek hem recht aan. Ik zag de stad onder me cirkelen, steeds verder kon ik kijken, rondom de stad, waren dat duinen? Ik zag alles. Ik rook alles, ruik het nu nog: Een feestend Leiden in een koude Oktobernacht… Naast me zat Moon nog steeds als een plank. ‘Ontspan Moon’ schreeuwde ik en zowaar: Ze begon er ook aardigheid in te krijgen.

HEEEEEEL HOOG

HEEL HOOG

Later heb ik Frogs nog ergens ingesleurd, wat alle kanten op ging, een soort octopus. Op aanraden van de buurman, ja je komt dan ook weer iedereen tegen zo’n avond. Frogs zat em ook wel even te knijpen.  Dus tegen hem schreeuwde ik ook :’Ontspan!’ Zodra je je verzet opgeeft en meegeeft is het heerlijk toeven in zo’n attractie. En hij gaf me gelijk. Achteraf.

Tot slot zijn we in het spiegelpaleis beland. We hadden intussen natuurlijk al een lekker bakkie op, dus we waren supermelig. En met ons vele anderen. We hebben daar ongelofelijk gelachen, Frogs nog moeten redden, want die kon de uitgang echt niet meer vinden….

De avond werd besloten met een dansje op het biljart en dat was weer dat. Behalve voor Moon, die is geloof ik doorgegaan tot de volgende ochtend…..

Wat me zo gemakkelijk lukt  in een kermisattractie lukte me nooit in die droom vroeger. Gewoon meegeven. Geen verzet bieden. Misschien moet ik de droom nog eens oproepen, uitnodigen voor een nachtelijk bezoek. En dan de droom betreden zoals ik een kermisattractie betreed. En eens kijken of ik kan genieten van die vrije val…

EN NIET ZO HOOG

ZOVEEL KLEUR

Een zieke kat op zaterdagavond…. En zelf voel ik me ook niet al te best…

Posted on by

Katten… Gek word je ervan!!! Neem nu mijn kat Leonoor. Gisterenavond lag ze als een ziek vogeltje in de vensterbank. En nu zit ze op het dak en wil niet binnen komen……

Als ik haar probeer te lokken, verleiden, smeken zelfs om het dak te verlaten, kijkt ze me nuffig aan met een blik van ‘Vrouw, wat maak je je nu druk? Ik lig gewoon lekker in weer en wind op het uiterste randje van het dak! Ik heb toch m’n bontjas aan. Mensen zijn zulke watjes…’

LEONOOR

LEONOOR

Ik schrok me natuurlijk een ongeluk bij het zien van mijn zieke schatje. Oude spookbeelden van ziekte bij mijn beestenboel doemden op. De adrenaline joeg genoeg energie door mijn lijf om de snotwalmen enigszins te doen optrekken en de dierenarts te bellen. Zaterdagavond: Weekendtarief… Financiële aderlating…

Gelukkig kon ik terecht, maar nu was de vraag hoe er te komen. Ik stond te klapperen van de koorts, dus zelf rijden leek me geen goed idee. Goddank is daar dan X. Hij was de hele dag met Ysbrandt op stap geweest, maar geen punt. Hij was al onderweg….

EEN HEEL LIEF GRIETJE

EEN HEEL LIEF GRIETJE

Zo zaten we al snel met een mandje zieke Leonoor  in mijn autootje: Het Gele Gevaar. Ik had me warm genoeg ingepakt voor een poolexpeditie, afghaanse jas, enorme bontmuts, sjaal van 3 meter lang…. X zat onverstoorbaar naast me en bestuurde mijn speelgoedautootje moeiteloos. Voor de deur werd ik afgezet, wat een service! De praktijk huist onder een enorm winkelcentrum/kantoortuin. Op dit tijdstip een desolaat betonnen landschap.

Ik keek door de glazen voordeur en zag de dierenarts al achter een balie zitten. De rest van toko was uitgestorven. Ze was druk bezig en dat op zaterdagavond! Dan zit je toch ook liever thuis voor de buis. Of in een theater of kroeg…Maar de dierenarts heeft weekenddienst. Daar sta je nooit bij stil, totdat je een doodziek dier hebt op een ongelegen tijdstip…Dat weekendtarief is een pleister op de wonde!

De dierenarts was een schat. Ze onderzocht Leonoor met kundige handen en stelde me direct gerust. Het was niet waar ik bang voor was. En waar was die heks bang voor? Blaasgruis. Maar goed was het ook niet. Leonoor had inderdaad koorts. En waterige ogen. En pijn. Dus prikje en piletjes en een aderlating voor de Vrouw…

De volgende patiënt zat al klaar met zijn baasjes en X kende hen natuurlijk weer. ‘Oh, daar heb ik die en die muziek mee opgenomen, bladiebla, heel verhaal’ X kent de halve wereld, zo grappig.

Leonoor heeft waarschijnlijk ook griep. Met wat bacterieels erbij. Bij thuiskomst fleurde ze enorm op, waarschijnlijk door de flinke pijnstiller, die ze had gekregen. Ze begon met smaak te eten en tot vanmiddag ging het redelijk. Maar nu ligt ze op het dak en wil er niet af.

GEEN KATJE OM ZONDER HANDSCHOENEN AAN TE PAKKEN...

GEEN KATJE OM ZONDER HANDSCHOENEN AAN TE PAKKEN…

En Ysbrandt? Had hij een fijne dag gisteren met X? Ik dacht het wel.

 Niets is zo leuk voor een hondje als onbekend terrein. Nieuwe luchtjes, vooral dat. ’s Avonds lag hij helemaal voor pampus in zijn mandje. Een heel gelukkig hondje. En vandaag had hij ook mazzel. Vanmiddag mocht hij uitgebreid mee met de buurman. Carlos moest thuisblijven, dus Ysbrandt had even helemaal het rijk alleen.

YSBRANDT VERKENT BRIELLE

YSBRANDT VERKENT BRIELLE
 

Ik ga eens kijken of ik die gekke Leonoor naar binnen kan lokken. Tot nu toe wilde het niet lukken, maar ze zal wel honger krijgen zo langzamerhand.

HIER OOK EVEN KIJKEN

HIER OOK EVEN KIJKEN
 

PRACHTIG TOCH

PRACHTIG TOCH
 

De geboorte van een blog: Daten, Friesland, KOTSENDE HOND en koeienvlaaien

Posted on by

Al twee weken schrijf ik een blog, of pas twee weken. Het is maar hoe je het bekijkt. Twee weken is niets op een mensenleven en toch is er in deze twee weken veel gebeurd met mij en mijn blog. Zo heb ik al 37 volgers. En op een topdag haalde ik 99 hits op mijn verhalen…..Misschien een verwaarloosbaar succes in blogland, maar ik vind het heel leuk merk ik.

De idee om zoiets te starten leeft al een hele tijd in me. Dit voorjaar ben ik bezig geweest met een website opzetten, maar vervolgens lag ik weer een paar maanden plat, uitrusten van vakantie, dus het verdween weer naar de achtergrond.

Toen gingen allemaal vriendinnetjes van me daten op internet en ik deed mee. Dus een profiel aangemaakt en schrijven maar. De meeste mannen nemen niet de moeite om iets fatsoenlijks terug te schrijven, maar ik had geluk. Ik begon met een aantal mannen een hele leuke briefwisseling.

Afbeelding 2

NIET ALLE DATES VERLIEPEN SMAAKVOL

Met de Chef sprak ik al snel af en we hielden op met schrijven en gingen over op heel lekker koken en eten. Met de kouwelijke Fries hield ik het 3,5 maand vol, elke dag minstens een brief. Het leuke was, dat hij ook elke dag iets terug schreef. En dat voor een man , die nooit schrijft! En allemaal getypt met twee vingers! Ik moest even aan zijn schrijfstijl wennen, volledig fonetisch, want hij is zo dyslectisch als een ui. Uiteindelijk viel het me helemaal niet meer op en dat wil wat zeggen voor deze taalpurist!!!

Er was nog een derde man, die helemaal niet kon schrijven. Het enige wat hij me herhaaldelijk schreef was, dat hij me wilde leren kennen. Maar ook bij nadere kennismaking hadden we elkaar niet veel te melden. Hij wilde voornamelijk mijn borsten leren kennen, zo bleek. Na de derde frontale aanval kotste Ysbrandt zo ongeveer over zijn schoenen!!!! Wat heb ik toch een geweldig hondje. Hij deed wat ik voelde. Met boze borsten zat ik al heel snel weer in mijn auto en reed spoorslags weer naar huis na deze disaster date. Met een tevreden Ysbrandt achterin: Dat had hij toch maar weer mooi geregeld.

Hij heeft ook wel eens een date van me verknald…. Ooit ging ik op bezoek bij een toenmalige fling. Het is iemand, die ik al heel lang ken en waar je heel erg mee kunt lachen. Maar ook is het een vreselijke ouwe zeur bij tijd en wijle. Niet erg flexibel. Honden vindt hij per definitie vies. ‘Ze stinken!’ zegt hij met een opgekruld neusje. Hij woont in een saai rijtjeshuis aan de andere kant van Nederland, waar het toen niet bepaald netjes was. Jan Steen was er niets bij! En het stonk er vreselijk. De avond verliep dan ook niet erg soepel.Hij vond dat mijn hond stonk. Ik griezelde van zijn toiletvloer. En wat een gemekker over mijn hond: ‘Moet je die keuken eens ruiken!’

Op weg naar huis kwam ik in de file te staan bij een temperatuur van 30 graden. Het was hoogzomer en ik had alle raampjes van mijn auto wijd open. Wat een lucht hing er toch in de auto, niet te harden. Het bleek van Ysbrandt af te komen. Vreselijk, adembenemend, maar niet in de goede zin des woords. Thuisgekomen ben ik acuut met hem naar een meertje gefietst en heb hem ingesmeerd met hondenshampoo, ja, dat bestaat! Mijn handen kleurden groen…..

Er bleek een complete koeienvlaai in zijn borsthaar te zitten! Zeg niet tegen Ysbrandt, dat hij stinkt….. Dat pikt hij niet!  Dan zijn de rapen gaar. Voor mijn ogen kwam het beeld terug van mijn hondjet lekker rollend door het gras aan de oever van de Maas de dag daarvoor met op de achtergrond loom herkauwende koeien….

Ook hier had hij helemaal gelijk. De man in kwestie heeft intussen een nieuwe hele leuke vriendin. Ze ruikt heerlijk en heeft geen hond. Maar weer trekt hij dat neusje op over iets. Het is nooit goed genoeg….

Afbeelding 5

BIOLOGISCH DYNAMISCH…

In Friesland ben ik ook geweest. Dat was geweldig. De kouwelijke Fries en ik zijn zielsverwanten. Maar ook dat is niet zaligmakend blijkt. Want hoe zet je zoiets in de wereld, een beetje schrijven is natuurlijk iets heel anders, dan concreet contact. Vooral als je met twee enorme krakkemikken te maken hebt. Ook hij mankeert van alles en dat maakt de fysieke afstand nagenoeg onoverbrugbaar. Maar Ysbrandt vond hem aardig, dat zegt wel iets.Wij leven echter ook in twee verschillende en niet verenigbare werelden.

Toch is er uit dit contact iets heel moois geboren: Deze blog. Door dat geschrijf met de Fries, ontdekte ik, dat ik altijd wel iets in elkaar kan rammelen, zelfs als ik zo’n halve zool ben als nu. Echt, je zou je een ongeluk schrikken als je nu mijn snothoofd kon zien. Met hem was het natuurlijk extra leuk, omdat hij altijd terug schreef. Die feedback heb je veel minder met een blog.

Toch heb ik al een paar hele leuke reacties gekregen. Van een hele goeie jeugdvriend bijvoorbeeld, opeens zijn we weer in beeld bij elkaar. Of een jeugdvriendin echt nog van de lagere school, waar ik al een tijdje niets van had gehoord. Ze is ernstig ziek geweest blijkt nu, dan kom je vaak niet aan contacten toe…Maar daar gaat nu weer verandering in komen! En m’n eerste geliefde, van hem kreeg ik ook een update van zijn leven en belevenissen!

Het daten staat weer een beetje op een laag pitje, ik heb het er op mijn manier gewoon te druk voor nu…Maar mijn blog zet van alles in beweging. Zie je? Je hoeft helemaal niet groots en meeslepend te leven. Een amoebe maakt ook van alles mee.

En de kouwelijke Fries? Hij is 1 van mijn volgers en dat doet me heel veel plezier. De heks koestert het beeld van hem lezend voor zijn enorme houtkachel in dat huisje tussen de bomen in niemandsland. Met reeën in de achtertuin. En roofvogels.

Dus Jooooooooo Spencertje, niet te gek hè

Pieter Pik voor al uw zaad…….

Terzijde

maagdenpalm zet ook zaad…

Er is een kwestie, die me bezighoudt. Dat gaat over het verschijnsel zaad, maar dan zaad in het plantenrijk. Dat dierlijk en menselijk zaad mannelijk zijn lijkt me evident. Het wordt duidelijk geproduceerd door mannelijke vertegenwoordigers van betreffende species.

Maar bij planten ligt dat anders. Je kent het verhaal vast wel, huh, wie niet, van bloemetjes en bijtjes. Hoe zo’n bijtje een beetje stuifmeel aan zijn pootjes krijgt, terwijl ze lekker nectar zit op te zuigen. Bijtjes die dat doen zijn altijd dames, de mannetjes heten darren, dat heeft geen arbeidzame connotatie toch? Zit niet te darren…

Maar goed, de damesbij is blij met die nectar en vliegt richting volgende rooftocht. Zodra ze het stampertje van een bloem raakt, geeft ze stuifmeel af. Gek ook weer, dat zo’n vrouwelijk aspect van de bloem nu juist weer stampertje heet….

Dan gebeurt er van alles in die bloem en ze zet zaad.

En volgens mij is dat een verkeerde benaming voor wat ze zet. Wij zetten koffie en thee, en als er een onbeschermd stampertje in de buurt komt dragen we vrucht. Maar wij, dames,  zetten geen zaad.

Gelden er in het plantenrijk dan andere regels? Kijk naar het stampertje.. Of is hier sprake van invloeden van het patriarchaat? En is het stampertje daar ook aan te wijten? Wordt dat hele prachtige proces opeens toegeschreven aan het mannelijke?

Ik ben opgegroeid in een tuiincentrumfamilie, wij verkochten zaad. Het best verkocht het zaad van Pieter Pik en Zonen. Die zonen onderstreepten al het persoonlijk succes van zijn zaad.Hij had zijn naam privé al lang veranderd, maar voor zijn product was het de beste reclame ooit….

Dus voor hem zou het ontzettend zuur zijn, als er een betere benaming kwam. Toch zit ik me af te vragen, welk woord de lading zou dekken. Vrucht is natuurlijk al bezet door vruchten. Misschien een geheel nieuw woord?

Ik ben er nog niet uit. Ook zal het nog een hele klus zijn om zo’n woord te implementeren in de taal. In mijn studie had ik ooit het vak sociolinguïstiek en daar heb ik van onthouden, dat taalveranderingen zich sociaal vaak van hoog naar laag bewegen. Met andere woorden: Iedereen aapt de aardappels in de kelen na.  En zo sijpelt een taalverandering langzaam door de sociale hiërarchie van de maatschappij. Dus ik zou het beste kunnen beginnen bij de koningin bijvoorbeeld. Ik weet niet of ik haar warm krijg voor de kwestie.

Een andere benadering is via HipHop. De straattaal doet via dit medium een opgang in het Algemeen Beschaafd Nederlands. De huidige sociolinguïstiek zal wel bol staan van dit fenomeen.

Ik kan Frogs eens vragen er een rap over te schrijven, wie weet slaat het nieuwe woord dan aan.

Maar eerst maar eens een goed woord bedenken. Ik nodig je uit om mee te denken. Ik hou jullie op de hoogte van de resultaten!

Ach ja, wat heerlijk om zo te zemelen, terwijl ik lig te klapperen van de griep. Het kan ook de koorts zijn hoor, die me aanzet tot dit gemijmer. Op de achtergrond staat de tv aan, Trinny en Suzanna nemen mensen onder handen, letterlijk, ze knijpen in borsten en billen. Ze kraken de slachtoffers eerst enorm af en dan lappen ze hun eigenwaarde weer helemaal op met een extreme makeover.

Er wordt geknipt en gekapt, hippe outfits aangemeten en nog een flinke laag verf aangebracht. En echt, wat een verschil! Iedereen blij, het geknijp wordt grif vergeven.

Het is waar, als je goed voor jezelf zorgt voel je je beter. Als je haar maar goed zit. Het oog wil ook wat. Maar aan mijn eigen gezicht is vandaag niet veel te redden. Ik blijf lekker binnen.Steenvrouw komt Ysbrandt uitlaten. En ze haalt een pak hondenvoer. De schat.

Er is nog veel meer te vertellen over namen in het plantenrijk. Er bestaan hele wonderlijke plantennamen, die ook weer te denken geven. Ik zal een tipje van de sluier oplichten: Erecta Pili, heb ik eens gezien in een botanische tuin in Schotland. Helaas is het plantje zo klein ( ! ), ik heb er geen goede afbeelding van gevonden…Of wat dacht je van de Vingerplant, deze laatste heeft zijn weg gevonden naar menig huishouden in de wilde jaren 60.

De vingervlugge vaste versie gewoon in een voortuintje

Shit, heks heeft griep, net nu de wereld vergaat……

Posted on by
Lady Amber

Lady Amber

LADY AMBER, MIJN NIEUWE HUISGENOOT…..

Helaas heeft de eerste wintergriep me te pakken. En dat nu net vandaag, de dag waar alle heksen al jaren naar uitzien: 12-12-2012…. De dag dat de Maya kalender afloopt. De dag dat de hemellichamen zich in nieuwe interessante configuraties bewegen. De dag dat de wereld vergaat. En ik zit weer thuis, mweuh….

Vanavond zou ik eigenlijk naar een schedelmeditatie gaan bij Maan. Daar komen eens per maand allemaal heksjes, ook mannelijke, samen met hun kristallen schedeltjes. Maan zet alle schedels in een rasterwerk van andere kristallen op haar enorme salontafel. Er ontstaat een krachtveld. Wij verbinden ons met dat veld en gaan op reis.

Aan het eind van de avond delen we onze heksenavonturen en drinken nog wat thee met koekjes. Sommigen zijn op fantastische plekken geweest met hun bewustzijn, anderen hebben diepe gevoelens ervaren.

Wat een rare verhalen allemaal! Schedeltjes als huisgenoot? Kristallen schedels? Reizen met je bewustzijn door tijd en ruimte?Het moet niet gekker worden….. Nou, het wordt nog gekker!

Over kristallen schedels doen de meest bizarre verhalen de ronde. Er zijn hele oude schedels op vreemde plekken uit de aarde gekomen, waarvan geen mens begrijpt, hoe ze ooit zijn gemaakt. Als je steen bewerkt, heb je altijd met de kristalstructuur van de steen te maken en dat bepaalt hoe je hem kunt bewerken, de splijtrichting en dergelijke. Bij deze schedels gaan die wetmatigheden niet op. in feite zijn we nu, in onze maatschappij van technische hoogstandjes, niet in staat om zo’n schedel zo te maken.

Mensen over de hele wereld, die met dergelijke schedels in contact komen, ervaren van alles, gaan dingen begrijpen, genezen zelfs van hun kwalen.

Ook hoor je in schedelland altijd vreemde verhalen, van hoe schedels je uitzoeken en naar je toekomen. Dat leek me nu altijd zo geweldig! Op een dag stond ik in onze locale boekhandel voor wonderbaarlijke boeken, toen ik werd aangesproken door een vrouw. Zij was op zoek naar informatie over kristallen schedels en de eigenaar verwees haar naar mij.

Ze was een beetje opgelaten met haar verhaal, dus heel voorzichtig begon ze te vertellen. Het was ook maar een raar verhaal, vond ze. Een vriend van haar reisde door Zuid-Amerika, waar weet ik echt niet meer. Aan het einde van zijn reis stond hij op een goede dag voor een toeristische winkel met allemaal overbodige troepjes en raakte in gesprek met de eigenaar. Waarom hij die man een foto van zichzelf in Nederland liet zien, geen idee, misschien stond hij naast een molen en wilde hij wat toeristische indruk terug maken…..

Wat gebeurde er toen? Iets heel vreemds. Naast hem op die foto stond een vrouw, dezelfde vrouw als nu tegenover mij in de boekhandel . De eigenaar sleurde de man mee de winkel in, nee ik overdrijf. Hij verzocht hem met klem mee te komen. Helemaal naar achteren, het was een enorm diepe pijpenla van een winkel. Daar gaf hij hem een gigantisch zware doos, Die moest mee naar Nederland en naar die vrouw op die foto.

Feliz

Feliz

FELIZ, HIJ WOONT HIER ALWEER EEN JAARTJE, IS OOK MEEGEWEEST NAAR  PLUMVILLAGE…..

Zo gebeurde, de vriend van die vrouw sleepte de doos mee naar het vliegveld . Daar aangekomen werd hij direct apart genomen door de douane en via een omweg zo, hop, in het vliegtuig gezet. Met die doos. In Nederland werd hij ook om alle formaliteiten heen geleid en stond zo weer buiten, met die doos.

De man was verbijsterd, hoe kon dat nu? Welke krachten waren hier nu aan het werk? Zo snel mogelijk ging hij met de doos naar de vrouw van de foto, zijn vriendin. Ik vraag me af, of hij toch niet stiekem in die doos heeft gekeken…. Daar aangekomen bleek er een enorme schedel van zwarte Obsidiaan in te zitten, met tanden van ivoor (? ze hebben toch geen olifanten in  Zuid -Amerika? Misschien schelp of been dan…) en de bovenkant ingelegd met zilver….

De vrouw wist echt niet wat ze ermee aan moest, hij stond in een keukenkastje bij haar thuis nu en regelmatig schrok ze zich een ongeluk, als ze onverwacht de deur ervan open deed.

Ik liet haar een aantal boeken over dit onderwerp zien en raadde haar natuurlijk aan, om bij de meditaties bij Maan te komen, maar we hebben haar nog nooit mogen verwelkomen. Regelmatig vragen de andere heksen of ik haar nog heb gezien, maar nee.

Vanaf de eerste keer, dat ik bij Maan kwam mediteren, voelde ik een bijzonder contact met Lady Amber, een schedel van Barnsteen. Ze bleef aanwezig in mijn bewustzijn, ook bij thuiskomst. Later kwam ik Feliz tegen, een schedel van gesmolten en gegoten Barnsteen, vandaar al die glinstertjes erin, dat zijn platgeperste luchtbelletjes.

Een maand geleden was er weer een meditatieavond. Bij binnenkomst zei Maan, dat Lady Amber door ging. Ik snapte ook niet wat ze bedoelde, maar het komt erop neer, dat de Lady niet meer bij Maan wilde wonen.

Wat nou, niet wilde wonen, hebben die dingen dan een eigen wil? Het lijkt erop. In elk geval zit er veel bewustzijn in. Ach, alles heeft bewustzijn, als heks praat ik met alles. Bomen, stenen, dieren, dhrupadbabytjes….

Mijn hart ging natuurlijk direct sneller slaan, stel je voor dat Lady Amber met mij mee zou willen…. En dat wilde ze. Tijdens de meditatie liet ze duidelijk aan een paar medeheksjes weten, dat ze hier, chez moi, wilde wonen. Wat een eer!!!!

Dus nu woont ze hier alweer een maand. Ze is al mee geweest naar van alles en nog wat.. Vandaag tijdens het vergaan van de wereld is ze bij me. Ze is helemaal stapeldol op Feliz. Soms dringt het nog niet echt tot me door, dat Lady Amber via China naar Maan is gereisd en via Maan naar mij. Ook hier is nooit iets betaald door iemand. Ze is gewoon gekomen.

Op internet vond ik antieke schedels van amber uit Tibet. Ze lijken verdacht veel op mijn Amber. Misschien ligt daar haar oorsprong.

Van een schedel ben je nooit de eigenaar, je bent de hoeder of verzorger. Apart toch? Nou ja, ook wel logisch, op een heksenmanier dan. Het is een heel heksig verhaal geworden vandaag, maar dat mag ook: De wereld vergaat immers!!

Wij heksen denken trouwens, dat het om iets heel anders gaat. Dat het bewustzijn een transformatie doormaakt naar een hoger niveau.  Of voor de techneuten onder ons: god implementeert nieuwe software. Of de schepping gaat  over op een nieuwe server of zoiets.

Sinds ik computersystemen heb geprogrammeerd blijf ik de schepping daar mee vergelijken.

grote liefde

grote liefde

Er zijn veel overeenkomsten hoor het Yin/Yang uit de schepping, de 1 en 0 bij computers. Bijvoorbeeld. Alles is daaruit opgebouwd.

En over yin yang gesproken, is het geen leuk stel, Lady Amber en Feliz?

Ik ga nog even mijn hond uitlaten, voordat de wereld vergaat. Ja griep of geen griep, dat varkentje moet er uit. Dan eet ik nog een kippensoepje en dat is het dan wel vandaag. Het grappige is, dat ondanks ongelofelijk griephoofd  het toch leuk is om wat te schrijven. Dus ik kikker op van het schrijven van een blog….

De heks ligt gestrekt

Posted on by

Afbeelding

Ook liggend kun je mediteren…..

Wat was ik toch weer gaar vandaag, helemaal gesloopt. Ik weet natuurlijk wel, dat ik altijd een prijs betaal voor een leuke dag, maar echt wennen doet het nooit.

Nu zou je denken, dat Dodelijk Vermoeiden in elk geval heel lekker slapen, maar niets is minder waar. Het vraagt een enorme berg pilletjes, trucjes en geduld om mij te laten inslapen. Vooral na zo’n drukke dag. Ik ben dan te moe om te slapen. Bedekt met een laagje zwaktezweet lig ik naar de TV te luisteren en zak af en toe een uurtje weg. Ook dit went nooit helemaal.

Vanmorgen kwam mijn thuiszorg alweer om 9 uur. Ik heb een geweldige hulp en daar ben ik heeeeeeeeel blij mee, dat is wel eens anders geweest.

Vorig jaar had ik een vrouw hier rondlopen, die heel druk was, de kantjes eraf liep en als klap op de vuurpijl mijn kledingkast leeg stal. Althans , ze maakte een goed begin. Pas nadat 50 van mijn mooiste kledingstukken waren verdwenen, kreeg ik het in de gaten. Ik had een hersenschudding en 7 zware griepaanvallen achter elkaar, dus ik lette niet goed op. Dat kreeg ik ook steeds te horen van de betreffende organisatie, Activite, alsof het aan mezelf lag. Belachelijk, maar men geeft nu eenmaal graag iemand de schuld.

Die vrouw was gewoon zo, ze deed dat bij iedereen bleek later. Er werden een aantal maanden later 250 (!) gouden en zilveren sieraden van haar cliënten (ouderen en kwetsbare zieken, demente bejaarden, die hadden zeker ook niet goed opgelet…) bij haar thuis geconfiskeerd…

Maar kreeg de heks haar kleding terug? Nee, de zaak was geseponeerd, ja huh? Wel heeft het de krant gehaald, maar ook daar kwam ik er niet best vanaf. Ik had nu eenmaal niet voor niets thuiszorg…Frustrerend, grrrrr.

Uiteindelijk vermaak ik mezelf maar door me voor te stellen, dat ze die kleding draagt: Zij heeft dezelfde maat als ik, maar komt qua lengte niet verder dan mijn navel. Het moet er ongelofelijk grappig uitzien……

Misschien draagt ze de jurken overdwars?

Na zoiets is het wel even lastig om weer opnieuw je vertrouwen in iemand te stellen. Maar een nieuwe piepkleine thuiszorg organisatie bracht uitkomst. Alles is hier veel prettiger georganiseerd en ik heb de beste hulp, die je je kunt wensen. Als ik helemaal groggy ben, zoals vandaag, gaat ze vrolijk aan de slag en tegen de tijd, dat ik weer enigszins aanspreekbaar ben, heeft mijn huis een metamorfose ondergaan.  Op betere dagen doe ik de spek-en-bonenklusjes.

Ook was het vandaag weer prikdag. Eerst mijn shots bij de huisarts en toen nog dryneedling door mijn fysiotherapeut. Dan stopt hij een naald in een triggerpunt in spieren en hopla, de boel schiet uit de knoop. Wonderlijk. Maar niet lekker.

Om het een beetje goed te maken heeft hij toen ook maar eens goed die Gordiaanse knoop, mijn  rug, gemassseerd. En m’n schouder getaped, kan ik zwemmen, zonder dat ‘ie uit de kom valt. Ik lijk wel zo’n lappenpop, waar je steeds weer opnieuw de armen en benen aan moet bevestigen.

Maar ik zit weer in elkaar. Alleen roert zich de eerste wintergriep, dus ik sta op stand by. Voor vanavond mijn eetafspraak afgebeld, even helemaal niks…

Afbeelding

De ene dag voel ik me zoals het ene kuikentje en dan weer zoals de ander…..

Ik zit in mijn aantekeningenboek van afgelopen zomer in Plumvillage te kijken. Thay heeft ooit iets gezegd over karma en dat was nu eens het eerste zinnige, wat ik over dat onderwerp gehoord heb! Maar ik kan het niet vinden. Ik vind wel bijvoorbeeld het volgende:

Pijn is onvermijdelijk, lijden is optioneel.

Laat de 2e pijl, de pijl die je zelf afschiet, je niet treffen….

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Volgens Thay is ons lijden gemaakt van niet-lijden elementen, zodoende kun je door je eigen lijden te verlichten de wereld helpen….

Mooi.

Afbeelding

Ik blader wat door mijn boek, vol tekeningen en schilderijen. Mijn manier om al die wijsheid te verteren tot iets behapbaars. Het was een heftige reis en eigenlijk gekkenwerk met mijn huidige constitutie. Maar wat een rijkdom kom ik tegen in mijn aantekeningen. Het was al die moeite echt waard. Zo.

Wrahahahaha !!!

Afbeelding

Dhrupadbabes are the best!!!!!!

Posted on by

Vandaag was een heerlijke dag tot nu toe. En dat ondanks het feit, dat ik er een paar uur over heb gedaan om terug te rijden uit Barendrecht! Het was weer zover: Iedereen was om 6 uur rond Rotterdam aan het rijden, stapvoets wel te verstaan…..

In een klein huisje aan de Bakkersdijk, echt zo’n dijkhuisje, woont mijn lerares Indiase zang met haar gezin. Het is daar heerlijk toeven. Ik -en velen met mij- voel me er thuis. De kat heet Koetje en ziet er precies zo uit als wijlen mijn superkat Koe. Dus dat is ook al zo fijn.

Eens in de maand komen hier een aantal dames bijeen, uit alle windstreken, zelfs uit het buitenland, om zich te bekwamen in Dhrupad. Een klassieke Indiase zangstijl. We studeren raga’s in, doen allerlei stemoefeningen, klappen vreemdsoortige ritme’s en lachen ook nog bij voortduring.

Tussen de middag krijgen we een werkelijk heerlijke Indiase maaltijd met pittige pickles. Klaargemaakt door haar man, een geweldige kok. Zodat we nog mooier gaan zingen van geluk.

‘ s Morgens beginnen we met een uur A zingen, zo laag mogelijk. Ik heb de stembanden van een travestiet, dus ik brom dat het een lieve lust is. Eigenlijk is dit al het hoogtepunt van de dag, moeilijk te begrijpen natuurlijk. Wat is daar nu aan te beleven, een uur AAAAAAA? Wie A zingt moet ook B zingen? Waar gaat dit over?

In India begint elke dag zo voor de zangers/(/essen ook tegenwoordig). Tijdens het opkomen van de zon. Dat is dus best vroeg, niks voor mij op dagelijkse basis. Toch is het een geweldige ervaring en ook nog eens heel goed voor je stem. En voor allerlei heksige dingen, chacra’s en cloaca’s en dergelijke.

Mijn lerares doet het elke dag, behalve als ze eens een keer geen zin heeft….

Vorig jaar was 1 van de dames zwanger, haar toegezongen buik groeide gedurende het schooljaar tot enorme omvang. En in de zomer werd Emma, onze Dhrupadbaby geboren: een engeltje!!!!

Nu is zij er elke keer bij, vandaag was ze intens bezig om haar voeten te ontdekken. En ons Wat een wakker meisje zit ons daar te bestuderen!

Ik had me voor de gelegenheid verkleed als kerstbal, glitterjurk, glitterrok en giltterlegging….Emma vond het prachtig!!!! Wat een genot om zo’n klein mensje de glitterwereld te zien ontdekken…..

Het is een heerlijke groep meiden, 1 van de dames was gekleed als sneeuwbal, dus ik heb echt geestverwanten getroffen….

In de loop van de middag komt de man van mijn lerares ons de ritme’s leren. De hele benadering in Indiase zang is anders. Een toon is geen punt, maar een ruimte. Ritmes zijn geen hoempa, hoempa of hoempapa, hoempapa. Het zijn bouwwerken met accenten, woorden en hoog en laag.

Ik zal een link naar de site van mijn lerares in elkaar knutselen, dan kunnen je het zelf eens horen.

Na jaren een beetje Indiaas zingen,- ja, ik zeg expres een beetje, want in India gaat het er heel anders aan toe, daar heerst een zwaar regime in deze tak van sport, – begint het te dagen in het oosten. Mijn geest omvat langzaam het totaal andere concept van deze manier van zingen. Je zingt de weg en niet het doel. Of zoals mijn juf het zo mooi zegt: ‘Zing niet als een ezel, Iii Oink, Iii Oink. Verbinden, rond zingen!!!!”

Een toon als ruimte. Waar je in kunt bewegen met je stem. Niet een doel, dat je moet bereiken, maar een reis, die je onderneemt en beleeft!

Ja, ik ben weer helemaal opgeladen en blij. Alleen mijn lijf niet. Dat zit hier waarschijnlijk over 2 uur nog in deze stoel. M’n Tens apparaat (soort uitwendige pijnstiller) draait op volle toeren. Te moe om te eten, dus eerst uitrusten. Maar er staat nog iets klaar, dus later wordt er wel gegeten. Zo ben ik dan ook wel weer. Goed zorgen voor dit heksje. Zeker na zo’n dag.

Varkentje ligt tevreden in zijn mandje, hij is bij zijn oppas geweest. Daar is hij vast goed verwend met mooie wandelingen. Hij ligt voor pampus.

Het vee is gevoerd. De stad is stil. Je zult niet geloven hoe stil het kan zijn in de binnenstad. Ik ken menig boer met meer geluidsoverlast. Van vliegtuigen of landwegen.

Maar hier is het heel stil. Een stilte, waar al die muziek van vandaag in na klinkt. Ook gelach hoor ik. En gekraai! van dhrupadbaby……..

Dromen zijn bedrog toch?

Posted on by

De heks had deze week 2 dromen:

 

1 ik heb veel woede in me hoorde ik….

Daar kan ik me iets bij voorstellen. Ik heb soms het gevoel, dat auto’s maar de hele tijd tegen me aanbotsen, mensen me bestelen en mannetjes hun werk niet doen. En dat ik mijn recht op geluk in de vorm van een beetje normaal meedoen in de maatschappij, niet vervuld zie.

 

2. ik had een zakje wilde bloemenzaden, onkruid dus.

Ik wilde het in mijn tuintje zaaien, maar er kwam een windvlaag en het vloog de hele wereld over!

Ik kan het niet overal zien opkomen, of ik moet er achteraan vliegen. Zo -ver-licht ben ik niet.

 

Overal waar ze opkomen, zullen ze zonlicht in zich dragen. Dat is dan wel weer heel mooi. De wereld een ietsepietsie opgefleurd…

Wat was er eerst, de kip of het ei? Raar eigenlijk, dat je nooit hoort: Wat was er eerst, de haan of het zaadje? Dat geeft toch weer te denken op zo’n duffe zondag….

Posted on by

Zondag is een duffe dag op mijn blog. Het aantal bezoekers daalt dan onder het vriespunt. Zeg ik na 1 week bloggen. En daarin 2 weekenden. Kun je daar dan al een patroon in zien?

Zondag is de dag des Heeren, dus ja, dan heb je een probleem als dame.

In mijn kerk, waar god ook een vrouw is, ging het vandaag over Hannah, de moeder van Samuël, de profeet. Het arme mens was onvruchtbaar en de tweede vrouw van haar man baarde kinderen alsof  het niets is. Ach ja, elke gek kan een kind krijgen, er zit geen rechtvaardigheid in weet ik uit ervaring.

In die tijd was je als vrouw wel gezien, indien onvruchtbaar. Je was dan eigenlijk van geen enkel maatschappelijk nut. Ze werd ook nog eens extreem getreiterd door die 2e vrouw. En aan haar man, die dan weer juist heel gek op haar was, had ze ook niet veel, hij zag het probleem niet.

Maar een beetje bidden en jammeren in de tempel leverde toch maar weer een mooi pact met god op. Het zijn mooie verhalen, maar waarom werkt dat bij mij niet? Omdat god niet bestaat zul je misschien zeggen. De bijbel is 1 groot sprookjesboek.

Of misschien is het motto achter deze verhalen: houdt de moed erin! Van je hela hola.

Nou moet ik er op dit moment in mijn leven niet meer aan denken om een kind te krijgen overigens. Ik ben sinds het gepuber van de kinderen van mijn naasten helemaal over mijn kinderwens heen. Je krijgt engeltjes, je voedt ze naar beste eer en geweten op, ze veranderen in monsters. Die je gedurende 18 maanden het leven zuur maken, totdat de grote volksverhuizing in hun hersenen hen heeft veranderd in geslachtsrijpe adolescenten.

In de bijbel wordt geduld beloond, geloof levert wat op, na regen komt zonneschijn. In het werkelijke leven, is er geen pijl te trekken op het waarom mensen zoveel leed te verstouwen krijgen en anderen er maar een beetje op los leven en nooit tegenslag van enige omvang ervaren.

Hoewel ik het Hannah wel gun hoor, met terugwerkende kracht natuurlijk.

Zondag is een duffe dag, er gebeurt ook niet zoveel hier. Na de kerk ga ik meestal met m’n varkentje op stap. Maar vandaag had ik iets leuks te doen: Een optreden van Bel Cante. Frogs speelt hierin, dus ik ben een trouwe fan.

Het is leuk om te zien, dat mensen zoiets doen. Een repertoire zoeken, repeteren, folders, krant, alles….. Bel Cante is al een aantal jaren bezig, maar ze blijven zich ontwikkelen. Dit was het beste wat ik van hen heb gezien tot nu toe!

Het was een gezellig gebeuren, veel bekenden natuurlijk. Ik zal een fotootje op de blog zetten, maar de kwaliteit daarvan is knudde. Ik kon natuurlijk niet gaan zitten flitsen daar, op de eerst rij!

Nu is die duffe zondag alweer voorbij. Straks nog iets koken en eten en dan heel vroeg naar bed, want morgen ga ik Indiaas zingen! De hele dag! Joepie!!!!!!!

Dat is altijd een voor mij bovenmenselijk krachtsinspanning, dus ik moet mijn krachten nu sparen.

Zondag, die duffe dag, zou het niet beter zin er een dag des Dames en Heeren van te maken?

De Leidse markt op haar best

Posted on by

Gisterenmiddag uitgebreid de markt opgegaan. Het was prachtig zonnig vriezend weer, favoriet bij mij. Maar ja, deze heks is elfstedenlid: Als de temperatuur daalt stijgt mijn hartslag…….

Wat is zo’n markt toch heerlijk als je nog niet weet wat je wilt koken. Inspiratie genoeg!!!! Bij  de viskraam kreeg ik opeens zin in pasta alla Vongole. Maar dat is natuurlijk niet leuk om alleen van te genieten, dus mijn kookvriendin Moon gebeld. Zij had wel oren naar. En ook tijd om zich later bij me te voegen.

Moon is wereldberoemd in Leiden. Ze heeft jaren de scepter gezwaaid in een beruchte horecagelegenheid. Alle locale crimineeltjes sidderen voor haar. Het is apart om met haar over de markt te lopen, want we krijgen dan overal enorme korting…. En zelfs als ze er niet bij is, zoals gisteren, moet ik groeten doen van allemaal kleine boefjes.

Ondanks de ruwe bolster schuilt er een prachtige blanke pit in deze dame. Mijn beestenboel is niet bij haar weg te slaan, als ze hier is!!! Dieren en kinderen, daar kom je niet aan, want dan heb je echt een groot probleem met Moon.

Wij delen een enorme passie voor koken en lekker eten. Gisterenavond hebben we ons weer eens ouderwet uitgeleefd.

Pasta alla Vongole:

Zet klaar:

Vongole  gewassen, pan heet water voor de pasta, pan heet water voor de vongole, wok met ruim olijfolie, uien gesneden, peper gesneden, zeekraal gewassen, cherrytomaatjes gewassen, citroen in partjes, tenen knoflook.

Kook de pasta, vongole 30 seconden in de pan heet water, uit laten lekken. Fruit de uien in de wok, knoflook erbij, peper, zeekraal en de tomaatjes. Tot slot de vongole toevoegen en eventueel scheutje witte wijn…Mjammie!!!!