Het lukt me maar niet om te schrijven. Genoeg stof tot nadenken, genoeg waan van de dag, genoeg hersenspinsels…… Maar er een verhaal van maken? Ik begin er niet aan. Al een hele tijd niet. De moed zinkt me in de schoenen bij het idee alleen al.
Sinds ik bont en blauw ben geslagen. Sinds al mijn gewrichten uit de kom zijn geschud. Sinds de voet in mijn rug. Sinds de daarbij behorende krak. Sinds het agressieve gesnater van de toekijkende ganzen.
Ik krijg het niet opgeschreven, de ontwikkelingen na dit incident. Die ontwikkelingen zijn creepy. Er wordt ’s nachts bij me aangebeld bijvoorbeeld. Meermalen. Een keertje tot drie keer toe met tussenpozen van een kwartier. Half 5, kwart voor 5, 5 uur….. Honden blaffen. Heks klaarwakker. Politie doet geen zak.
Mijn computer wordt gehackt. Eerst mijn Facebook 2 keer binnen drie dagen. Iemand probeert met mijn telefoonnummer in te loggen bijvoorbeeld. Of mijn mail ligt er dagen uit. Of ik krijg een melding dat iemand op mijn Messenger probeert in te loggen…… Of ik krijg de melding dat mijn Apple ID opeens door iemand ergens voor wordt gebruikt. Of, of………
De feestdagen sla ik grotendeels in mijn eentje stuk. Ik ben intussen zo murw van het altijd alleen zijn, dat het me echt niks meer kan schelen. Ik hang een kerstslinger op en steek kaarsen aan. Drink gezellig een mondkapwijntje met Steenvouw op eerste kerstdag….. Zo.
Maar dat is allemaal al bijna 2 maanden geleden. Nu is het februari. Het stormt aan 1 stuk door. Overal liggen omgewaaide bomen. Mijn lievelingsbeuk gaat als eerste. Haar enorme gestalte slaat een gat in het belendende pad. Een boom aan de overkant van de watering waar ze aan staat wordt verpulverd. Een boom een fietspad en een sloot verder wordt verpletterd.
Ze mist ternauwernood het dak van de voetbalvereniging, deze enorme reuzin. Wiens naam ik ken. Mijn bomenvriendin.
Een kronkelwilg in het hof verderop raakt een ledemaat kwijt. Een enorme tak ligt op het pleintje, waar ik altijd loop met de hondjes. Daaraan zitten genoeg kronkelige takken om heel Leiden van paastakken te voorzien.
En dan de klap op de vuurpijl. Een enorme boom ligt dwars over het ooievaarsnest in Zuid-West. Ik ga zoals altijd even kijken hoe het met deze magische afstammelingen van de dinosaurissen is tijdens een hondenronde.
Maar oh schrik, er ligt een joekel van een stam over de plek waar het nest zich bevindt. Vanuit een andere hoek ontdek ik restanten van het platgeslagen nest tussen de enorme brokken hout.
Waar zijn de ooievaars? Konden ze bijtijds wegkomen? Of zitten ze de storm sowieso elders uit? Hier in de steeg zag ik een duif midden in de nacht op een tak balanceren tijdens het staartje van de storm. Ik kon niet geloven dat het beestje niet werd weggeblazen. Het diertje zat er de volgende ochtend nog….
Vandaag zie ik de ooievaars. Ze zitten in het gras een stukje verderop. Ze zien er wat ontredderd uit. Hopelijk wordt er snel een nieuw nest uit de grond gestampt. Ik ben zo blij, dat ik hen zie!
Het zal je maar gebeuren dat je huis weg waait. Daar zijn mijn zorgen niets bij vergeleken…..
Mishandeling is niet voor watjes. Je moet stevig in je schoenen staan om met de gevolgen om te gaan. Mishandeling laat sporen na. Blauwe plekken op je lijf. Krassen op je ziel.
‘Heks, als ik jou zie, zie een zo’n lieve vrouw! Echt een schat,’ verzucht mijn homeopate, als ik bont en blauw bij haar op consult ben. Ik kijk haar verdwaasd aan. Wat ze zegt lijkt niet over mij te gaan. Ik voel me een verschrikkelijk mens. Helemaal geen lieve schat.
‘Heks, je bent toch zo’n lieverd,’ zegt mijn therapeute een dag later vriendelijk, na een pittige EMDR sessie over mijn recente fysieke mishandeling, ‘Echt, je bent een schat!’ En alweer zit ik raar te kijken. Een schat? Ik? Zo voel ik me helemaal niet.
Ik voel me een klotewijf, dat je gewoon in elkaar mag rammen, als je er zin in hebt. Iemand, die je voor rotte vis mag uitmaken. Waar je allemaal weinig verheffende teksten naar mag debiteren, onder het uitdelen van rake klappen. Die je mag beschuldigen van de dingen, die je zelf doet. Iemand, die je in haar rug mag trappen, als ze weerloos op haar intussen paarsblauwe knieën is beland door jouw toedoen.
‘Als jij over die mensen vertelt voel ik altijd zoveel haat van hen af komen. Echt niet te geloven. Jouw belagers haten jou echt! En niet zo’n beetje ook!’ vervolgt mijn therapeute haar relaas, ‘Weet je overigens het verschil tussen een sociopaat en een psychopaat?’
Pas een dag later valt het kwartje. Vallen er een heleboel eeuwenoude kwartjes. Besef ik opeens, dat de haat, die ik steeds om me heen voel de haat van anderen is. Dat zij me de godganse tijd gezamenlijk enorm zitten te haten. Ja, het schept natuurlijk een band. Zo’n gemeenschappelijke vijand. Zo’n lekkere weerloze halvezolige zondebok.
Opeens zie ik de wolken haat letterlijk mijn huis binnen drijven. Van buiten naar binnen. Ik ben opeens niet meer ziendeblind. Ik neem haarscherp waar, hoe deze zich op hun christelijke grondbeginselen beroepende mensen het gerechtvaardigd vinden om me te mishandelen. Hoe ze hun eigen kwaliteiten of het gebrek daaraan linea recta op mij projecteren.
‘Het gaat jou alleen maar om geld,’ schreeuwen ze bijvoorbeeld in koor. Hilarisch natuurlijk, want Heks heeft nog nooit om geld gegeven. Mijn familie maakte er vroeger altijd al grapjes over. Dat inbrekers niet eens de moeite zouden nemen om een ruitje in te tikken bij het zien van mijn interieur……
Mishandeling gaat je niet in de koude kleren zitten. Zo heb ik elke dag flink pijn in mijn van hun plaats geraakte ribben. Als ik me helemaal niet beweeg gaat het nog wel. Maar zodra ik dingen ga doen, ga ik door de grond.
Heks is letterlijk op haar hart getrapt. De wervels ter hoogte van mijn liefhebbende hart kun je niet aanraken. Een grote stinkende voet heeft daar een hatelijke afdruk achtergelaten. Een enorme linkervoet. De dader is linkshandig. Dus waarschijnlijk ook linksvoetig……
Sinds ik me realiseer, dat al die haat niet van mij is lukt het me om het terug te sturen. ‘Return to sender,’ zing ik zachtjes, terwijl ik hele stukken Sao Paulo op kleine houtskool briketjes stook. Mijn huis staat vol geurige rook. Ik voel de haat verdwijnen. Inktzwarte wolken drijven weg door mijn open keukenraam. De steeg uit, de stad uit. Naar een dorp iets verderop. Naar een dorp nog verder weg. Naar een dorp hier ver vandaan. ‘Return to sender….’
Heks is op haar hart getrapt en vol haat gegoten. Maar mijn hart leeft nog steeds. De haat heeft er geen grond gevonden om wortel te schieten. Vreugde en verdriet wonen in dat grote hart van me. En een heleboel lieve beestjes.
Veel medemensen hebben er een plekje. Zelfs mijn belagers……. Vanouds. In een klein gepantserd uithoekje ergens op de valreep intussen, achter een rozenmuurtje met grote stekelige doornen bij wijze van prikkeldraad, dat wel natuurlijk. Ik heb altijd van die mensen gehouden, dus waarom zou ik ze nu gaan haten? Waarom zou ik mijn gouden hart geweld aandoen?
Wel komen ze er nooit meer in bij Heks. Veiligheid voor alles. Want het is niet normaal om mij in elkaar te rammen. Het mag niet. Het is niet OK.
En ik ben inderdaad een schat. Het heeft eventjes geduurd, ik was het gevoel helemaal kwijt, maar ik ben een lieverd. Altijd al geweest. En dat wil ik graag zo houden.
Het gaat maar matigjes momenteel. Ik leef bij de dag. Zaterdag ga ik met Steenvrouw op stap. We kijken naar een kersttaptoe op het Pieterskerkplein. Lekker buiten, dus genoeg frisse lucht. Ook is er voldoende afstand tot mijn medemens. Heel belangrijk in deze tijd van oplopende besmettingen.
‘Ik heb kaartjes, K&G treedt op, ga je mee?’ appt mijn vriendin me een dag eerder. Haar zoon speelt al sinds jaar en dag in dit geweldige muziekcorps. Ik ben al heel wat keertjes mee gaan kijken en luisteren. Intussen ben ik dan ook volop fan. ‘Ja, heerlijk! Goed idee! Ik ga mee!’
Zaterdagmiddag schijnt de zon. Het is de enige droge dag deze week. De goden zijn ons goed gezind! Koud is het wel. Waterkoud.
Zo zitten we dan dik ingepakt, op een klapstoeltje met een door Steenvrouw meegebracht kussentje er op, een paar uur intens te genieten van een geweldige show. Eindelijk zie ik dan het volledige optreden met het Italiaanse thema van de Show- & Marchingband van K&G. Geweldig! Ontroerend ook, al die mijn zo bekende en dierbare operamuziek uitgevoerd door dit fenomenale corps.
Steenvrouw en Heks hebben allebei een brok in hun keel. Zo mooi vinden we het. ‘Hoe krijgen ze het voor elkaar, die ingewikkelde choreografie….. en dan ook nog ramstrak doorspelen. Ze zijn toch zo goed! Zo muzikaal! Niks hoempa, hoempa, hoempapa…. Nee, ingewikkelde ritmes. Subtiele virtuoze stukjes…..’ fluister ik mijn vriendinnetje in haar trotse steenmoederoortjes.
Hierna moeten we een uurtje ontdooien. We snellen naar Huize Heks, alwaar ik geheel in stijl een heerlijke Italiaanse wijn open trek. ‘Proost, schat, op K&G!’ roepen we naar elkaar vanaf anderhalve meter afstand. Sinds ik de Coronadans afgelopen maand 2 keer nipt ontsprongen ben, ben ik weer extra voorzichtig.
Gedoe, gedoe en Heks is moe. Elke dag een aanval op mijn Facebook account, dat is dan weer het nieuwste. Dit nadat ik een aantal mensen heb verwijderd, van wie ik vermoed, dat ze me middels dit medium straf controleren.
Toeval? Ongetwijfeld. Maar Heks twijfelt een beetje.
misogynie bij honden: pejoratief betekenis aspect van de loopse teef
Gedoe, gedoe en Heks is echt moe. Wat ik zeg en doe wordt gewogen op een goudschaaltje. Zo weer verkeerd geïnterpreteerd en uit verband gemolesteerd. Verwrongen en verdraaid. Geen haan, die er naar kraait. Mijzelf uiten maakt deze toverkol vogelvrij.
Ik leef in een onveilig universum. Iemand ramt me in elkaar en zegt doodleuk tegen de politie: ‘Ik doe geen aangifte, hoor.’ De wereld op zijn kop.
Gedoe, gedoe en Heks is zo moe. Wat zijn dit voor’n praktijken? Wie heeft het nu weer op me voorzien? Een malafide crimineel misschien?
Heks is doodmoe van al dit gedoe. Heeft ze echt te maken met nog meer zieke acties van nog meer zieke geesten?
Krijgt het leven me dan toch klein? Dat nooit! Ik sta nog immer overeind.
Maar ik ben wel moe. Dat dan weer wel.
Wie ook moe is, is VikThor. Dagenlang wil hij niet eten of slapen. Eenzaam jammerend brengt hij de nachten door in de woonkamer, terwijl zijn muze zacht rust bij Heks in de slaapkamer. Kleine frêle Freya met haar enorme opgezwollen frutje. Oh, wat is Vik verliefd. En dat met zijn ene niet ingedaalde bal!
Freya is ook van slag. Ze heeft een maag-darmvirus opgelopen en houdt me dit weekend een hele nacht uit mijn slaap. Ik ruim kots op en vliegende spuitpoep. Als een zielig loops hoopje ligt ze opgerold in haar bench. Ook zij eet dagenlang vrijwel niks.
Gisteren breng ik VikThor naar de Grote Vriendelijke Reus. Misschien dat hij hem weer aan het eten krijgt. ‘Z’n bak is al helemaal leeg, hij heeft er een minuutje over gedaan zo te horen aan de schrokgeluiden…’ appt hij me kort nadat ik ben vertrokken.
Gedoe, gedoe. Oergeweld geïnstigeerd door louter olfactorische factoren. ‘Je kunt er niks aan doen, schat, ik weet het,’ fluister ik in VikThors lekkere flaporen, als hij me diep ongelukkig aankijkt het afgelopen weekend.
Hondenliefde gaat door de neus. Heus. Ik hoop dat mijn teefje snel weer de oude is. Dan is mijn stoere reu dat ongetwijfeld ook weer vliegensvlug.
Het leven van Heks staat nogal op zijn kop de laatste maanden. En niet in de goede zins des woords. Er is sprake van totale aftakeling van alles wat mooi en goed was. Ontmanteling van de rudimenten, die na jaren ME en Fibromyalgie en dik anderhalf jaar Covid nog overeind stonden.
Eerst gaat mijn koor er aan. Covid geeft hier de doodsklap. Onbevangen gaat Heks een paar maanden geleden naar een Algemene Ledenvergadering. Op de agenda staat ons beleid rondom Covid. ‘Ach, dat zal zo afgehandeld zijn,’ denk ik nog naïef, ‘Zo’n koor vol oude kwetsbare mensen gaat natuurlijk geen enkel risico nemen…. Daar zijn we zo uit.’
Niets is minder waar, helaas. De vergadering is nog maar nauwelijks begonnen of er staan al diverse mensen in gevechtshouding op de barricades. De discussie is fel en weinig verheffend. Onze dirigent blijkt daarnaast een anti vaxxer te zijn. Ook is de man niet bereid om zich op Covid te laten testen.
‘Hij houdt totaal geen afstand,’ beweert een sopraan verontwaardigd. Dat laatste kan ik bevestigen. Ik heb hem bij de repetitie voorafgaand aan deze vergadering op zeer geringe afstand van mijn bescheiden persoontje gespot.
Als het Corona Testbewijs ter sprake komt breekt de pleuris uit. ‘We worden gediscrimineerd en buitengesloten,’ schreeuwen een aantal ongevaccineerde koorgenoten verontwaardigd.
Heks staat al pakweg anderhalf jaar aan de zijlijn. Ik was net zover, dat ik weer durfde te komen. Nadat ik tot 3 keer toe ben gevaccineerd. Op een moment dat de besmettingscijfers eventjes laag waren.
Als ik het parkeerterrein af rijd realiseer ik me, dat ik mijn lidmaatschap moet beëindigen. Dit soort discussies trek ik niet. Ik kies voor geluk, niet voor gelijk. Daarnaast is een omgeving, waarin mensen niet optimaal voorzichtig zijn, niet goed voor mij. Vooral niet als die mensen ook nog eens keihard staan te zingen…. Tot slot wil ik niet langer mede het salaris betalen van iemand, die te beroerd is om een wattenstaafje in zijn neus te stoppen.
Kort daarop ben ik jarig. Ik krijg geen enkel cadeautje. Pas na een paar weken komt er dan toch nog een heel heel heel mooi presentje van Kras. En van de Blonde. En van mijn vriendinnetje Belle. ‘Ik krijg eigenlijk zelden cadeautjes,’ mopper ik tegen mijn therapeute, ‘Dat is mijn hele leven al zo. Terwijl ikzelf altijd leuke attenties loop rond te strooien……’
‘Hou daar dan gewoon mee op,’ adviseert ze me, ‘Ik kan je dat echt aanbevelen…’ Ze spreekt uit ervaring. Het stoppen met Sinterklaas spelen heeft haar echt goed gedaan. Heks knoopt dit advies goed in haar oren…..
Dan word ik dus in elkaar geramd. Door een naar anabolen riekende kleerkast. Ribben veranderen van positie. De blauwe plekken zijn ontelbaar. Ik verander in een schim van mezelf.
Een paar weken eerder vindt de Zwarte Panter het weer een goed idee om een maand van de radar te verdwijnen. Ik zoek me suf met mijn brakke lijf. Waar zit die gek? Steelt hij weer de show in de Schouwburg? Doet hij weer grondig onderzoek in het Boerhaave museum? Of logeert hij bij de buren, die een paar maanden op vakantie zijn?
Ik roep door brievenbussen, hang posters op. Ik meld mijn monster aan bij diverse organisaties. Hele nachten dwaal ik door de stad op zoek naar mijn uithuizige kat. Tot ik word gebeld door een dierenarts in Oegstgeest. Mijn monster is komen aanlopen bij een fietsenmaker aldaar. Middels zijn chip zijn ze aan mijn telefoonnummer gekomen.
Als ik hem ophaal kijkt hij me onverschillig aan. ‘Oh, jij weer. Is dat nieuwe monster al weg?’ mokt hij narrig. Pas na een hele dag knuffelen, tartaartjes en andere verwennerijen is hij weer mijn oude vertrouwde lieveling……
Dan neem ik afscheid van mijn moedertje. Bepaald geen sinecure als er tegelijkertijd iemand tegen je staat te schreeuwen. Ik mag vervolgens niet op de begrafenis komen. Ik durf ook niet meer. Maar het breekt wel mijn hart.
Ik heb me intussen opgegeven bij een ander koor. Door de schade aan mijn ribbenkast is het echter onmogelijk om te zingen. Ik moet mijn lidmaatschap dus per direct weer beëindigen. Misschien moet ik zingen in koorverband voorlopig maar helemaal uit mijn hoofd zetten. Met al die virale dreiging.
Zo dus.
Elke dag brand ik wierook, heilig hout en kaarsen op mijn altaar met zwanenveertjes en muntgeld. ‘Een goede reis, moedertje, ga maar naar het licht. Naar de overkant….’
Daarnaast zet ik mijn huis vol reinigende rook om de haat en het kwaad te verdrijven. Hul me in kristalijn licht, dat alle duisternis die me belaagt, verjaagt. Het is hard werken. Elke dag opnieuw.
Ik heb een nieuwe huisgenoot. Hij heet Odin. Een kleine witte knuffelige schat. ’s Nachts bijt hij in mijn neus en oren. Hij slaapt het allerliefst bovenop mijn hoofd, dit kleine wondertje. Hij zet mijn hart weer wagenwijd open.
Op 2 oktober gaat een ongelikte beer Heks te lijf met een enorme paraplu. Heineken staat er in koeienletters op geschreven. Zo weten we dan ook direct waar dit holle vat tegenover me mee is gevuld. En wat hem voornamelijk drijft tot zijn agressieve daden.
Het is niet mijn vriendelijke verzoek om een paar meter verderop te gaan staan met zijn parasol van een paraplu. Nadat de idioot zich met plu en al pardoes voor onze neus heeft geposteerd. Met zoon en schoondochter. Drie dikke olifanten onder een passend afdak. Ons hiermee elk zicht ontnemend op de taptoe.
Ook is het niet mijn vraag om diezelfde paraplu vervolgens uit mijn oog te halen. De ouwe reageert namelijk instant agressief. Alsof ik iets heel vreemds vraag.
Terwijl ik achterover tuimel, linea recta een plantenbak in, hou ik me stevig vast aan het voorwerp dat me belaagt. Hierdoor bewaar ik nipt mijn evenwicht. Het wordt de paraplu echter fataal. Als een natte dweil landt het uit zijn voegen gerukte onding tussen de planten. Ongeveer op de plek, waar Heks had moeten neerkomen.
Naast me gaat de zoon van de oude bezopen brombeer Steenvrouw te lijf. Een omstander springt er tussen. Mijn vriendin komt met de schrik vrij.
Het akkefietje heeft een prettige afloop voor Heks en Steenvrouw. Nu kunnen we toch de taptoe goed zien. Dit jaarlijkse spektakel, waarin de dochter en zoon van Steenvrouw meelopen dit jaar.
De dronken man en zijn zoon staan woest te briesen bij deze nederlaag. ‘Terrringwijf, ik ga je kop verbouwen,’ sist de zoon tegen Heks, zijn schele rode varkensoogjes staren me doordringend aan ‘Ik sla je helemaal verrot, terrrrringwijf, terrringwijf….’
Heks schiet in de lach. De idioterie van het geval wordt me teveel. Olie op het vuur natuurlijk. De zoon spuwt vuur. De ouwe zak krijgt een waas voor zijn ogen. Helaas hebben ze hun wapen verspeeld. De matras van een schoondochter trekt de agressieve heren sussend aan hun armen.
Na een paar minuten ruimen onze belagers dan eindelijk het veld. Zonder hun paraplu zijn ze weinig mans. De rust keert weer. In de stromende regen zien we Steendochter voorbij komen. Steenzoon marcheert ook rakelings langs onze natte neuzen in zijn mooie pak. Hem zien we nergens. We rennen nog een stukje met de optocht mee. Maar nee. Geen verloren zoon.
‘Ik heb jou wel gezien,’ vertelt hij Steenvrouw later. Mooi zo.
‘Hoe voel je je?’ vraagt mijn vriendin als we weer thuis zijn. Een beetje trillerig eerlijk gezegd. Al die zinloze agressie is toch bij me binnen gekomen. ‘Vroeg ik nu iets heel raars aan die man? Was ik zelf agressief?’ Mijn vriendin beweert van niet.
Ik herinner me echter wel, dat ik nijdig werd van het asociale gedrag van die twee dronken kerels pal voor me. Ik herinner me, dat ik niet van plan was om te accepteren, dat die eikels met hun paraplu onze avond zouden verpesten. Ik was niet van zins om ons zomaar van ons mooie plekje te laten verjagen, daar op de rand van die enorme plantenbak. De betonnen rand, die tevens als bank wordt gebruikt.
Heks heeft een moeizame verhouding met agressieve mannen. Ik benader hen met ware doodsverachting. Ik weiger stomweg om angst te voelen. Dit is me al vaker bijna fataal geworden.
Niet ver van de plek van de aanval met de paraplu ben ik ooit flink in elkaar geslagen. Ik was met mijn eerste vriendje op stap en hij kreeg de eerste klap. Vier uit de kluiten gewassen agressievelingen plukten hem van zijn fiets en gaven hem een flinke mep. Bovenop zijn contactlens.
Heks pakte de grootste kerel bij zijn lurven en gaf hem snel een kneiter op zijn teiter. ‘Blijf van mijn vriendje af….’
‘We slaan geen vrouwen,’ riep er eentje, net voordat ik een keiharde vuistslag tegen mijn kop kreeg, die mijn oren deed suizen. Een volgende klap joeg een tand door mijn bovenlip.
Het vriendje was er toen al vandoor gegaan. Hij liet zijn vriendin moederziel alleen achter met vier agressievelingen, die haar te lijf gingen. Links en rechts deden voorbijgangers net of ze niks zagen. Pas toen mijn belagers in de verte een auto hoorden aankomen kreeg ik de kans er vandoor te gaan.
‘De politie, de politie,’ riepen ze paniekerig. Het was echter gewoon een personenauto. Die mocht daar helemaal niet rijden, maar Heks was blij dat die auto dat wel deed.
Gebruik makend van de ontstane verwarring wist ik me met twee fietsen vliegensvlug uit de voeten te maken. Ja, Heks nam ook de achtergebleven fiets van haar sullige vriendje mee. Dat maakte mijn aftocht er niet gemakkelijker op. Verre van…..
Mijn angsthaas bedankte me met eeuwige jaloezie.
‘Hij liet me daar gewoon staan in mijn eentje. Met 4 agressieve jongelingen. Uit de kluiten gewassen kerels, die bezig waren me te lijf te gaan….. Hoe is het mogelijk?’ realiseer ik me de afgelopen week opeens. Voor dit inzicht heb ik 40 jaar nodig gehad!!!!
Nee, dan Steenvrouw. Mijn kleine dappere vriendin week vorige week geen seconde van mijn zijde.
Na afloop van ons avontuur eten we ons toetje. Heks heeft een verrukkelijke bessencrumble gebakken. Zure room en yoghurt maken het geheel af. ‘Mmmmmmm….’ hummen we tevreden. Veilig thuis. Onze kletsnatte jassen afgestroopt.
‘Met jou op stap is toch nooit saai. Wij maken altijd wat mee….’ grinniken we tegen elkaar. En dan weer ‘Mmmmm….. Heel erg lekker, schat….’
‘Oh Heks, hele volksstammen leven compleet buiten de werkelijkheid. In hun eigen zorgvuldig in stand gehouden illusie. Dat is echt een veelvoorkomend fenomeen…..’ grinnikt mijn therapeute naar aanleiding van mijn verhaal.
Een verhaal over iemand, die jarenlang dacht dat ik nog wel eens een keertje over de brug zou komen in de liefde. Hetgeen nooit zal gebeuren. Dat wist ik bij onze eerste ontmoeting al na een minuutje.
Ja, de illusies waarin we onszelf wentelen. Om de koude werkelijkheid niet te hoeven voelen. De loze dromen en broze luchtkastelen, waar we anderen mee vervelen. Heks staat er altijd weer van te kijken.
Ik heb ook een flink aantal illusies moeten opgeven. Tegen heug en meug. Tegen alle verlangen in. Zo weet ik tegenwoordig, dat ik geen gezellige leuke familie heb. Verre van. Maar ik heb het evenwel koppig beweerd. Jarenlang. Tegen een ieder, die het wilde horen.
Ik kan tegenwoordig ook het onderscheid maken tussen liefde en gebruik. Pas nadat ik uiteindelijk heb toegegeven, dat ik enorm ben gebruikt door de jaren heen. Door Jan en Alleman en vooral ook door Kenau en Allevrouw.
Illusies. Heks is dol op stomme televisieprogramma’s waarin mensen in de val van hun eigen opgeklopte illusies belanden. Elke vrijdagavond is het raak wat dat betreft. Dan worden er op TLC 2 programma’s uitgezonden, die bol staan van dit fenomeen.
De programma’s ‘90 day fiancé‘ en ‘90 days fiancé before the 90 days‘ zijn grote favorieten van Heks, als het gaat om lachen om andermans ellende. Veroorzaakt door hun dwangmatig leven in illusies. Ik bescheur me elke week. Lig in een deuk, lach me een ongeluk….. Die programma’s zijn toch zo leuk!
Want het gaat nu eens een keertje niet over mij. Ik ben nu eens niet de goedgelovige idioot.
Dus zit Heks verrukt te schuddebuiken voor haar televisie. Eerst om de stellen, die binnen 3 maanden moeten beslissen of ze gaan trouwen. En daarna om stelletjes, die elkaar voor het eerst ontmoeten voordat ze het avontuur aangaan.
Welk avontuur? In de Verenigde staten bestaat zoiets als een K1visum. Hiermee mag je een verloofde uit Verweggistan 3 maanden naar de VS halen. Binnen die 3 maanden moeten de betrokken partijen besluiten of ze met elkaar willen trouwen. Anders moet de geliefde na de proefperiode linea recta weer naar huis.
Er staat dus nogal wat druk op hun ketel vol liefdestoverdrank. De omgeving wil ook nogal eens in die ketel roeren. Zo is de familie van de inwoner van de VS standaard heel wantrouwig naar al die importbruiden en -bruidegoms.
Soms terecht, maar meestal slaat het nergens op. Alsof alles geweldig is in de VS. Niet dus. Alsof alle Amerikanen eerlijke geweldige mensen zijn. Ook absoluut niet waar.
Een dikke lelijke gefrustreerde kerel zoekt bijvoorbeeld een lekker jong ding in het buitenland uit, omdat in de VS geen weldenkende vrouw de man wil. Hij vindt een leuke Filipijnse. Hij doet het meisje online subiet een aanzoek en het kind zegt ja. Maar oh, wat is hij vervolgens bang, dat ze misbruik van hem gaat maken.
Tijdens zijn bezoek aan de Filipijnen misdraagt de man zich op alle vlakken. Hij jaagt haar hele familie tegen zich in het harnas, inclusief zijn verloofde. Ook blijkt hij vanaf het begin tegen het meisje te hebben gelogen over belangrijke zaken. Daarnaast is de man ook nog eens zo lelijk als de nacht. Vooral zijn karakter. En tonnetje rond piepklein, waar hij beweerde van normaal postuur te zijn.
Maar oh, wat is hij teleurgesteld, als deze aantrekkelijke alleenstaande moeder van 23 uiteindelijk de verloving verbreekt. Nadat ze weet ik wat van hem heeft gepikt. Van deze dikke lelijke plurk van pakweg 55, die al 30 jaar noodgedwongen vrijgezel is……
Er is ook een vrouw van 55 met een piepjonge verloofde. De verloofde heeft de duivel in zijn ogen staan. Hij is door en door slecht en doortrapt. Hij probeert steeds het juiste te zeggen, maar af en toe verspreekt hij zich: Heks moet daar dan enorm om lachen.
Het stel heeft voortdurend ruzie over zijn vermeende ontrouw, zodra de vrouw haar hielen licht. Hij beweert nooit buiten de pot te piesen, maar dat is volgens mij een aperte leugen. De vrouw in dit verhaal is een volstrekte idioot. Heks zit met verbazing naar het gekke mens te kijken.
Ze heeft een succesvol bedrijf en is steenrijk. Maar op liefdesgebied is het nooit veel geworden met dit angstige muisje. In feite is haar kleutervriend haar eerste echte relatie. Ze heeft er huizenhoge verwachtingen van.
Ze koopt zijn liefde door enorme hoeveelheden geld over te maken naar hem en zijn familie. Ook betaalt ze stiekempjes zijn buitenproportionele salaris bij het resort in zijn thuisland, waar ze een aggenebes baantje voor hem heeft geregeld. Als ze hem bezoekt neemt ze voor een godsvermogen cadeaus voor hem mee.
Een stapel peperdure polshorloges van gerenommeerde merken. Belachelijk dure sneakers. Gestoord dure lelijke petten en shirts. Achterlijk prijzige spijkerbroeken…. en ga zo maar door. De man heeft een kamertje vol met dit soort troep. Alhoewel….
‘Hij raakt heel vaak zijn horloges en schoenen kwijt,’ onnozelt het rare mens in de camera. Ja, wat zou hij daar nu mee doen? ‘Het zijn mooie dure cadeaus, maar ik heb liever geld,’ heeft haar verloofde een kwartiertje eerder aan dezelfde camera toevertrouwd…..
Het stel heeft het louter aan de stok. Ook bekent het gekke mens, dat ze een jaar eerder met de neef van de verloofde heeft liggen krikken, nadat ze flink ruzie had gehad met de verloofde. ‘Ik dacht echt dat het uit was met mijn 30 jaar jongere verloofde,’ dreint ze voor de camera, zogenaamd spijtig. Een dag na die opname ligt ze alweer in bed met de neef.
Er is namelijk opnieuw ruzie in dit paradijs en opnieuw laat ze de neef opdraven voor een lekkere wip. ‘Ik denk, dat de neef eigenlijk de ‘ware’ voor me is. Maar ik wil het zeker weten, dus ik bel mijn paragnost. Ik wil dat mijn helderziende in zijn ogen kijkt, of hij echt heus de ‘ware’ is….’ zemelt het gekke wijf.
Ze drinkt ook nog eens de godganse dag witte wijn. Er komt sowieso al geen zinnig woord uit bij die vrouw, maar dat gezuip doet de zaak absoluut geen goed..
‘Kom, neef van mijn verloofde, ik wil, dat je online met mijn waarzegster praat. Zij moet in je ogen kijken. Of babymamma niet stiekem nog in je leven is, of je echt wel voor mij wilt gaan….’
De neef vindt het goed. Laat die paragnost maar komen met haar indringende blik. Die gekkigheid kan hij wel hebben…… Je ziet de raderen in zijn hebzuchtige hoofd draaien.
Ja, hij wil wel naar de VS emigreren om voor dit leipe ouwe wijf te gaan zorgen. Hij zal elke dag haar gras maaien, lispelt hij in gebrekkig engels. En haar witte wijn inschenken. De glazen tot de rand toe gevuld, zoals zij prefereert. Hij offert ‘babymamma’ zonder morren op.
Babymamma is de vrouw van de neef. Hij is al sinds jaar en dag met haar samen en ze hebben 3 kinderen. De man is verre van vrijgezel. Dat weet het leipe wijf natuurlijk ook wel. Maar als je zijn vrouw babymamma noemt verdwijnt ze misschien? Heks hikt van de lach….
Dan is er nog een zakkige man van 60, die zijn haren pikzwart verft. Hij verkeert in de veronderstelling, dat hij er geweldig jong uit ziet, maar dat is een misvatting. Het zwarte haar maakt hem vaal en oud. Het doet de pigmentvlekken extra opvallen in zijn omgekeerde paddestoelengezicht: Wit met bruine stippen.
Deze paddestoel is ook al dol op jonge meisjes. Maar hij haalt ze uit de Oekraïne. Hij heeft er al heel wat rond gegraasd. Er is er met name eentje, Lana genaamd, waar hij helemaal leip van is. Lana is natuurlijk niet haar echte naam. Ze staat onder diverse namen ingeschreven op diverse zogenaamde datingsites, waar je flink moet betalen om met de dames te kunnen praten.
Paddestoeletje heeft al 300.000 dollar uitgegeven aan zijn liefje. Alleen maar om met haar te praten dus. Maar ze is absoluut helemaal wederzijds verliefd op deze stumper. Althans dat beweert de man. Hij is daar agressief volhardend in.
Een privédetective zoekt één en ander uit. Hij komt tot de conclusie, dat het hier absoluut om fraude gaat, de vrouw melkt overal mannen uit. Financieel. Niet fysiek.
Paddestoel wordt razend op de privédetective. Hij scheldt de man verrot, omdat de uitkomst niet is wat hij wil horen. Lana is echt en ze is verliefd op hem. Punt. Uit.
Intussen is Paddestoeletje al 5 keer vergeefs naar de Oekraïne gereisd, om zijn geliefde te ontmoeten. Telkens kwam ze niet opdagen. De laatste keer is hij dwars door de Oekraïne naar haar geboortestad gereden. Een gevaarlijke en gestoorde onderneming. Daar heeft hij met een foto op straat lopen leuren, nadat bleek, dat ze niet op het door haar opgegeven adres woonde. Daar woonde geen jong fris meisje, maar een morsige stokoude man………
Maar oh, wonder; Bij reisje nummer zes komt het kind zowaar opdagen. Waarschijnlijk om er voor eens en voor al vanaf te zijn.
Paddestoel is in de zevende hemel. Hij maakt allemaal foto’s met haar naast zich om naar familie en vrienden te sturen. En naar de privédetective. Zie je wel, dat ze bestaat!
Ze geeft hem een zuinig kusje op de wang en hij verkeert in de veronderstelling, dat ze nu echt een relatie hebben. Hij ziet haar een paar keer kort in een café of restaurant. Maar verder heeft het meisje geen tijd voor haar geliefde. Gelaten laat ze zich omhelzen door die vieze oude paddestoel met zijn geverfde sliertharen, gekleed in zijn foute lange leren jas.
Hijzelf vindt die jas heel hip. Alweer een mening, waar hij volstrekt alleen in staat. Iedereen haat die jas.
Na een paar eenzame dagen, Lana heeft het natuurlijk druk met haar datingsites, moet de rukker alweer naar huis. Op het vliegveld doet hij de opgepoetste internetmiep een aanzoek. Ze accepteert de ring, met een onbewogen perfect opgemaakt gezicht, maar daarna is het evenzogoed einde verhaal tussen die twee. Een vervolg komt er niet.
Ruim 7 jaar, 300.000 dollar en zes vergeefse reizen naar de Oekraïne verder is Paddestoel nog steeds overtuigd van zijn gelijk. Hij heeft een echte relatie met Lana……… Kijk maar naar de foto’s.
Illusies. We hebben er allemaal last van. Als de schellen van je ogen vallen is dat uiterst pijnlijk. Mensen doen alles om te voorkomen, dat ze die pijn moeten voelen. Door er nog meer illusies tegenaan te gooien. Door er nog een schepje bovenop te doen. Of een flinke schep. Een wagonlading.
Heks kiest tegenwoordig voor de naakte waarheid. Jaren alweer. En ja, het doet heel veel pijn. Het genereert woede, enorm veel woede. En uiteindelijk verdriet. Veel verdriet.
Een binnenzee in mijn borstkas.
Maar er komt ook rust. Ik hoeft mijn onzinnige gelijk niet meer te bewijzen. Ik hoef geen mooie verhalen meer op te hangen tegen beter weten in. Ik hoef niet meer in de spagaat. In de verdunning.
Overal een goed verhaal van maken, dat talent heeft met opgebroken ooit. Heks verwelkomt tegenwoordig alles wat er is. Met overgave.
Om een uurtje of half twee vannacht loopt Heks door de steeg te paraderen. Met haar hondjes. Oh, wat zijn ze druk. Freya is bezig loops te worden. Voor de eerste keer. Haar frutje groeit met de dag. Ze doet opeens overal kleine plasjes. In plaats van twee keer een hele grote. Ze markeert haar territorium. VikThor likt die plasjes vervolgens zorgvuldig op. ‘Hou daarmee op, gek,’ bromt Heks.
We komen op het pleintje naast de lagere school. Ik loop naar de prullenbak met een zakje vol drol. Op het bankje zit een duistere gedaante. Ik merk hem pas op, als ik heel dichtbij ben. ‘Oh, ik denk wat zit daar nu…’ brabbel ik verschrikt. De gedaante zwijgt als het graf. ‘Goedenavond,’ groet ik, terwijl ik me vliegensvlug uit de voeten maak.
Duistere energie. ‘Misschien is de man gewoon dakloos, Heks,’ pruttel ik tegen mezelf. Ja, gewoon dakloos. Heel gewoon tegenwoordig. Ik heb wel eens een warm dekentje over een slapend medemens op datzelfde bankje heen gedrapeerd. Midden in de winter. Toen het ijskoud was. Toen iemand genoodzaakt was om in die kou te slapen. Voor zover mogelijk.
Ik slinger mijn rondje door stegen en achterafstraatjes. Mijn woefers rennen vrolijk in het rond. Midden in de nacht hanteer ik geen lijn. Op dit tijdstip is de stad godverlaten. Op wat dronken droppies na.
Op het Vrouwenkerkplein doet Vikthor net een plasje tegen een boom, als er een paar opgeschoten jongens op een brommer stappen. Ze komen linea recta uit die foute vage Loungetent hier om de hoek zetten. Luidruchtig geven ze gas, als opeens de bestuurder een pistool tevoorschijn haalt. Hij richt op Heks. ‘Boem!’ schreeuwt de gek.
Gierend van de lach rijden ze langs een dodelijk verschrikte Heks. Ik sta als aan de grond genageld. Was dat nu echt een pistool? Of leek het maar zo? Of was het gewoon zijn hand met een paar dikke vingers in mijn richting? Ja, alweer dat woord gewoon. Ik weet het werkelijk niet.
Snel maak ik me uit de voeten. Voordat de idioten het in hun kop halen om terug te komen. Eenmaal thuis ga ik onder de douche. Ik spoel de dag van me af. Ook dit vreemde incident. Uiteindelijk val ik in een onrustige slaap. Na een paar uur word ik gewekt door mijn hondje Freya. Ze zit zenuwachtig te hijgen in de bench. Ik zal nog een keertje naar buiten moeten op een onzalige tijdstip.
Het is intussen half vijf. Met een lange jas over mijn pyjama sjok ik opnieuw een rondje om het blok. Om even later weer in mijn warme bedje te kruipen. Opnieuw in slaap vallen is er voorlopig niet bij. Alle ME-patiënten hebben geweldige slaapproblemen. Heks ook. In slaap vallen? We missen er de noodzakelijke stofjes voor. Doorslapen? Nooit van gehoord. Wakker worden? Elke dag met een zware kater.
Om een uurtje of 11 sta ik gammel in de keuken. Vandaag gaat helemaal niks worden, ik voel het aan mijn water. Eerst maar eens koffie met een hap pijnstillers. En iets eetbaars naar binnen zien te krijgen. Alles laten inwerken…..
Na een uurtje ben ik voldoende bijgetrokken voor de eerste hondenronde. Ik maak er een uitgebreide ronde van, dan ben ik er een paar uur vanaf. Vervolgens komt mijn vriendinnetje de Schone Helena. Zij vervangt mijn begeleidster Rozenhart gedurende de vakantie. Het plan is om vandaag mijn medicijnkast uit te mesten…..
‘Ik ben zo halfzacht als de pest, dus ik wil het gemakkelijk houden vandaag,’ informeer ik mijn vriendin. Zij heeft ook een offday, dus dat komt mooi uit. Eerst nog maar een kopje koffie…..
Daarna doen we wat noodzakelijke post de deur uit. En het uur is alweer om.
Even later lig ik op de pijnbank bij mijn fysiotherapeut. Hij loopt mijn hele lijf langs. Maakt alles wat vast zit weer los. Oh, wat is hij gemeen vandaag. Mijn lamme lijf kan niks hebben. Ik ben misselijk van de pijn.
Buiten regent het pijpenstelen. Het is ijskoud. Thuisgekomen trek ik snel droge makkelijke kleding aan. Daarna wurm ik nog wat eetbaars naar binnen. En ik lig alweer in bed, retteketet.
De hondjes krijgen een heerlijke kluif. Dat breekt hun saaie dag een beetje. Want het gaat em niet meer worden vandaag……
Dan besluit ik toch de politie te bellen over dat rare incident vannacht. Misschien ben ik niet de enige, die zomaar onder schot is genomen hier in de buurt. ‘Kon u zien of het echt een pistool was, in de hand van die jongen?’ Nee, dat kon ik niet zien in de gauwigheid. ‘Heeft u zijn kenteken genoteerd?’ Nee, het was donker en ze scheurden snel de hoek om.
‘Toch goed, dat u gebeld heeft. Ik geef het door aan mijn collega’s….’ Nou, fijn.
Een half uur later word ik teruggebeld door een politieman. Opnieuw doe ik mijn verhaal. ‘Ik ga uit van een foute grap, net als U. Vanavond ga ik toch maar een praatje maken met die gasten in die Loungetent. Om duidelijk te maken, dat dit echt niet kan. Misschien weten zij wie van hun klanten dit hebben gedaan…..’ zegt de agent.
Heks is blij, dat er werk van wordt gemaakt. Ik wil gewoon veilig bij nacht en ontij door mijn buurtje kunnen blijven dwalen. Zonder dit soort akkefietjes…….
Straks nog een rondje met de scootmobiel. Hopelijk is het dan eindelijk eens een keertje droog. Ja, kreukeldagen. Ik heb ze nogal eens. Een beetje zonneschijn zou enorm schelen. Maar deze zomer raken we van de regen in de drup.
Geschokt kijk ik naar de beelden: Mensen hangen massaal aan de vleugels van een opstijgend vliegtuig. Een afgeladen vliegmachine op het vliegveld van Kabul. Het toestel vertrekt evenzogoed. De ongelukkigen zullen er binnen een paar honderd meter af sodemieteren…..
Een ander beeld van het interieur van een toestel, waar normaal gesproken zo’n 150 mensen in passen. Er zitten er meer dan 800 in. Hutje mutje opgestapeld in de cabine….. Ze mogen allemaal mee. Ze hebben dus geluk.
Paniek, totale paniek.
Ik volg vanmiddag een stuk debat in de Tweede Kamer. Een aantal ministers wordt het vuur aan de schenen gelegd. ‘Bladiebla. Stoepje veeg, stoepje veeg,’ horen mijn oren uit de mond van de diverse verantwoordelijk ministers. Uit de nek van Siegrid Kaag stijgt bekakt gezwets. Een wolk mistig geneuzel. Ik hoor allemaal wollig geklets. Er wordt niks opgelost.
Joe Biden staat al wekenlang overal te oreren over hoe gerechtvaardigd deze actie is. De man is volstrekt door de mand gevallen bij Heks. Wat een malloot. Zo ga je niet met je medemensen om…..
Die Amerikanen wilden toch zonodig een vinger in de pap in Afghanistan? Ze baalden toch als een stekker van de Russische invasie alweer decennia geleden? Zij zitten er toch al sinds jaar en dag de dienst uit te maken, met hun dikke buiken en dikke wapens? Uit eigenbelang! Want zo is het begonnen ooit.
En nu laten ze die bevolking aan hun lot over? Van de ene op de andere dag? Laten ze een stel idioten het land terug veroveren? In puin leggen.? De bevolking kapot maken?
Een tijdje geleden leg ik de hand op een boek over dit land. ‘Duizend schitterende zonnen’ van Khaled Hosseini. Ik lees het in 1 ruk uit. Wat een verhaal! Wat is dat land kapot gemaakt! Wat hebben die mensen het voor hun kiezen gekregen. Decennia lang.
Als dolle stieren maaien de Talibanaanhangers hun landgenoten tegen de vlakte. Alsof het niets is. Huizen worden gebombardeerd. Hele steden verdwijnen. Mensen worden vermoord. Om niks. Omdat ze zijn, wie ze zijn.
Vrouwen delven met name het onderspit. Zij mogen werkelijk niks meer. Alleen binnen zitten wachten op de volgende verkrachting. Door die jongens van de Taliban. De bevrijders. Fanatieke idioten met de herseninhoud van een garnaal.
Die gasten hebben doorgaans nauwelijks opleiding genoten. Maar lekker schieten en de boel intimideren? Op obscure godsdienstige grondslagen? Daar zijn ze goed in.
En nu gebeurt dit dus weer op grote schaal. Alles wat is opgebouwd, wordt weer vernietigd. ‘Bladibla,’ blaat Sigrid Kaag voor de camera, ‘We hebben heel veel goede dingen opgezet in dat land en daar zullen ze profijt van hebben. Meuterdemeut. Ik ben zo’n domme teut. Maar ik zeg het toch, want ik ben graag aan het woord, ook al klopt mijn verhaal van geen kanten, duhduhduh…..’
Ja, ze zullen er profijt van hebben, in de zin, dat Afghanen die zich hebben bezig gehouden met het opbouwen van al die dingen in samenwerking met ons, nu extra hard gepakt zullen worden door de Taliban. Daar kun je vergif op innemen, domme voorvrouw van de D66.
Je zou prima bij de Taliban in dienst kunnen treden met zo’n hol vat op je romp. Hoe komt je erbij, dat er nog iets overeind zal blijven staan in dat land? Lees eens een boek van Khaled Hosseini. Dan piep je wel anders……
Heks hart breekt voor de Afghanen. Hun schitterende land ligt opnieuw in puin. Hun fantastische bevolking wordt opnieuw kapot gemaakt. Voor de zoveelste keer! Het is zo gemeen!
Schitterend land
Stel je voor, dat de Nazi’s weer aan de macht zouden komen en opnieuw ons land onder de voet zouden lopen. Voor de zoveelste keer. En dat onze bondgenoten ons volledig in ons sop zouden laten gaar koken. Dat ze opeens uit een ander vaatje zouden gaan tappen, dat ze diplomatieke connecties met de Nazi’s zouden nastreven…..
Ondenkbaar natuurlijk, maar ik weet even geen betere vergelijking.
Derk Boswij, kamerlid van het CDA, is bijna in tranen, als hij probeert zijn zegje te doen. ‘Ik heb de laatste dagen veel contact gehad met veteranen, die net als de nabestaanden van veel gesneuvelde militairen hele zware dagen doormaken….. ‘ De man breekt een lans voor alle militairen en hulporganisaties, die wel hun nek uitsteken voor Afghanistan. ‘Jullie hebben al zoveel gedaan, hadden wij als politiek maar meer gedaan……’
Zo mooi……
Heks is al wekenlang verbijsterd over de wending, die het lot van Afghanistan heeft genomen. Hoe is het mogelijk, dat iedereen de handen van die mensen af trekt? Hoe kunnen wij het verantwoorden, dat we een hele bevolking aan zijn lot overlaten?
Ja, het is een gebed zonder end, daar in Afghanistan, maar er zijn zoveel gebeden zonder end wereldwijd. Er zijn zoveel brandhaarden, die maar blijven smeulen. Maar moet je dan maar bij de pakken neer gaan zitten? Moet je je dan maar gewonnen geven?
Heks heeft natuurlijk makkelijk praten. Vanuit haar warme bedje, want ik zit lekker in bed. Ik heb een kreukeldag. De zoveelste alweer deze maand. Het is bovendien vreselijk pisweer. Dat is mijn enige makke momenteel. Verder heb ik weinig te klagen. Ik heb een huis, ik heb te eten, ik heb mijn dieren en ik heb lieve vrienden.
Wat wil je nog meer?
Verwoeste Bhoeddha
Ik mag maar zeggen wat ik wil. Ik trek aan waar ik zin in heb. Ik ben als vrouw hoog opgeleid. Ook hier heb je als vrouw een flinke streep achter. Ook in ons land word je om de haverklap beknepen en besprongen. Ik heb daar een flinke portie van meegekregen in mijn leven.
Ook in ons land is armoede. Ook in ons land lijden mensen aan van alles en nog wat.
Maar ik zal het niet in mijn hoofd halen om aan een opstijgend vliegtuig te gaan hangen in blinde paniek. Niemand haalt dat hier in zijn kop. Nergens voor nodig. Ik leef in vrijheid. In een rijk land. Hoogstwaarschijnlijk zijn we over een eeuw helemaal onder water verdwenen, maar vooralsnog is het hier goed toeven!
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.