Maan, maan, maanzieke maan. Waar komt die blauwe Orb nou vandaan? is het Elf zelf? Mijn vriend de elf? Levend in een wereld, hier ver vandaan…. maar ook zo dichtbij. Heks is zo blij, ei, ei, ei! Vandaag is mijn hele humeur naar de maan!

Posted on 29 december 2020 by lagriffeheks

©Toverheks.com

Vanmorgen schrik ik wakker midden in een droom. Ik ren naar de voordeur, want ik ben ergens wakker van geworden. Pas als ik de deur open doe, realiseer ik me, dat de hondjes helemaal niet zijn aangeslagen. Huh?

Geen bel dus.

Ik strompel terug naar bed, want ik wil mijn droom weer oppakken. Ik zag een neef van me voorbijrijden en hij zwaaide naar me. Helemaal geen lievelingsneef ofzo. Ik denk echt nooit aan die man.

Nou ja zeg, herinner ik me een keer een droom, gaat het helemaal nergens over.

©Toverheks.com

Ik gooi me nog een keertje op mijn linkerzij. En dan op mijn rechterzij. ‘Ga er maar uit, mythische vogel,’ zeg ik tegen mezelf, ‘Dit wordt niks meer.’

Ik ben in een goede bui. Het zonnetje schijnt. Ik ga maar eens stevig aan de koffie.

Wat koffie en pijnstilling verder is het tijd voor de hondjes. Mopperig sjouw ik mijn pup de trap af. Ze stikt van de energie en sjort aan de riem, dat het een lieve lust is. Mijn lijf vindt het geen lieve lust. Helemaal geen lust zelfs, maar een last. Een loden last verpakt in een schattig klein hondje.

©Toverheks.com

We gaan lekker met de scootmobiel. Ik ben afgelopen weekend achteruit tegen de deur van de berging aangereden, het onding zwaaide opeens open door de wind. De slakkenknop op de onvolprezen mobiel doet zijn naam geen eer aan. Het apparaat rijdt nog steeds vrij hard achteruit, ook als die knop ingedrukt is.

Zo kon ik niet op tijd stoppen en knalde vol op de openstaande deur. Krak. De kunststof behuizing van de motor was direct kapot. Goddank doet het apparaat het nog steeds…..

©Toverheks.com

Ik doe de bergingsdeur open, althans, dat probeer ik. Het slot opent heel zwaar. En wat raar, mijn sleutel ziet er opeens zo vreemd uit! En ja hoor, nu is het slot van de berging ook nog eens kapot. Door de zo ontstane druk op de sleutel is deze verzwakt. Hij kan elk moment doormidden breken…..

Het slot is niet ontwricht door de slakkenknop. Nee, er heeft een onverlaat met een koevoet tussen de deur staan porrelen. Hetzelfde stuk ongeluk, dat het algemene begingshok onlangs van zijn deur heeft beroofd. Al weken staat die deur levensgevaarlijk los in de gang. Tot hij vorige week plotseling omver lazerde, bijna bovenop mijn pup. Freya kon nog net opzij springen.

Ze had de klap niet overleefd….

©Toverheks.com

Verschillende telefoontjes naar Portaal hebben geen effect. Dat er hier in het portiek, naast een pup, ook nog een kind woont, dat die deur op zijn kop kan krijgen, interesseert de woningbouwvereniging geen een bal.

‘Hang er maar een briefje aan,’ mispels een mispunt van een medewerker in de week voor kerst. Nadat ik voor de zoveelste keer over die deur heb gebeld. Ja, Heks woont in een junkenportiek. Lichten kapot, deuren kapot, overal stof en vuil….. Maar we betalen evenzogoed de hoofdprijs.

Even later scheur ik met de hondjes de deur uit. Maar ik ben ook weer direct uitgescheurd. De steeg staat vol vrachtwagens en een incidentele personenauto. Guido Weijers is bezig zijn oudejaarsconference op te nemen in de Schouwburg. En daar is een hele entourage bij betrokken. Mopperig sla ik af een steeg in. Omrijden, ik haat het.

Mopperdemoper. Meuhmeuh. Ja, het humeur daalt met rasse schreden. Er is weinig voor nodig merk ik. Zal wel door die vreselijk kerst komen. ‘Je zit echt teveel alleen, Heks. Je moet toch….’

©Toverheks.com

Ja, wat? Welke list kan ik nu weer eens verzinnen? Nog een pup er bij? Of een papagaai?

Dan ben ik via een omweggetje bijna bij het einde van de steeg aangeland. Daar staat een gozer midden op straat geparkeerd met zijn asobak. In de deur van de bijkeuken van het Griekse restaurant staat een kok in hemdsmouwen te oreren. Schort voor. Peuk aan zijn lip. ‘Mag ik er even langs?’

De heren kijken zeer verstoord. Ja, sta je lekker midden op straat geparkeerd komt er zo’n zeikwijf aan in een scootmobiel. ‘Je kan er toch wel langs,’ meesmuilt de kok. Die ik intussen al graag een klap wil verkopen.

©Toverheks.com

Ja, ik kan er in principe langs. Als ik eerst mijn honden naar huis breng, want met een hond naast de scootmobiel ben ik sowieso te breed. Vervolgens moet ik ook het lef hebben om met gevaar voor eigen leven een rare afvoerputkuil in het wegdek te nemen. Met mijn wankele vervoersmiddel.

De pratende eikels laten me eerst gewoon staan. De man in de auto verdomd het gewoon om zijn auto een beetje aan de kant te zetten. Ik vraag het een paar keer vriendelijk. Pas als ik ga schreeuwen komt er schot in de zaak.

©Toverheks.com

En oh, wat vinden ze het weer overdreven, dat ik nijdig word. De man in de auto begint een verhaal over positieve kerstgedachten. Hem wil ik nu ook slaan. Wat mankeert die gasten? Waarom gaan ze niet gewoon een klein stukje opzij? Rot op met je kerstgedachten. Ik wil kerstDADEN zien. Maar daar hebben die onnozelaars nog nooit van gehoord.

Zo ben ik dus binnen een paar honderd meter volledig verchargijnd. Van een zoete aardappel gemuteerd in een azijnpisser. ‘Ga zitten,’ sis ik tegen mijn pup, onderweg naar een parkje. Dat gaat weer lekker zo, Heks. Ik besluit om op mijn gemak een rondje om de stad te gaan rijden. Niets zo goed voor je humeur als in het groen toeven.

©Toverheks.com

In het Werfpark kom ik Mattie tegen met zijn baasje, een heerlijke Surinaamse kapper annex kunstenaar. Hij heeft zijn knipsalon om de hoek van mijn huis. Van dit duo word ik altijd blij. Het baasje van Mattie is zo relaxed. Daar ontspant zelfs de grootste zenuwlijer weer van.

Zo rijd ik dan toch redelijk gemutst weer naar huis. Ik heb een afspraak met Rozenhart. We gaan weer aan de slag met kutklusjes.

©Toverheks.com

‘Wat staat er op het lijstje?’ informeert ze, zodra we online zijn met elkaar. ‘We gaan niet veel doen vandaag, ik wil deze week alleen de hoogst noodzakelijke dingen aanpakken. Dus die kloterige Hema dierenverzekering gaan we wel een andere keer te lijf…..’

Ja, die kut Hema. Wat een hopeloze club. Heks heeft naast de basisverzekering voor haar dieren, ook nog wat aanvullende dierenverzekeringen bij hen afgesloten. En wat blijkt nu? Je mag bijvoorbeeld 750 euro per jaar declareren voor fysiotherapie, maar dat gaat dan wel af van het bedrag, 3000 euro per jaar, dat je op de basisverzekering mag declareren….

©Toverheks.com

Dus je betaalt een fikse premie bij voor de kat zijn kut. Ik persoonlijk betaal 15 euro extra per maand voor die ongein. Ik heb godbetert twee aanvullende verzekeringen bij die gekken afgesloten!

Deze voorwaarden worden volstrekt onduidelijk gepresenteerd, als je het afsluit. Ze doen net alsof je 10 euro extra premie voor bijvoorbeeld fysiotherapie betaald om 750 euro per jaar meer te mogen declareren…. Maar ergens in de piepkleine lettertjes staat het wel degelijk. Die extra bedragen betaal je om fysiotherapie te mogen declareren, maar het gaat af van het bedrag, dat je dan op je basisverzekering mag declareren……

©Toverheks.com

Ik zie het al voor me, dat mijn zorgverzekering dat zou doen. ‘Ja, mevrouwtje, u mag wel accupunctuur declareren, maar dan moet u de huisarts zelf betalen.’

Nu heb ik natuurlijk een dramatisch jaar achter de rug met mijn viervoeter. Dus ik heb enorm veel kosten gemaakt. Ook voor fysiotherapie. Het totaalbedrag overstijgt die 3000 euro ruim….. Ik had dan ook echt gerekend op mijn aanvullende verzekering voor de vergoeding van de fysiotherapie-sessies…… Daarom verzeker je je dier. Voor dit soort toestanden. Als de kosten de pan uit rijzen! Niet voor een incidentele oorontsteking…..

Hema dierenverzekeringen is KUT. Ze zijn zo goed als onbereikbaar, telefoneren is onmogelijk bijvoorbeeld en ook schriftelijk is de communicatie mondjesmaat, er werken een stelletje randdebielen en ze zijn ook nog eens hartstikke corrupt.

©Toverheks.com

Ik heb deze keer alles 2 keer in moeten dienen. Waarom is me een raadsel, maar ik heb tot twee keer toe een heel pakket papieren op de bus gedaan. Hun website is zo achterhaald en achenebbisj, dat deze niet werkt op een Mac.

Dan hebben ze aanvankelijk slechts de helft van het geld gestort, waar ik recht op heb, ook als je uit gaat van hun achterlijke praktijken met de aanvullende verzekeringen. Pas toen ik ging dreigen met een rechtszaak kwamen ze snel met de rest over de brug. Naar geld voor de fysiotherapie kan ik dus gevoeglijk fluiten.

©Toverheks.com

Intussen heb ik het bedrijf erbij gelapt bij de Autoriteit Financiële Markten. Want ik betwijfel of dit allemaal maar mag. En inderdaad: Heks krijgt een heel epistel terug van deze instantie. Ze gaan er mee aan de slag. Mijn klacht wordt zowaar serieus opgepakt!

‘OK, geen HEMA vandaag,’ Rozenhart begrijpt, dat ik er eventjes klaar mee ben, ‘Zullen we dan nog eens naar je zanglessen kijken?’

©Toverheks.com

Hier heeft Heks ook helemaal geen zin in vandaag. Ik heb nog 11 lesdagen en een aantal privélessen te goed bij mijn lerares. ‘Zoek jij dat nu eens uit, Heks, dan hoor ik het wel,’ zei ze tegen me, tijdens de laatste privéles.

Makkelijker gezegd, dan gedaan. Zeker met mijn beperkte energie. Het kost me uiteindelijk een paar dagen om alles op een rijtje te krijgen.

©Toverheks.com

Maar sinds ik dit grondig heb uitgezocht en haar mijn bevindingen heb geschreven, hoor ik helemaal niks meer van mijn juf. Enorm balen natuurlijk. ‘Misschien is er iets aan de hand. Misschien zit ze in lockdown in India. Misschien is ze zelf ziek geworden…’

Uiteindelijk bellen we alleen maar over de beschadigde scootmobiel met het bedrijf, van wie ik em in bruikleen heb. ‘Maakt u een paar foto’s, dan kunnen we de schade beoordelen….’ zegt de vriendelijke dame van het bedrijf.

Heks is te lamlendig om naar de berging te gaan, het ding naar buiten te rijden, foto’s te maken, die foto’s op de mail te zetten en alles met een toelichting op te sturen….

‘Ik doe dat donderdag wel, Rozenhart,’ verzucht ik, nadat ik de verbinding met het scootermobielbedrijf verbroken heb, ‘Ik ga nu eerst maar eens lekker naar buiten met de hondjes.

©Toverheks.com

Aan het eind van de middag loop ik in een uitgestorven Leidse Hout. Er is echt niemand. De maan staat vol aan de hemel te schijnen en dat geeft het bos iets sprookjesachtigs. Ik zit een tijdje op mijn bankje en praat met de fluisteringen, de sissers en de fluisterdingen. Ik zing voor de waterdame en schenk haar een haar. Uit mijn tobberige hoofd.

Dan zoek ik de elfenpoort en vind hem, ja, ik vind hem terug! De grote elf pakt mijn hand en zo lopen we door het lichte donker. Ik knuffel mijn beuk. Dan wandel ik een andere werkelijkheid in en ontdek een magische boom! Een boom met twee takken, die elkaar omarmen. Door de zo ontstane ring kun je reizen. Ja, reizen…… andere werelden in.

©Toverheks.com

Ik wandel en wandel. Krijg er geen genoeg van. Zit stil op een bankje en baadt in het maanlicht. ‘Wat ben je mooi, moeder maan. En zo rond. Zo licht. Zo blij maak je mij. Zo’n blij heksen-ei.

Vanavond bak ik een pizza. Na twee dagen geniepige buikpijn heb ik eindelijk weer trek. En wat smaakt mijn baksel me heerlijk! Zoete rauwe bonen. Had ik honger dan? Jazeker!

©Toverheks.com

Wappie, Wappie, Wappie! Maak je nou een grappie? Met je wapperend gedachtengoed. Je gezonde bloed zonder antistoffen, nog wel, nog wel, je doet het tot nu toe hartstikke goed! Maar wat, als je straks naar adem happend in de ontvangsthal van een ziekenhuis, voorportaal van de hel, op je strepen gaat staan? Wil je dan vooraan? Vooraan bij de beademing? Mag er dan wel een chip in je mik? Of krijg je bij het idee al de hik? Heks is geen Wappie. Ik ben meer een Guppy, na drie kerstdagen eenzaam koekeloeren. Geef mij maar snel dat vaccin, dan kan ik weer socialiseren op volle toeren…..

Posted on 27 december 2020 by lagriffeheks

‘JIj hebt zeker ook niet zoveel te doen als andere jaren rond de feestdagen,’ kletskous ik gezellig met een hondenmaatje van me in een snotterig Leidse Hout een paar dagen voor kerst, ‘Geen gemeenteborrel of kerstfeest hier en daar om te verslaan….’

Om ons heen springen onze hondjes enthousiast in de rondte. Mijn vriend heeft de leukste hond van het Hout. Op de mijne na dan. Happy doet haar naam eer aan. Ze tovert al sinds jaar en dag een glimlach om ieders lippen.

Ook regelt ze zonder enige inspanning de sociale omgangsvormen tussen de diverse onopgevoede herplaatste straatschooiers uit Verweggistan, die ons land sinds enige tijd overspoelen. Happy is de ongekroonde koningin van het Leidse Hout. Deze dominante teef heeft de wind er onder. Ze hoeft er, zoals een echte dominante hond betaamd, niet eens iets voor te doen……

‘Welnee,’ roept mijn gesprekspartner, ‘Ik heb het juist hartstikke druk! Ik ga van hot naar her om allerlei initiatieven rondom Corona te verslaan voor de ‘Leidse Glibber’! Vandaag was ik bijvoorbeeld bij het LUMC, waar een man driehonderdvijfentachtig kerstpakketten heeft gebracht om het personeel te bedanken voor de goede zorgen. De arme ziel heeft er het afgelopen voorjaar weken in coma gelegen aan de beademing……’

‘En nu wilde hij dus zijn redders bedanken op ludieke wijze! Met hulp van sponsors is het hem gelukt om die pakketten voor elkaar te krijgen… Hartstikke leuk om een verhaaltje over te schrijven natuurlijk. We kunnen alle Feelgoodnieuws goed gebruiken in deze rare tijden….’

‘Ik heb laatst ook een demonstratie van Wappies verslagen, maar dat vond ik best eng,’ vervolgt hij zijn verhaal. Heks kijkt hem glazig aan. Wappies? Wat zijn dat? Buitenaardse bezoekers? Wezenloze slappehappies?

‘Wappies zijn die virusontkenners. Mensen van viruswaanzin en aanverwante idioterie,’ krijg ik als reactie op mijn verbaasde blik. Ja, weet ik veel. Ik lees nooit iets over die club gekkies. Waarom zou ik?

‘Als je uit belangstelling twee keer iets over die beweging leest, krijg je vervolgens middels de zoekmachines alleen nog maar al die viruswaanzinshit op je computer gepresenteerd. Daardoor weten heel veel mensen op een gegeven moment gewoon niet beter. Ze leven in een wereld met alleen dit soort corrupte informatie. Gevaarlijke ontwikkeling, hoor,’ vervolgt de baas van Happy.

‘Bij een demonstratie op het Stadhuisplein onlangs stond een hele enge man te oreren, dat er verband was tussen het virusbeleid van de overheid en nazi Duitsland!!! Wat een mafkees. Het enige verband, dat ik zag, was zijn manier van mensen manipuleren. Een eersteklas volksmenner met een rare naam. Ene Morderchai Krispijn….’

‘Die naam past ook wonderwel bij een lid van ‘The Adams Family” grapt Heks, die zelf ook een hele gekke naam heeft. Zo kreeg ik laatst een brief van een webwinkel, die begon met ‘Beste Lul.’ Hadden ze mijn naam door een vertaalmachine gehaald….

‘Die man is zelf stervensrijk, dus die boetes voor het niet navolgen van de regels zijn voor hem een peuleschil. Staat die kwibus mensen op te roepen om geen mondkapje te dragen, geen anderhalve meter afstand te houden, boetes niet te betalen….’

‘Maar ik ken heel veel van die mensen, die dat allemaal geloven, vanuit de wandelgangen. Arme stumpers vaak, die volgend jaar op straat staan, als ze doen wat die griezel zegt….. We gaan de maatschappij omverwerpen, riep die gek!’

‘Echt, ik heb al heel wat demonstraties verslagen en ik ben nog nooit bang geweest, maar nu liepen de rillingen me over de rug.’

Heks kent ook de nodige Wappies. De natuurwinkel heeft bijvoorbeeld opeens rare oproepen op de toonbank liggen om geen mondkapjes te dragen. Ze zouden heel gevaarlijk zijn. De eigenaren van de winkel mankeren niks aan hun bovenkamertje. Toch ligt dat pamflet daar.

Heks overweegt om na veertig jaar vaste klant bij dit piepkleine winkeltje te zijn geweest, maar eens op zoek te gaan, naar een andere biologische winkel. Waar ik niet tegen dit soort oproepen aan loop.

Wat je denkt moet je zelf weten, denk ik ook bij een behandelaar van me, maar hou je mond hierover tegen je clientèle. Ik kan je niet meer serieus nemen, als je als alternatief behandelaar zegt, dat de ziekenhuizen helemaal niet vol liggen. Dat mensen er helemaal niet aan dood gaan. Dat het virus verzonnen is door de overheid. Dat, dat……

Iedereen mag denken wat hij of zij wil. Maar hou het daarbij. Deel het niet met mij. Ei, ei. Intussen deel ik bij voortduring mijn eigen gedachtengoed hier op dit medium……

Heks zit alweer een jaar binnen te koekeloeren. Direct na de feestdagen van 2019 ging mijn hondje onder het mes. Zijn herstel heeft bijna drie maanden in beslag genomen. En toen was de lockdown alweer een feit.

Ik ben het dan ook erg zat. Vooral ook omdat we er allang vanaf hadden kunnen zijn met zijn allen. Als we ons allemaal 2 weken strikt aan de regels zouden houden, is het virus op zijn retour.

Huh?

Maar nee. Er wordt massaal kerst gevierd.

‘Eerste kerstdag komen mijn zussen en hun partner, dan gaan we ook nog even bij oma langs, dan hebben we tweede kerstdag met de familie van mijn man een etentje.’

‘Onze kinderen hebben met alle neven en nichten afgesproken in Amsterdam. Ja, die houden zich niet helemaal aan de regels…’ aan het woord een vriendinnetje van Heks, die echt geen Corona moet krijgen, omdat ze tot de absolute risicogroep behoort.

Dus zelfs iemand, die al het hele jaar ongelofelijk voorzichtig doet, gaat er met kerst lekker tegenaan. Want laten we wel wezen, je kunt wel met je hele familie in etappes van alles afspreken, maar uiteindelijk heeft dan toch iedereen met iedereen contact.

Dus als iemand binnen deze keten Covid 19 onder de leden heeft, dan wordt het virus evenzogoed bij elk huishouden keurig netjes als extra presentje onder de kerstboom afgeleverd!

Goed plan!!!

Op televisie vertelt de eigenaar van een chic restaurant over zijn speciaal voor deze kerst in elkaar gedraaide afhaalkerstmenuutjes. Bedoeld voor kleine huishoudens, die zelf geen zin hebben om te koken. ‘Ik krijg enorme bestellingen voor gigantische groepen binnen. Ja, ik ben geen politieagent, dus ik ga dat wel gewoon afleveren….’

Dat wordt vechten om een plekje over twee weken bij de Intensive Care afdelingen van de ziekenhuizen. Dat wordt knokken om een hapje lucht aan de beademing!

En Heks maar koekeloeren in haar dooie eentje. Wachtend op betere tijden. alsof ik geen huidhonger heb! Mijn huid is zo hongerig, dat mijn dagcreme met het nodige lawaai naar binnen wordt geslurpt. Mijn huid is zo uitgehongerd, dat die Mordechai Krispijn moet uitkijken om niet door mijn epitheelweefsel te worden aangevallen.

Mijn huid is zo van god los ondervoed, dat ik soms minder kleren uit trek, dan dat ik ’s morgens heb aangetrokken….. De eerste laag weer eens opgegeten door mijn opperhuid…..

Vandaag zie ik een heel klein stukje van een talkshow over dit onderwerp. Jinek interviewt Femke Louise. Deze trendsetter is tot spreekbuis van viruswaanzin gebombardeerd. In no time valt ze door de mand met haar gewauwel. Maar ze wordt gered door de Intensive Care specialist Gommers. De man, die mijns inziens een lintje verdient. Onze reddende engel.

Hij blijft het gesprek aan gaan. En dat is volgens mij wat we moeten doen.

Nog een hele enge man……

‘Die mensen zijn zo dom,’ hoor je ook Heks vaak zeggen over Wappies. Hersenloze blaatschapen, die alleen maar kunnen na-apen, wat een ander ze voorkauwt. Maar is dat zo? Hebben ze dan helemaal geen punt?

Er is in de loop van de geschiedenis zo vaak achteraf gebleken, dat overheden de meest verschrikkelijke dingen hebben uitgehaald met hun onderdanen. Dus al die mensen, die zo wantrouwig zijn naar hun overheid en paranoia reageren op de genomen maatregelen? Dat komt echt ergens vandaan.

‘Ik ben helemaal klaar met de Schot,’ moppert de Don aan de telefoon. Een goede vriend van hem slaat de grootst mogelijke Wappiewartaal uit. De Don zit ook al heel lang in zijn dooie eentje in zijn huis opgesloten. Hij kan dit soort geleuter niet verdragen.

‘Schotten hebben enorm te lijden gehad onder het engelse regime. Ik ken daar afschuwelijke verhalen over,’ sust Heks haar oude vriend. Als Schot ben je sowieso al wantrouwig naar welke overheid dan ook. En in deze tijd nog eens een beetje extra.

‘Het idee, dat er iemand in de wereld die pandemie allemaal zit te orchestreren is toch te gek voor woorden, Heks?’ moppert de Don. Ja, daar slaat mijn oude vriend de spijker op de kop. Het idee, dat dit allemaal in gang is gezet om ons een chip in te kunnen spuiten bijvoorbeeld….. Van de gekke.

‘Ja, dat vind ik ook bijzonder gestoord geredeneerd,’ zegt de Wilde Boerenzoon, in een ander telefoongesprek, als die chip ter sprake komt, ‘Al die mensen van viruswaanzin hebben een smartphone. Ze zijn sowieso al altijd traceerbaar. Heel veel persoonlijke informatie ligt samen met die telefoon al op straat……’

De Wilde heeft geen smartphone om die reden.

‘Als dat vaccin er komt sta ik vooraan,’ nemen de baas van Happy en Heks afscheid een paar dagen geleden. ‘Als ze om 7 uur s’morgen beginnen met vaccineren, sta ik om 5 uur op de stoep,’ roept mijn vriend over zijn schouder bij het weglopen. ‘Ik om half 3,’ galmt Heks hem na.

‘Jingle bells, jingle bells, geef die kat een lel,’ zingt Heks, terwijl ze voor kerstman spelend en af en toe voor Zwarte Piet, door de regio scheurt. In haar kanariepietje. Haar heksenhuisje vol bloemen en heerlijke hertjes. Ze drinkt zelfs hertjesthee! Bestaat dat dan? Ja of nee?

Posted on 26 december 2020 by lagriffeheks

©Toverheks.com

‘Hopsakeetje,’ commandeert Heks haar hondjes, ‘Op je kont, zitten, zitten jij…’ Ik druk op de achterhand van mijn puberale pup. Die duwt keihard terug. Ik laat mijn stem dalen en zeg nog eens nijdig ‘Zitten’. Een gemeen piepklein kneepje volgt als ze nog steeds niet luistert.

Mooi, ze zit. Voor zo lang het duurt.

Even later scheur ik met de hondjes, eentje op de treeplank, eentje dravend naast me, en een enorm pakket bloemen aan het stuur, op mijn scootmobiel naar huis. Hijg, hijg, wat een lange zin.

©Toverheks.com

Net zo langdradig vermoeiend als mijn gang door de drukke stad. Een Haarlemmerstraat vol winkelende mensen, terwijl de meeste winkels dicht zijn! Bizar toch weer. Mensen zijn aan het spookwinkelen. Alsof ze zo slaapwandelend hun angst en daaraan gekoppelde kooplust willen verdoven. Wankel winkelend op naar het nieuwe jaar. Toe maar.

Buiten adem kom ik thuis met mijn aanwinsten. Sjouw pup en pakket de trap op. Zo. Even bijkomen.

Dezelfde middag gooi ik takken en bloemen op het aanrecht. Ik pak mijn snoeischaar uit de keukenla en begin te rommelen. Binnen de kortste keren is het een geweldige puinhoop in de keuken. De keukenvloer ligt bezaaid met groen.

©Toverheks.com

Ha, lekker. Ik werk altijd het beste in de rommel. Chaos prikkelt mijn neiging om er orde in te scheppen. Middels een mooie schikking bijvoorbeeld. Ik probeer verband te brengen in de bloemenzee. Ja, ik ben er maar druk mee.

Na een paar uur ligt er een stapel boeketjes op de keukentafel. Ik hang er een opgerolde kerstwens aan, een tekening van Heks met haar beestenbende. Dan bind ik mijn woefers met een riem om mijn middel en ga op zoek naar mijn auto.

©Toverheks.com

Wat staat dat verdraaide ding? Ik heb werkelijk geen idee. Het is alweer eventjes geleden, dat ik em heb gebruikt. En op mijn romp zit nu eenmaal geen hoofd, maar een vergiet. Het valt niemand gelukkig ooit op. Ik kan die gatenkaas geniaal camoufleren met een beetje make up. Maar het is wel een feit. Vooruit met de geit.

Gelukkig vind ik mijn bolide vrij snel terug deze keer. Ik stop alle pakketjes en bosjes bloemen veilig voorin, buiten de bijtgrage kaken van mijn opstandige pup. Hondjes in de kattenbak en gaan met die banaan!!!!

Eerst ga ik die malloten maar eens uitlaten ergens. En wel in het sprookjesbos van mijn jeugd, Ter Wadding. Ik rijd er toch langs op de door mij uitgestippelde route.

De hondjes rennen enthousiast door het schemerige baggerbos. Geweldig vinden ze het, dit voor hen nieuwe terrein. Ik ben hier ook in geen jaren geweest.

©Toverheks.com

Heks moet nog uitkijken, dat ze niet op haar plaat gaat. Buiten gebaande paden is het flink glibberen. En we zijn niet eens in Leiden, waar geglibber aan de orde van de dag is. Nee, dit is Voorschoten. Het dorp van mijn jeugd.

Terwijl er allemaal gedachten aan vroeger in mijn Heksenkopje opploppen, kom ik op mijn eerste adresje. Ik bel aan bij een jeugdvriendin, die Corona heeft gehad. Strontziek is ze geweest, mijn doorgaans doortastende kerngezonde leeftijdgenoot!

Al maanden hebben we een afspraak staan om eens lekker met de hondjes te gaan wandelen. Vanaf het moment, dat pup Freya haar intrede in Huize Heks deed. Maar ja, dat stomme ingebeelde virus gooide alsmaar roet in het eten.

‘Oh, Heks, kan ik eindelijk je pup knuffelen!!!!!’ In de stromende regen staan we onder het afdakje bij de voordeur. Heks met een mondkap op haar kop. De hondjes laten zich de liefkozingen welgevallen. Ja, daar knapt een mens van op! Hop!

©Toverheks.com

Dan ga ik langs bij de Wilde Boerenzoon. Hij is thuis, maar doet de deur niet open. Nu weet ik, dat hij een agressief deurbeleid voert, een term van hemzelf overigens. Als het hem niet uitkomt, dat er bezoekers voor de deur staan, kun je bellen, tot je een ons weegt. De deur gaat dan niet open.

Hè, net vandaag loop ik aan tegen zijn agressieve deurbeleid. Wat een pech zeg! Ik besluit gewoon als een verlate Zwarte vage veegPiet op het raam te bonken en een beetje te schreeuwen. ‘Wilde Boerenzoon, doe eens open…’ galmt het door de straat.

Een redelijk verschrikt hoofd verschijnt door een op een kier geopend raam. Een telefoon aan het oor geklemd. ‘Wat doe jij nu hier, Heks, je mag niet naar binnen, hoor!!!’ onderstreept hij zijn strikte beleid, om in deze lastige tijden gewoon helemaal niemand meer binnen te laten, ‘Kijk uit, joh, je staat in een berg takkenbossen!!!’

©Toverheks.com

Ja, dit takkewijf staat inderdaad in de in zijn voortuin opgetaste stapel snoeihout te dansen. ‘Kijk eens, woeste schat,’ sus ik zijn verhaal, ‘ik heb een pakketje met je favoriete olie en azijn voor je…..’ ik reik de papieren tas aan door het op een kier geopende raam. Mijn vriend heeft geen tijd voor een kletspraatje met Heks, want hij heeft zijn jarige broer aan de telefoon. Een jarige met Corona. In de risicoleeftijd. Met overgewicht ook nog eens……..

‘Wat zijn dat eigenlijk voor’n dingen in dat potje, Heks? Ik kan die dingetjes volstrekt niet thuisbrengen…… ‘ vraagt mijn vriend me later aan de telefoon. Hij belt me op om te bedanken voor zijn zeer verlate verjaardagscadeau. Hij is al bijna weer jarig notabene! Begin maart.

Zijn feestje afgelopen jaar viel ongeveer samen met het begin van de lockdown. Drie dagen later zat de boel volledig op slot. Heks zat toen al in lockdown. Ik ging toen al weken nergens meer heen……

©Toverheks.com

‘Dat zijn zogenaamde balsamico-pareltjes, Wilde. Een culinair liflafje om over je eten te gooien. Ze springen dan open in je mond. En dat geeft dan een zogenaamde smaakbelevenis….’

We giechelen. Smaakbelevenis. Bezopen natuurlijk. Hahaha.

Dan gaat het langs Blonde Buurman. Met een superieur lekker wit wijntje en een bos kerstbloemen. ‘Ik blijf niet kletsen, hoor, anders wordt het veel te laat om nog ergens aan te bellen,’ duw ik mijn gaven in zijn verblufte gezicht. Verbaasd kijkt hij naar mijn kerstoutift. Rood puntmutsje, ijsberentrui, fout kerstvest vol sneeuwpoppen en kerstbomen, korte nepleren broek met daaronder een rode elfenpanty……

©Toverheks.com

En weg ben ik weer.

Dan bel ik aan bij de Grote Vriendelijke Reus. Hier ga ik eventjes naar binnen voor een lekker mondkapsapje. VikThor kruipt direct tegen zijn grote vriend aan op de bank. En Freya rent als een dolle in de rondte met een op de grond gevonden stinksok van mijn reuzenvriend in haar bek. ‘Ze leert me kennen,’ is het droge commentaar van de eigenaar van de sok.

‘Je hebt een scootmobiel, zag ik, Heks,’ roept mijn enorme vriend vervolgens enthousiast. Ik probeer hem direct over te halen, om er ook eentje aan te vragen. Lijkt me geweldig. Dan kunnen we een race houden!!!

©Toverheks.com

‘Mensen reageren echt heel anders op je, als je in zo’n scootmobiel zit, dat wist ik wel een beetje, door mijn omgang met Kras, maar nu ondervind ik het aan den lijve….’ vettel ik hem, ‘Zo wil Freya vaak niet blijven zitten op de treeplank en dan zit ik met enige regelmaat stevig te schelden, terwijl ik nijdig op haar kont druk….. Kijken mensen echt geschokt!!! Een agressieve invalide, dat kan echt niet!!!’

Mijn enorme vriend schuddebuikt. Zijn grote gestalte roept associaties op met de kerstman zo vlak voor kerst. Geen luid hohoho echter……

Maar ‘Hahaha, Heks ik zou het wel eens willen zien. Je bent toch zo’n lekker gek wijf!!! jij maakt altijd de raarste dingen mee!!! Ze zouden je eigenlijk moeten volgen met zo’n reality televisieprogramma. Een half jaar ofzo. En dan dit soort dingen filmen, ik zie het voor me, hahaha…..’

©Toverheks.com

Heks moet er niet aan denken. Maar dat is niet de reden, dat ik snel weer op stap. Ik heb nog een paar bosjes bloemen in mijn kanariepietje liggen. Die wil ik nog kwijt…

Eerst sta ik nog onverwacht op de stoep bij Mo. ‘Ik hoorde, dat je dacht, dat ik je niet meer wilde zien,’ zeg ik streng. Ze schiet in de lach. ‘De Don vertelde me, dat hij ook niet mag komen.’ geeft ze grif toe, dat ze op me heeft gemopperd tegen onze gemeenschappelijk vriend.

Nee, het is niks persoonlijks. Bij Heks komt bijna niemand binnen. Tenzij je net negatief bent getest, zoals Steenvrouw. Nadat je bijvoorbeeld klachten hebt verzonnen om die test voor elkaar te krijgen. Zij komt eerste kerstdag een mondkapwijntje drinken. Hoera!

©Toverheks.com

‘Ik was nijdig, omdat ik een cadeau aan je wilde geven,’ roept mijn vriendinnetje vanuit de deuropening, terwijl ze een enorm pakket uit de gangkast pakt. Er komt een prachtige diamant painting uit van een stelletje olijke boomkikkers. Schitterend! Zowel letterlijk als figuurlijk!

Daar heeft ze weken bloedig aan gefröbeld. Een monnikkenwerk!

‘Oh, ik weet daar wel een mooi plekje voor!’ roept Heks verrukt. Dan loopt er een beeldschone man door het beeld. Een wasbordje zie ik en enorme spierballen…. ‘Mijn nieuwe vriend,’ fluistert Mo en luider, ‘Kom je even voorstellen, dit is Heks, ik heb vijf jaar bij haar gewerkt!!!’

©Toverheks.com

Mijn laatste bosje lever ik af bij mijn andere oude hulp en nu vriendin. Ook zij heeft positieve dingen te melden over de ontwikkelingen in haar leven. Hoera! Het is alsof er van alles op zijn plek valt bij dierbaren om me heen! Wat fijn!

In een parkje aan de Singel laat ik de hondjes nog even rennen. Ik bel mijn vriendinnetje, die in de aangrenzende flat woont. We hebben afgesproken met kerst samen te wandelen. En nu zitten we elkaar steeds te bellen om iets af te spreken. Maar telkens bellen we langs elkaar heen.

©Toverheks.com

‘Ik miste je telefoontje omdat ik bij de voedselbank bezig was,’ roept ze vrolijk in mijn oor bij het opnemen. ‘En ik miste jouw telefoontje, omdat ik aan het rondrijden was…’ lacht Heks in de hoorn, ik ben een beetje hieperdepieper van alle drukte en de adrenaline-stoot, waarmee dit gepaard gaat, ‘Ik sta beneden in het park achter je huis.’

‘Wat mag jij allemaal eten? Lust je kip?’ vraagt mijn vriendin vervolgens onnavolgbaar. ‘Ja,’ weifel ik met mijn antwoord. ‘Oh, dan krijg je een kip van me…’

©Toverheks.com

Even later staat ze voor mijn neus met een soort overlevingspakket. Van de voedselbank. ‘Ik kan deze dingen niet eten,’ stopt ze me van alles toe, dat ik ook niet mag eten,’ maar ik kan geen eten weggooien,’ zadelt ze mij met hetzelfde probleem op. Heks kan ook slecht eten weggooien. Ik pak het pakket dus maar aan. ‘Ik kan het moeilijk naar de voedselbank brengen,’ grap ik losjes in de ruimte.

©Toverheks.com

‘Haha,’ lacht mijn maatje, ‘Nee, dat kan echt niet Heks.’

De volgende dag geef ik het grootste deel van het pakket weer mee aan mijn thuiszorg. Hij en zijn vrouw gaan er lekker van genieten. En Heks is blij, dat er niet langer allerlei spullen buiten mijn dieet in mijn koelkast liggen te wachten, tot ze ver genoeg over de datum zijn om weg te gooien.

Kerstavond lig ik gestrekt. Mijn huisje is mooi versierd, ik heb heerlijk gekookt en gegeten, maar de koek is enorm op. De doodstille stad zonder klokgelui. Het geeft me de riebels. Alsof je van dat blije gebeier ook al Corona krijgt…..

Vandaag kan ik nauwelijks bewegen. Ja, dat krijg je ervan als je de kerstman gaat lopen helpen. Als halvezolige invalide.

©Toverheks.com

Maar het was wel heel fijn om een aantal dierbaren eventjes te zien zo voor de feestdagen. Om toch eventjes verbonden te zijn.

‘Heks, kijk eens uit het raam,’ aan de telefoon mijn vriendinnetje Joy. Ze staat de middag voor kerst onverwacht hier in de steeg, want ze moet even wat boodschappen halen in de stad. Heerlijk om haar lieve snoetje te zien!!!

Ja, eventjes toch verbonden. Tijdens deze kaalslagkerst. Met minimale dagen. En veel vragen over de toekomst. Want blijft dit zo? Of is het einde eindelijk in zicht?

©Toverheks.com

Dollende doden en dolende dollen. Laat niet met je sollen. Laat die dolle doden je altaar niet mollen! Heks brandt wierook met tranen naast bloemen en kaarsen. Goede reis, meisje meis, wel thuis in jouw zielshuis.

Posted on 24 december 2020 by lagriffeheks

Toen mijn voormalig verloofde en beste vriend zich van het leven beroofde werd ik s’nachts wakker, omdat hij op mijn piano zat te spelen. Ik wist zeker, dat hij het was, want hij kon helemaal geen piano spelen. Op dat ene liedje na.

Slechts een paar akkoorden. Altijd dezelfden. Ik had hem deze eindeloos horen herhalen, als we met collega’s aan het doorzakken waren in de kroeg, waar ik lang geleden werkte. Nog even een drankje na het werk. Nog even klessebessen.

Doorgaans met alle doorgewinterde alcoholistische vrienden van onze zwaar verslaafde baas. De man, die bier niet langer als alcohol zag. Alleen whisky telde op dat gebied mee in zijn optiek. Daarom dronk hij helemaal niet zoveel als iedereen beweerde. Donderdag was zijn gezondheidsdag. Dan dronk hij alleen maar spa. En bier. En uiteraard niet van de alcoholvrije soort…..

Mijn lief op de vleugel. Wij lekker aan het dansen. Of wat dan ook. Those were the days.

Een paar dagen na het nachtelijke gepingel werd Heks gebeld. Mijn makker had zich opgehangen. Ik heb het feit, dat hij zich verhangen heeft, lang niet over mijn lippen kunnen krijgen. Te pijnlijk.

Hij heeft een eind aan zijn leven gemaakt. Hij heeft zelfmoord gepleegd.

Zodra ik het nummer van een dierbaar bandlid van mijn oude lief zag, wist ik wat er aan de hand was. Hij hoefde niets te zeggen. ‘Onze luitenant is dood,’ zei Heks zelf.

‘We weten niet wanneer het precies is gebeurd, Heks, hij is vandaag gevonden.’ Ik wist precies wanneer het gebeurd was. En achteraf bleek ik gelijk te hebben. Hij was inderdaad die bewuste zondag voor het laatst gesignaleerd. Uit onderzoek bleek, dat zijn lijf er rond die tijd mee ophield.

Hij was het, die midden in de nacht op de piano zat te spelen.

Toen ik slaapdronken in mijn woonkamer stond was het doodstil. Net of het niet gebeurd was. Hoorde ik nu echt iemand op de piano spelen? Dat bekende liedje? Of verbeeld ik het me maar? Ben ik van iets wakker geschrokken, een geluid in de steeg?

Ik ben mijn bed maar weer in gekropen.

Ja, het was hem inderdaad. Hij kwam afscheid nemen. Later is hij nog een avond met Heks en Buurman op stap geweest. In geestgedaante. De hondjes waren ook mee. Toen hebben wij hem verschrikkelijk aan het lachen gemaakt met de ‘De Luitenant is Dood Show’.

Allemaal hele foute zwarte grappen rondom zijn persoon. Kleine performances ook. En af en toe een liedje. We hoorden hem schateren in ons geestesoor. Zelf lagen we ook dubbel.

Daarna liep hij nog een tijd door de stad te zwerven. Zwarte hoed op zijn kop. Ik kwam hem om de haverklap tegen. Hij kwam ook regelmatig hier op bezoek….. Totdat hij eindelijk rust vond.

Nu fluistert hij nog zo af en toe in mijn oor ‘Heksiedroppie….’ Zijn troetelnaampje voor mij.

Vorige week sta ik mijn prevelementen te brabbelen voor mijn dode vriendin de non. Ik steek een kaarsje aan en een geuroffer in de backflow-wierookbrander. Een ingenieus systeem, waarbij de rook naar beneden stroomt via een gat aan de onderkant van een speciaal geprepareerde wierookkegel.

De brander heeft de vorm van een zwarte lotus. Toevallig een week voor haar dood aangeschaft. Langzaam vult de witte rook het hart van de bloem. Om daarna in grote zachte wolken door de hele bloem te spiralen. Ik sta rustig te kijken en te prevelen.

Opeens staat mijn vriendin naast me. Haar lange gestalte dicht tegen me aan.

‘Oh, wat heb je nu weer voor iets leuks op de kop getikt?’ roept ze verrukt. Ja, dit is echt iets voor haar. Ze was altijd dol op mijn tent vol idiote voorwerpen.

Zelf liep ze als monastic binnen een Zen traditie altijd en eeuwig in een saaie bruine jurk. Met praktische bruine schoenen. Soms een bruine wollen muts of een elegant geknoopt hoofddoekje tegen de kou op haar kaalgeschoren hoofd. En bij grote hitte een rieten Vietnamese hoed zo groot als een afdak. Maar meestal blootshoofds.

Ik ben ook verrukt. Extatisch blij, dat mijn vriendin onverwacht naast me staat. Dat ik haar zo goed kan voelen. De eerste dagen was ik zo van slag, dat dat niet goed lukte. Maar opeens is ze daar. We kijken samen naar de kegel op de brander. Hoe de rook als een riviertje naar beneden kronkelt. Naar het hart van de bloem.

Dan opeens gooit ze de kegel met een zwaai van de brander. Hij tolt voor mijn verbaasde ogen zo de bloem in. Ik hoor haar naast me schaterlachen. Ze vindt het zo leuk, dat ik haar kan voelen. Ze is zo gelukkig en blij!

Heks zet de kegel weer terug op de houder. ‘Niet meer omgooien, zuster,’ grap ik streng. Oh, wat konden we toch altijd geweldig lachen samen. Wij hadden zo vaak pret. Om hele gewone kleine dingen vaak. Lachen, lachen, lachen. Heerlijk lachen.

Ik hoor haar zachtjes grinniken. Ondeugend. Dan duwt ze opnieuw tegen de kegel. Net genoeg om hem te laten wiebelen, maar niet genoeg om hem te doen omvallen. Ik schiet in de lach. ‘Oh zuster, wat ben je heerlijk bezig…’

Vrijdag zit ik met mijn Mahakatyayana family online te Zoomen. Wij zaten, tweeënhalf jaar geleden alweer, gezamenlijk bij zuster Lan in de familie. In Plumvillage. En nu zoeken we elkaar met enige regelmaat online op.

Om 7 uur ’s avonds loggen we in. De Nederlandse delegatie dan, want voor een paar familieleden in Amerika is het begin van de middag. Onze jongste telg zit in Korea en daar is het midden in de nacht. We hebben dit tijdstip speciaal uitgekozen, zodat we allemaal aanwezig kunnen zijn als we dat willen.

Vandaag zitten we met een klein clubje. En natuurlijk gaat het over zuster Lan. Onze zuster Lan.

‘Ik heb haar anderhalf jaar geleden voor het laatst gezien tijdens een retraite,’ zegt mijn Portugese Mahakatyayana-zuster, ‘En toen begon ik over onze Mahakatyayana family natuurlijk. Ze was een beetje kwijt, wie er ook alweer allemaal in zaten, dus ik noemde alle namen op. En toen ik jouw naam noemde, Heksje, begon ze helemaal te stralen. “Mijn goede vriendin Heks, oh wat heerlijk om iets over haar te horen…” riep ze toen….’

Oh, dit doet me goed, deze groet met een omweg!

Vanavond zet ik weer een wierookje op de brander voor mijn vriendin. Ze gooit ze niet meer steeds om. Ze staat er ook niet altijd naast. Ze is haar reis begonnen. Nieuwe avonturen om te beleven. Over een kleine maand gaan we een Boeddhistisch ritueel doen, op haar 49e sterfdag. Voor haar onsterfelijke ziel. Omdat niets ooit verloren gaat. Omdat dingen alleen maar veranderen.

Omdat ze mag veranderen. Omdat ze op reis mag gaan…..

Samen met mijn Mahakatyayana family. De famille met de naam, die we zelf steeds vergeten. Die niemand ook kan uitspreken. Maar laat die Mahakatyayana nu naast Śāriputra de belangrijkste leerling van de Boeddha zijn geweest. Heks wist van niets. Nee, nooit van gehoord.

De overgangsperiode

Nadat de crematie heeft plaatsgevonden begint de overgangsperiode van 49 dagen, ook wel ‘bardo’ genoemd. Maximaal zeven weken na het overlijden zal namelijk het bewustzijn een nieuwe levensvorm vinden. In deze periode vinden er diverse rituelen plaats die de overledene moeten helpen bij het vinden van de verlichting. Veelal vinden er lichtceremonies, zuiveringsrituelen, voedseloffers en meditaties plaats. Ook wordt er in deze periode van 49 dagen wekelijks gebeden.

Binge-watch: ‘Friends’, the serie that never ends. Heks zit zich te ergeren aan sommige typjes, zeikmannetje en mutsig Miepje…. Maar ook volop genieten en slap van de lach, eindigt mijn dag. Dat was weer een dag. Wat een dag, wat een dag. Heks beleeft ook geen zak. Daarom lekker wat schrijven op mijn gemak.

Posted on 21 december 2020 by lagriffeheks

Met pijn in mijn hart nam ik een tijdje geleden afscheid van mijn Horizon mediabox van Ziggo. Niet dat het zo’n geweldig apparaat was, verre van. Maar ik had alle seizoenen van ‘Allo, Allo’ er op staan. Opgenomen, toen Fox de serie integraal uitzond.

Avond aan avond hielpen de afleveringen me in slaap. Heks bleef zich de tranen lachen om de onzinnige idioterie in de serie. De droge engelse humor. De zottigheid. De geestige flauwekul. De fantastische acteurs….. Ik ken sommige afleveringen zo ongeveer uit mijn hoofd.

Op het nieuwe apparaat van mijn provider is meer ruimte om dingen op te nemen. Want het wordt opgeslagen in een cloud! Dus Heks neemt op. Helaas wordt ‘Allo, Allo’ nergens meer uitgezonden. Tot voor kort nog af en toe op ‘ONS’, maar ook daar is de serie intussen gestopt. Ik mis mijn opnames. Heel erg.

In een opwelling besluit ik om de eindeloos herhaalde serie ‘Friends’ op te nemen. Ik heb zo te hooi en te gras wel de nodige afleveringen gezien natuurlijk, door de jaren heen. Geen ontkomen aan. De serie is nog steeds eindeloos populair. Ook al zijn de acteurs inmiddels in werkelijkheid bijna bejaard.

In de serie blijft de vriendenclub eeuwig jong.

Dus Heks kijkt naar ‘Friends’. De hele serie chronologisch achter elkaar. Ik kom afleveringen tegen, die ik nog nooit heb gezien. Ik ben ergens halverwege gestart, maar inmiddels is de hele serie weer van voren af aan begonnen. Dus dat doe ik straks ook. Als ik aan het eind ben beland.

Af en toe zit ik te hikken van de lach, want ja, veel herkenning. Heks heeft ook een paar keer zo’n soort vriendenkring gehad. Met vergelijkbare types als in de serie. ‘Dan was jij natuurlijk een soort Phoebe Buffay,’ hoor ik jullie denken. Inderdaad draagt die dame hetzelfde soort modieuze hippieachtige soepjurken als Heks in haar jonge jaren. Ook is ze van uitermate alternatieve signatuur, net als Heks.

Maar Heks kan haar vage gedoe vaak totaal niet uitstaan. Ik vereenzelvig me helemaal niet met dat karakter. Wel herken ik, hoe er op haar alternatieve levenswijze gereageerd wordt. Alsof ze van de ratten bezeken is.

Heks is van nature een beetje een nerd. En een vrouwelijke variant van dat type zit niet in de serie. Wel een mannelijke, namelijk Ross. De oneindig saaie dinosaurus-specialist. De nutty professor.

Hem kan ik vaak niet uitstaan. Met enige regelmaat zit ik met kromme tenen naar zijn capriolen te kijken. Hij doet me denken aan een oude liefde van me. Dezelfde gekke trekjes. Dezelfde doorgeslagen jaloezie. Dezelfde frustraties. In het kwadraat!

Iedereen moet altijd rekening houden met zijn gevoeligheden. Maar meneer de Koekenpeer walst zelf over Jan en Alleman heen. Stopt zijn lul in elke vrouw, die hem niet direct afwijst. Maar is ziekelijk jaloers als een man alleen maar naar zijn vriendin kijkt.

Ross is de lieveling van zijn ouders. Het over het paard getilde wonderkind. Dat is natuurlijk ook niet echt bevorderlijk voor het vormen van een prettig karakter.

Hij is ook zo’n jongen, die direct met een wildvreemde vrouw het bed in duikt, als zijn liefje een time out wil, omdat hij gekmakend jaloers reageert op een mannelijke collega van haar. Waar ze niets mee heeft, behalve een prettige collegiale verstandhouding.

Ross zoekt er van alles achter. Hij onderwerpt haar dagelijks aan een kruisverhoor. Drijft haar tot waanzin met zijn gemekker. Herkenbaar!!! Maar zoals gezegd neukt hij met de eerste beste vrouw, die hem aandacht geeft, als het stel besluit een kleine pauze in de relatie in te lassen.

Dezelfde avond! Hij laat er geen gras over groeien!

Een paar uur, nadat Rachel hem heeft meegedeeld, dat ze ruimte nodig heeft, port hij met zijn geslacht in het leuke meisje van de kopieerwinkel.

En als zijn na dit incident nu toch echt voormalige vriendin het uiteindelijk verneemt en hier heel boos over wordt, vindt hij dat hij volledig in zijn recht staat. Ze waren toch tijdelijk uit elkaar? Dan kan je toch doen wat je wilt? Met je Pieleman?

Ik zou zeggen: Stop em even nergens in, maar trek er maar eens lekker an!

Wraakseks. De meest puberale vorm van seksuele miskleun.

Maar ja, het is maar een fictieve serie, dus Heks maakt zich niet echt druk over de nutty professor. Over zijn gezemel en gezeur. Over zijn gelijkhebberigheid en onredelijke jaloezie.

Zijn dwangmatige controle.

Zelfs jaren later controleert hij nog steeds het leven van zijn ex. Doet moeilijk, als ze iets krijgt met een ander uit de groep. Waar hijzelf altijd gewoon zijn goddelijke gang gaat met wie hij maar wil. Ja, van bil, bedoel ik. Van dikbil.

Met zijn studenten, collega’s, het maakt hem niet uit. Alles wat krom is kletst de man recht. Ja echt. Behalve zijn geslacht……

‘Waarom kijk je er dan naar, als je je zo ergert?’ zul je je afvragen. Omdat ik vaak dubbel lig van de lach. Ook om die dwangmatige dino-prof. Juist ook om hem. Veel van de types zijn me erg dierbaar geworden. Ze doen me denken aan oude vrienden, waar ik me goed bij voelde. Zoals mijn oude vriend X, nu dominee op de bijbelbelt.

Wat ik leuk vindt aan de serie is de onderlinge loyaliteit van de vrienden. Waar ik in mijn jonge jaren zonder meer door mijn vriendenkring werd vergeten, toen mijn relatie met de man, die notabene via mij bij de vriendenkring was binnen gekomen, stuk liep, kiest in de serie niemand partij in een dergelijk geval. Te mooi om waar te zijn?

Heks is niet zo goed in vriendenkringen. Elke keer gaat het mis. Heks herhaalt haar oude patronen: Ik doe mijn gloeiende best, teveel, en wordt uitgekotst. Of ik loop tegen mijn grensprobleem aan: Er is altijd wel iemand in zo’n gezelschap, die eindeloos over mijn grenzen gaat. Of ik word weer gekroond tot zondebok: Iemand doet expres heel gemeen tegen me. Of ik draai voor andermans shit op. En niemand, die er iets van zegt!

Dat kan ik dan niet begrijpen. Want zelf spring ik om het minste geringste in de bres voor een ander. Een soort Pavlov effect: Ik ben al gesprongen, voor ik erover heb nagedacht.

Zo ben ik eens effectief uit een vriendenkring gewerkt door een dame, die me in een dronken bui had verteld, dat ze neukte met de mannen van haar beste vriendinnen. Stiekempjes natuurlijk. Ze vond, dat ze volledig in haar recht stond: Ze had ook zo haar behoeftes.

Voor de plastische chirurgie…..

Heks keek geschokt. Voor mij is dit hoogverraad. Ik kan er met mijn heksenhoed niet bij. Maar wie schetst mijn verbazing? Ik ben na die dronken bekentenis nooit meer ergens voor uitgenodigd door die vriendenclub. ik kwam er jaren later toevallig achter waarom….

De dame in kwestie had rondgebazuind, dat ik geen behoefte meer had aan contact met deze mij zeer dierbare mensen. Ze was natuurlijk bang, dat uit zou komen met welke heren uit die bewuste vriendenkring ze allemaal had liggen rampetampen. En op welk geslacht van welke man van welke vriendin uit de kring ze zich wegens haar behoeftes had vastgeprikt.

Ja, zo’n vriendenkring is leuk, maar alleen als mensen een beetje ethiek in hun donder hebben. Anders wordt het al gauw een pijnlijke aangelegenheid met al die jeugdige hormonale onrust. Of middelbare onrust, zoals bij de vrouw met behoeftes.

Ik weet er alles van, ik ben ook hormonaal onrustig geweest. Jong dus. In de wilde jaren zeventig en tachtig. Voor de Nieuwe Preutsheid.

Nu moet ik eerlijk zeggen, dat ik altijd de reputatie heb gehad van wilde meid. Ik ken brave teutemeutvrouwtjes en keurige burgermannetjes, die zich voortdurend in het geniep een slag in de rondte bedriegen, maar ik heb de naam. Dat is ook de reden, vermoed ik, dat die vroegere vriendin dat verhaal aan mijn onwillige neus hing.

Maar Heks heeft een bloedhekel aan bedrog. Ja, ik heb een spannend en opwindend leven gehad, met exotische liefdesaffaires en razend interessante minnaars. En een incidentele minnares. Zeker spannend vergeleken met de gemiddelde vrouw. Maar die lovers waren allemaal vrijgezel. Dat dan weer wel.

Zeker wel.

De meeste tijd heb ik echter in mijn eentje doorgebracht. Als vrijgezel. Thuis in mijn huis. Met een chronisch defect aan mijn kleed. Niks spannend en opwindend. Niet altijd gezellig. Dodelijk saai en eenzaam soms.

Friends. Ik mis mijn oude vriendenkringen. Want met die paar ellendelingen zijn ook de lievelingen verdwenen.

Jarenlang kwam zo’n kring hier elk jaar op de nieuwjaarsborrel. Heks pakte dan groots uit. Ik werkte er echt maanden naartoe, met mijn beperkte energie. Tot iemand in de kring het nodig vond om me systematisch onderuit te halen. Het bloed onder mijn nagels vandaan te treiteren. Subtiel maar volhardend.

Het is overigens nooit iemand opgevallen, dat ik die borrels niet meer organiseer. Mijn eindeloze inspanningen met een brak lijf werden waarschijnlijk helemaal niet opgemerkt. Net als er verder nooit gezien wordt wat een halvezool ik eigenlijk ben.

Er komt bijvoorbeeld tegenwoordig dagelijks wel een nieuwsgierige buurvrouw naar me toe om te vragen wat ik in godsnaam in die scootmobiel doe. ‘Nou, lekker luieren…’ wil ik dan het liefst zeggen, ‘Rondrijden op kosten van de gemeenschap. Mezelf heerlijk aanstellen. Aandacht trekken. Medelijden opwekken…’

‘Oh, ik heb al vijfendertig jaar een vervelende ziekte. En de laatste jaren zijn ook mijn benen aan de beurt. Vandaar…’ verzucht ik dan maar. Opgewekt weliswaar. En het is waar. Absoluut waar.

Heel leuk aan de serie Friends is, dat de acteurs in werkelijkheid ook hele goede vrienden zijn geworden!!! Dat proef je er een beetje doorheen, als je naar de uitzendingen kijkt. Dat doet goed!

Tot op het bot van de Zonnegod! Die tandeloze koning…..Interesseert Pompadour nu echt geen moer….. Mijn tandvlees niet versleten, nee, ik wil graag weten…. Waarom? Gestopt met roken, toch ontstoken! Binnen een paar weken…. Doet parodontoloog verbleken…. van schrik. Ja ik. Heks met haar trekkebek krijgt ook subiet de hik!

Posted on 20 december 2020 by lagriffeheks

Maandagmorgen zit ik bij de parodontoloog. Het is absurd vroeg voor mijn doen, dus ik heb weinig tekst. Dat geeft niks. Ik lig met mijn heksenbekje wijd opengesperd naar het plafond te staren. Intussen rommelt de man losjes door mijn mond. Al mompelend ‘A4, 6 rondje, rondje…. 5 , 3 voor achter, links rechts, voor achter, rondje 8…. ‘

Ik hoor lichte verbijstering in zijn stem. Of iets anders. Verbazing? Wat hoor ik nu eigenlijk? Ik kan niks vragen, net nu ik wel tekst heb. Geduldig wacht ik tot het gemorrel en gerommel voorbij is. Ik zal wel moeten. Ik kan de man moeilijk een mep verkopen.

Tot slot maakt mijn behandelaar nog een paar flitsende foto’s van de staat van mijn tandvlees. Heks grijnst zich een ongeluk naar de man. Vanuit elke denkbare hoek. Tot het genoeg is. Goddank.

Even later zit ik op een stoel, keurig op anderhalve meter afstand van de parodontoloog, naar het scherm te staren, waar de weinig flatteuze foto’s een levensgrote blik geven op het schots en scheve gebit van Heks. We gaan de resultaten bespreken.

De som van jarenlange intensieve behandeling door hun superieure mondhygiënisten, een paar geniepige operaties aan mijn tandvlees, eindeloos poetsen en rageren….. ‘Oh ja, ik ben gestopt met roken, een tijdje geleden…’ komt er eindelijk wat tekst uit mijn mond.

De parodontoloog kijkt op als door een wesp gestoken. ‘Wanneer? Hoe lang geleden?’ roept hij opgelucht. ‘Een week of vijf, zes…..’ schuttert Heks. Of was het nu zeven? Ik ben de tel kwijt. Op zich een goed teken.

‘Oh, nou, dat verklaart veel. De metingen zijn namelijk helemaal niet zo denderend. En daar snapte ik al helemaal niks van, want eind van de zomer waren ze nog uitstekend te noemen….’ De man is een heerlijke nerd. Hij begint een heel verhaal over wat roken allemaal teweeg brengt in je mond. En elders in je lijf. ‘Ook neemt je lichaam bepaalde belangrijke eiwitten minder goed op als je rookt..’ hoor ik bijvoorbeeld allemaal nieuwe informatie.

‘Kunt u dat laatste nog eens herhalen?’ Heks wil nu echt het naadje van de kous weten. Wat is er allemaal gaande in mijn smoelwerk? Hoe kunnen die metingen nu slechter zijn, dan toen ik nog rookte? Roken is toch juist heel kwalijk voor je mond? En zoveel rookte ik helemaal niet. Alleen wat tabak bij de Cannabis. Ik durfde niet eens pleisters te plakken, omdat ik bang was om meer verslaafd te raken aan nicotine….

‘Sommige mensen roken twee pakjes per dag en hebben nauwelijks last van de gevolgen, bij anderen hebben een paar sigaretten al heel veel bijweringen,’ vervolgt mijn orale leermeester, ‘Als je vervolgens stopt met roken, komt er heel veel reactie in de mond. Eigenlijk wordt je immuunsysteem weer actief, na jarenlang lam te zijn gelegd….. en dat geeft deze ontstekingsreacties….’

Oh jee. Zit mijn hele mond weer vol kleine brandhaarden. Het klopt volledig met de klachten, die ik de afgelopen weken heb ontwikkeld in mijn zuiger. Heks baal als een stekker. Wat nu? Straks ben ik weer terug bij af.

Gelukkig heeft mijn behandelaar wel een paar ideeën. Zo wordt er snel een extra behandeling bij de mondhygiëniste ingepland. En ik krijg ook nog wat les in rageren. Poetsen en rageren kan ik tegenwoordig al als de beste, maar er blijkt nog ruimte voor verbetering…..

‘Mijn acupuncturist is er van overtuigd, dat de operaties aan mijn tandvlees mijn algehele conditie hebben verbeterd. Sindsdien zijn mijn metingen namelijk enorm verbeterd en we hebben er geen andere verklaring voor….’ vertel ik tot slot.

‘Tandvleesproblemen waren in de middeleeuwen doodsoorzaak nummer 1,’ glimt de man tegenover me, ‘Ook in de eeuwen daarna overigens. Lodewijk de veertiende, de Zonnekoning, had bijvoorbeeld geen tand meer in zijn beroemde mond. Hij had last van enorme pijnlijke abcessen en uiteindelijk hebben zijn artsen alle resterende tanden en kiezen getrokken. En de gaten vervolgens dichtgeschroeid met gloeiende ijzeren staven….’

Heks ziet het voor zich. Geen wonder, dat de malloot al die rare feestjes gaf. En zich zo decadent misdroeg. Hij was al zo kaal als een biljartbal en nu ook nog eens tandeloos. De ziel moest eigenlijk een klappertje. Maar die bestonden slechts in rudimentaire fase in dat tijdsbestek. Nou dan moet je het wel hebben van een flinke orgie op zijn tijd om nog eens een vrouw in je te interesseren.

Macht erotiseert, maar er zijn grenzen.

Zo’n legging is ook niet echt sexy natuurlijk

Douchen deden ze ook aan niet in die tijd. Het moet dus ook nog eens een enorme stinkdier zijn geweest, die Lodewijk. Maar hij had wel een mooi paleis. En een lekkere maîtresse. Die Madame de Pompadour heeft ongetwijfeld last gehad van het syndroom van Kallmann of anders wellicht een idiopatische reukstoornis.

Dat is mijns inziens de enige verklaring voor haar trouw aan die meurende Zonnekoning.

Eind van de week bel ik nog eens met de parodontoloog. De boel in mijn mond is geëxplodeerd. Overal brandhaarden. Bonkende pijn in mijn kaaklijn, ik kan er niet van slapen.

‘Spoel een paar weken met de giftige mondspoeling,’ is het advies. Je krijgt er geweldig bruine tanden van. Dat wordt dus een tijdje besmuikt lachen, vrees is. Alhoewel, waar heb ik het over? Ik loop buitenshuis vrijwel altijd met een mondkapje. Behalve in parken, als ik de hondjes uitlaat. En hier thuis komt praktisch niemand.

En het lachen is me intussen ook wel vergaan tijdens de pandemie. Hihihi…..

Welnee, onzin, ik blijf gewoon lekker lachen. Luidkeels met mijn mond wagenwijd opengesperd. Hier in Huize Heks. Waar de kleinste kerstboom staat van Leiden en omgeving.

Ik ben een mens van extremen; Vorig jaar stond hier de grootst haalbare boom. En nu een kabouterboom. Met lichtjes in de vorm van kerstballen. Hartstikke geinig. Echt wel.

Als kind had Lodewijk al een slecht gebit….

MEUHMEUHMEEEEHHH, HET IS WEER EENS ZO’N DAY! Alles gaat mis, kattenpis, maar valt dan toch weer mee. ‘Days of Roses’, dat is wat ik wil. Ik zal geduld betrachten, want…. dit jaar is een bittere pil. Bitter in de mond maakt het hart gezond? Vast en zeker. Maar leuk is anders.

Posted on 17 december 2020 by lagriffeheks

Vorige week dinsdag rijd ik met mijn nieuwe scootmobiel een rondje om de stad. Ik ben het ding aan het uitproberen. Hij gaat eens stuk harder dan zijn voorganger. De slakkenknop doet het niet, dus zachtjes rijden is niet eens een optie. ‘Er moet een nieuw display komen, deze is kapot’ zegt de man, die het apparaat aflevert verbaasd, ‘Wat gek, dat ze dat niet gezien hebben, toen hij werd na gekeken…’

Ja, gek. Je kunt er niet bepaald omheen kijken. Zodra je de sleutel van de scootmobiel omdraait, is zichtbaar, dat de helft van de functies niet meedoet in de lichtshow op het display. Dus je moet echt poep in je ogen hebben om dit niet te zien.

‘We komen het zo snel mogelijk in orde maken,’ roept de man bij het afscheid. En inderdaad, na twee spannende dagen rücksichtslos levensgevaarlijk door parken scheuren wordt het euvel verholpen.

Maar vorige week dinsdag is het nog niet zover. Als een kanonskogel vlieg ik door een park langs de Singel. De hondjes rennen aan weerszijden met me mee. Twee witte spookjes in de vallende schemer. Goede hemeltje, wat is het toch vroeg donker momenteel. Ik houd van de winter, oneindig veel zelfs, maar was mis ik het licht….

Als het nu eens flink ging vriezen. Als een pak sneeuw ons nu eens kwam opfleuren…..

Aan het eind van het park kijk ik om me heen, waar de hondjes gebleven zijn. Ik wil nog even naar het Park van Noord. We zijn zo lekker bezig. Dat kan er nog mooi achteraan….

Waar is Freya? Ik roep, maar ze komt niet. VikThor staat al voor mijn neus te springen, maar geen kleine lookalike. Waar is mijn freuletje? Dat frivole veulentje? ‘Freya,’ schreeuw ik, me intussen helemaal omdraaiend. En nog eens, ‘Freya….’

Niks. Het schemerige park is leeg. Nergens een wit hondje op het gras. Ook niet aan de kant bij de struiken. Ik zag haar toch net nog, ze kan niet ver zijn. ‘Freya,’ paniekerig nu, ‘Freya, Freya….’

Er is iets mis. Heks is nu helemaal bij de les. Ik schreeuw en schreeuw. En dat is maar goed ook, want iemand schreeuwt terug. Aan de andere kant van het water. ‘Er ligt daar iets in de gracht, het lijkt op een klein hondje? Kijk daar…’

De vrouw in kwestie komt vervolgens heel hard over het bruggetje, dat ons scheidt, aanrennen, al schreeuwend, of ze die invalide vrouw in die scootmobiel kan helpen. Achter me maken een paar sportieve kleerkasten zich los van hun rekstokken, eveneens om me te komen helpen.

Heks is echter al voor de stomverbaasde ogen van de vrouw en de sportende parkbezoekers uit haar scootmobiel gesprongen om een vliegende sprint te trekken naar de waterkant.

En ja, daar ligt een stukje verderop een klein hondje te spartelen voor haar leven. ‘Blubblubblub…..’ pruttelt mijn schatje paniekerig. Ik val op mijn knielen en til haar met een reuzenzwaai uit het water.

Wat is ze klein en koud. Rillend kruipt ze ongeveer in me. Ik sla mijn jas en sjaal om haar heen. Stap op de scootmobiel en prop haar op mijn schoot, klem haar tussen mezelf en het stuur.

Snel scheuren we het park uit naar mijn warme heksenhuis. Waar ik haar uitgebreid droog en warm wrijf met een handdoek. Wat een schrik. We moeten echt even bijkomen…..

Terwijl we nog aan het bijkomen zijn vind ik mijn haarscherpe molenmesje terug in de bench. Freya heeft er eerder die dag lekker op liggen kauwen. Het houten heft is geëlimineerd. Ik kan het nog net vasthouden blijkt.

Gelukkig heeft ze het net vlijmscherp geslepen lemmet met rust gelaten. Een geluk bij een ongeluk.

Wat een dag. Allemaal catastrofale gebeurtenissen, maar uiteindelijk loopt alles goed af.

Heks heeft dringend behoefte aan ‘Days of roses‘. De aanhoudende eenzaamheid heeft me uiteindelijk een beetje versleten. Normaal gesproken ben ik al een soort vergeten groente. Maar dit jaar lijkt zelfs dat vergeten vergeten.

Klein gebrek, geen bezwaar. Je zegt het maar. Size doesn’t matter, maar inhoud dan weer wel. Neem nu Thierry Baudet. Een hol vat dat promoveert? Heks gelooft het niet snel. Maar het is waar gebeurd. Heus. Geen fake news.

Posted on 8 december 2020 by lagriffeheks

‘Mijn beste lover ooit was juist heel klein geschapen. Maar hij kon geweldig fel uit de voeten met de bescheiden vorm waar de schepper hem mee had bedeeld. Vliegensvlug wist hij alle hoekjes en gaatjes te raken….’

‘Ik heb ook eens een geliefde gehad met een geslacht als een onderarm. Hij kon er helemaal niks mee! Hij lag maar zo’n beetje te zagen. Slaapverwekkend……’

Mijn vriendin hikt en proest. We voeren weer eens zo’n onmogelijk idioot gesprek. Over size doesn’t matter. Ik zit haar verschrikkelijk aan het lachen te maken. Het gesprek start in een geheel andere context. Maar al snel evolueert het deze kant op.

Waar hadden we het nu eigenlijk over aanvankelijk? Over Thierry Baudet? Heks weet het niet meer. Toch is dit mijn eerste associatie met model waxinelichtje.

Ja, Thierry Baudet. Heks zapt altijd snel weg, als die dramaqueen weer eens in beeld is. Hetgeen nog lastig is, want dat kleutertje is veel te veel op televisie. Ook als het al lang zijn bedtijd is geweest. Zodoende zie ik toch nog wel eens iets voorbijkomen.

Waar ik dan met verbazing naar kijk. Openzakkende kaken. Wat een taferelen elke keer. En wat dweilt hij in zijn gekwijl. Met de kraan open. Wat wentelt hij zich in het onrecht, dat hij zichzelf aandoet. Maar hij doet dat zo goed! Een meestermanipulator!

Hij kan dus wel wat, die Baudet. Intrigeren als de beste. Iedereen tegen elkaar opzetten en er dan zelf listig tussenuit knijpen. Met de buit, de kostbare buit.

‘Ja, toen hij promoveerde bij die en die foute professor,’ begint Kras een heel verhaal. ‘Gepromoveerd?’ roept Heks verbaasd. Ik dacht dat er een harige kalebas op zijn nek geschroefd zat. Een holle klankkast. Ik dacht dat dat het geheim van zijn succes was….

Nu hoorde ik ook iemand van zijn eigen partijbestuur, toen er nog een bestuur was tenminste, zeggen, dat hij zo’n bewondering voor het gedachtegoed van Thierry heeft. Ook al is de man een volstrekt ongeleid projectiel, zei hij er nog bij.

Gedachtengoed? Huh? Wat hoor ik toch allemaal? De raarste dingen. Ik kan het me niet voorstellen, dat er gedachtengoed schuilt achter de uitspraken van Baudet. Op mij komen zijn uitspraken meer over als bijproducten van een uitgekookt ei. Maar ja, zal wel aan mij liggen.

De man is een ongelofelijke ijdeltuit. En dat amuseert me. Elk televisieoptreden is zorgvuldig geënsceneerd, lijkt het. Zelfs als hij wanhopig in de camera zijn onvrede uit met de gang van zaken, op het moment dat het bestuur van de door hem opgezette partij hem wipt.

De hele voorgekookte poppenkast die volgt: De stuifzwam geniet er van! De ijdele stinkzwam……

Op Facebook kwam ik een tijdje geleden bij toeval terecht op een site, waar je foto’s kunt uploaden van Thierry Baudet, die ergens bloemen neerlegt. Iets, dat hij blijkbaar vaak doet?

Allerlei mensen plaatsen er hilarische bewerkte foto’s van onwaarschijnlijke plekken, waar Thierry iets bloemigs neerlegt. Supergeinig om eens te bekijken. ‘Baudet legt ergens bloemen’ heet het.

Als ik nu weer eens kijk op de pagina van de groep, zie ik, dat er allemaal grappige dingen rondom het drama van afgelopen week zijn neergezet. Zo lachwekkend soms. Ik denk, dat zelfs Thierry er mee in zijn sas is. Dol op aandacht als hij is. Het moet zijn enorme ego strelen.

Ja, dat enorme ego. Dat is dan weer wel heel groot geschapen bij die man. Een ego als een gymzaal. Een sporthal. Nee, de Kuip!

©Toverheks.com

In memoriam Zuster Lan Nghiem, mijn goede vriendin is niet meer. Zuster Lan, zuster Lan, wat heb je nu gedaan? Ben je zomaar stiekempjes dood gegaan? Er tussenuit geknepen. Van ons weg gegaan…. Heks is in shock. En heel verdrietig. Boos ook en ontsteld. Maar je mag gaan, lieve Sr. Lan, goede reis. Ik kom er ook aan. Over een tijdje. Niet binnenkort. Naar ik hoop.

Posted on 5 december 2020 by lagriffeheks

©Toverheks.com

Dinsdagavond laat kijk ik even in mijn mailbox. Een lid van mijn Maudgalyayana Family heeft ons allemaal een bericht gestuurd. ‘Oh, dat gaat over onze online afspraak binnenkort…..’ schiet er door me heen. Ik besluit onmiddellijk even te kijken. De vorige afspraak heb ik gemist. Pure onoplettendheid. Vandaar…..

Als ik de mail open en begin te lezen staat mijn hart stil. Mijn mond spert open. ‘Nee, nee,’ komt er uit. Ik brul. Als een gewond dier. Terwijl ik doorlees komen er de meest vreselijke geluiden uit mijn strot. Ik kan niet stoppen. De hele buurt geniet mee, vrees ik….

©Toverheks.com

Dan huilen, huilen, huilen. Tranen springen agressief in de rondte. Een fontein van verdriet. Oh nee, nee, nee. Niet jij, lieve zuster Lan. Mijn dierbare vriendin. Nee, nee. Verbijsterd staar ik naar de mail. Mijn vriendin, onze geliefde zuster Lan Nghiem, ‘has passed away’, staat er. Ze heeft haar huidige vorm verlaten en manifesteert zich ongetwijfeld in een nieuwe sprankelende gedaante.

Potdomme, ze is dood!

Mijn ogen vliegen over het epistel. Later lees ik online verder. Hoe ze ziek werd een paar maanden geleden. Hoe de ziekte haar er snel onder kreeg. Hoe ze vreedzaam is heengegaan. Omringd door haar dierbaren. Gewoon thuis, in haar geliefde Lower Hamlet.

©Toverheks.com

Het klooster waar Heks zovele malen een retraite heeft bijgewoond. Altijd in de directe nabijheid van zuster Lan. Altijd in de tijdelijke familie, die zij onder haar hoede had. Dikke vriendinnen zijn we geworden door de jaren heen. ‘Waar zuster Lan is is Heks, waar Heks is is zuster Lan,’ grapten de familieleden soms.

En het was waar, we brachten zoveel mogelijk tijd samen door tijdens de retraites. Eindeloos zaten we koffie te drinken in mijn tent op lazy day. Heks maakte dan de ene cappuccino na de andere op haar campinggaspit. Want koffie was en bleef ze gek op, deze oerhollandse non. Een bakkie troost. Een koppie leut.

©Toverheks.com

Woensdag in de loop van de dag doe ik mascara op. Een dikke laag. Ik moet de deur uit en op deze manier kan ik gewoonweg niet de hele tijd huilen. Niet zonder zwarte banen over mijn snoet te creëren. Zelfbescherming. Waartegen? Tegen teveel verdriet.

©Toverheks.com

Heks is ook boos. Normaal gesproken kan mijn vriend de Dood wel een potje bij me breken. Ik ben bekend met die vent. Zijn zeis brengt me niet van de wijs.

Maar nu ben ik kwaad. Wat zijn dit voor’n praktijken? Voel je je wel helemaal lekker, om zo’n juweel zonder meer af te schoffelen? Heb je niks beters te doen? Kun je niet een paar ellendelingen meenemen in haar plaats?

©Toverheks.com

‘What happens when we die?’ was het onderwerp van 1 van de 21-day-retraites, die ik heb bijgewoond in Plumvillage. In het jaar 2014. Het is de laatste 21-day-retraite, waar Thay zelf les geeft. Een paar maanden voor zijn herseninfarct. Het lesgeven lukte daarna niet meer.

Heks dacht indertijd, dat hij ons aan het voorbereiden was op zijn naderende dood. Maar het bleek dus net iets anders te zijn……

Ik rijd met zuster Lan naar onze eigen Hamlet in mijn gele autootje na een dharmatalk, waarbij we allemaal dubbel hebben gelegen van de lach om onze leermeester. ‘Wat happens, when we die?’ vroeg hij ons guitig. Om dan even te wachten. ‘Nothing!’ riep hij vervolgens. Met een heel ondeugend gezichtje.

Niets verdwijnt of verschijnt. Alles verandert constant van vorm. De dood is ook een geboorte. In een nieuwe verschijningsvorm. Niks aan de hand. Wat doen we toch moeilijk. Wij mensen. Met onze gehechtheden….

©Toverheks.com

‘Ja,’ zegt mijn vriendin naast me in de auto, ‘Thay kan er natuurlijk wel een grapje over maken, maar als je iemand verliest zit je echt niet te wachten op zo’n verhaal. Dan kan het heel kwetsend zijn, om zoiets te zeggen…..’ Ze sprak uit ervaring. En ze maakte zich zorgen over haar medemensen in de rouw. Van haar mocht dat verdriet er gewoon zijn.

‘Gelukkig,’ denk ik bij mezelf, ‘Gelukkig mag ik gewoon kwaad zijn en heel verdrietig. Maar ik ben ook blij voor jou, lieve vriendin. Dat je lijdensweg voorbij is. Dat je in het licht bent. Verlicht. Lichter dan licht….’

Ik ben niet de enige, die zoveel van deze zuster houdt. Online schrijven mensen de meest bijzondere dingen over hun ervaringen met dit bijzondere medemens. We troosten elkaar. Heks is met name heel blij, dat haar vriendinnetje Kras ooit een retraite in Nederland heeft bijgewoond onder leiding van zuster Lan.

©Toverheks.com

‘Ik ben ook zo blij, dat je me toen hebt meegesleept, Heks, het heeft mijn leven veranderd. Zuster Lan heeft me mijn dharmanaam gegeven. En die was zo raak! Ik kan er nog steeds niet over uit, dat ze me in die paar dagen zo goed heeft gezien!’

Herinneringen aan onze vriendschap dienen zich aan. Een onstuitbare stroom dierbare momenten.

©Toverheks.com

Hoe we regelmatig het klooster ontvluchtten om ergens te gaan picknicken. Soms in de rozentuin van een uitgetreden monnik. Dan weer bij een pré christelijk kerkje in Mombos. Waar copulerende paartjes op de muren aan het matriarchaat herinneren. Toen seks nog niet zondig was, maar gewoon lekker en normaal.

Op 1 van onze happy trips kocht ik een paar schoenen met bloemetjes er op. Zuster Lan was helemaal verrukt van mijn nieuwe aanwinsten. Zelf zou ze ook best zulke vrolijke kleding willen dragen, ze was in feite enorm kleurrijk, maar de orde schrijft nu eenmaal een supersaai bruin pak voor. En geen frutsels. De persoonlijke bezitten van de nonnen passen in een schoenendoos.

In zuster Lans schoenendoos zat een lotus op zonnecellen. Eenmaal opgeladen kon hij uren branden, waarbij hij van kleur veranderde. Een listig cadeautje van Heks, want wat kun je als goed Boeddhist nu inbrengen tegen een lotus voor je deur? Ze kreeg namelijk wel eens commentaar van de abdis op haar liefde voor dergelijke frutsels. Dat soort rotzooi past niet in een Zen-orde.

Ik weet, dat ze die lotus jaren achter zich aan heeft gesleept. In moeilijke tijden werd ze er vrolijk van. Het ding is het ook ongelofelijk lang blijven doen.

Een ander presentje van Heks aan de nonnen heeft ze gewoon geannexeerd. ‘Jouw vogeltje op zonnecellen, dat steeds naar je fluit als je voorbijloopt, je had het bij het zusterhuis in de bosjes verstopt, dat vogeltje riep enorm veel ergernis op bij de nonnetjes. Dus hadden ze het verplaatst naar een plek, waar niemand ooit voorbij loopt…..’

Ja, ga je als vrouw een celibatair klooster in, zit er nog een vreemd vogeltje naar je te fluiten in het struweel…. Heks is toch zo slecht af en toe.

‘Ik heb dat vogeltje geadopteerd. Het heeft voor mijn huisje gestaan in een voor mij heel moeilijke periode, Ik werd er gewoon elke dag erg blij van….’ vertelde de zuster me later.

Het kloosterleven is niet gemakkelijk. dat heb ik wel gezien en begrepen. Tijdens de retraites is het vaak een feestje, met name ook voor ons, de deelnemers. Maar dag in, dag uit, jaar in, jaar uit op elkaars lip zitten. De sociale controle. Heks zou het niet voor elkaar krijgen…… Van geen kanten. Ik bewonder mijn zuster enorm om haar toewijding. Haar discretie. Haar loyaliteit aan deze orde.

©Toverheks.com

Door de jaren heen heb ik ontdekt, dat monastic zijn, buiten een roeping, ook echt een beroep is. Het is keihard werken. Elke dag zwaar aan de bak. Het is een vlijtig volkje, de nonnetjes. Bezige blije bijtjes. En mijn vriendin werkte werkelijk voor twee.

De laatste retraite heb ik een fietsbelletje met een heel mooi geluidje meegenomen voor haar. Net een boeddhistische belletje. Piepklein en fijn. Maar dan voor op de fiets. Of om je vinger, bij wijze van boeddhistische tingelingelingring. Soms reed ze op haar racefiets met wapperende rokken dwars over de heuvels van haar geliefde Dordogne. En dan kan zo’n zen-bel natuurlijk niet ontbreken…..

©Toverheks.com

Mijn mooiste en meest dierbare herinnering blijft toch wel onze roadtrip naar Bordeaux met een gewond bosuiltje in een koelbox. Langs de kant van de weg gevonden. Een inderhaast opgetrommelde intredende razend knappe monnik, die in zijn vorige leven dierenarts was, gaf het diertje goede kansen. Zodoende ondernamen we een helse tocht door een overstroomde Dordogne naar het dichtstbijzijnde wild life centrum.

Alle péages stonden blank, dus waren we aangewezen op kronkelige achterafweggetjes, afgewisseld met schattige dorpjes en stadjes. Heks zat lekker te sturen, terwijl mijn vriendin me haar hele levensverhaal vertelde. En hoe verschillend onze levens ook waren, toch ontdekten we, dat we flink wat overeenkomstige ervaringen hadden….

Op de terugweg aten we taartjes op een schattig pleintje. Het laatste stuk zongen we keihard mee met ‘Ja zuster, nee zuster…’

Dat laatste deden we overigens wel vaker, als we op weg waren van het ene klooster naar het andere klooster voor de dagelijkse dharmatalk. Een soort Boeddhistische preek.

Zuster Lan reed vrijwel altijd met me mee in mijn kleine gele autootje. Vroeg in de morgen spraken we dan stiekem af op het parkeerterrein. Zodoende vermeden we de drukte van de gezamenlijke busrit met alle andere retraitegangers. Ook konden we direct na de dharmatalk weg, als we dat wensten.

Van het ‘Niet met eigen vervoer gaan’, trokken we ons niet zoveel aan. Ik bedoel ik. En dan gaf ik zuster Lan heel graag een lift. Gouden tripjes waren dat. Wat hebben we gelachen onderweg.

Soms verbaasde ze me. Zo zag ik een keer een verdwaalde non langs de kant van de weg lopen. Ik wilde al stoppen om haar een lift te geven…. ‘Doorrijden, Heks,’ riep zuster Lan, ‘Dat is zo’n vreselijk chagrijnige non! Daar heb ik echt geen zin in hoor, op de vroege morgen. We hebben het juist zo gezellig!’

De nijdige non keek niet op of om. Ze zag er inderdaad strontchagrijnig uit…….

Elke dag brand ik kaarsjes en wierook voor jou. Op mijn altaar met de koeienhorens. Enorme runderhorens prijken sinds enige tijd naast het beeldje van de mediterende monnik.

©Toverheks.com

Wat gek, ik zie het nu pas. Die dingen heb ik daar onbewust neergezet rond de tijd, dat mijn vriendin ziek werd. Ergens in de zomer. Ze hield zo van koeien. Ze zat altijd enthousiast naar haar geliefde beesten te wijzen onderweg. Jarenlang heeft ze met koeien gewerkt op een grote boerderij ergens in midden Frankrijk……

Gisteren doe ik met het vallen van de avond samen met Kras een ritueel aan het Joppe voor zuster Lan Nghiem. Het is de dag van haar crematie. Kaarsjes, wierook en bloemen sturen we het water op. In een ingenieuze constructie bedacht door Kras.

Het is fijn om dit samen te doen. Het is fijn om samen te rouwen. ‘Waar twee in Mijn naam vergaderd zijn, daar ben ik aanwezig,’ deze bijbeltekst schiet door mijn hoofd, als we het afspreken.

Ach zustertje, rust zacht. Heb het fijn, verenigd met je dierbaren. Met je Grote Liefde. Aan de ander kant van het water. Ik heb geld geofferd voor je overtocht. En zwanenveertjes. Je bent zo door het heidedodenveld heen, dat weet ik zeker. Geen messen in jouw benen, ik kan me er niks bij voorstellen.

©Toverheks.com

Ik heb geen enkele negatieve herinnering aan jou. Je hebt me nooit gekwetst of pijn gedaan. Je heb altijd pal achter me gestaan. Je maakte ruimte voor mij, daar in het verre Plum. As ik weer eens problemen had bij aankomst, als er weer een strenge non wilde dat ik met kruiwagens vol bagage over een bobbelig terrein ging sjouwen, dan sprong je voor me in de bres.

‘Er staat een hele boze vrouw in het kantoor. Ze heeft een verschrikkelijk kort rokje aan. Uit Holland…’ kwam dan een non haar halen, omdat het weer mis was bij de intake. ‘Heeft ze een hoed op? Is ze heel lang, net als ik? Oh, dat is Heksje, ik kom er aan….’ en dan maakte ze alles voor me in orde. Mocht ik met mijn auto het terrein op en mijn spulletje uitladen op een voor mij goede plek.

©Toverheks.com

Ik heb 1 keer met zuster Lan gedanst. Een wilde Schotse dans op de bonte avond. We werden uitgenodigd door een groep Keltische deelnemers om mee te doen met de Strip The Willow. Een echte heksendans nog wel!

Direct sleurde mijn vriendin me mee in een wilde rondedans. Als jonge veulens huppelden we door de meditatiehal. Om buiten adem en slap van de lach elkaar uiteindelijk te omhelzen….

Dit voorjaar schrijf ik haar een mail. Het zal het laatste contact zijn. Maar wat ben ik blij, dat ik haar heb laten weten hoeveel ze voor me betekent….

©Toverheks.com

Ha lieve Zuster Lan, lieve vriendin,

Wat is het leven veranderd. Was ik alsmaar van plan om jullie kant op te komen, nu is dat volstrekt onmogelijk……

Hoe is het leven daar? Is anderhalve meter afstand wel haalbaar In Lower Hamlet?

Hoe gaat het met jou? Ben je gezond en wel?

Ik zou zo graag een ochtendje lekker koffie met je drinken. Even bijkletsen…..

Maar nu dus zo.

Ik weet, dat je maar beperkt toegang hebt tot je mail. Dus ik hoop dat je dit ooit leest!

Want ik wil je een hart onder de riem steken, lieve schat. Je laten weten, hoezeer ik je mis.

Hoe belangrijk je voor me bent, ook al zie ik je maar eens in de paar jaar.

Maar dan wel een heerlijke retraite lang!

Ik doe hier heel voorzichtig, ik behoor natuurlijk tot de risicogroep. Ik blijf thuis, behalve als ik fiets met mijn hondje.

Dan draag ik een mondkapje. Ik pas echt op.

Ik hoop dat jullie allen gezond en wel zijn.

Ik heb de online retraite aangeschaft en die zit ik nu op mijn eigen trage wijze te doen.

Heerlijk om mee bezig te zijn….. Zo ontroerend vaak. Ik mis jullie.

Het maakt veel goed.

Maar het is niet picknicken in de rozentuin. Of met een uil in een koeltas door de Dordogne scheuren.

Het is niet bloemenschoenen kopen. En een tol. Het is niet een uitstapje naar Mombos…….

Volgend jaar zien we elkaar. Ik voel het aan mijn eksteroog.

Heel veel liefs, lieve zuster,

en een dikke knuffel van Heks.

©Toverheks.com

Mijn eksteroog zat er naast. Lower Hamlet zal nooit meer hetzelfde zijn. Niet voor mij. Ik zal je enorm missen, lieve zuster. Soulsister. ‘Zuster Lan, wat heb je nu gedaan? Ben je zomaar stiekempjes dood gegaan? Er tussenuit geknepen. Van ons weg gegaan…..’

Maar het is je gegund, lieve schat. Je had nog veel plannen in het vat. Maar je mag gaan. Je mag gaan, lieve Sr. Lan.

No coming, no going

No after, no before

I carry you in met heart sister

I release you……

Even when I am so pissed off…….

I am in you, and you are in me…..

Yes!

Vrij naar Thich Nhat Hanh.

Zwanger en banger te worden ontslagen, dan in je niet dragende dagen. Maar zonder kinderen is het snel klaar hier op aarde! Voor ons mensen dan, de rest van de schepping krijgt dan juist weer een kans. Straffeloos baren naast die goeie baan, dat moeten we nog leren, willen we onze soort continueren…..

Posted on 23 november 2020 by lagriffeheks

Hopsakee, lekker zwanger, holladijee! Dat overkomt de gemiddelde vrouw wel eens. Laten we het zo zeggen: Als vrouwen niet meer zwanger worden hebben we een mondidaal probleem, waarbij de pandemie verbleekt.

Er is laatst een film gelanceerd gebaseerd op dit gegeven. Alle vrouwen onvruchtbaar, op eentje na. Die laatste zwangere vrouw moet beschermd worden tegen allerlei onverlaten, die uit zijn op de laatste baby. Of misschien willen ze een soort menselijke puppyfabriek beginnen? Humane broodfokkers zogezegd….

Dat we allemaal op een dag onvruchtbaar worden sluit Heks niet uit. We doen er enorm onze best voor met onze onvoorzichtige levensstijl. Met name zaadjes zijn daar enorm gevoelig voor. Al dat zitten broeden op hun ballen van kerels achter de PC helpt ook niet mee. Gekookt zaad poetst de plaat. Het doet niks meer in je naad. Dat krijg je er van, als je zaadballetjes en bijballetjes in een scrotum bakt en braadt.

‘Heks, moet je nu eens horen! Mijn contract is niet verlengd!!! Vanmorgen had ik nog een uitermate leuk gesprek met mijn cheffin, over hoe goed ik functioneer en hoe leuk ik het vind hier. Maar vanmiddag kon op op staande voet vertrekken. Het enige, dat ik kan bedenken is, dat ik haar heb verteld, dat ik zwanger ben…..

Aan het woord mijn maatje Trui. Alweer meer dan twintig jaar geleden, want haar kids zijn de deur alweer uit intussen. Ook toen was deze vorm van discriminatie al verboden. Maar evenzogoed was het aan de orde van de dag. Dit incident is in geen statistiek terug te vinden, want mijn vriendin heeft nergens melding gemaakt van haar plotselinge ontslag.

Zinloos, want haar bazin riep gewoon, dat ze niet functioneerde op haar werkplek. En ook al had ze een paar uur eerder precies het tegenovergestelde beweerd, het bleef het woord van mijn vriendin tegen het woord van dat bazige kutwijf.

Een vrouw. Een zuster. Vaak de ergsten! Vooral als ze zelf offers voor hun carrière hebben gebracht in de vorm van afzien van het krijgen van een kind. Denk ik dan, anders kan dit fenomeen echt niet verklaren.

Een andere vriendin van Heks kreeg in dezelfde periode ook een paar kids. Nog tijdens haar sollicitatie bleek ze plotseling zwanger te zijn. Ze biechtte dit eerlijk op. Het is al gek, dat ze het woord biechten hanteerde. Alsof het een doodzonde betreft. Bizar.

Maar haar aanstaande werkgever was toevalligerwijs het arbeidsbureau in de sleutelstad. En die namen haar gewoon aan, vanwege hun voorbeeldfunctie. Niks moeilijk gedoe. Ze was nog niet aan het werk, of ze ging alweer met zwangerschapsverlof. Hopla. Lekker hoor.

Jaren later is deze werkgever alsnog strontvervelend uit de hoek gekomen. Middels een akelige traject is mijn vriendin geloosd. Maar dat was jaren later. En niet wegens zwangerschap.

Maar ik zal je zeggen: Dit is het enige voorbeeld in mijn hele leven, dat ik uit ervaring ken, waarin een zwangere vrouw niet werd gediscrimineerd. Geen weldenkend mens neemt een zwangere vrouw aan voor een nieuwe baan natuurlijk. Als je er zo gemakkelijk onderuit komt.

Liever een meneer. Die hebben tenminste geen last van ochtendmisselijkheid. En opgezwollen enkels. Of constipatie. Ook zijn ze geen maanden uit de roulatie als ze een kind krijgen.

Zo is de stand van zaken in ons achterlijke kutlandje. Waar ouderschapsverlof in de kinderschoenen staat. Waar kinderopvang waardeloos, peperduur of niet geregeld is. Waar nieuwbakken ouders door toeslagen aan te vragen in de goot belanden. Waar je het maar beter uit je kop kunt laten om een kind te krijgen.

Tenzij je een man hebt met een goede baan. Zodat je thuis kunt blijven om voor je kinderen te zorgen. Iets dat in ons land de normaalste zaak van de wereld is, deze oudbakken constructie.

Prutterldepruttel. ja, ze hebben ontdekt, dat zwangere vrouwen nog steeds worden gediscrimineerd. Het staat in alle kranten. Het wordt besproken in alle journaals. Huh! Wat een ongelofelijke eyeopener. Echt nieuws zonder nieuwswaarde. Heks had het je zo kunnen vertellen, zonder diepgaand onderzoekje

Sommige bazen zijn wel blij met moeders op de werkvloer. Het komt voor. Mijn eigen moedertje was ooit zo’n baas. Zij had een heel kinderrijk team dames achter de kassa staan. ‘Geef mij maar parttime werkende moeders. Die zijn zo gemotiveerd! Heerlijk vinden ze het om er een halve dag uit te zijn. Even geen dreinende kids aan hun rokken…..’

De problemen, die gepaard gaan met dit type werknemer nam ze voor lief. ‘GGrrr, er zijn weer wat kinderen ziek, ik moet eerst vervanging regelen,’ sputterde ze dan stiekempjes op haar kantoor. De moeders in kwestie merkten hier niets van. Die ging ze echt niet belasten met haar probleem om vervanging te vinden. Die hadden al zorgen genoeg, vond ze.

Toen een kind van een medewerkster een heftige vorm van kanker kreeg werd pas echt duidelijk, hoe loyaal mijn moeder was naar werkende vrouwen. Ze heeft er alles aan gedaan om de vrouw gewoon haar werk te kunnen laten doen op momenten, dat het ging. En als het niet ging, en dat gebeurde natuurlijk om de haverklap, dan zorgde ze dat de moeder in kwestie daar geen rotgevoel aan over hield. Ze steunde haar juist volop…..

Maar mijn moeder was dan ook verpleegster geweest. Die had wel eens een moeder krijsend horen doodgaan aan acute leukemie. Schreeuwend. Brullend. Omdat ze haar kinderen moest achterlaten.

‘Ik hoor dat nog, Heksje,’ vertrouwde ze me ooit toe. Ze had er een trauma aan over gehouden. Ja, zij wist wel hoe het in de wereld van de vrouw werkte. Van de moeder. Van de werkende moeder ook.

Nam ze ook zwangere vrouwen aan? Ik kan het me niet herinneren. Ik weet dus niet of haar loyaliteit zover ging. Bij mijn weten heeft ze echter nooit een vrouw om die reden ontslagen. Ons familiebedrijf was sowieso geen bedrijf om nu eens geweldig carrière te maken.

Van caissière werd je hooguit hoofdcaissière. Iedereen was min of meer hoofd van zijn eigen afdeling. En dat bleef je dan ook, tot aan je dood. Of tot je werd weggepest, zoals Heks.

Welnu, helemaal afgedwaald ben ik. In oude krochten beland. Mijmerend over iets, waar ik weinig ervaring mee heb. Kinderloos als ik ben. Heks was graag een keertje lekker ontslagen, vanwege een zwangerschap. ik had het er zo voor over gehad…..

Wat niet weg neemt, dat het maar eens afgelopen moet zijn met die gekkigheid van zwangere vrouwen ontslaan. Van onze dierbare kostbare broedkippen weren van de arbeidsmarkt.

Zonder kinderen is er geen toekomstige afzetmarkt. Ik zeg dit expres nog een keer voor diegenen onder ons, die zijn gaan denken, dat alles wat moet opleveren. Die graag een marktwerking zouden verbinden aan het krijgen van kinderen. Voor wie alles een investering is. Een financiële investering….

Ja duh, krijg de tering!

	Belinda VW op In memoriam: Ferguut de Ruwaer…
	stronglovechris op In memoriam Don Leo. Mijn liev…
	reinswart op Zin in een nieuw begin. Gruwel…
	stronglovechris op Zin in een nieuw begin. Gruwel…
	Samantha op Gigantisch gekrijs in de steeg…

recepten van de toverheks

cheer yourself up, toverformules voor een vrolijk leven

Maan, maan, maanzieke maan. Waar komt die blauwe Orb nou vandaan? is het Elf zelf? Mijn vriend de elf? Levend in een wereld, hier ver vandaan…. maar ook zo dichtbij. Heks is zo blij, ei, ei, ei! Vandaag is mijn hele humeur naar de maan!

‘Jingle bells, jingle bells, geef die kat een lel,’ zingt Heks, terwijl ze voor kerstman spelend en af en toe voor Zwarte Piet, door de regio scheurt. In haar kanariepietje. Haar heksenhuisje vol bloemen en heerlijke hertjes. Ze drinkt zelfs hertjesthee! Bestaat dat dan? Ja of nee?

Dollende doden en dolende dollen. Laat niet met je sollen. Laat die dolle doden je altaar niet mollen! Heks brandt wierook met tranen naast bloemen en kaarsen. Goede reis, meisje meis, wel thuis in jouw zielshuis.

De overgangsperiode

MEUHMEUHMEEEEHHH, HET IS WEER EENS ZO’N DAY! Alles gaat mis, kattenpis, maar valt dan toch weer mee. ‘Days of Roses’, dat is wat ik wil. Ik zal geduld betrachten, want…. dit jaar is een bittere pil. Bitter in de mond maakt het hart gezond? Vast en zeker. Maar leuk is anders.

Klein gebrek, geen bezwaar. Je zegt het maar. Size doesn’t matter, maar inhoud dan weer wel. Neem nu Thierry Baudet. Een hol vat dat promoveert? Heks gelooft het niet snel. Maar het is waar gebeurd. Heus. Geen fake news.

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen: