Toen mijn voormalig verloofde en beste vriend zich van het leven beroofde werd ik s’nachts wakker, omdat hij op mijn piano zat te spelen. Ik wist zeker, dat hij het was, want hij kon helemaal geen piano spelen. Op dat ene liedje na.
Slechts een paar akkoorden. Altijd dezelfden. Ik had hem deze eindeloos horen herhalen, als we met collega’s aan het doorzakken waren in de kroeg, waar ik lang geleden werkte. Nog even een drankje na het werk. Nog even klessebessen.
Doorgaans met alle doorgewinterde alcoholistische vrienden van onze zwaar verslaafde baas. De man, die bier niet langer als alcohol zag. Alleen whisky telde op dat gebied mee in zijn optiek. Daarom dronk hij helemaal niet zoveel als iedereen beweerde. Donderdag was zijn gezondheidsdag. Dan dronk hij alleen maar spa. En bier. En uiteraard niet van de alcoholvrije soort…..
Mijn lief op de vleugel. Wij lekker aan het dansen. Of wat dan ook. Those were the days.
Een paar dagen na het nachtelijke gepingel werd Heks gebeld. Mijn makker had zich opgehangen. Ik heb het feit, dat hij zich verhangen heeft, lang niet over mijn lippen kunnen krijgen. Te pijnlijk.
Hij heeft een eind aan zijn leven gemaakt. Hij heeft zelfmoord gepleegd.
Zodra ik het nummer van een dierbaar bandlid van mijn oude lief zag, wist ik wat er aan de hand was. Hij hoefde niets te zeggen. ‘Onze luitenant is dood,’ zei Heks zelf.
‘We weten niet wanneer het precies is gebeurd, Heks, hij is vandaag gevonden.’ Ik wist precies wanneer het gebeurd was. En achteraf bleek ik gelijk te hebben. Hij was inderdaad die bewuste zondag voor het laatst gesignaleerd. Uit onderzoek bleek, dat zijn lijf er rond die tijd mee ophield.
Hij was het, die midden in de nacht op de piano zat te spelen.
Toen ik slaapdronken in mijn woonkamer stond was het doodstil. Net of het niet gebeurd was. Hoorde ik nu echt iemand op de piano spelen? Dat bekende liedje? Of verbeeld ik het me maar? Ben ik van iets wakker geschrokken, een geluid in de steeg?
Ik ben mijn bed maar weer in gekropen.
Ja, het was hem inderdaad. Hij kwam afscheid nemen. Later is hij nog een avond met Heks en Buurman op stap geweest. In geestgedaante. De hondjes waren ook mee. Toen hebben wij hem verschrikkelijk aan het lachen gemaakt met de ‘De Luitenant is Dood Show’.
Allemaal hele foute zwarte grappen rondom zijn persoon. Kleine performances ook. En af en toe een liedje. We hoorden hem schateren in ons geestesoor. Zelf lagen we ook dubbel.
Daarna liep hij nog een tijd door de stad te zwerven. Zwarte hoed op zijn kop. Ik kwam hem om de haverklap tegen. Hij kwam ook regelmatig hier op bezoek….. Totdat hij eindelijk rust vond.
Nu fluistert hij nog zo af en toe in mijn oor ‘Heksiedroppie….’ Zijn troetelnaampje voor mij.
Vorige week sta ik mijn prevelementen te brabbelen voor mijn dode vriendin de non. Ik steek een kaarsje aan en een geuroffer in de backflow-wierookbrander. Een ingenieus systeem, waarbij de rook naar beneden stroomt via een gat aan de onderkant van een speciaal geprepareerde wierookkegel.
De brander heeft de vorm van een zwarte lotus. Toevallig een week voor haar dood aangeschaft. Langzaam vult de witte rook het hart van de bloem. Om daarna in grote zachte wolken door de hele bloem te spiralen. Ik sta rustig te kijken en te prevelen.
Opeens staat mijn vriendin naast me. Haar lange gestalte dicht tegen me aan.
‘Oh, wat heb je nu weer voor iets leuks op de kop getikt?’ roept ze verrukt. Ja, dit is echt iets voor haar. Ze was altijd dol op mijn tent vol idiote voorwerpen.
Zelf liep ze als monastic binnen een Zen traditie altijd en eeuwig in een saaie bruine jurk. Met praktische bruine schoenen. Soms een bruine wollen muts of een elegant geknoopt hoofddoekje tegen de kou op haar kaalgeschoren hoofd. En bij grote hitte een rieten Vietnamese hoed zo groot als een afdak. Maar meestal blootshoofds.
Ik ben ook verrukt. Extatisch blij, dat mijn vriendin onverwacht naast me staat. Dat ik haar zo goed kan voelen. De eerste dagen was ik zo van slag, dat dat niet goed lukte. Maar opeens is ze daar. We kijken samen naar de kegel op de brander. Hoe de rook als een riviertje naar beneden kronkelt. Naar het hart van de bloem.
Dan opeens gooit ze de kegel met een zwaai van de brander. Hij tolt voor mijn verbaasde ogen zo de bloem in. Ik hoor haar naast me schaterlachen. Ze vindt het zo leuk, dat ik haar kan voelen. Ze is zo gelukkig en blij!
Heks zet de kegel weer terug op de houder. ‘Niet meer omgooien, zuster,’ grap ik streng. Oh, wat konden we toch altijd geweldig lachen samen. Wij hadden zo vaak pret. Om hele gewone kleine dingen vaak. Lachen, lachen, lachen. Heerlijk lachen.
Ik hoor haar zachtjes grinniken. Ondeugend. Dan duwt ze opnieuw tegen de kegel. Net genoeg om hem te laten wiebelen, maar niet genoeg om hem te doen omvallen. Ik schiet in de lach. ‘Oh zuster, wat ben je heerlijk bezig…’
Vrijdag zit ik met mijn Mahakatyayana family online te Zoomen. Wij zaten, tweeënhalf jaar geleden alweer, gezamenlijk bij zuster Lan in de familie. In Plumvillage. En nu zoeken we elkaar met enige regelmaat online op.
Om 7 uur ’s avonds loggen we in. De Nederlandse delegatie dan, want voor een paar familieleden in Amerika is het begin van de middag. Onze jongste telg zit in Korea en daar is het midden in de nacht. We hebben dit tijdstip speciaal uitgekozen, zodat we allemaal aanwezig kunnen zijn als we dat willen.
Vandaag zitten we met een klein clubje. En natuurlijk gaat het over zuster Lan. Onze zuster Lan.
‘Ik heb haar anderhalf jaar geleden voor het laatst gezien tijdens een retraite,’ zegt mijn Portugese Mahakatyayana-zuster, ‘En toen begon ik over onze Mahakatyayana family natuurlijk. Ze was een beetje kwijt, wie er ook alweer allemaal in zaten, dus ik noemde alle namen op. En toen ik jouw naam noemde, Heksje, begon ze helemaal te stralen. “Mijn goede vriendin Heks, oh wat heerlijk om iets over haar te horen…” riep ze toen….’
Oh, dit doet me goed, deze groet met een omweg!
Vanavond zet ik weer een wierookje op de brander voor mijn vriendin. Ze gooit ze niet meer steeds om. Ze staat er ook niet altijd naast. Ze is haar reis begonnen. Nieuwe avonturen om te beleven. Over een kleine maand gaan we een Boeddhistisch ritueel doen, op haar 49e sterfdag. Voor haar onsterfelijke ziel. Omdat niets ooit verloren gaat. Omdat dingen alleen maar veranderen.
Omdat ze mag veranderen. Omdat ze op reis mag gaan…..
Samen met mijn Mahakatyayana family. De famille met de naam, die we zelf steeds vergeten. Die niemand ook kan uitspreken. Maar laat die Mahakatyayana nu naast Śāriputra de belangrijkste leerling van de Boeddha zijn geweest. Heks wist van niets. Nee, nooit van gehoord.
Met pijn in mijn hart nam ik een tijdje geleden afscheid van mijn Horizon mediabox van Ziggo. Niet dat het zo’n geweldig apparaat was, verre van. Maar ik had alle seizoenen van ‘Allo, Allo’ er op staan. Opgenomen, toen Fox de serie integraal uitzond.
Avond aan avond hielpen de afleveringen me in slaap. Heks bleef zich de tranen lachen om de onzinnige idioterie in de serie. De droge engelse humor. De zottigheid. De geestige flauwekul. De fantastische acteurs….. Ik ken sommige afleveringen zo ongeveer uit mijn hoofd.
Op het nieuwe apparaat van mijn provider is meer ruimte om dingen op te nemen. Want het wordt opgeslagen in een cloud! Dus Heks neemt op. Helaas wordt ‘Allo, Allo’ nergens meer uitgezonden. Tot voor kort nog af en toe op ‘ONS’, maar ook daar is de serie intussen gestopt. Ik mis mijn opnames. Heel erg.
In een opwelling besluit ik om de eindeloos herhaalde serie ‘Friends’ op te nemen. Ik heb zo te hooi en te gras wel de nodige afleveringen gezien natuurlijk, door de jaren heen. Geen ontkomen aan. De serie is nog steeds eindeloos populair. Ook al zijn de acteurs inmiddels in werkelijkheid bijna bejaard.
In de serie blijft de vriendenclub eeuwig jong.
Dus Heks kijkt naar ‘Friends’. De hele serie chronologisch achter elkaar. Ik kom afleveringen tegen, die ik nog nooit heb gezien. Ik ben ergens halverwege gestart, maar inmiddels is de hele serie weer van voren af aan begonnen. Dus dat doe ik straks ook. Als ik aan het eind ben beland.
Af en toe zit ik te hikken van de lach, want ja, veel herkenning. Heks heeft ook een paar keer zo’n soort vriendenkring gehad. Met vergelijkbare types als in de serie. ‘Dan was jij natuurlijk een soort Phoebe Buffay,’ hoor ik jullie denken. Inderdaad draagt die dame hetzelfde soort modieuze hippieachtige soepjurken als Heks in haar jonge jaren. Ook is ze van uitermate alternatieve signatuur, net als Heks.
Maar Heks kan haar vage gedoe vaak totaal niet uitstaan. Ik vereenzelvig me helemaal niet met dat karakter. Wel herken ik, hoe er op haar alternatieve levenswijze gereageerd wordt. Alsof ze van de ratten bezeken is.
Heks is van nature een beetje een nerd. En een vrouwelijke variant van dat type zit niet in de serie. Wel een mannelijke, namelijk Ross. De oneindig saaie dinosaurus-specialist. De nutty professor.
Hem kan ik vaak niet uitstaan. Met enige regelmaat zit ik met kromme tenen naar zijn capriolen te kijken. Hij doet me denken aan een oude liefde van me. Dezelfde gekke trekjes. Dezelfde doorgeslagen jaloezie. Dezelfde frustraties. In het kwadraat!
Iedereen moet altijd rekening houden met zijn gevoeligheden. Maar meneer de Koekenpeer walst zelf over Jan en Alleman heen. Stopt zijn lul in elke vrouw, die hem niet direct afwijst. Maar is ziekelijk jaloers als een man alleen maar naar zijn vriendin kijkt.
Ross is de lieveling van zijn ouders. Het over het paard getilde wonderkind. Dat is natuurlijk ook niet echt bevorderlijk voor het vormen van een prettig karakter.
Hij is ook zo’n jongen, die direct met een wildvreemde vrouw het bed in duikt, als zijn liefje een time out wil, omdat hij gekmakend jaloers reageert op een mannelijke collega van haar. Waar ze niets mee heeft, behalve een prettige collegiale verstandhouding.
Ross zoekt er van alles achter. Hij onderwerpt haar dagelijks aan een kruisverhoor. Drijft haar tot waanzin met zijn gemekker. Herkenbaar!!! Maar zoals gezegd neukt hij met de eerste beste vrouw, die hem aandacht geeft, als het stel besluit een kleine pauze in de relatie in te lassen.
Dezelfde avond! Hij laat er geen gras over groeien!
Een paar uur, nadat Rachel hem heeft meegedeeld, dat ze ruimte nodig heeft, port hij met zijn geslacht in het leuke meisje van de kopieerwinkel.
En als zijn na dit incident nu toch echt voormalige vriendin het uiteindelijk verneemt en hier heel boos over wordt, vindt hij dat hij volledig in zijn recht staat. Ze waren toch tijdelijk uit elkaar? Dan kan je toch doen wat je wilt? Met je Pieleman?
Ik zou zeggen: Stop em even nergens in, maar trek er maar eens lekker an!
Wraakseks. De meest puberale vorm van seksuele miskleun.
Maar ja, het is maar een fictieve serie, dus Heks maakt zich niet echt druk over de nutty professor. Over zijn gezemel en gezeur. Over zijn gelijkhebberigheid en onredelijke jaloezie.
Zijn dwangmatige controle.
Zelfs jaren later controleert hij nog steeds het leven van zijn ex. Doet moeilijk, als ze iets krijgt met een ander uit de groep. Waar hijzelf altijd gewoon zijn goddelijke gang gaat met wie hij maar wil. Ja, van bil, bedoel ik. Van dikbil.
Met zijn studenten, collega’s, het maakt hem niet uit. Alles wat krom is kletst de man recht. Ja echt. Behalve zijn geslacht……
‘Waarom kijk je er dan naar, als je je zo ergert?’ zul je je afvragen. Omdat ik vaak dubbel lig van de lach. Ook om die dwangmatige dino-prof. Juist ook om hem. Veel van de types zijn me erg dierbaar geworden. Ze doen me denken aan oude vrienden, waar ik me goed bij voelde. Zoals mijn oude vriend X, nu dominee op de bijbelbelt.
Wat ik leuk vindt aan de serie is de onderlinge loyaliteit van de vrienden. Waar ik in mijn jonge jaren zonder meer door mijn vriendenkring werd vergeten, toen mijn relatie met de man, die notabene via mij bij de vriendenkring was binnen gekomen, stuk liep, kiest in de serie niemand partij in een dergelijk geval. Te mooi om waar te zijn?
Heks is niet zo goed in vriendenkringen. Elke keer gaat het mis. Heks herhaalt haar oude patronen: Ik doe mijn gloeiende best, teveel, en wordt uitgekotst. Of ik loop tegen mijn grensprobleem aan: Er is altijd wel iemand in zo’n gezelschap, die eindeloos over mijn grenzen gaat. Of ik word weer gekroond tot zondebok: Iemand doet expres heel gemeen tegen me. Of ik draai voor andermans shit op. En niemand, die er iets van zegt!
Dat kan ik dan niet begrijpen. Want zelf spring ik om het minste geringste in de bres voor een ander. Een soort Pavlov effect: Ik ben al gesprongen, voor ik erover heb nagedacht.
Zo ben ik eens effectief uit een vriendenkring gewerkt door een dame, die me in een dronken bui had verteld, dat ze neukte met de mannen van haar beste vriendinnen. Stiekempjes natuurlijk. Ze vond, dat ze volledig in haar recht stond: Ze had ook zo haar behoeftes.
Voor de plastische chirurgie…..
Heks keek geschokt. Voor mij is dit hoogverraad. Ik kan er met mijn heksenhoed niet bij. Maar wie schetst mijn verbazing? Ik ben na die dronken bekentenis nooit meer ergens voor uitgenodigd door die vriendenclub. ik kwam er jaren later toevallig achter waarom….
De dame in kwestie had rondgebazuind, dat ik geen behoefte meer had aan contact met deze mij zeer dierbare mensen. Ze was natuurlijk bang, dat uit zou komen met welke heren uit die bewuste vriendenkring ze allemaal had liggen rampetampen. En op welk geslacht van welke man van welke vriendin uit de kring ze zich wegens haar behoeftes had vastgeprikt.
Ja, zo’n vriendenkring is leuk, maar alleen als mensen een beetje ethiek in hun donder hebben. Anders wordt het al gauw een pijnlijke aangelegenheid met al die jeugdige hormonale onrust. Of middelbare onrust, zoals bij de vrouw met behoeftes.
Ik weet er alles van, ik ben ook hormonaal onrustig geweest. Jong dus. In de wilde jaren zeventig en tachtig. Voor de Nieuwe Preutsheid.
Nu moet ik eerlijk zeggen, dat ik altijd de reputatie heb gehad van wilde meid. Ik ken brave teutemeutvrouwtjes en keurige burgermannetjes, die zich voortdurend in het geniep een slag in de rondte bedriegen, maar ik heb de naam. Dat is ook de reden, vermoed ik, dat die vroegere vriendin dat verhaal aan mijn onwillige neus hing.
Maar Heks heeft een bloedhekel aan bedrog. Ja, ik heb een spannend en opwindend leven gehad, met exotische liefdesaffaires en razend interessante minnaars. En een incidentele minnares. Zeker spannend vergeleken met de gemiddelde vrouw. Maar die lovers waren allemaal vrijgezel. Dat dan weer wel.
Zeker wel.
De meeste tijd heb ik echter in mijn eentje doorgebracht. Als vrijgezel. Thuis in mijn huis. Met een chronisch defect aan mijn kleed. Niks spannend en opwindend. Niet altijd gezellig. Dodelijk saai en eenzaam soms.
Friends. Ik mis mijn oude vriendenkringen. Want met die paar ellendelingen zijn ook de lievelingen verdwenen.
Jarenlang kwam zo’n kring hier elk jaar op de nieuwjaarsborrel. Heks pakte dan groots uit. Ik werkte er echt maanden naartoe, met mijn beperkte energie. Tot iemand in de kring het nodig vond om me systematisch onderuit te halen. Het bloed onder mijn nagels vandaan te treiteren. Subtiel maar volhardend.
Het is overigens nooit iemand opgevallen, dat ik die borrels niet meer organiseer. Mijn eindeloze inspanningen met een brak lijf werden waarschijnlijk helemaal niet opgemerkt. Net als er verder nooit gezien wordt wat een halvezool ik eigenlijk ben.
Er komt bijvoorbeeld tegenwoordig dagelijks wel een nieuwsgierige buurvrouw naar me toe om te vragen wat ik in godsnaam in die scootmobiel doe. ‘Nou, lekker luieren…’ wil ik dan het liefst zeggen, ‘Rondrijden op kosten van de gemeenschap. Mezelf heerlijk aanstellen. Aandacht trekken. Medelijden opwekken…’
‘Oh, ik heb al vijfendertig jaar een vervelende ziekte. En de laatste jaren zijn ook mijn benen aan de beurt. Vandaar…’ verzucht ik dan maar. Opgewekt weliswaar. En het is waar. Absoluut waar.
Heel leuk aan de serie Friends is, dat de acteurs in werkelijkheid ook hele goede vrienden zijn geworden!!! Dat proef je er een beetje doorheen, als je naar de uitzendingen kijkt. Dat doet goed!
Maandagmorgen zit ik bij de parodontoloog. Het is absurd vroeg voor mijn doen, dus ik heb weinig tekst. Dat geeft niks. Ik lig met mijn heksenbekje wijd opengesperd naar het plafond te staren. Intussen rommelt de man losjes door mijn mond. Al mompelend ‘A4, 6 rondje, rondje…. 5 , 3 voor achter, links rechts, voor achter, rondje 8…. ‘
Ik hoor lichte verbijstering in zijn stem. Of iets anders. Verbazing? Wat hoor ik nu eigenlijk? Ik kan niks vragen, net nu ik wel tekst heb. Geduldig wacht ik tot het gemorrel en gerommel voorbij is. Ik zal wel moeten. Ik kan de man moeilijk een mep verkopen.
Tot slot maakt mijn behandelaar nog een paar flitsende foto’s van de staat van mijn tandvlees. Heks grijnst zich een ongeluk naar de man. Vanuit elke denkbare hoek. Tot het genoeg is. Goddank.
Even later zit ik op een stoel, keurig op anderhalve meter afstand van de parodontoloog, naar het scherm te staren, waar de weinig flatteuze foto’s een levensgrote blik geven op het schots en scheve gebit van Heks. We gaan de resultaten bespreken.
De som van jarenlange intensieve behandeling door hun superieure mondhygiënisten, een paar geniepige operaties aan mijn tandvlees, eindeloos poetsen en rageren….. ‘Oh ja, ik ben gestopt met roken, een tijdje geleden…’ komt er eindelijk wat tekst uit mijn mond.
De parodontoloog kijkt op als door een wesp gestoken. ‘Wanneer? Hoe lang geleden?’ roept hij opgelucht. ‘Een week of vijf, zes…..’ schuttert Heks. Of was het nu zeven? Ik ben de tel kwijt. Op zich een goed teken.
‘Oh, nou, dat verklaart veel. De metingen zijn namelijk helemaal niet zo denderend. En daar snapte ik al helemaal niks van, want eind van de zomer waren ze nog uitstekend te noemen….’ De man is een heerlijke nerd. Hij begint een heel verhaal over wat roken allemaal teweeg brengt in je mond. En elders in je lijf. ‘Ook neemt je lichaam bepaalde belangrijke eiwitten minder goed op als je rookt..’ hoor ik bijvoorbeeld allemaal nieuwe informatie.
‘Kunt u dat laatste nog eens herhalen?’ Heks wil nu echt het naadje van de kous weten. Wat is er allemaal gaande in mijn smoelwerk? Hoe kunnen die metingen nu slechter zijn, dan toen ik nog rookte? Roken is toch juist heel kwalijk voor je mond? En zoveel rookte ik helemaal niet. Alleen wat tabak bij de Cannabis. Ik durfde niet eens pleisters te plakken, omdat ik bang was om meer verslaafd te raken aan nicotine….
‘Sommige mensen roken twee pakjes per dag en hebben nauwelijks last van de gevolgen, bij anderen hebben een paar sigaretten al heel veel bijweringen,’ vervolgt mijn orale leermeester, ‘Als je vervolgens stopt met roken, komt er heel veel reactie in de mond. Eigenlijk wordt je immuunsysteem weer actief, na jarenlang lam te zijn gelegd….. en dat geeft deze ontstekingsreacties….’
Oh jee. Zit mijn hele mond weer vol kleine brandhaarden. Het klopt volledig met de klachten, die ik de afgelopen weken heb ontwikkeld in mijn zuiger. Heks baal als een stekker. Wat nu? Straks ben ik weer terug bij af.
Gelukkig heeft mijn behandelaar wel een paar ideeën. Zo wordt er snel een extra behandeling bij de mondhygiëniste ingepland. En ik krijg ook nog wat les in rageren. Poetsen en rageren kan ik tegenwoordig al als de beste, maar er blijkt nog ruimte voor verbetering…..
‘Mijn acupuncturist is er van overtuigd, dat de operaties aan mijn tandvlees mijn algehele conditie hebben verbeterd. Sindsdien zijn mijn metingen namelijk enorm verbeterd en we hebben er geen andere verklaring voor….’ vertel ik tot slot.
‘Tandvleesproblemen waren in de middeleeuwen doodsoorzaak nummer 1,’ glimt de man tegenover me, ‘Ook in de eeuwen daarna overigens. Lodewijk de veertiende, de Zonnekoning, had bijvoorbeeld geen tand meer in zijn beroemde mond. Hij had last van enorme pijnlijke abcessen en uiteindelijk hebben zijn artsen alle resterende tanden en kiezen getrokken. En de gaten vervolgens dichtgeschroeid met gloeiende ijzeren staven….’
Heks ziet het voor zich. Geen wonder, dat de malloot al die rare feestjes gaf. En zich zo decadent misdroeg. Hij was al zo kaal als een biljartbal en nu ook nog eens tandeloos. De ziel moest eigenlijk een klappertje. Maar die bestonden slechts in rudimentaire fase in dat tijdsbestek. Nou dan moet je het wel hebben van een flinke orgie op zijn tijd om nog eens een vrouw in je te interesseren.
Macht erotiseert, maar er zijn grenzen.
Zo’n legging is ook niet echt sexy natuurlijk
Douchen deden ze ook aan niet in die tijd. Het moet dus ook nog eens een enorme stinkdier zijn geweest, die Lodewijk. Maar hij had wel een mooi paleis. En een lekkere maîtresse. Die Madame de Pompadour heeft ongetwijfeld last gehad van het syndroom van Kallmann of anders wellicht een idiopatische reukstoornis.
Dat is mijns inziens de enige verklaring voor haar trouw aan die meurende Zonnekoning.
Eind van de week bel ik nog eens met de parodontoloog. De boel in mijn mond is geëxplodeerd. Overal brandhaarden. Bonkende pijn in mijn kaaklijn, ik kan er niet van slapen.
‘Spoel een paar weken met de giftige mondspoeling,’ is het advies. Je krijgt er geweldig bruine tanden van. Dat wordt dus een tijdje besmuikt lachen, vrees is. Alhoewel, waar heb ik het over? Ik loop buitenshuis vrijwel altijd met een mondkapje. Behalve in parken, als ik de hondjes uitlaat. En hier thuis komt praktisch niemand.
En het lachen is me intussen ook wel vergaan tijdens de pandemie. Hihihi…..
Welnee, onzin, ik blijf gewoon lekker lachen. Luidkeels met mijn mond wagenwijd opengesperd. Hier in Huize Heks. Waar de kleinste kerstboom staat van Leiden en omgeving.
Ik ben een mens van extremen; Vorig jaar stond hier de grootst haalbare boom. En nu een kabouterboom. Met lichtjes in de vorm van kerstballen. Hartstikke geinig. Echt wel.
Vorige week dinsdag rijd ik met mijn nieuwe scootmobiel een rondje om de stad. Ik ben het ding aan het uitproberen. Hij gaat eens stuk harder dan zijn voorganger. De slakkenknop doet het niet, dus zachtjes rijden is niet eens een optie. ‘Er moet een nieuw display komen, deze is kapot’ zegt de man, die het apparaat aflevert verbaasd, ‘Wat gek, dat ze dat niet gezien hebben, toen hij werd na gekeken…’
Ja, gek. Je kunt er niet bepaald omheen kijken. Zodra je de sleutel van de scootmobiel omdraait, is zichtbaar, dat de helft van de functies niet meedoet in de lichtshow op het display. Dus je moet echt poep in je ogen hebben om dit niet te zien.
‘We komen het zo snel mogelijk in orde maken,’ roept de man bij het afscheid. En inderdaad, na twee spannende dagen rücksichtslos levensgevaarlijk door parken scheuren wordt het euvel verholpen.
Maar vorige week dinsdag is het nog niet zover. Als een kanonskogel vlieg ik door een park langs de Singel. De hondjes rennen aan weerszijden met me mee. Twee witte spookjes in de vallende schemer. Goede hemeltje, wat is het toch vroeg donker momenteel. Ik houd van de winter, oneindig veel zelfs, maar was mis ik het licht….
Als het nu eens flink ging vriezen. Als een pak sneeuw ons nu eens kwam opfleuren…..
Aan het eind van het park kijk ik om me heen, waar de hondjes gebleven zijn. Ik wil nog even naar het Park van Noord. We zijn zo lekker bezig. Dat kan er nog mooi achteraan….
Waar is Freya? Ik roep, maar ze komt niet. VikThor staat al voor mijn neus te springen, maar geen kleine lookalike. Waar is mijn freuletje? Dat frivole veulentje? ‘Freya,’ schreeuw ik, me intussen helemaal omdraaiend. En nog eens, ‘Freya….’
Niks. Het schemerige park is leeg. Nergens een wit hondje op het gras. Ook niet aan de kant bij de struiken. Ik zag haar toch net nog, ze kan niet ver zijn. ‘Freya,’ paniekerig nu, ‘Freya, Freya….’
Er is iets mis. Heks is nu helemaal bij de les. Ik schreeuw en schreeuw. En dat is maar goed ook, want iemand schreeuwt terug. Aan de andere kant van het water. ‘Er ligt daar iets in de gracht, het lijkt op een klein hondje? Kijk daar…’
De vrouw in kwestie komt vervolgens heel hard over het bruggetje, dat ons scheidt, aanrennen, al schreeuwend, of ze die invalide vrouw in die scootmobiel kan helpen. Achter me maken een paar sportieve kleerkasten zich los van hun rekstokken, eveneens om me te komen helpen.
Heks is echter al voor de stomverbaasde ogen van de vrouw en de sportende parkbezoekers uit haar scootmobiel gesprongen om een vliegende sprint te trekken naar de waterkant.
En ja, daar ligt een stukje verderop een klein hondje te spartelen voor haar leven. ‘Blubblubblub…..’ pruttelt mijn schatje paniekerig. Ik val op mijn knielen en til haar met een reuzenzwaai uit het water.
Wat is ze klein en koud. Rillend kruipt ze ongeveer in me. Ik sla mijn jas en sjaal om haar heen. Stap op de scootmobiel en prop haar op mijn schoot, klem haar tussen mezelf en het stuur.
Snel scheuren we het park uit naar mijn warme heksenhuis. Waar ik haar uitgebreid droog en warm wrijf met een handdoek. Wat een schrik. We moeten echt even bijkomen…..
Terwijl we nog aan het bijkomen zijn vind ik mijn haarscherpe molenmesje terug in de bench. Freya heeft er eerder die dag lekker op liggen kauwen. Het houten heft is geëlimineerd. Ik kan het nog net vasthouden blijkt.
Gelukkig heeft ze het net vlijmscherp geslepen lemmet met rust gelaten. Een geluk bij een ongeluk.
Wat een dag. Allemaal catastrofale gebeurtenissen, maar uiteindelijk loopt alles goed af.
Heks heeft dringend behoefte aan ‘Days of roses‘. De aanhoudende eenzaamheid heeft me uiteindelijk een beetje versleten. Normaal gesproken ben ik al een soort vergeten groente. Maar dit jaar lijkt zelfs dat vergeten vergeten.
‘Mijn beste lover ooit was juist heel klein geschapen. Maar hij kon geweldig fel uit de voeten met de bescheiden vorm waar de schepper hem mee had bedeeld. Vliegensvlug wist hij alle hoekjes en gaatjes te raken….’
‘Ik heb ook eens een geliefde gehad met een geslacht als een onderarm. Hij kon er helemaal niks mee! Hij lag maar zo’n beetje te zagen. Slaapverwekkend……’
Mijn vriendin hikt en proest. We voeren weer eens zo’n onmogelijk idioot gesprek. Over size doesn’t matter. Ik zit haar verschrikkelijk aan het lachen te maken. Het gesprek start in een geheel andere context. Maar al snel evolueert het deze kant op.
Waar hadden we het nu eigenlijk over aanvankelijk? Over Thierry Baudet? Heks weet het niet meer. Toch is dit mijn eerste associatie met model waxinelichtje.
Ja, Thierry Baudet. Heks zapt altijd snel weg, als die dramaqueen weer eens in beeld is. Hetgeen nog lastig is, want dat kleutertje is veel te veel op televisie. Ook als het al lang zijn bedtijd is geweest. Zodoende zie ik toch nog wel eens iets voorbijkomen.
Waar ik dan met verbazing naar kijk. Openzakkende kaken. Wat een taferelen elke keer. En wat dweilt hij in zijn gekwijl. Met de kraan open. Wat wentelt hij zich in het onrecht, dat hij zichzelf aandoet. Maar hij doet dat zo goed! Een meestermanipulator!
Hij kan dus wel wat, die Baudet. Intrigeren als de beste. Iedereen tegen elkaar opzetten en er dan zelf listig tussenuit knijpen. Met de buit, de kostbare buit.
‘Ja, toen hij promoveerde bij die en die foute professor,’ begint Kras een heel verhaal. ‘Gepromoveerd?’ roept Heks verbaasd. Ik dacht dat er een harige kalebas op zijn nek geschroefd zat. Een holle klankkast. Ik dacht dat dat het geheim van zijn succes was….
Nu hoorde ik ook iemand van zijn eigen partijbestuur, toen er nog een bestuur was tenminste, zeggen, dat hij zo’n bewondering voor het gedachtegoed van Thierry heeft. Ook al is de man een volstrekt ongeleid projectiel, zei hij er nog bij.
Gedachtengoed? Huh? Wat hoor ik toch allemaal? De raarste dingen. Ik kan het me niet voorstellen, dat er gedachtengoed schuilt achter de uitspraken van Baudet. Op mij komen zijn uitspraken meer over als bijproducten van een uitgekookt ei. Maar ja, zal wel aan mij liggen.
De man is een ongelofelijke ijdeltuit. En dat amuseert me. Elk televisieoptreden is zorgvuldig geënsceneerd, lijkt het. Zelfs als hij wanhopig in de camera zijn onvrede uit met de gang van zaken, op het moment dat het bestuur van de door hem opgezette partij hem wipt.
De hele voorgekookte poppenkast die volgt: De stuifzwam geniet er van! De ijdele stinkzwam……
Op Facebook kwam ik een tijdje geleden bij toeval terecht op een site, waar je foto’s kunt uploaden van Thierry Baudet, die ergens bloemen neerlegt. Iets, dat hij blijkbaar vaak doet?
Allerlei mensen plaatsen er hilarische bewerkte foto’s van onwaarschijnlijke plekken, waar Thierry iets bloemigs neerlegt. Supergeinig om eens te bekijken. ‘Baudet legt ergens bloemen’ heet het.
Als ik nu weer eens kijk op de pagina van de groep, zie ik, dat er allemaal grappige dingen rondom het drama van afgelopen week zijn neergezet. Zo lachwekkend soms. Ik denk, dat zelfs Thierry er mee in zijn sas is. Dol op aandacht als hij is. Het moet zijn enorme ego strelen.
Ja, dat enorme ego. Dat is dan weer wel heel groot geschapen bij die man. Een ego als een gymzaal. Een sporthal. Nee, de Kuip!
Dinsdagavond laat kijk ik even in mijn mailbox. Een lid van mijn Maudgalyayana Family heeft ons allemaal een bericht gestuurd. ‘Oh, dat gaat over onze online afspraak binnenkort…..’ schiet er door me heen. Ik besluit onmiddellijk even te kijken. De vorige afspraak heb ik gemist. Pure onoplettendheid. Vandaar…..
Als ik de mail open en begin te lezen staat mijn hart stil. Mijn mond spert open. ‘Nee, nee,’ komt er uit. Ik brul. Als een gewond dier. Terwijl ik doorlees komen er de meest vreselijke geluiden uit mijn strot. Ik kan niet stoppen. De hele buurt geniet mee, vrees ik….
Dan huilen, huilen, huilen. Tranen springen agressief in de rondte. Een fontein van verdriet. Oh nee, nee, nee. Niet jij, lieve zuster Lan. Mijn dierbare vriendin. Nee, nee. Verbijsterd staar ik naar de mail. Mijn vriendin, onze geliefde zuster Lan Nghiem, ‘has passed away’, staat er. Ze heeft haar huidige vorm verlaten en manifesteert zich ongetwijfeld in een nieuwe sprankelende gedaante.
Potdomme, ze is dood!
Mijn ogen vliegen over het epistel. Later lees ik online verder. Hoe ze ziek werd een paar maanden geleden. Hoe de ziekte haar er snel onder kreeg. Hoe ze vreedzaam is heengegaan. Omringd door haar dierbaren. Gewoon thuis, in haar geliefde Lower Hamlet.
Het klooster waar Heks zovele malen een retraite heeft bijgewoond. Altijd in de directe nabijheid van zuster Lan. Altijd in de tijdelijke familie, die zij onder haar hoede had. Dikke vriendinnen zijn we geworden door de jaren heen. ‘Waar zuster Lan is is Heks, waar Heks is is zuster Lan,’ grapten de familieleden soms.
En het was waar, we brachten zoveel mogelijk tijd samen door tijdens de retraites. Eindeloos zaten we koffie te drinken in mijn tent op lazy day. Heks maakte dan de ene cappuccino na de andere op haar campinggaspit. Want koffie was en bleef ze gek op, deze oerhollandse non. Een bakkie troost. Een koppie leut.
Woensdag in de loop van de dag doe ik mascara op. Een dikke laag. Ik moet de deur uit en op deze manier kan ik gewoonweg niet de hele tijd huilen. Niet zonder zwarte banen over mijn snoet te creëren. Zelfbescherming. Waartegen? Tegen teveel verdriet.
Heks is ook boos. Normaal gesproken kan mijn vriend de Dood wel een potje bij me breken. Ik ben bekend met die vent. Zijn zeis brengt me niet van de wijs.
Maar nu ben ik kwaad. Wat zijn dit voor’n praktijken? Voel je je wel helemaal lekker, om zo’n juweel zonder meer af te schoffelen? Heb je niks beters te doen? Kun je niet een paar ellendelingen meenemen in haar plaats?
‘What happens when we die?’ was het onderwerp van 1 van de 21-day-retraites, die ik heb bijgewoond in Plumvillage. In het jaar 2014. Het is de laatste 21-day-retraite, waar Thay zelf les geeft. Een paar maanden voor zijn herseninfarct. Het lesgeven lukte daarna niet meer.
Heks dacht indertijd, dat hij ons aan het voorbereiden was op zijn naderende dood. Maar het bleek dus net iets anders te zijn……
Ik rijd met zuster Lan naar onze eigen Hamlet in mijn gele autootje na een dharmatalk, waarbij we allemaal dubbel hebben gelegen van de lach om onze leermeester. ‘Wat happens, when we die?’ vroeg hij ons guitig. Om dan even te wachten. ‘Nothing!’ riep hij vervolgens. Met een heel ondeugend gezichtje.
Niets verdwijnt of verschijnt. Alles verandert constant van vorm. De dood is ook een geboorte. In een nieuwe verschijningsvorm. Niks aan de hand. Wat doen we toch moeilijk. Wij mensen. Met onze gehechtheden….
‘Ja,’ zegt mijn vriendin naast me in de auto, ‘Thay kan er natuurlijk wel een grapje over maken, maar als je iemand verliest zit je echt niet te wachten op zo’n verhaal. Dan kan het heel kwetsend zijn, om zoiets te zeggen…..’ Ze sprak uit ervaring. En ze maakte zich zorgen over haar medemensen in de rouw. Van haar mocht dat verdriet er gewoon zijn.
‘Gelukkig,’ denk ik bij mezelf, ‘Gelukkig mag ik gewoon kwaad zijn en heel verdrietig. Maar ik ben ook blij voor jou, lieve vriendin. Dat je lijdensweg voorbij is. Dat je in het licht bent. Verlicht. Lichter dan licht….’
Ik ben niet de enige, die zoveel van deze zuster houdt. Online schrijven mensen de meest bijzondere dingen over hun ervaringen met dit bijzondere medemens. We troosten elkaar. Heks is met name heel blij, dat haar vriendinnetje Kras ooit een retraite in Nederland heeft bijgewoond onder leiding van zuster Lan.
‘Ik ben ook zo blij, dat je me toen hebt meegesleept, Heks, het heeft mijn leven veranderd. Zuster Lan heeft me mijn dharmanaam gegeven. En die was zo raak! Ik kan er nog steeds niet over uit, dat ze me in die paar dagen zo goed heeft gezien!’
Herinneringen aan onze vriendschap dienen zich aan. Een onstuitbare stroom dierbare momenten.
Hoe we regelmatig het klooster ontvluchtten om ergens te gaan picknicken. Soms in de rozentuin van een uitgetreden monnik. Dan weer bij een pré christelijk kerkje in Mombos. Waar copulerende paartjes op de muren aan het matriarchaat herinneren. Toen seks nog niet zondig was, maar gewoon lekker en normaal.
Op 1 van onze happy trips kocht ik een paar schoenen met bloemetjes er op. Zuster Lan was helemaal verrukt van mijn nieuwe aanwinsten. Zelf zou ze ook best zulke vrolijke kleding willen dragen, ze was in feite enorm kleurrijk, maar de orde schrijft nu eenmaal een supersaai bruin pak voor. En geen frutsels. De persoonlijke bezitten van de nonnen passen in een schoenendoos.
In zuster Lans schoenendoos zat een lotus op zonnecellen. Eenmaal opgeladen kon hij uren branden, waarbij hij van kleur veranderde. Een listig cadeautje van Heks, want wat kun je als goed Boeddhist nu inbrengen tegen een lotus voor je deur? Ze kreeg namelijk wel eens commentaar van de abdis op haar liefde voor dergelijke frutsels. Dat soort rotzooi past niet in een Zen-orde.
Ik weet, dat ze die lotus jaren achter zich aan heeft gesleept. In moeilijke tijden werd ze er vrolijk van. Het ding is het ook ongelofelijk lang blijven doen.
Een ander presentje van Heks aan de nonnen heeft ze gewoon geannexeerd. ‘Jouw vogeltje op zonnecellen, dat steeds naar je fluit als je voorbijloopt, je had het bij het zusterhuis in de bosjes verstopt, dat vogeltje riep enorm veel ergernis op bij de nonnetjes. Dus hadden ze het verplaatst naar een plek, waar niemand ooit voorbij loopt…..’
Ja, ga je als vrouw een celibatair klooster in, zit er nog een vreemd vogeltje naar je te fluiten in het struweel…. Heks is toch zo slecht af en toe.
‘Ik heb dat vogeltje geadopteerd. Het heeft voor mijn huisje gestaan in een voor mij heel moeilijke periode, Ik werd er gewoon elke dag erg blij van….’ vertelde de zuster me later.
Het kloosterleven is niet gemakkelijk. dat heb ik wel gezien en begrepen. Tijdens de retraites is het vaak een feestje, met name ook voor ons, de deelnemers. Maar dag in, dag uit, jaar in, jaar uit op elkaars lip zitten. De sociale controle. Heks zou het niet voor elkaar krijgen…… Van geen kanten. Ik bewonder mijn zuster enorm om haar toewijding. Haar discretie. Haar loyaliteit aan deze orde.
Door de jaren heen heb ik ontdekt, dat monastic zijn, buiten een roeping, ook echt een beroep is. Het is keihard werken. Elke dag zwaar aan de bak. Het is een vlijtig volkje, de nonnetjes. Bezige blije bijtjes. En mijn vriendin werkte werkelijk voor twee.
De laatste retraite heb ik een fietsbelletje met een heel mooi geluidje meegenomen voor haar. Net een boeddhistische belletje. Piepklein en fijn. Maar dan voor op de fiets. Of om je vinger, bij wijze van boeddhistische tingelingelingring. Soms reed ze op haar racefiets met wapperende rokken dwars over de heuvels van haar geliefde Dordogne. En dan kan zo’n zen-bel natuurlijk niet ontbreken…..
Mijn mooiste en meest dierbare herinnering blijft toch wel onze roadtrip naar Bordeaux met een gewond bosuiltje in een koelbox. Langs de kant van de weg gevonden. Een inderhaast opgetrommelde intredende razend knappe monnik, die in zijn vorige leven dierenarts was, gaf het diertje goede kansen. Zodoende ondernamen we een helse tocht door een overstroomde Dordogne naar het dichtstbijzijnde wild life centrum.
Alle péages stonden blank, dus waren we aangewezen op kronkelige achterafweggetjes, afgewisseld met schattige dorpjes en stadjes. Heks zat lekker te sturen, terwijl mijn vriendin me haar hele levensverhaal vertelde. En hoe verschillend onze levens ook waren, toch ontdekten we, dat we flink wat overeenkomstige ervaringen hadden….
Op de terugweg aten we taartjes op een schattig pleintje. Het laatste stuk zongen we keihard mee met ‘Ja zuster, nee zuster…’
Dat laatste deden we overigens wel vaker, als we op weg waren van het ene klooster naar het andere klooster voor de dagelijkse dharmatalk. Een soort Boeddhistische preek.
Zuster Lan reed vrijwel altijd met me mee in mijn kleine gele autootje. Vroeg in de morgen spraken we dan stiekem af op het parkeerterrein. Zodoende vermeden we de drukte van de gezamenlijke busrit met alle andere retraitegangers. Ook konden we direct na de dharmatalk weg, als we dat wensten.
Van het ‘Niet met eigen vervoer gaan’, trokken we ons niet zoveel aan. Ik bedoel ik. En dan gaf ik zuster Lan heel graag een lift. Gouden tripjes waren dat. Wat hebben we gelachen onderweg.
Soms verbaasde ze me. Zo zag ik een keer een verdwaalde non langs de kant van de weg lopen. Ik wilde al stoppen om haar een lift te geven…. ‘Doorrijden, Heks,’ riep zuster Lan, ‘Dat is zo’n vreselijk chagrijnige non! Daar heb ik echt geen zin in hoor, op de vroege morgen. We hebben het juist zo gezellig!’
De nijdige non keek niet op of om. Ze zag er inderdaad strontchagrijnig uit…….
Elke dag brand ik kaarsjes en wierook voor jou. Op mijn altaar met de koeienhorens. Enorme runderhorens prijken sinds enige tijd naast het beeldje van de mediterende monnik.
Wat gek, ik zie het nu pas. Die dingen heb ik daar onbewust neergezet rond de tijd, dat mijn vriendin ziek werd. Ergens in de zomer. Ze hield zo van koeien. Ze zat altijd enthousiast naar haar geliefde beesten te wijzen onderweg. Jarenlang heeft ze met koeien gewerkt op een grote boerderij ergens in midden Frankrijk……
Gisteren doe ik met het vallen van de avond samen met Kras een ritueel aan het Joppe voor zuster Lan Nghiem. Het is de dag van haar crematie. Kaarsjes, wierook en bloemen sturen we het water op. In een ingenieuze constructie bedacht door Kras.
Het is fijn om dit samen te doen. Het is fijn om samen te rouwen. ‘Waar twee in Mijn naam vergaderd zijn, daar ben ik aanwezig,’ deze bijbeltekst schiet door mijn hoofd, als we het afspreken.
Ach zustertje, rust zacht. Heb het fijn, verenigd met je dierbaren. Met je Grote Liefde. Aan de ander kant van het water. Ik heb geld geofferd voor je overtocht. En zwanenveertjes. Je bent zo door het heidedodenveld heen, dat weet ik zeker. Geen messen in jouw benen, ik kan me er niks bij voorstellen.
Ik heb geen enkele negatieve herinnering aan jou. Je hebt me nooit gekwetst of pijn gedaan. Je heb altijd pal achter me gestaan. Je maakte ruimte voor mij, daar in het verre Plum. As ik weer eens problemen had bij aankomst, als er weer een strenge non wilde dat ik met kruiwagens vol bagage over een bobbelig terrein ging sjouwen, dan sprong je voor me in de bres.
‘Er staat een hele boze vrouw in het kantoor. Ze heeft een verschrikkelijk kort rokje aan. Uit Holland…’ kwam dan een non haar halen, omdat het weer mis was bij de intake. ‘Heeft ze een hoed op? Is ze heel lang, net als ik? Oh, dat is Heksje, ik kom er aan….’ en dan maakte ze alles voor me in orde. Mocht ik met mijn auto het terrein op en mijn spulletje uitladen op een voor mij goede plek.
Ik heb 1 keer met zuster Lan gedanst. Een wilde Schotse dans op de bonte avond. We werden uitgenodigd door een groep Keltische deelnemers om mee te doen met de Strip The Willow. Een echte heksendans nog wel!
Direct sleurde mijn vriendin me mee in een wilde rondedans. Als jonge veulens huppelden we door de meditatiehal. Om buiten adem en slap van de lach elkaar uiteindelijk te omhelzen….
Dit voorjaar schrijf ik haar een mail. Het zal het laatste contact zijn. Maar wat ben ik blij, dat ik haar heb laten weten hoeveel ze voor me betekent….
Mijn eksteroog zat er naast. Lower Hamlet zal nooit meer hetzelfde zijn. Niet voor mij. Ik zal je enorm missen, lieve zuster. Soulsister. ‘Zuster Lan, wat heb je nu gedaan? Ben je zomaar stiekempjes dood gegaan? Er tussenuit geknepen. Van ons weg gegaan…..’
Maar het is je gegund, lieve schat. Je had nog veel plannen in het vat. Maar je mag gaan. Je mag gaan, lieve Sr. Lan.
Hopsakee, lekker zwanger, holladijee! Dat overkomt de gemiddelde vrouw wel eens. Laten we het zo zeggen: Als vrouwen niet meer zwanger worden hebben we een mondidaal probleem, waarbij de pandemie verbleekt.
Er is laatst een film gelanceerd gebaseerd op dit gegeven. Alle vrouwen onvruchtbaar, op eentje na. Die laatste zwangere vrouw moet beschermd worden tegen allerlei onverlaten, die uit zijn op de laatste baby. Of misschien willen ze een soort menselijke puppyfabriek beginnen? Humane broodfokkers zogezegd….
Dat we allemaal op een dag onvruchtbaar worden sluit Heks niet uit. We doen er enorm onze best voor met onze onvoorzichtige levensstijl. Met name zaadjes zijn daar enorm gevoelig voor. Al dat zitten broeden op hun ballen van kerels achter de PC helpt ook niet mee. Gekookt zaad poetst de plaat. Het doet niks meer in je naad. Dat krijg je er van, als je zaadballetjes en bijballetjes in een scrotum bakt en braadt.
‘Heks, moet je nu eens horen! Mijn contract is niet verlengd!!! Vanmorgen had ik nog een uitermate leuk gesprek met mijn cheffin, over hoe goed ik functioneer en hoe leuk ik het vind hier. Maar vanmiddag kon op op staande voet vertrekken. Het enige, dat ik kan bedenken is, dat ik haar heb verteld, dat ik zwanger ben…..
Aan het woord mijn maatje Trui. Alweer meer dan twintig jaar geleden, want haar kids zijn de deur alweer uit intussen. Ook toen was deze vorm van discriminatie al verboden. Maar evenzogoed was het aan de orde van de dag. Dit incident is in geen statistiek terug te vinden, want mijn vriendin heeft nergens melding gemaakt van haar plotselinge ontslag.
Zinloos, want haar bazin riep gewoon, dat ze niet functioneerde op haar werkplek. En ook al had ze een paar uur eerder precies het tegenovergestelde beweerd, het bleef het woord van mijn vriendin tegen het woord van dat bazige kutwijf.
Een vrouw. Een zuster. Vaak de ergsten! Vooral als ze zelf offers voor hun carrière hebben gebracht in de vorm van afzien van het krijgen van een kind. Denk ik dan, anders kan dit fenomeen echt niet verklaren.
Een andere vriendin van Heks kreeg in dezelfde periode ook een paar kids. Nog tijdens haar sollicitatie bleek ze plotseling zwanger te zijn. Ze biechtte dit eerlijk op. Het is al gek, dat ze het woord biechten hanteerde. Alsof het een doodzonde betreft. Bizar.
Maar haar aanstaande werkgever was toevalligerwijs het arbeidsbureau in de sleutelstad. En die namen haar gewoon aan, vanwege hun voorbeeldfunctie. Niks moeilijk gedoe. Ze was nog niet aan het werk, of ze ging alweer met zwangerschapsverlof. Hopla. Lekker hoor.
Jaren later is deze werkgever alsnog strontvervelend uit de hoek gekomen. Middels een akelige traject is mijn vriendin geloosd. Maar dat was jaren later. En niet wegens zwangerschap.
Maar ik zal je zeggen: Dit is het enige voorbeeld in mijn hele leven, dat ik uit ervaring ken, waarin een zwangere vrouw niet werd gediscrimineerd. Geen weldenkend mens neemt een zwangere vrouw aan voor een nieuwe baan natuurlijk. Als je er zo gemakkelijk onderuit komt.
Liever een meneer. Die hebben tenminste geen last van ochtendmisselijkheid. En opgezwollen enkels. Of constipatie. Ook zijn ze geen maanden uit de roulatie als ze een kind krijgen.
Zo is de stand van zaken in ons achterlijke kutlandje. Waar ouderschapsverlof in de kinderschoenen staat. Waar kinderopvang waardeloos, peperduur of niet geregeld is. Waar nieuwbakken ouders door toeslagen aan te vragen in de goot belanden. Waar je het maar beter uit je kop kunt laten om een kind te krijgen.
Tenzij je een man hebt met een goede baan. Zodat je thuis kunt blijven om voor je kinderen te zorgen. Iets dat in ons land de normaalste zaak van de wereld is, deze oudbakken constructie.
Prutterldepruttel. ja, ze hebben ontdekt, dat zwangere vrouwen nog steeds worden gediscrimineerd. Het staat in alle kranten. Het wordt besproken in alle journaals. Huh! Wat een ongelofelijke eyeopener. Echt nieuws zonder nieuwswaarde. Heks had het je zo kunnen vertellen, zonder diepgaand onderzoekje
Sommige bazen zijn wel blij met moeders op de werkvloer. Het komt voor. Mijn eigen moedertje was ooit zo’n baas. Zij had een heel kinderrijk team dames achter de kassa staan. ‘Geef mij maar parttime werkende moeders. Die zijn zo gemotiveerd! Heerlijk vinden ze het om er een halve dag uit te zijn. Even geen dreinende kids aan hun rokken…..’
De problemen, die gepaard gaan met dit type werknemer nam ze voor lief. ‘GGrrr, er zijn weer wat kinderen ziek, ik moet eerst vervanging regelen,’ sputterde ze dan stiekempjes op haar kantoor. De moeders in kwestie merkten hier niets van. Die ging ze echt niet belasten met haar probleem om vervanging te vinden. Die hadden al zorgen genoeg, vond ze.
Toen een kind van een medewerkster een heftige vorm van kanker kreeg werd pas echt duidelijk, hoe loyaal mijn moeder was naar werkende vrouwen. Ze heeft er alles aan gedaan om de vrouw gewoon haar werk te kunnen laten doen op momenten, dat het ging. En als het niet ging, en dat gebeurde natuurlijk om de haverklap, dan zorgde ze dat de moeder in kwestie daar geen rotgevoel aan over hield. Ze steunde haar juist volop…..
Maar mijn moeder was dan ook verpleegster geweest. Die had wel eens een moeder krijsend horen doodgaan aan acute leukemie. Schreeuwend. Brullend. Omdat ze haar kinderen moest achterlaten.
‘Ik hoor dat nog, Heksje,’ vertrouwde ze me ooit toe. Ze had er een trauma aan over gehouden. Ja, zij wist wel hoe het in de wereld van de vrouw werkte. Van de moeder. Van de werkende moeder ook.
Nam ze ook zwangere vrouwen aan? Ik kan het me niet herinneren. Ik weet dus niet of haar loyaliteit zover ging. Bij mijn weten heeft ze echter nooit een vrouw om die reden ontslagen. Ons familiebedrijf was sowieso geen bedrijf om nu eens geweldig carrière te maken.
Van caissière werd je hooguit hoofdcaissière. Iedereen was min of meer hoofd van zijn eigen afdeling. En dat bleef je dan ook, tot aan je dood. Of tot je werd weggepest, zoals Heks.
Welnu, helemaal afgedwaald ben ik. In oude krochten beland. Mijmerend over iets, waar ik weinig ervaring mee heb. Kinderloos als ik ben. Heks was graag een keertje lekker ontslagen, vanwege een zwangerschap. ik had het er zo voor over gehad…..
Wat niet weg neemt, dat het maar eens afgelopen moet zijn met die gekkigheid van zwangere vrouwen ontslaan. Van onze dierbare kostbare broedkippen weren van de arbeidsmarkt.
Zonder kinderen is er geen toekomstige afzetmarkt. Ik zeg dit expres nog een keer voor diegenen onder ons, die zijn gaan denken, dat alles wat moet opleveren. Die graag een marktwerking zouden verbinden aan het krijgen van kinderen. Voor wie alles een investering is. Een financiële investering….
‘Buurman, ik heb sinds kort een scootmobiel, waarmee ik mijn berging in en uit moet. Maar dat is lastig als jouw fiets midden in de gang staat. Kun je die voortaan in je berging zetten?’ Ik heb het zonet aan zijn ongelofelijk aardige vriendin gevraagd, maar die ging er razendsnel vandoor. Na me een angstige verwilderde blik toe te hebben geworpen. Het is niet haar fiets. Maar wel haar vriend. En dat wil ze natuurlijk zo houden.
De buurman zet al sinds jaar en dag zijn fiets midden in de gang van de berging. Al zeker tien jaar. Zo lang meneer de Koekenpeer hier woont. ‘Waarom staat jouw fiets in de gang van de berging,’ begon hij een paar jaar geleden te zuigen, toen Heks zelf een oude fiets tijdelijk in de gang had geparkeerd, ‘Waarom heb je drie fietsen, waarom, waarom?’
Ja, waarom zijn de bananen krom? Wat een rare vragen voor iemand, die zelf altijd zijn fiets pontificaal in de algemene berging laat staan. ‘Jouw fiets staat voor de muur van mijn berging,’ gromt de man vervolgens verbolgen. Daar heeft zijn muur blijkbaar last van.
‘Jij loopt gewoon op mijn plafond,’ dien ik hem nijdig van repliek. Ja, hoe durft hij!
Je hoort het al, er is geen land te bezeilen met die man. En zo onnavolgbaar! Wat voor hem geldt, geldt niet voor de rest van de wereld. Hij mag zijn fiets gewoon overal neerkwakken. Wij moeten onze fietsen allemaal netjes in onze bergingen proppen.
Heks heeft er dus niet al teveel fiducie in, dat die gast zijn fiets weg zal halen. ‘Oh,’ begint de man direct te zagen, ‘Jij had ooit zelf een fiets in de berging staan en die raakte mijn fiets aan,’ hij haalt diep adem om eens flink verbaal verder te zeiken, ‘Jij wilde die fiets toen niet weg halen!!!!!! Dus je begrijpt…’
Heks wacht de rest van zijn gezemel niet af. ‘Ik regel het wel met de woningbouwvereniging,’ val ik hem bot in de rede, ‘Ik wilde het eerst gewoon aan je vragen. Dat leek me wel zo netjes. Wellicht dat ik eens een normale reactie zou krijgen, de wonderen zijn de wereld nog niet uit, tenslotte. Maar ik hoor het al. Je redeneert nog even idioot als altijd. Ik had ook niet anders verwacht, eerlijk gezegd. Maar ik wilde het toch een kans geven…’
Ik rijd mijn fiets met kar en al rakelings langs zijn kleutervouwfiets de berging uit en ga er als een haas vandoor. Arme vriendin van die man. Je bent er toch maar mooi klaar mee. Met zo’n figuur. Riekt naar narcisme.
Ik heb me toch weer lopen opwinden, ondanks mijn voornemen me helemaal niet druk te maken. Maar ja. narcisten roepen nu eenmaal een sterke allergische reactie bij me op. Compleet met vliegende meukjeuk en kriebelige uitslag. Morgen eerst maar eens de woningbouwvereniging bellen. En dan weg met die fiets.
Wat zei die idioot ook alweer de vorige keer? Dat hij mij gedoogde, ja, dat was het. Om je suf te lachen. De man, wiens straalbezopen vrienden op mijn deurmat kotsen, wiens stomdronken maten midden in de nacht bij me aanbellen, de man, die ’s nachts meent keihard muziek te moeten draaien, die met zijn bezopen bezoekers op het balkon de hele buurt bij elkaar blèrt als het hem uit komt….
Die man gedoogt mij. Ik ben heel benieuwd in welk opzicht. Het lijkt me meer een gevalletje van de aanval is de beste verdediging.
Nu heb ik het nooit erg getroffen met mijn buren. Eerst hadden we hier in het portiek jarenlang last van het Aarsvetertje. Toen die eindelijk de plaat had gepoetst kreeg ik last van een soort kwaadaardige lama. Grote klodders spuug op mijn spullen. God mag weten waarom.
En hier word je toch ook niet blij van. Ik niet in elk geval. Maar goed. Met een beetje hulp van de woningbouw moeten we er toch wel uitkomen, lijkt me. Want het mag gewoonweg niet. Fietsen moeten in je berging staan. De gangen moeten vrij blijven.
Met mijn portie dagelijkse ergernis net achter de kiezen fiets ik naar het Leidse Hout. Het is al licht aan het schemeren, als ik er aan kom. Het restant wandelaars dromt goddank naar de uitgang, als Heks het bos in fietst. De hemel zij geprezen! Ik wil geen mensenmassa’s om me heen. De hele stad loopt al vol gekken. En het bos dus ook, blijkt nu. Gelukkig hoepelt iedereen net op naar huis.
Op mijn gemakje peddel ik door het Hout. Bij het grote veld gooi ik een dummy voor mijn ene hondje. Mijn andere hondje rent enthousiast achter dat ene hondje aan. In de verte zie ik een bekende. Het is mijn Poolse hondenvriendinnetje. Zij heeft een Engelse Springer Spaniël, net als Heks, maar haar hondje is uit de showlijn.
Arie’s oren zijn twee keer zo lang als die van VikThor en Freya. Zijn kop is twee keer zo groot. Hij is ook anderhalf keer zo zwaar als Vikthor. Hij was een jaar geleden twee keer zo zwaar, maar sinds hij streng op dieet is geweest is hij niet meer echt dik. Alleen lekker plomp en lomp. Arie is nog niet de helft zo actief als mijn hondjes, maar wel heel erg lief.
Thuis heeft mijn Poolse vriendin haar zieke man, waar ze voor zorgt. Hij is volledig bedlegerig. Dat was niet altijd zo, vertelt ze me vandaag. Hij was wel al ziek, maar sinds hij een keer is gevallen ging het snel bergafwaarts met hem….
‘Mijn man is eigenlijk kapot gemaakt in een verpleeghuis. Hij had zijn heup gebroken, daarvoor kon hij gewoon lopen, ondanks zijn Parkinson. Maar na een half jaar opgenomen te zijn geweest in dat tehuis kon hij helemaal niks meer. Ik heb gestreden voor fysiotherapie, maar dat gaven ze niet. Ze zeiden van wel, maar deden het niet….’
‘Of hij had bijvoorbeeld een afspraak bij fysiotherapie, maar dan had het verplegend personeel hem nog niet uit bed gehaald en gewassen. Dus dan kreeg hij die therapie weer niet. En als ik er iets van zei, dan zeiden ze gewoon, dat hij zelf maar moest zorgen, dat hij op tijd bij die fysiotherapeut was. Ja, hoe dan? Als je niks kunt, zelfs niet lopen? Of zelf uit je bed komen?’
‘Ze hebben hem daar gebroken. Zowel lichamelijk als geestelijk. Ik kreeg een hele andere man terug na een half jaar. Zijn vingers krom getrokken van ellende. Ja, omhoog krom getrokken, heel vreemd,’ ze doet me voor hoe zijn vingers er nu uit zien, ‘ ik snap niet hoe dat is gekomen…’
Heks kijkt naar haar stoere vriendinnetje. Wat is het toch een ongelofelijk schat. Zonder morren zorgt ze sinds jaar en dag voor haar invalide man. Niet geholpen door wie dan ook. Alleen een beetje thuiszorg.
‘Door die thuiszorg hebben wij allebei Corona gehad. Ze wilden hun mondkapjes niet op. Ze hadden ze gewoon in hun zak zitten, maar weigerden om er eentje op hun kop te zetten. Stom hé? Mooi dat mijn man en ik allebei heel ziek zijn geweest. Ik ben nog nooit zo beroerd geweest, ik kon bijna niet meer voor mijn man zorgen, want ik viel steeds flauw. Dat was echt heel erg…’
Dan is het opeens aardedonker op het grote veld, waar we balletjes staan te gooien voor onze honden. ‘Iek ben mijn baalletje kwaijt,’ roept de Poolse, ‘Het ies een knaalorranje baal, dus we moeten hem kuunen vienden…’ ze praat toch zo geinig Nederlands. Samen speuren we het het hele veld af. VikThor zet zich met name enorm in, maar de bal is pleite.
We nemen afscheid en Heks gaat nog lekker door het lege donkere bos fietsen. Op mijn geheime bankje ga ik nog een tijdje zitten schemeren. Zacht schuddend met een samba eitje. ‘Wie woont hier, tierelier?’ zing ik zachtjes, humptiedum. Mijn boze bui is helemaal weg.
Er woont een Biebabomenman, ellenlang. En een watervrouw: Als ze je bijt doet het au. In het bos, in het koude bos. Kabouters gluren vanuit het mos. Om mijn hoofd: Glijdende vlijende vleugeltjes. Laat vieren je teugeltjes……
Vanmorgen zie ik toch weer een verschrikkelijk programma op televisie over babyhandel in Nairobi. Afschuwelijk. Eerst is er een gemene Afrikaanse vrouw, die links en rechts baby’s steelt van haar super arme ‘zusters’. Ze verkoopt ze voor een gepeperde prijs aan de hoogste bieder.
Let wel: Die baby’s zijn dus geen wees. Ze hebben gewoon een mamma. Een wanhopige, kapot gemaakte moeder. Een gek gemaakte moederkloek op zoek naar haar kind….
Een poging om de dievegge te ontmaskeren faalt. Op het moment, dat de deal met een undercoveragent zal worden gesloten verdwijnt ze met baby en al. Later blijkt ze het kind verkocht te hebben aan iemand, die meer geld bood…… Die baby is niet meer te redden dus. Ja, jammer dan.
Dan komt er een medewerker van het kindertehuis ‘Mama Lucy Kibaki hospital’ in beeld. Hij laat af en toe een baby verdwijnen naar de zwarte markt en verdient daar een lekkere duit aan. Ook nu is hij wel te porren voor een geslepen babydealtje.
Bij een transfer van een paar piepkleine baby’s vanuit een lokaal ziekenhuis naar het Mama Lucy tehuis verkoopt hij er stiekempjes vliegensvlug eentje onderhands aan een medewerker van het televisieprogramma…… Hij doet dit niet voor het eerst, dat is duidelijk. En: Geen haan, die er naar kraait. De nieuwbakken moeder loopt zo met haar gestolen baby het ziekenhuis uit!
Gelukkig worden deze mensen in de kraag gevat. Deze baby wordt gered. Een druppel op een gloeiende plaat.
‘A national tragedy,’ noemt de programmamaakster het. Het schijnt een enorm probleem te zijn in Nairobi.
Goeie hemel. Ik heb mijn ogen nog niet open. Heks kan niet tegen onrecht. Nooit goed in geweest. Een zachtgekookt ei ben ik. ‘Ja, jij bent echt zo’n sukkeltje…’ heeft mijn streetwise vriendinnetje Mo me regelmatig ingewreven. En het is zo. Gooi een kitten zonder moeder op mijn pad en hij zit al bij me binnen.
Mensenbaby’s, de meest hulpeloze wezens in de hele wijde wereld, en onrecht? Niet te doen. Ik krijg niet helemaal scherp, wie de baby’s nu eigenlijk koopt. Louter Nairobianen? Dat kan ik me niet voorstellen bij de geboden bedragen. In dollars. Is er ook een lijntje naar Nederland?
Helaas kan ik het programma niet opnieuw kijken. Het valt buiten mijn abonnement.
Oh, wat zijn de mensen toch slecht. Zo’n vrouw, die baby’s steelt van andere vrouwen. Hoe krijgt ze het voor elkaar? Voor een paar rotcenten?
Ze krijgt het voor elkaar. Het kost haar niet de minste moeite.
Ik denk aan mijn Vietnamese leermeester Thich Nhat Hanh. Hoe hij ooit begrip op wist te brengen voor piraten, die Vietnamese bootvluchtelingen systematisch verkrachtten, vermoordden en beroofden als ze in hun gammele bootje voorbij kwamen varen. Hoe hij eens een hele nacht liep te ijsberen in een poging compassie te voelen voor die klootzakken. Hoe hij het uiteindelijk voor elkaar kreeg…..
‘Die mensen hebben helemaal niks. Ze leven met hun families onder erbarmelijke omstandigheden en dan komen er bootvluchtelingen langs varen met al hun kostbaarheden om zich heen gehangen. Als je 1 bootje laat zinken en de mensen berooft ben je binnen met je hele familie. Voorlopig geen armoede en honger meer…..’
Die Afrikaanse babydief dief is ook direct uit haar financiële ellende, als ze weer eens een baby’tje verkocht heeft. Dat is waar. Kan ik er begrip voor op brengen?
Thay is hier beter in dan Heks. Heks denkt gewoon: Hang dat wijf, dat gekke wijf, die babydief, dat rotmens, die veroorzaker van doffe ellende voor zo veel medemensen, moeders en vaders , broertjes en zusjes, opa’s en oma’s, voor zoveel baby’tjes ook vooral, op aan de hoogste boom.
Ik ben sowieso niet zo peaceful de laatste jaren. Niet dat ik ook maar iets wraakzuchtige doe, hoor. Maar mijn eeuwig vergevingsgezinde gedachtenpatroon is ongewoon verstoord. Onschuld vermoord. En dat op mijn oude dag.
Vorige week zit ik naar mijn kerk online te luisteren. Henk Schouten heeft een prachtige preek over heiligheid. De Heiligheid der dingen. Heks luistert maar half, net zoals ik dat ook vaak in de echte kerk doe. Mijn gedachten dwalen af. ik bestudeer het hoge plafond. ik tel de lampen van de kroonluchter, raak de tel kwijt, begin opnieuw…..
Nu ben ik afgeleid door andere dingen. Ik luister half, maar dat is niet terecht.
De heiligheid van de dingen. Het doorschieten hier in. Dat dingen zo heilig worden, dat er doden voor vallen….. Dat je er geen grapjes meer over mag maken. Ja, kwalijk.
Heks trapt graag heilige huisjes in.
Maar ik heilig ook graag dingen, waar schijnheiligen dan weer op spugen. ‘Je bent van de duivel,’ kwam er ooit uit de mond van een schijtchristelijke zuster. Alleen maar omdat wat ik heilig niet in haar straatje paste.
Intussen is er alweer een heel eng programma gestart op de BBC. Het gaat over de naweeën van de verkiezingen in Amerika. Hoe de democratie daar wordt ontheiligd. Hoe mensen hun leven niet meer zeker zijn, doodsbang zijn ze. Omdat er een gek roept, dat hij gewonnen heeft, terwijl hij de grootste loser ever is. Want niet tegen je verlies kunnen is pas echt triest.
Evenzogoed staat dat hele continent op zijn kop door die gek. Een idioot, die liever golft, dan het land te regeren. Of mee te doen aan een belangrijke vergadering met wereldleiders… Heks zit met verbazing naar de fratsen van deze geslepen intrigant te kijken. Hoe hij verdeeldheid zaait. En wantrouwen. Hoe hij aan de macht wil blijven, ook al heeft hij de verkiezingen toch echt verloren.
Hij doet me denken aan dat nare mannetje, de intrigant, in ‘Asterix en Obelix en de intrigant’. Dit akelige schepsel wordt door de Romeinen naar Verweggistan verbannen, omdat hij in Rome iedereen tegen elkaar opzet! De griezel wordt terecht gezien als staatsgevaarlijk….
Iedereen om het mannetje heen krijgt ruzie met elkaar. Dit bereikt het ventje louter en alleen door allerlei leugens uit zijn duim te zuigen en van alles tegen de 1 over de ander te suggereren. Waar kennen we het van? Iedereen in zijn omgeving springt uit zijn vel en gaat elkaar te lijf.
En de intrigant? Hij staat erbij en kijkt er naar. Volledig buiten schot. Als in het oog van een orkaan. Ja, hij heeft het voor elkaar! Hij lacht in zijn stiekeme vuistje!
‘Al die samenzweringstheorieën, hoe dom kun je zijn, dat je dat allemaal gelooft….’ zegt een vriendinnetje een keer tegen Heks. Nou, Heks vindt het niet zo gek, dat mensen wantrouwig zijn. Het is van alle tijden, dat de mensheid wordt voorgelogen door machtshebbers.
En hoe weet je nu welke machthebbers bonafide zijn? Vooral als je zelf de grootste moeite hebt met ethische waarden? Dan ben je toch al gauw geneigd allerlei populistisch gewauwel voor waar aan te nemen.
En er is veel mis in de wereld. Altijd geweest. Mensen bezondigen zich alom aan corrupte praktijken. Wij Hollanders hebben er ook vaak een handje van gehad.
Een tijdje geleden ziet Heks een vreselijke documentaire over hoe de koloniale Nederlandse machtshebbers hun Indonesische onderdanen destijds opzettelijk verslaafd maakten aan opium. Op die manier kon men hen gemakkelijk onder de duim houden.
Op onze scholen wordt dit stukje geschiedenis overigens niet onderwezen. Het is nergens in de geschiedenisboeken terug te vinden.
We krijgen wel les over een dergelijk fenomeen, maar dat gaat over de Engelsen in India. Oh schande! Die maakten de lokale mensen expres verslaafd aan opium. Je gelooft het niet! En geen haan, die er in de UK naar kraait!!!!!
Boter op het hoofd. En een heel kort geheugen. Dat is de gemiddelde staat van een staatshoofd.
Dat mensen bang zijn en overstuur. Heks begrijpt het wel. Er is zoveel onrecht. En de meeste machthebbers zijn vooral op eigen gewin uit. Of aanzien. Of ze hangen aan de touwtjes van anderen…..
De Amerikaanse democratie heeft lang prima gefunctioneerd, roept iedereen opeens. Terwijl de Amerikaanse vrouwen heel lang echt niet mochten kiezen. Ik bedoel maar. Dat kun je toch ook geen democratie noemen?
In Nederland is er zelfs nu nog een GRGRCHRistelijke partij, die vindt, dat wij dames ons stemrecht moeten inleveren. Het is maar de vraag of we wel een ziel hebben, maar die stem mogen we onder geen beding houden. De man is het hoofd van het gezin en de staat. Ook al gebruikt hij die kop zelden…….
En zo’n partij mag dus gewoon bestaan in Nederland. Zo’n discriminerend levensgevaarlijk bolwerk. Bezopen. Sinds 2013 laten ze vrouwen oogluikend toe in de politiek. Als ze maar hun kop houden, vermoed ik.
“De Staatkundig Gereformeerde Partij (SGP) ziet de verhouding tussen man en vrouw als onderdeel van een onveranderlijke scheppingsorde. De SGP leidt uit bijbelteksten af, dat mannen en vrouwen door God een eigen “roeping en plaats” gegeven is, dat daarbij “de man het hoofd van de vrouw” is, en dat zitting nemen van de vrouw in politieke organen “strijdt met de roeping van de vrouw”. Het regeerambt is voorbehouden aan de man.[1] Desalniettemin erkende de SGP Beatrix, de koningin van Nederland van 1980 tot 2013, “als regerend bij de gratie Gods”.
In haar eerste partijprogramma uit 1918 wees de SGP het vrouwenkiesrecht af. Toen in 1922 het actief vrouwenkiesrecht werd ingevoerd riep zij vrouwen op om – ondanks de opkomstplicht – niet te gaan stemmen. Pas in 1989 werd, onder invloed van de maatschappelijke ontwikkelingen, in het beginselprogramma opgenomen dat de vrouw zelf moet bepalen of zij meent wel of niet te moeten gaan stemmen.
Door een maas in de statuten konden in 1984 enkele vrouwen lid worden van de partij. In 1993 legde de SGP expliciet vast dat vrouwen geen lid konden worden. Dit leverde veel kritiek op en toen de partij in 1994 haar derde Tweede Kamerzetel verloor, schreef zij dit verlies onder andere toe aan haar vrouwenstandpunt. In 1996 werd bepaald dat vrouwen buitengewoon lid konden worden. Onder druk van een bij de rechter afgedwongen subsidiestop en van de eigen linkervleugel werd in 2006 het lidmaatschap opengesteld voor vrouwen, met als redenering: wie lid is van een politieke partij regeert nog niet. Wel werden vrouwen expliciet uitgesloten van politieke functies. Op 9 april 2010 droeg de Hoge Raad de Staat der Nederlanden op, maatregelen te nemen zodat de SGP ‘het passief kiesrecht aan vrouwen toekent’. Op 16 maart 2013 besloot de partij dit recht formeel aan vrouwen toe te kennen. Op 19 maart 2014 werd de eerste vrouwelijke SGP-volksvertegenwoordiger gekozen.
Democratie is een grote verworvenheid. Ik bedoel werkelijk democratie. Dus ook de stem van vrouwen, transgenders, homo’s, lesbo’s en aseksuele, zwarten, roden en gelen, groene marsmannetjes desnoods, ….. telt mee. Maar helaas lijdt dit gedachtengoed onder verdorvenheid. Onder stompzinnige afkalving. De huidige ontwikkelingen in de VS lijken een lugubere grap.
Op televisie zie ik allemaal Amerikanen in enge camouflagepakjes lopen met enorme geweren en gordels vol granaten. Ze zitten niet in het leger, maar ze hebben hun eigen enge legertjes opgericht. Zoals de Devil Dogs Club. Voor het geval Trump toch niet goedschiks wint. Met zijn leugens en gedram.
Dan maar kwaadschiks.
Kan iemand uit Afrika die grote dikke baby niet komen stelen? Er valt vast wel wat te verdienen aan zo’n schreeuwerige kale dikzak. (Ik neem aan dat dat blonde schaamhaar een pruik is?) Er zijn beslist wel ergens gegadigden voor deze blonde brallende bal. Deze brabbelende blote bil bezorgt je handeltje geheid aandacht. Wat dat handeltje ook is.
Maar je moet er natuurlijk wel tegen kunnen, dat geschreeuw en dat kleutergedrag.
Dan denk je toch al gauw aan mascotte van een inzamelactie voor een doveninstituut…. Of misschien is er een plekje voor hem in een zieltogende dierentuin? Tussen de nijlpaarden. Of kan hij worden ingezet ter vervanging van zo’n verboden babyolifant in een Nederlands circus?
Woensdag komt de scootermobiel. Heks is alweer ruim twee jaar bezig om een dergelijk vervoermiddel te bemachtigen. Omdat ze op slechte dagen van haar fiets valt van vermoeidheid. Met alle gevolgen van dien. Omdat haar hypermobiele lijf regelmatig niet vooruit te branden is. Heupen uit de kom knarst nu eenmaal bijzonder stom.
Heel Nederland noemt dit vervoermiddel een scootmobiel, maar bij de gemeente Leiden hebben ze het over een scootermobiel. Het werkt al sinds jaar en dag op mijn lachspieren. Al twee jaar om precies te zijn.
De man, die het apparaat aflevert zou een ergotherapeut zijn? Hij gaat kijken of mijn lange lijf goed in dit apparaat past? Niets van dit alles. De overigens bijzonder aardige man van het bedrijf, dat de scootermobiel levert, legt me vliegensvlug uit hoe dit exemplaar werkt. Vervolgens rij ik een rondje om het blok.
‘Het stoepje voor de berging is niet goed opgehoogd door de gemeente, je moet vragen of ze een druppelplaat willen neerleggen, want achteruit naar binnen rijden is met deze wanconstructie niet te doen….’ De man benadrukt nog eens, dat dat juist belangrijk is, omdat ik dan vooruit naar buiten kan rijden. Wel zo veilig in deze drukke steeg…
..
Als de man weg is, ga ik eens op mijn gemakje met mijn nieuw speeltje op stap. Ik sta doodsangsten uit! Het uitermate instabiele apparaat hangt scheef bij elk hobbeltje of bobbeltje. En er zijn nogal wat oneffenheden in het grillige plaveisel van de binnenstad!
Ook het bestijgen van de honderden Leidse bruggetjes is een helse klus. ‘Je moet uitkijken als je een stoepje op rijdt, altijd recht ervoor gaan staan, nooit schuin er op proberen te rijden… anders val je om…’ is het eerste dat de man bij het afleveren tegen Heks zegt. Nou, dat geldt ook voor bruggen. Schuin een brug optuffen is gewoon niet te doen….
Ook ontdek ik, dat er geen rem zit op het apparaat. Als je het gas los laat, sta je met een grote ruk stokstijf stil. Er zit wel een schildpadknop op. Een soort noodknop, voor als je plotseling vaart moet minderen. Het blijkt mijn redding te zijn, die knop.
Mijn god, elektrisch vervoer voor peuters is enorm aan banden gelegd, na een akelig ongeluk. Maar dit lijkt me ook niet ongevaarlijk, zacht uitgedrukt. Je hoort eigenlijk nooit over ongevallen met de scootmobiel, maar betekent dat ook dat ze helemaal niet gebeuren?
Of is het weer een gevalletje van weg met dat dorre hout? Dat niemand maalt om de dood van een oud of invalide medemens. Die onproductieve groep, die de maatschappij alleen maar geld kost?
Ik zoek mijn nieuwe scootmobiel maar eens op online. Eens kijken, wat ze me eigenlijk in de maag hebben gesplitst bij de gemeente. Geen arts of ergotherapeut heeft zich met de aanvraag bemoeit. Lukraak is er een apparaat afgeleverd. ‘Je bent inderdaad wel erg lang,’ is het commentaar van de man, die me instrueert, nadat ik geklaagd heb over de instabiliteit van het apparaat.
En wat zie ik bij het kopje veiligheid? Van de vijf sterren verdient dit apparaat er slechts twee. Dus mijn doodsangst is niet uit de lucht gegrepen. En ik heb juist een scootmobiel geregeld voor de slechte dagen. Als ik doodsangsten uitsta op mijn fiets. Als ik meer naast mijn fiets lig, dat dat ik er op zit. De dagen, dat ik niks in de melk te brokkelen heb. Als elk schokje pijn doet. Elk hobbeltje in de weg…..
De vering van de scootmobiel is ook niet om over naar huis te schrijven. In het rapport scoort het maar matig. Ik merk het, als ik over kinderhoofdjes rijd. Klonk, klonk. Au, au.
Toch is Heks heel blij met het onding. Vannacht om half twee rijd ik een grote ronde door de stille stad. Op het asfalt van de Singel is het best te doen, het apparaat hangt alleen nogal scheef, omdat de weg af loopt.,,,,,
Het heerlijkste is echter, dat ik van dat eindeloze staan in parkjes af ben. Er is niet altijd een bankje voorhanden. En lang staan kost me moeite. Het heeft iets met de hartfunctie van ME patiënten te maken. Daar is iets mee en daardoor houden we het niet lang vol. Nu zit ik heerlijk in mijn eigen stoeltje!
Wat ik ook prettig vind is dat ik er nu uitzie, zoals ik me voel: Een halve zool. Ik word doorgaans zwaar overvraagd door Jan en Alleman. En dat laat men wel uit zijn kop bij iemand in een scootmobiel.
Het is dubbel, want ik wil ook voor vol worden aangezien. En dat is dan weer een nadeel van dit vervoersmiddel heb ik regelmatig gezien bij mijn vriendinnetje Kras. Met enige regelmaat wordt ze benaderd door haar medemensen, alsof ze niet tot tien kan tellen. Of mensen praten met een heel hoge stem tegen haar, buitensporig positief en lief, alsof ze een klein kind is.
Dus. Zo dus.
Vanmorgen doe ik een grote ronde met de hondjes op de scootmobiel. Ik kom een vriendinnetje van vroeger tegen met haar hond. ‘Wat doe jij nu in dat ding?’ rollen haar ogen uit haar kop.
‘Weet je nog, dat je me twee jaar geleden met fiets en al onderuit zag gaan?’ herinner ik haar aan de enorme klapper, die Heks ooit maakte met haar fiets. Een tuimeling waar mijn oude vriendin toevallig getuige van was. Een vrije val, waar ik een geweldig dikke knie aan over heb gehouden. ‘Dat overkomt me regelmatig, als ik een slechte dag heb. Dan lig ik meer naast mijn fiets, dan dat ik er op zit….’
Ja, het is wennen. En mensen kijken me heel raar aan, als ik gewoon even ga staan. Of als ik doodleuk een drol ga zoeken op het grasveld in het park. De roddelbuurvrouw valt bijna om van verbazing, als ze me spot met mijn nieuwe speeltje. Ze heeft weer heel wat te vertellen hier in de buurt.
‘Het zou je actieradius wel eens enorm kunnen vergroten, Heks,’ is het droge commentaar van iemand, die het wel snapt. En dat klopt. Ik ben al een paar keer een rondje langs de Singel gaan rijden, waar ik voorheen niet verder kwam dan mijn eigen buurtje. Omdat ik het op dat moment dan niet op kon brengen. Maar in je luie stoel zittend de deur uit scheuren lukt altijd wel. Echt wel!
recepten van de toverheks 
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.