Leergierige Panter klem in Museum Boerhaave. Heeft hij het weer overleefd? Wat is er eigenlijk gebeurd? De hoeveelste queeste is dit nu alweer? En hoeveel levens heeft hij nog over?

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

Vrijdagmorgen loop ik museum Boerhaave in. Ik ben het al dagen van plan, maar telkens was de deur dicht of had ik net geen tijd. Vandaag ben ik echter op een missie. Al twee weken is de panter in geen velden of wegen te bekennen. Zijn grote zwarte katerlijf maakt zich niet meer onverwacht los uit de schaduw. Geen gezellige nachtelijke wandelingen met VikThor. Al die tijd is hij ook niet komen eten…… Waar zit die mafkees?

Zoals altijd als mijn panter in de problemen geraakt ben ik binnen een halve dag op de hoogte. Allerlei innerlijke alarmbellen gaan af. Ik weet gewoon dat er iets loos is. Dit terwijl mijn monster met enige regelmaat een paar dagen niet thuis komt. Zeker in het voorjaar wil hij nogal eens op stap gaan. Ik maak me daar nooit te sappel over.

Nu is er echter iets niet in orde. Ik voel het aan mijn hekseneksteroog.

En ja hoor. Twee weken later en nog steeds geen spoor van mijn geliefde kat. Potjandrie. Waar zit dat beest? Hij kan wel overal zijn. Sinds ik hem een keer in Hoorn heb opgehaald kijk ik nergens meer van op. Toch loop ik midden in de nacht door de buurt zijn naam te roepen. Geen reactie……

Steeds als ik aan hem denk zie ik riool voor me. Onder de grond. Buizen. Shit. Hij zal toch niet ergens in verstrikt zijn geraakt? Is hij opgesloten in een leeg pakhuis en probeert hij soms via het riool ontsnappen? Mijn kattenvriendin aan gene zijde helpt me zoeken. Hij zit inderdaad in de problemen.

‘Je moet nog even geduld hebben, Heks, het komt goed, er wordt aan gewerkt, maar nu zit hij inderdaad nog vast..’ hoor ik in mijn geestesoor, ‘Zoeken heeft nu geen zin, je vindt hem niet….. lispel lispel lispel….’ de rest versta ik niet.

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

Donderdagavond brand ik een kaarsje. Voor Schilder natuurlijk. Maar ook voor mijn avontuurlijke kat. De boerenridder Ferguut. ‘Kom naar huis,’ fluister ik tegen zijn ziel,’ breng hem thuis,’ verordonneer ik de hulptroepen in andere dimensies.

Zo loop ik vrijdag dus het museum in. Ze zijn al ruim anderhalf jaar bezig met een enorme verbouwing. De collectie is zo lang opgeslagen. Het hele gebouw staat op zijn kop. Plafonds en vloeren liggen open. Een tricky omgeving voor een ondernemende kat.

De binnentuin is bomvol mannetjes met allerhande gereedschap. Er wordt verwoed gezaagd en gehamerd. Het duurt dan ook even voordat ze mij in de gaten hebben.

‘Hebben jullie mijn kat gezien, een grote zwarte panter?’ Niemand heeft iets gezien. ‘Nee joh, die zit hier niet,’ beantwoord ik met ‘Ik heb hem hier vorig jaar ook al eens weggehaald.’

‘Ja, jij hebt toen een ruitje ingeslagen,’ grinnikt een grote kerel goedmoedig. Ik verschiet van kleur en kijk zo onschuldig mogelijk. De man laat zich niet bedotten. ‘Geeft niks hoor, je had gelijk. Het is hier echt levensgevaarlijk voor dat beest.’

In eerste instantie kom ik niet veel verder in mijn zoektocht, maar opeens roept een piepjonge timmerman dat hij die ochtend de afdruk van kleine kattenpootjes heeft gezien in het anatomische theater. ‘Ze zien er vers uit, ik heb ze ook niet eerder gezien,’ beweert het joch hardnekkig tegen zijn ongelovige collega’s.

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

In overleg met de uitvoerder wordt er een opzichter opgetrommeld. Het blijkt een ongelofelijke grapjas te zijn. Plagend probeert hij me direct in de maling te nemen. Dan komt hij terzake. ‘Kom om half 2 hierheen, dan lopen we het gebouw samen door. Je moet dan wel speciale schoenen aan hoor. En neem wat kattenbrokjes mee!’

‘Ik heb een afspraakje zometeen met een mannetje in het museum,’ roep ik tegen mijn hulp als ze binnenkomt. ‘Wat leuk. Heks, vertel,’ antwoordt ze in de veronderstelling dat het om een date gaat. Ik help haar snel uit de droom.

‘Hij is wel grappig hoor, maar geen relatiemateriaal, hahaha. Bovendien is hij ongetwijfeld getrouwd! We gaan mijn kat zoeken, niet mijn poesje….’ grap ik er lustig op los. Ik voel me verwachtingsvol sinds de melding van de kattenpootjes. Mijn zwerver zit vast en zeker vast in het museum!

Mijn date staat me al ongeduldig op te wachten. ‘Zo, ik dacht dat je me zou laten zitten….’ roept hij opgelucht als ik een paar minuten over half twee voor zijn neus sta. Zijn collega’s reageren met een reeks kwinkslagen. ‘Ze zijn gewoon stikjaloers…,’ verklaart hij dit gedrag.  Snel maken we ons uit de voeten.

‘Miauw, miauw,’ klinkt het aan alle kanten. Gevolgd door gegiechel. Overal zitten mannetjes te klussen. Het verhaal dat er een toverheks naar haar zwarte kat komt zoeken heeft duidelijk de ronde gedaan tijdens de lunch.

‘Het is zo’n groot zwart bakbeest toch?’ mijn gids is een geweldige kletskous, ‘Nou, dan heb ik misschien niet zulk leuk nieuws voor je, ik heb hem met enige regelmaat uit die vuilcontainer zien kruipen. En die wordt elke week opgehaald om te worden geleegd……’

Een klamme hand sluit zich om mijn hart. Oh jee. Die container wordt tegenwoordig elke avond helemaal dicht geseald met een gigantisch stuk zeil. Dit om te voorkomen dat er de hele nacht mensen dingen in staan te gooien. Of uit proberen te halen.

Er heeft zich de eerste maanden van het bestaan van deze container een levendige ruilhandel ontwikkeld in de wijk. Heks heeft er een paar mooie spiegels en een kroonluchter aan overgehouden…… Geweldig natuurlijk!

Maar ja, de buren waren niet blij met dit verschijnsel. Het maakt lawaai. Vooral als het s’nachts gebeurt. En als er dronken droppies bij betrokken zijn……

‘Eerst maar eens naar die kattenpootjes in het anatomisch theater kijken,’ onderbreekt mijn nieuwe vriend opgewekt mijn sombere gedachten. Ik zie mezelf al voor mijn geestesoog op een verlaten vuilstort zoeken naar mijn zwarte ridder…..

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

We spoeden ons door het zo goed als lege gebouw naar de opgebroken zaal. En ja hoor, er staan een heleboel verse afdrukken in het stof van de rudimenten van het theater. Een golf van opluchting slaat door me heen. Aan het enorme formaat te zien gaat het inderdaad om mijn ventje. Mijn schat leeft op grote voet!

Ik schud met de brokjes en roep zijn naam. ‘Miauw,’ klinkt het aan alle kanten. Gevolgd door een welgemeend ‘Hihihi, hehehe, hahaha….’ ‘Hou op, mannen, jullie humor doet me pijn….’ protesteert Heks.

‘Oh jee, kijk hier eens,’ mijn begeleider stopt zijn hoofd in een openstaand luik onder het theater. Er staan kattenpootjes omheen, maar mijn panter is nergens te bekennen. ‘Ik hoop niet dat hij door dat gat de kruipruimte naar de riolering in is gegaan, want het staat vol met water sinds die buien van de afgelopen week…..’ sombert hij. De klamme hand komt terug…….

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

We lopen het hele gebouw door op zoek naar nog meer sporen van mijn panter, maar we vinden slechts een paar hele oude stoffige afdrukjes ergens boven in het gebouw. Waar zit dat beest? Is hij echt verdwenen? Heks rammelt en roept, maar van mijn schat geen spoor.

Plotseling worden we gebeld. Drie keer achter elkaar. ‘Ik zag net iets zwarts voorbijflitsen op de benedenverdieping,’  en ‘Is ie zwart? Er rent een zwarte kat de deur uit hier…!’ en  ‘Zwarte kat gesignaleerd in de binnentuin.’ Heks raakt eufoor. Uit welke deur is hij gerend? De voordeur soms? Er zijn zoveel deuren. Waar is hij nu? Welk bericht is het meest recent?

Na enig onderzoek blijkt er een zwart monster in de binnentuin te zitten. We rennen naar buiten. ‘Ferguut,’ roep ik. Maar niks. Ik loop de hele tuin door. Er staat een grote boom. ‘Miauw,’ hoor ik. Geen bouwvakker te bekennen, dus dat moet mijn kat zijn! Maar waar zit hij?

Er wordt gezaagd en geboord, getimmerd en geschreeuwd aan de andere kant van de tuin. Maar af en toe hoor ik gemiauw. ‘Ik zag hem onder dat vlonder verdwijnen,’ helpt een krullenjongen me uit de brand. Mijn bakbeest blijkt zich midden in een zeventiger jaren spuuglelijke waterpartij te hebben verschanst.

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

Met moeite en veel snoepjes weet ik hem er uit te lokken. Snel grijp ik hem in zijn kippennek. Ha. Kip ik heb je!

In de dagen erna wordt mijn monster doodziek. Niet direct. Eerst wil hij maar wat graag eten. Misschien geef ik hem iets teveel. Gewend als ik ben dat hij altijd wel wat van zijn gading vindt buiten. Een vette muis of vogeltje….. Deze keer is hij echter flink vermagerd. Pas na een dag dringt het tot me door dat hij hoogstwaarschijnlijk twee weken niks te vreten heeft gehad!

Ik reconstrueer dat hij ongetwijfeld vrij snel na zijn eenzame opsluiting tijdens Hemelvaart in het riool is beland. Het luik ging dicht en meneer kon geen kant meer op. De afgelopen week hebben ze het luik weer opengezet na al die regen. Twee weken vies water, ratten en te snel veel eten deden de rest: Panter doodziek!

Ik doorwaak twee nachten. De tweede nacht gaat het mis. Ik zie hem per uur achteruit gaan. De hele nacht ben ik in de weer om mijn beestje te ondersteunen. En de troep weer op te ruimen……

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

Dan komt de omslag: Zondagmorgen valt hij in een genezende slaap. Heks ook. Later die dag wil panter weer eten. Het liefst wil hij ook weer de hort op, maar dat kan hij voorlopig vergeten. Eerst aansterken, gekke roofridder.

Zondagavond halen Joy en Boy mijn hondje op. Heks kan intussen geen pap meer zeggen, maar VikThor moet toch nog eventjes flink aan de wandel. ‘Hij is inderdaad een beetje magertjes, Heks,’ mijn vriendin heeft de panter opgetild. Vol liefde geeft hij haar kopjes. Het is toch zo’n schatje!

Mijn vrienden knuffelen alle katten uitgebreid, nadat ze  mijn hondje flink hebben laten rennen. Daarna heffen we het glas op de behouden thuiskomst van mijn zwerver: Hij heeft nog zeker vier van zijn negen levens over. Daar moet hij het voorlopig mee kunnen redden……… Dus eind goed, al goed.

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

 

 

 

Inspiratie en frustratie gaan vaak hand in hand. Zoals een kies en een tand. Door frustratie overmand? Neem het er eens even van: Met je hakken in het zand. Een bommetje doet overigens ook wonderen……..

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM, ALS JE AAN KOMT RIJDEN IS HET BORD VERBODEN IN TE RIJDEN NIET TE ZIEN, OMDAT HET ENIGSZINS VERDRAAID STAAT. ALS JE GOED KIJKT ZIE JE EEN MINISCUUL ROOD RANDJE……

Maandagmiddag bel ik Kras. Ze komt om een uurtje of half vijf weer helpen met administratieve kutklussen. Al twee weken zijn we op dit tijdstip met hopeloze instanties in de weer. Er is al een bezwaar de deur uit tegen een volstrekt achterlijke verkeersboete. Een straat inrijden, waar je dit ziet en dan 149 euro boete betalen? Ik dacht het niet! Ook zijn we bezig met  een rare rekening. Waarom betaalt Heks al jaren drie keer zoveel als de gemiddelde Nederlander voor bepaalde zaken? We snappen er niets van…..

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM , JE ZIET EEN BORD DAT JE 30 KILOMETER PER UUR MAG RIJDEN. DAT WEKT DE SUGGESTIE DAT JE DIE STRAAT IN MAG. DAT MOCHT OOK TOT VOOR KORT…….. HET VERBODSBORD ZOU PARALEL AAN HET RAAM ERACHTER MOETEN STAAN OM ZICHTBAAR TE ZIJN. NET ALS HET 30 KM BORD. HET STAAT ER ECHTER HAAKS OP……..

Maandagmiddag om drie uur heb ik er al een hele dag opzitten. Eerst porrelt er een parodontoloog eindeloos in de pockets onder mijn tandvlees. ‘Rondje A24, B12, 5mm, blabla,’ de man weet waar hij het over heeft. ‘Plak!’ klinkt het af en toe nijdig. Hoe is het mogelijk? Ik poets en schrob me een versuffing, maar toch zijn er een paar plekjes in mijn mond zo goed als ongevoelig voor mijn geraag en gezaag.

‘Er zit absoluut vooruitgang in, maar het herstel heeft tijd nodig. Het is in mijn optiek niet nodig om allerlei kiezen te gaan trekken. Het is zelfs maar de vraag of je er iets mee opschiet. Wel moet je die probleemkies laten checken door je tandarts. Volgens mij is hij dood.’

Er volgen nog allerlei aanbevelingen. Het duizelt me. Met een vette rekening loop ik de deur uit. Zelfs mijn gebit heeft last van mijn slechte immuunsysteem. De bacterieflora tiert werkelijk welig. ‘Maar een antibioticakuur is niet nodig. De echt gevaarlijke bacteriestammen zijn gelukkig niet terug te vinden in de kweek.’

Na deze meevaller komt de dame van stichting MEE op bezoek. Het is al de derde intake en we zijn er nog niet.  Ze is bezig om van alles voor me uit te zoeken. Maar concreet is er eigenlijk nog niets veranderd. Ook dit heeft heel veel tijd nodig. Als ik er een paar dagen later over mopper tegen de psychologe merkt zij gis op dat ik eerst roep dat er hulp moet komen en vervolgens commentaar heb op de manier waarop die hulp wordt geboden…….

Het is niet gauw goed.

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

Maar ja, het blijft moeilijk dat iedereen altijd het naadje van de kous moet weten voordat er een helpende hand wordt geboden. Goddank ben ik geen vluchteling. Of een moeder met een beperking. Dan heb je wat dat betreft echt geen leven meer. Verhalen van Kris over haar Afrikaanse vrienden alsmede de tragische gebeurtenissen in het leven van een buurvrouw van Heks bevestigen dat.

Hoe kwetsbaarder je bent, hoe meer bemoeienis. Mijn behoefte aan meer autonomie heeft gemaakt dat ik het roer van mijn amoebebestaan maar weer eens radicaal aan het omgooien ben, maar het is van de regen in de drup. Althans, daar lijkt het op.

Aan het eind van de maandagmiddag staat dan eindelijk de afspraak met Kris gepland. Het is verrukkelijk weer. Ik ben zo moe als een hond. Heks heeft al haar kruit verschoten met al die voorbereidende werkzaamheden om meer hulp te krijgen. Ik moet er niet aan denken dat ik mezelf nu nog in de administratieve toestanden ga begraven. Bovendien moet mijn hondje er nodig uit.

Ga je mee naar het strand?’ Kris reageert enthousiast op mijn voorstel. Alleen loopt zij bepaald niet gemakkelijk in het mulle zand. En er moet nu eenmaal gelopen worden met mijn ADHD hondje…… ‘Ik heb nog een beter idee, laten we naar het Valkenburgermeertje gaan. Daar is een geweldige uitspanning, dan lopen we eerst een stukje langs het water over een asfaltpad en pakken daarna een terrasje….’ Vorig jaar ben ik er vaak geweest. Toen VikThor nog een puppy was…..

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

Even later haal ik mijn vriendin op. Vrolijk snaterend rijden we de stad uit. Bij het Valkenburger meer parkeer ik mijn auto pal naast het wandelpad. We kuieren op ons gemak over het verharde pad langs het water. Mijn hondje springt er vrolijk in. Hij is gek op zwemmen.

Na de wandeling rijden we met de auto naar de andere kant van het parkeerterrein, want daar is het restaurant. ‘Haha,’ lachen we naar elkaar, ‘lekker decadent, dit kleine stukkie met de auto!’ Het is ook grappig. Belachelijk zelfs. Behalve als je slecht ter been bent, zoals mijn maatje, dan is zo’n kleine afstand onoverbrugbaar. Vooral als je door zacht zand en bobbelig grasland moet hobbelen…..

Met een glas verrukkelijke witte wijn in de hand en een bord woest wauwse worst  voor onze neus genieten we van deze heerlijke eerste echte lentedag. ‘Jeetje Heks, dank je wel voor deze geste. Het is hier heerlijk! Het is zo lang geleden dat ik dit soort dingen heb gedaan. Helemaal niet meer na de dood van mijn lief. Waarschijnlijk had ik anders gewoon de hele dag binnen gezeten!’ Mijn vriendin is in haar nopjes. Heks ook.

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM ©TOVERHEKS.COM

Oh, wat is het toch belangrijk dat je van de goede dingen in het leven geniet. Zelfs in tijden van groot verlies, diep verdriet en enorme stress…… We hebben dan vaak juist de neiging om slechts te letten op alle negatieve gekkigheid, die onze initiële ellende alleen maar onderstreept. Heks is hierin bepaald geen uitzondering….

Een paar dagen later ben ik bij mijn tandarts op verzoek van de parodontoloog. Hij gaat testen of die verdachte heksenkies nog in leven is.  Goedmoedig schudt hij me de hand. Het is een extreem relaxte vent. Die maakt zich niet druk. Of dik. In no time lig ik weer met een opengesperd vogelbekje ondersteboven in zijn behandelstoel. ‘Hoe test je zo’n kies nu eigenlijk?’ Heks is best benieuwd wat er gaat volgen. Gaat hij foto’s maken bijvoorbeeld?

‘Door er iets kouds tegenaan te houden,’ klinkt het laconiek naast mijn oor. Direct daarop drukt hij een wattenstaafje gedrenkt in vloeibare stikstof tegen de kies. ‘Au,’ gilt Heks. De kies leeft nog.

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

‘Nou ja, wat is dit nu voor een test? Had ik niet gewoon zelf een ijsklontje in mijn mond kunnen nemen?’ ‘Inderdaad,’ beaamt de tandarts mijn veronderstelling. ‘Had die parodontoloog dat niet eventjes kunnen doen? Zo moeilijk is dat toch niet?’ Heks kan er niet over uit dat een groot deel van haar beperkte tandbudget in dit stomme proefje is gaan zitten.

‘Ja, zo moeilijk is het niet, je kies leeft of niet. Je reageert op die kou of niet.’ Mijn tandenbeul doet geen moeite er een mooi verhaal van te maken. ‘Hij is zeker bang dat hij ruzie krijgt met jouw beroepsgroep,’ suggereer ik tenslotte. En dat blijkt inderdaad het hele eiereneten te zijn. ‘Hij is nu eenmaal geen tandarts, dus hij kan dat niet beoordelen,’ geeft mijn smoelsmid uitsluitsel.

Zo sta ik dan weer raar te kijken van ons achterlijke overbureaucratische kutlandje en zijn idiote regelgeving. Hele beroepsgroepen staan klaar om gezamenlijk zoveel mogelijk geld uit je zak te kloppen. Ze spelen elkaar eindeloos de bal toe. Of het nu gaat om bezopen verkeersboetes of overbodige medische handelingen: Het effect op mijn bankrekening is hetzelfde.

Ik zei nog zo: Geen bommetje……

‘Grote groepen mensen verdienen hun geld middels het leveren van wanprestaties. Er gaat bijvoorbeeld veel geld om in het tegenwerken van allerlei maatschappelijke processen, ‘ hoorde ik een nieuwetijdsgoeroe een keertje zeggen op televisie tijdens een pleidooi om iedereen een basisinkomen te verschaffen. Hij illustreerde zijn betoog met een serie afgrijselijke voorbeelden.

‘Heks, dank je wel voor maandag,’ app’t Kris me een paar dagen later. Ja, laten we vooral niet vergeten om van het leven te genieten. Het prachtige leven zelf. Met zon, zee, strand, hondjes, katten, vogeltjes, geitjes, kleine kinderen……..De goddelijke schepping. De wereld die wij hebben geschapen met zijn allen is al ziek genoeg. Helaas.

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

 

 

 

Heks wandelt door de stad met Varkentje. Een unieke combinatie! Maar zijn wij de leukste symbiose van baas en hond hier in Leiden? Dat is maar de vraag. Poging in een paar penseelstreken de mooiste duo’s te schetsen……

bloesem11

bloesem7

Woensdagmiddag loop ik door de Haarlemmerstraat. Er zit een vrouw gitaar te spelen. Ze zingt een prachtig lied voor Moedertje Aarde. Ik blijf staan luisteren. Ze heeft een hele mooie stem en kan ook nog eens fantastisch spelen! In een mandje voorop haar scootmobiel huist een piepklein hondje. Hij zit geduldig en tevreden naar zijn vrouwtje te luisteren …..

Als de muzikante eventjes pauzeert maak ik een praatje met haar. Ik complimenteer haar met haar verfijnde zang en spel. Wat leuk, dat ze dit doet! Daar worden we allemaal vrolijk van!

‘Oh, het is de eerste mooie dag van het jaar. Het kan nu weer: Op straat muziek maken….. In de winter is het te koud. Ik heb reuma, moet je weten. Eigenlijk kan ik niet echt goed gitaar meer spelen, zeker vergeleken met vroeger.’ Het is niet hoorbaar, wat ze speelt klinkt geweldig!

Piepklein hondje in fietsmand, hond in mandje, klein hondje, terrier, schots whisky hondje

Het hondje van de zingende vrouw, zelf wil ze niet met een foto op internet!

‘Vrienden zeggen altijd: Doen meid! Mensen genieten er zo van, als je speelt! En ik vind het  zelf ook erg leuk om te doen. Vooral door de bijzondere ontmoetingen met allerlei mensen gewoon midden op straat, zoals nu met jou!’

Als ik vraag of ik een foto mag maken vindt ze dat prima. ‘Als je em maar niet op internet zet.’ Jammer hoor, het is echt een plaatje, deze zingende muze met haar hondje!

HOND MET HELE GROTE TONG, ENORME TONG, KLEIN HONDJE, FRANSE BULLDOG MET ENORME TONG

Geboren met een te lange tong

Later die dag ontmoet ik alweer een speciaal hondje met een bijzonder baasje. Dit teefje heeft een soort roze washandje uit haar bekje bengelen. Het is geen gezicht! ‘Haar tong is gewoon te lang,’ zegt haar baasje, ‘Ik ben er al helemaal aan gewend. Zij ook. Alleen met eten knoeit ze ongelofelijk. Het vliegt werkelijk alle kanten op!’

De vrouw wappert met haar handen door de lucht om haar woorden kracht bij te zetten. Dan schiet ze in de lach. Ik ook. Ik zie het voor me!

HOND MET HELE GROTE TONG, ENORME TONG, KLEIN HONDJE, FRANSE BULLDOG MET ENORME TONG

We wandelen gezamenlijk op. Het lustige teefje is verzot op Ysbrandt. Hij laat zich de avances van deze royaal van de tongriem gesneden dame goedmoedig aanleunen. Intussen hoor ik allemaal verhalen over dit kleine wonderhondje. ‘Het is echt m’n allessie!’ besluit de vrouw.

HOND MET HELE GROTE TONG, ENORME TONG, KLEIN HONDJE, FRANSE BULLDOG MET ENORME TONG

Het is mijn allessie!!!!!

Vandaag kom ik alweer een speciaal hond-en-baas-span tegen. Het hondje in deze combi is een piepkleine pup, een Samojeed als ik het goed heb onthouden….. ‘Het is een ongelofelijk leuk beest, maar er zit natuurlijk wel een poolkop op!’ zegt de vrouw, verwijzend naar de natuurlijke habitat van dit schatje.

bloesem5 bloesem6

‘Het is al mijn derde Samojeed. Ik ben verslingerd aan dat ras. Ik wandel altijd met hen door Europa.’ Huh? Enorme afstanden wandelen met je hondje? Wat leuk!

Ik spits mijn oren! Ik herinner me hoe ik vroeger de ambitie had om de Camino te gaan lopen met Ysbrand. De eerste jaren trainde ik met hem in de duinen. Hij deed het fantastisch en had steeds meer in zijn mars. Helaas werd mijn conditie er niet bepaald beter op….

Nu is Ys alweer een bejaard hondje. Dagen wandelen door de bergen zit er niet meer in met hem, denk ik.

poolhond,Samojeed, puppie, pup, jonge hond, bolletje wol op poten, spierwit hondje

De Samojeed pup

De vrouw vertelt hoe ze al wandelend en fietsend met haar trouwe viervoeter werkelijk enorme afstanden heeft afgelegd. Soms met tent. Soms met nauwelijks bagage. ‘Ik laat ook wel eens spullen vooruit sturen…’ Wat een ondernemende tante!

hondje 10poolhond,Samojeed, puppie, pup, jonge hond, bolletje wol op poten, spierwit hondje

‘Komende zomer hoop ik richting Athene te vertrekken. Misschien lopend. Maar ik denk ook wel eens aan fietsen met een kar voor de hond. Kan hij stukjes meelopen en de rest achterin.’

Opeens merkt ze dat ze haar tijd staat te verkletsen met deze toverheks. ‘Ik heb visite thuis, ze zitten op me te wachten. Ik moet er vandoor!’

Wat een leuke ontmoetingen toch allemaal. Wat een geinige hondjes. En wat een bijzondere baasjes. Ieder met haar eigen unieke verhaal.

hondje tussen bloemen, jachthond, blauwe bloemen, bolletjes, voorjaar, plantsoen

HET ALLERLEKKERSTE HONDJE VAN DE WERELD!

hondje tussen bloemen, jachthond, blauwe bloemen, bolletjes, voorjaar, plantsoen bloesem8 bloesem9

 

bloesem1 bloesem 3

Buikdansen, Godin, Moeder, Oude Dans, Vruchtbaarheidsdans, Moeder Aarde, dansen voor de Godin: Inspirerende ontmoeting met dansend heksje in de trein!

moeder-aarde Buikdansen, godin, moeder, oude dans, vruchtbaarheidsdans, moeder aarde, dansen voor de GodinOm Half drie vanmiddag stap ik in een trein. Alles loopt gesmeerd. Opgestaan, hondje gedaan, gedoucht en ontbeten. Rustig fietsen door een lome stad en dan precies op tijd zijn voor de trein, terwijl je ontdekt, dat de volgende trein niet rijdt! Klein geluk.

Ik vouw mijn fiets zo’n beetje in en schuif op een bankje op het balkon van de wagon. Tegenover me zit een jonge vrouw. Over haar knie ligt een prachtig oranje vest gedrapeerd. Ze kijkt een beetje benauwd naar Ysbrandt. ‘Ben je bang voor honden?’ vraagt Heks. Ze knikt van ja. Ik schuif naar de andere plaats bij het gangpad. Ysbrandt legt zijn trouwe kop op mijn knieën. Ik ga een beetje schrijven op mijn Ipad. Over afgelopen vrijdag.

Buikdansen, godin, moeder, oude dans, vruchtbaarheidsdans, moeder aarde, dansen voor de Godinmoeder-aarde Buikdansen, godin, moeder, oude dans, vruchtbaarheidsdans, moeder aarde, dansen voor de Godin

Opeens krijg ik haar hand in mijn vizier met de snuit van Ysbrandt er vlakbij. Even schrik ik. Een bang mens brengt onzekere hondjes als Ys maar op ideeën. Maar mijn zorg is ongegrond. Goedmoedig snuffelt hij en sluit zijn heerlijke ongecompliceerde hondenvriendschap met deze hand. ‘Opeens vond ik hem niet meer zo eng, ‘ zegt de vrouw. Ze maakt contact met mijn hondje.

Buikdansen, godin, moeder, oude dans, vruchtbaarheidsdans, moeder aarde, dansen voor de GodinBuikdansen, godin, moeder, oude dans, vruchtbaarheidsdans, moeder aarde, dansen voor de Godin

moeder aarde

Vraag me niet hoe het gesprek vervolgens gaat, (het begint ermee, dat ze geen TV heeft, op zich opmerkelijk in deze tijd), maar het is van hats, klats en in no time hebben we het over heel wezenlijke zaken. Terwijl we spreken, kijk ik in de mooiste blauwe ogen, die je je maar kunt voorstellen. Prachtige gouden vlechten omlijsten dit gezicht.

Buikdansen, godin, moeder, oude dans, vruchtbaarheidsdans, moeder aarde, dansen voor de GodinBuikdansen, godin, moeder, oude dans, vruchtbaarheidsdans, moeder aarde, dansen voor de GodinBuikdansen, godin, moeder, oude dans, vruchtbaarheidsdans, moeder aarde, dansen voor de Godin

moeder-aarde

Een greep uit de onderwerpen:

Het zelfbeeld van vrouwen en vooral het gebrek eraan. ‘De meeste mode-ontwerpers zijn gay en dus niet speciaal gek van het vrouwelijk lichaam.’ Dat verklaart volgens haar het huidige modebeeld, waarin vrouwen grassprieten moeten zijn. Met een onbeweeglijk botox-voorhoofd…..

‘Ja,’ pareert Heks met haar theorie over het ideale vrouwbeeld vanuit de Barbiepop: Het gezicht van een kind, klein neusje e.d. En de proporties van een kind, relatief groot hoofd. Met enorme tieten. ‘Ja, ja” We grijnzen. Hier zijn godinnenvrouwen aan het woord…..

Buikdansen, godin, moeder, oude dans, vruchtbaarheidsdans, moeder aarde, dansen voor de Godin

Ze kent Sunny Bergman en haar documentaires. Intussen zit Heks alert rechtop. Ha, een hele leuke vrouw!

“Ik geef buikdansles in Friesland,’ vertelt ze. Ook alweer zo geinig! Heks heeft dat lang geleden ook een tijd gepraktiseerd. Het gesprek is op volle toeren nu. Prachtige verhalen over hoe vrouwen zichzelf hervinden in die eeuwenoude dans.

Vaak krijgen de beoefenaars het predicaat ‘geil’ mee. Geheel ten onrechte. Van oudsher werd er gedanst bij bevallingen bijvoorbeeld. En ter bevordering van de vruchtbaarheid van de vrouw. De bewegingen zijn heel goed voor de vrouwelijk organen.

En ja, het is een hele sensuele dans. En dat is fantastisch. Sensualiteit betekent, dat je lekker in je lijf zit. Tevreden in je eigen dans! En zo bevordert het de vruchtbaarheid op vele niveaus!

Buikdansen, godin, moeder, oude dans, vruchtbaarheidsdans, moeder aarde, dansen voor de GodinBuikdansen, godin, moeder, oude dans, vruchtbaarheidsdans, moeder aarde, dansen voor de Godin

Omdat ik alweer bijna in Leiden ben, vertel ik haar over mijn blog. ‘Toverheks.com is mijn domein!’ ‘Ben je ook echt een heks?’ ‘Ja, maar ik dans niet speciaal met blote dames in de maneschijn door het grote bos. Hooguit eens alleen, als het zo uitkomt! Ik ben lichtwerker…’ Prachtige ogen kijken me recht aan. ‘Ik ook. Ik ga je schrijven Heks, op je blog. Dan houden we contact. Ik heb een paar vrienden in Leiden wonen. Misschien valt er iets te combineren!’

Kijk, zo vallen alle raderen van het levenswiel goed in elkaar op deze wonderdag. We zwaaien ten afscheid. Ik zou haar wel eens willen zien dansen. Misschien zelfs een paar lesjes bij haar volgen! Samen dansen! En wie weet, ga ik dat meemaken!

Buikdansen, godin, moeder, oude dans, vruchtbaarheidsdans, moeder aarde, dansen voor de Godin

Mother-Earth-painting

godingodingodin

Heks komt thuis van koude kermis met dooie mus. Iemand bakt haar een enorme poets en poetst daarmee de plaat

Janneke

Janneke

Jip

Jip

Ken je het gevoel blij te zijn met een dooie mus? Van een koude kermis thuis te komen? Op het verkeerde been te worden gezet? Dat iemand je een poets bakt? En vervolgens de plaat poetst?

Dit is mijn realiteit op dit moment. Lekker voelt dat allemaal niet kan ik je zeggen. Een scala aan gevoelens steekt de kop op. Maar ik kijk ernaar en laat ze vervliegen. Heel zen.

In mij huist ook een archetypische oermoeder. Die met geweld voor mij, haar heksenkind, opkomt. Wie dit mensenkind  schendt, door het onderste uit de kan te willen, terwijl hij ook nog druk van twee walletjes zit te eten, krijgt het lid op zijn neus en schendt zijn aangezicht. Lijdt gezichtsverlies. Is het niet waard om een traan om te laten.

vrolijke lachende mensen vrolijke lachende mensen vrolijke lachende mensen

vrolijke lachende mensen

We hebben altijd heel veel lol samen

Afgelopen zondag was er nog geen vuiltje aan de lucht. Of misschien zat er wel een luchtje aan bepaalde dingen, maar als je eenmaal op het verkeerde been staat is het lastig om informatie te beoordelen. Met Jip en Janneke naar de kroeg na afloop van onze wekelijkse kerkbezoek. Verschrikkelijk zitten lachen. Zo lekker in mijn vel. Griezelig gewoon. Achteraf.

vrouw met patat IMG_1219

oude Afghaanse hond oude Afghaanse hond

Ook kwam ik een hele lieve dame tegen met haar bijna elfjarige Afghaans Windhond. Wat een schat van een beest, deze Asha. Goedmoedig grijnzend liet zij zich fotograferen. Haar bazinnetje staat op de markt met Cd’s. Ik ga eens kijken in haar winkeltje, tijdens mijn wekelijkse boodschappenronde.

oude Afghaanse hond oude Afghaanse hond

oude Afghaanse hond met baasje

De oude Afghaan, Asha, met haar vrouwtje

schaduw van liefdespaar

leven werpt een schaduw

Zo zie je, rampspoed gooit ongevraagd roet in het eten. Ik heb het zelden zo zout gegeten.  Mijn gezonde trek is verdampt als sneeuw voor de zon. Ik wil van geen enkel walletje meer eten…..

Wat is er toch allemaal loos, zul je je afvragen. Wat een cryptisch venijn.

Er is vandaag een meisje loos. Maar morgen zal het vast beter gaan.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERA