Ysbrandt gaat grondig in bad. Voor het eerst van zijn leven wordt hij droog geföhnd! Mijn schatje laat het zich goeiig welgevallen. Hij is dan ook in goede handen, de vaardige hondenfluistervingers van mijn vriendin Doglady!

Vorige week fiets ik door de stad. Voor de apotheek staat een roedeltje honden vastgebonden aan een wandelwagen. In de wagen ligt ook een hondje. Ze blaffen vrolijk als ze Heks en Ysbrandt zien. We zijn oude vrienden.

Een man fietst voorbij. ‘Jouw hond is zeker wel blij, dat hij geen jasje aan hoeft. Hihihi,’ hij lacht me schalks toe. Maar als ik hem vertel dat er allemaal zielige gehandicapte hondjes in die jasjes zitten gaat hij direct iets in het collectebusje doen, dat op het invalidenwagentje van 1 van de hondjes is bevestigd.

Een vrouw ziet hem bezig en komt ook wat geld doneren voor de hondenopvang van mijn vriendin Doglady. Zijzelf heeft niets in de gaten. Ze staat geduldig te wachten in de apotheek. Als ik het haar later vertel moet ze lachen. En laten we wel wezen: een kleine donatie voor haar hondenparadijsje is altijd welkom.

Zaterdagmiddag ga ik op bezoek in dat paradijsje. Het is de eerste keer, dat ik bij haar thuis kom in haar kraakheldere piepkleine hondenhuisje. We hebben afgesproken voor een was-en trimsessie van Varkentje. Sinds kort heeft hij weer last van zijn vreselijke huisziekte. Ik ben alweer begonnen met de gifbaden en vieze medicijnen.

‘Het zou beter zijn als we zijn huid en immuunsysteem in een betere conditie zouden kunnen brengen. Ik heb al zoveel honden met huidproblemen geholpen. Mijn methode is zeer eenvoudig, maar het vraagt wel de nodige inzet van de eigenaar. Als je naar me toe komt zal ik het je laten zien.’

Vandaag gaan we dan beginnen. Nadat ik heb aangebeld is het een geblaf van jewelste. Alle kreupele, halfverlamde en stokoude hondjes rennen naar de voordeur. Bij binnenkomst word ik bedolven onder haar enthousiaste roedel.

Niet veel later voegt zich nog een vriendin bij ons. Haar hond had dermate ernstige huidproblemen met grote open wonden, dat ze er helemaal wanhopig van werd. Na een tijdlang het protocol van Doglady te hebben gevolgd is de hond gigantisch opgeknapt. De wonden zijn dicht, de vacht is mooi en glanzend!

Terwijl de digibeet Doglady geholpen door haar vriendin bezig is om nieuwe gehandicapte hondjes online op te snorren begin ik met het verwijderen van alle klitten in de vacht van mijn hondje. Ik kam en borstel er lustig op los.

Later verdwijnen we gedrieën in de badkamer. Varkentje laat zich geduldig wassen en masseren. Hij wordt in de crèmespoeling gezet. Zijn oorharen en pootjes worden getrimd, zijn kontje kaalgeschoren. ‘Het beste zou zijn om hem helemaal kaal te scheren…’ roept Doglady enthousiast. Oeps, dat ziet Heks toch niet zitten. ‘Misschien van het voorjaar als het niet meer zo koud is…,’ lispel ik listig. Uitstel van executie vrees ik….

Tot slot wordt mijn hele hondje gemasseerd en droog geföhnd. Hij laat het zich goeiig welgevallen. De oortjes en kont worden schoongemaakt en ingesmeerd met speciale zalf en klaar is Ys. Als we alle rotzooi weer hebben opgeruimd wandelen we nog eventjes door het Plantsoen. Nou, eventjes….. Het duurt een eeuwigheid voordat alle hondjes hun jasjes aanhebben. Ook Ysbrandt moet er aan geloven!

Kapot moe kom ik om kwart voor tien ’s avonds thuis. Vanaf drie uur ’s middags zijn we bezig geweest. Ik plof op de bank om de eerste uren niet meer te bewegen. Behalve om mijn hondje te knuffelen, want die is zo schoon en zacht. Hij ruikt heerlijk fris! De witte stukken in zijn vacht zijn spierwit.

Verrukt laat hij zich aaien en kroelen. Hij weet gewoonweg dat hij er geweldig uitziet! Ik zie het aan zijn parmantige koppie.

Jaarlijks terugkerende geweldige traditie: Werelvredesmeditatie bij Maan. Rond een veld kristallen schedels verzamelen heksjes uit alle windstreken zich op oudjaarsdag. Om hun eigen bescheiden bijdrage te leveren aan een veld van liefde rondom onze geliefde blauwe planeet en al haar bewoners.

Donderdagmiddag rond het middaguur rijd ik met Hopla richting Den Haag. Het is oudjaarsdag en prachtig weer. We gaan mediteren bij Maan, de jaarlijkse wereldvredesmeditatie met de schedelheksjes! Een prachtig terugkerend ritueel.

Heks is al maanden zo depressief als een ui. Dagelijks terugkerende huilbuien zijn geen uitzondering. Ik heb veel verloren de afgelopen jaren en heb nu eindelijk gerouwd. Gruwelijk rouwen is soms noodzakelijk. Als het deksel van de put gaat schrik je je in eerste instantie dood, maar uiteindelijk is het beter dan je leven lang krampachtig op dat deksel zitten….

En een put heeft ook een bodem. Behalve de bodemloze put dan. Daar kun je maar beter nooit in terecht komen. Als kind droomde ik van zo’n put, nachtmerries. Als ik op de bodem kwam verdween die bodem weer en viel ik verder. Als vierjarige bleef ik nacht na nacht eindeloos vallen……

Tegenwoordig sta ik op stevige grond in mezelf. Het kan vriezen, het kan dooien, het kan hagelstenen regenen recht in mijn gezicht. Een flinke storm kan me van mijn sokken blazen: De basis van liefde ligt geduldig in me te wachten. Tot ik er weer vol op ga staan.

Maan wacht ons op met heerlijke Mince Pies. ‘Heks, ik heb voor jou glutenvrije exemplaren op de kop getikt,’ ze zwaait met een grote schaal vol kleine fruitige zandtaartjes, ‘Afblijven allemaal, de cakejes met sterretjes erop zijn voor Heks.’

De heksjes kakelen er lustig op los onder het genot van een hapje en een drankje. Maar om klokslag 1 uur zitten we rond het veld met kristallen schedels. Maan leidt de vredesmeditatie in. De tijd vertraagt, staat eventjes helemaal stil, terwijl wij aan onze reis door de kosmos beginnen.

Heks is zo diep verzonken in de meditatieve staat, dat mijn hoofd af en toe knikkebolt. Toch val ik geenszins in slaap. In tegendeel. Ik deel in de geweldige golf liefde, die we uitzetten in de wereld. Alles en iedereen omvattend. Het is een prachtig en heerlijk proces. Na bijna een uur komen we terug in het hier en nu. Met schitterende ogen en rode konen van geluk.

Het is verleidelijk om nog lang te blijven nakletsen, maar zowel Hopla als Heks moeten snel terug naar Leiden, want er ligt nog een boodschappenlijst op ons beiden te wachten. We zoenen en knuffelen alle heksjes. ‘Dank je wel, lieve Maan, voor deze geweldige traditie. Het was heerlijk. Een hele goede, liefdevolle en positieve afsluiting van een moeilijk jaar.’

Gelukkig Nieuwjaar! Happy New Year! De beste wensen! Heb het goed.

DSC02873

De allerbeste wensen voor het nieuwe jaar. Moge elke knal iets oplossen, het vurige werk oud zeer verbranden. En het nieuwe jaar je toelachen!

Heks begint het jaar in elk geval met een  lachworkshop bij Fem 071! Een goed begin is het halve werk….

” Het wordt een vrolijke bijeenkomst: lachen!
Waarom lachen? Het is wetenschappelijk bewezen dat lachen een positief effect heeft op onze gezondheid.
Lachen
😉  verhoogt de aanmaak van endorfine (het feelgood gevoel).
😉  versterkt je immuunsysteem en vermindert pijn en stress.
😉  is goed voor de hartslag en de bloeddruk
😉  beschermt zelf tegen luchtweginfecties door toename van
    de stof immunoglobine in het speeksel.
😉  traint veel spieren (denk aan je gezicht) en vijf minuten
    intensief lachen = 30 minuten sportschool.
😉  geeft zelfvertrouwen.

Tijdens een lachworkshop proberen we door middel van ontspannings- en lachoefeningen controle en denken los te laten, het kind in onszelf toe te laten, een speelse houding aan te nemen en plezier en vreugde te beleven met sociale contacten.

Het is prettig om makkelijk zittende kleding en schoenen te dragen tijdens de workshop.”

Ter nagedachtenis aan een vrouw, die ons leerde te accepteren wat onvermijdelijk is, maar tevens te woekeren met de mogelijkheden, die je wel hebt. Een kanjer. Een fenomeen. Geen mevrouw …….., nee. Gewoon Cisca.

Vandaag is het prachtig weer. Het zonnetjes schijnt. De voorspelde storm is uitgebleven. Gelukkig maar, want vandaag stopt mijn vriendin haar geliefde in de grond. Gewoon in een dekentje gewikkeld. Op een natuurbegraafplaats ergens in het prachtige Limburg.

‘We maken er gewoon een soort schoolreisje van,’ vertrouwt ze me toe gisteren bij het vieren van het rijke leven van haar vrouw, ‘Met z’n allen in de bus!’

Tweede kerstdag ga ik naar het huis van mijn vriendin. Haar geliefde ligt boven opgebaard op bed. Haar gezicht is zo mooi en vredig. Haar kleine lijf lijkt opeens veel groter. Rustig zitten we een tijdje bij haar te klessebessen.

‘Wat moet het moeilijk voor haar geweest zijn om ook de functionaliteit in haar armen en handen te verliezen,’ zegt de gewezen fysiotherapeut van de ons ontvallen kanjer tegen mijn vriendin Ras. ‘Ach joh, daar had ze zich bij neergelegd, dat was voor haar helemaal niet zo belangrijk.’

‘Goeie hemeltje,’ denk ik bij mezelf, ‘sommige mensen maken meer stampij over een aambei, dan deze vrouw over het verlies van haar vermogen om te lopen, auto te rijden of zelfs maar zelfstandig te kunnen eten.’ Geen wonder dat zovelen door haar werden geïnspireerd!

Later die middag krijg ik een cadeautje van Ras. ‘Ik heb het besteld nadat ik jouw depriblog had gelezen.’ Ik kijk naar de elegante oorhangertjes: twee sierlijke poezenbeesten. Besteld in een ander leven om mij te troosten…..

‘Voor mijn lief had ik ook een paar oorbelletjes besteld, dikke poezen, want ze had sinds kort gaatjes in haar oren, omdat armbanden, kettingen en ringen geen optie meer waren. En ze toch sierraden wilde dragen! Ik heb ze zelf maar ingedaan.’

‘En weet je wat zo grappig is, kijk eens op het doosje: St. Justin! Ze zijn gemaakt van tin. Just tin!’ We beginnen te lachen. Grappig weer. ‘Uit Cornwall? Ik ben daar als jong meisje eens in een tinmijn geweest.’ Inderdaad. De juweeltjes komen uit die streek.

Het afscheid is indrukwekkend. Chaotisch ook en in die zin helemaal in de lijn van dit gouden koppel. Heks is diep geraakt. Deze twee hebben altijd iets van hun leven gemaakt. Ondanks beperkingen en achteruitgang. Een maand geleden waren ze nog samen in de bergen in Spanje! Fantastisch!

Ik zie allemaal prachtige foto’s van een vervuld leven. Bijna achtentwintig jaar lief en leed gedeeld. Wat een mooie meiden! Piepjong ooit samen begonnen. En nu dit afscheid. Zo gemeen van het leven!

Het leven is niet eerlijk. Er zijn mensen met zoveel op hun bordje, dat er geen doorkomen aan is. Anderen flierefluiten zorgeloos en kerngezond lekker in de rondte en hebben vaak nog commentaar op eerstgenoemden op de koop toe!

Heks denkt aan haar eigen verbroken relatie. Hoe we zelfs de eerste minuscule probleempjes nog niet hebben kunnen uitpraten. Hoe we niet samen zij aan zij tegen de moeilijkheden van het leven streden maar tegen elkaar……

Vrede

Vandaag is een mooie zonnige dag. Bijna de laatste dag van 2015. Ik denk aan alle mensen, die gevoelige verliezen hebben geleden dit jaar. Mijn hart gaat naar hen uit. Morgen ga ik met de heksen mediteren, de jaarlijkse Wereldvredesmeditatie bij Maan.

Laten we er toch vooral iets goeds van maken met zijn allen. Heks gaat ook weer haar gloeiende best doen komend jaar. Niet met water naar de zee dragen of dweilen met de kraan open. Dat kunstje ken ik al. Maar gewoon: Van al mijn partners houden. Om een ander geven. Een klein beetje bijdragen.

depositphotos_21394315-Drawing-of-two-women-holding-hands

Ga jij voor je geluk of voor je gelijk?

Jaarverslag 2015 van Recepten van de Toverheks.

De statistieken hulpaapjes van WordPress.com heeft een 2015 jaarlijks rapport voor deze blog voorbereid.

Hier is een fragment:

In Madison Square Garden passen 20.000 mensen voor een concert. Deze blog werd in 2015 ongeveer 62.000 keer bekeken. Als je blog een concert zou zijn in Madison Square Garden, zou het ongeveer 3 uitverkochte optredens nodig hebben voordat zoveel mensen het zouden zien.

Klik hier om het complete rapport te bekijken

Fotokunst: Helga Van Vondelen

 

 

Heks heeft een alternatief kerstdiner bij Zwaan. Niet met kerst, met volstrekt onbekende mensen en ook het eten is anders dan anders….. Frivole gesprekken over ernstige onderwerpen. Luchthartig delen over zaken van het hart…..

KERSTTAFEL1

De dag voor kerst ga ik met Frogs naar Amsterdam. Een vriendinnetje van ons organiseert een alternatief kerstdiner met eveneens alternatieve vrienden. We kennen geen van de andere gasten, dus de avond belooft een grote verrassing te worden.

KERSTTAFEL2

Heks heeft zich extra mooi uitgedost. Als mijn vriendin Zwaan echter haar voordeur opent valt mijn outfit in het niet: Ze ziet eruit als een faunachtig engeltje. Helemaal in het wit. Compleet met vleugels en zilveren haren…… Vrolijk fladdert ze voor me uit naar binnen. Daar zitten al een paar mensen te wachten op de dingen die komen gaan.

KERSTTAFEL04

De keukentafel van Heks

Iedereen heeft iets klaargemaakt. Zodoende is er ongelofelijk veel eten. We scharen ons om de grote tafel en slaan ons gang na gang door de berg verrukkelijk voedsel heen. Zwaan heeft een soort bouwpakket voor Vietnamse loempia’s klaargezet. Helemaal volgens het principe van Raw Food.

KERSTTAFEL09

staat nogal vol

De avond staat sowieso bol van verantwoord eten en dito gesprekken. Behalve ons toetje dan: Een door Frogs gerealiseerde werkelijk enorme portie ijs met bosvruchten en slagroom, waar Heks dan weer de fik in heeft gestoken…… Dit toch al ongezonde lekkers wordt ook nog eens uitbundig geflambeerd!

KERSTTAFEL05

met kerststalletjes

Het gezelschap heeft zijn sporen verdiend in het alternatieve circuit. Ik hoor allemaal grappige verhalen. We maken elkaar aan het lachen. Bijna iedereen blijkt bij Dr. Bla te zijn geweest, inclusief Heks. Ik vond het direct al helemaal niets, wat een zelfingenomen toestand, maar nu hoor ik toch echt vreemde dingen.

KERSTTAFEL06

De man ziet zichzelf als een soort god. ‘Hoger dan God zelfs’, aldus één van de aanwezigen. Hoe kun je nu boven God uitstijgen? Zij heeft ons toch geschapen naar haar beeld? Het goddelijke omvat toch alles? Het is toch de Alpha en de Omega? Het scheppend principe, waar wij uit voortkomen? Het woord in den beginne…..

Hoewel: In den beginne zweefde de Geest Gods over de wateren, dus die waren er al.

KERSTTAFEL07

Heks vertelt over Alex Orbito, haar kleine leraar van de Filipijnen. ‘Hij opereert met zijn handen,’ Ik doe het voor. Mijn tafelgenoten kijken er niet eens al teveel van op. Natuurlijk krijg ik het kippenlevertjesverhaal te horen, hoe zulke genezers de boel flessen met een kilo van dat goedje in hun jaszak.

Ach, op de Filipijnen is deze vorm van genezen heel gewoon. En er zitten absoluut charlatans tussen. Ik heb ter plekke wel eens een hele foute kwibus meegemaakt. Met zijn handen opererend klopte hij voornamelijk geld uit de zak van weerloze lieden en goedgelovige sukkels. Zoals Heks…..

Heks weet wat haar geliefde leermeester betreft wel beter. Deze man is zo bescheiden. ‘Love yourself and love God,’ is zijn eenvoudige boodschap. De bedragen, die hij rekent staan niet in verhouding tot de exorbitante bedragen, die Dr.Sha rekent. Helaas komt hij niet meer naar Nederland. Als je hem wilt ontmoeten moet je naar Brussel. Of de Filipijnen….

Het gezelschap van vanavond besluit om een keertje met Heks mee naar Brussel te gaan om dit fenomeen mee te maken. Een soort spiritueel ontdekkingsreisje. Bij het afscheid wordt me op het hart gedrukt om één en ander te regelen.

Toen Heks ooit op zoek was naar Alex bleek hij net in Nederland te zijn geweest. Ik miste em op een haar na. Drie weken later zat ik op de Filipijnen. Niet uit nieuwsgierigheid, maar omdat iets akeligs mankeerde. Voor die kwaal heeft hij uiteindelijk niets kunnen betekenen, ik moest gewoon regulier onder het mes, maar mijn liefhebbende hart is van zijn behandelingen wel geweldig opgeknapt!

KERSTTAFEL02

hertjes en

‘Wat leuk, lieve Zwaan, zo’n avond met wildvreemde mensen. Ik heb het prima naar mijn zin gehad!’ Een paar dagen later kletsen we na over de telefoon. ‘Ik vond het ook zo leuk, Heks, ik ga dat eens vaker doen!’

KERSTTAFEL11

engelen……

KERSTTAFEL12

 

 

‘Ik zit hier heel alleen kerstfeest te vieren’ gaat niet op! Onverwachte bezoekers en lieve invitaties vliegen om mijn oren. Met Jip en Janneke onder de kerstboom gevolgd door een fabuleus ouderwets kerstdiner bij True en Trueman. Met de lekkerste kalkoen van Leiden en omstreken op tafel!

kerstdiner07

Eerste kerstdag zit ik alweer in de kerk. Jeetje, dat is al de vijfde keer deze week. Twee concerten en drie gewone diensten. Nu kan ik wel wat goddelijke inspiratie gebruiken, want ik ben de laatste tijd zo depressief als een ui. En dat ondanks mijn enorme lange adem en extreme incasseringsvermogen. Of misschien dankzij. Sinds de lange adem op is is het huilen met de pet in Huize Heks.

Feestdagen zijn dan natuurlijk een ramp. Trieste en bedroefde mensen zitten er massaal tegenaan te hikken. Overal worden vrolijke dingen georganiseerd voor deze groep nooddruftigen. Als jonge vrouw heb ik aan menig zogenaamde Kerst Inn meegewerkt. De vrolijke optimistische Heks speelde mens-erger-je-niet  of een potje schaak met verrukte oude mannetjes, sjoelde met venijnige oude vrouwtjes, eufoor van haar eigen goede bedoelingen……

Nu ben ikzelf een echte zielige stumper geworden. Een mislukte pannenkoek. Ik sla verschillende uitnodigingen af, want ik heb besloten het zo niet te zien. Bovendien luistert het heel nauw wat ik overhoop haal. Als ik al iets overhoop haal. Door de intensieve innerlijke processen ben ik niet tegen ieder gezelschap bestand.

Na de dienst drink ik koffie met Jip en Janneke en nog een paar kerkvrienden. Het is ontzettend warm en druk in het Hooglandse Huys. ‘Kom, we gaan naar de kroeg,’ roept Jip na een halfuurtje. Onze stamkroeg lijkt gewoon open te zijn, maar bij nader inzien is er een besloten feest voor ‘Met kerst eenzame mensen’.

‘Wij zijn eenzaam!’ beweert Jip snaaks. De man moet lachen. Hij gelooft er geen bal van, maar we mogen toch aanschuiven. Heks heeft echter andere plannen. ‘Kom lekker mee naar mijn huis, hier mag ik toch niets eten. En mijn huisje is zo mooi!’

Een kwartiertje later zitten we gezellig in Huize Heks aan de wijn met smeerseltjes. ‘Goeie hemel, Heks, ik zou gek worden in zo’n huis. Hoe hou je dat allemaal zo netjes?’ verzucht Janneke als ze in mijn kersthuisje rondkijkt. Geen idee. Heks is gewoon heel goed in het organiseren van troep!

Diezelfde avond ga ik met Frogs bij True en Trueman dineren. Een op het laatste moment in elkaar gedraaid echt kerstdiner. Door de beste en meest creatieve kokkin van Leiden en omstreken. Volledig glutenvrij! Met kalkoen, spruitjes en aardappelpuree.

‘Wat ziet jullie huisje er geweldig uit!’ roep ik verrukt als ik bij mijn vrienden binnenstap. De gastvrouw heeft een schat aan groen, gesnoeid in haar magische grote tuin, kwistig  in de rondte gestrooid. De geur van Rozemarijn hangt in de gezellige ruimte.

Mijn vriendin is druk bezig in de keuken. Er is nog een gast, de Shiatsu-man. Ik omhels iedereen en ga op mijn gemak een beetje rondkijken. Ik ontdek een mooi kerststalletje met een kristallen kerstkind aanbeden door Boeddha. Ook de grote eettafel is een waar plaatje!

Na een half uur scharen we ons daaromheen. True snijdt de kalkoen aan. Het vlees is boterzacht door haar magische receptuur in een Römertopf. We scheppen onze borden boordevol met alle hoofd- en bijgerechten. Dan smikkelen we tot we bijna omvallen. De geluksstofjes in de kalkoen maken ons loom en blij.

“Weet je dat je absoluut geen kalkoen aan een hond mag geven?’ vertelt True me. Heks wist het niet. Net als chocolade kan kalkoen dodelijk zijn voor honden. Gelukkig eet ik het bijna nooit, dat heeft Ysbrandt’s leven gered!

Het is een heerlijke avond met fantastisch eten. Het gezelschap is lekker uitgelaten: Er wordt flink gelachen. Rare verhalen vliegen over de tafel. Tussendoor doen we natuurlijk ook nog een dansje! True trekt verkleedkleren uit de kast en maakt van haar man ook een Japanner. We liggen intussen onder de tafel van het lachen…….

De tijd vliegt voorbij. Om een uurtje of half elf nemen we afscheid. ‘Dank jullie wel, lieve vrienden, voor de geweldige avond. Je hebt fantastisch gekookt, True.’

‘Jeetje Frogs, wat was het een fijne eerste kerstdag!’ verzucht ik als we later bij mij thuis nog eventjes nakletsen. Maar nog is het niet gedaan: Tot besluit dansen we salsa rond de kerstboom. Doodmoe tuimel ik een uurtje later in bed. Het was een geweldige dag. Helemaal niet eenzaam, zielig en mislukt. Verbinding, warmte en liefde is wat ik gevoeld heb vandaag!

 

Kerstavond: Eerst naar mijn kerk waar god ook een vrouw is….. Daarna zit Heks vanouds onder haar enorme fleurige kerstboom te mijmeren. Op tafel staat een grote bos bloemen: Cadeautje van het universum.

kerstbnoom22

‘Heks, je gaat wel een kerstboom neerzetten, hoor!’ Janneke kijkt me verontwaardigd aan. Het is nog zo’n anderhalve week voor kerst. Normaal gesproken ligt er al een enorme boom op mijn balkon te wachten totdat ik em een dag voor kerst opzet. Dit jaar geloof ik het wel. De hele heisa kan me gestolen worden.

Bovendien heb ik een dikke pijnlijke rechterhand. Twee jaar geleden opgelopen tijdens een bizar feestje. Nou ja, laat ik het zo zeggen: Een op het oog normaal feest met onveilige elementen. Gewoon met mensen van wie ik houd. Niets aan de hand zo lang zo’n element niet in jouw glas beland….

De hand zorgt voor trammelant maar ook de rest van de kerst is behoorlijk gestrand. Mijn jarenlang terugkerende rituelen zijn gesmolten als sneeuw door de klimaatverandering. De vaste participanten in mijn viering van het lichtfeest zijn allemaal elders.

Sommigen zijn gaan hemelen. Anderen vieren feest in hun eigen hel. Weer anderen ben ik uit het oog verloren. Eentje, de man van de kerstkruidenbaden,  zit zelfs in de gevangenis….. Bepaalde festiviteiten zijn me te druk en een aantal dierbaren is me stomweg vergeten….

‘Jeetje Heks, geen boom, dat kan niet!’ Kordaat maakt mijn vriendin Trui een afspraak met me om mijn kerstboom op te tuigen. Zodoende ga ik dan toch maar op bomenjacht. Omdat ik zo lang gewacht heb is de keuze beperkt. Een lelijk kaal scharminkel of een kabouterboom. Ik sjor wat in de laatste stapel grote bomen. Er ligt er nog eentje onderop: Mijn kerstboom!

Tussen alle minkukels en kapstokken heeft zich een prachtige boom verstopt. Mijn naam staat er op. De verkoper pakt em netjes voor me in…..

Trui helpt me vervolgens samen met haar fleurige dochter Vlinder om het bakbeest op te tuigen. Binnen een uurtje is het gepiept. Zo snel heb ik het nog nooit voor elkaar gekregen. En we hebben nog een supergezellig avond ook!

Vanavond, kerstavond, spoed ik me naar de kerk. Mijn huisje is helemaal fleurig en opgepoetst. De keukentafel is een magische kerstdroom. Jammer dat de Leidse Kerstvrouw het niet kan zien. Ze zou het zeer waarderen….

kerstbnoom09

De voorganger van vanavond, Jan Delhaas, zingt ons toe. Wat heerlijk dat hij vanavond de dienst leidt. De man heeft een schitterende stem. Onbevangen vult zijn gezang de ruimte. De goegemeente antwoordt met een lied: ‘Kom adem ons open’. Tranen prikken in mijn ogen. Mijn borst vult zich met geluk.

Na de prachtige en warme kerkdienst fiets ik een rondje met Ysbrandt. Links en rechts rollen dronken dropjes uit de kroeg. Ja, zo kan het ook! Ik herinner me nog een kerstavond lang geleden met Don Leo in het café. In feite de avond dat we vrienden werden. En heel erg dronken. De Don viel die avond voor het eerst op zijn neus. En zeker niet voor het laatst……

kerstbnoom23

Als ik het parkje ben doorgelopen kom ik op de plek waar ik onlangs definitief afscheid nam van mijn geliefde. Een akelig punt. Een jongeman loopt me tegemoet. Hij begint een verkooppraatje, maar ik herken hem. Het is een eeuwige junk. Hij wil geld. Ik bedank vriendelijk voor de eer.

kerstbnoom13

Als ik me omdraai zie ik een bos bloemen liggen op een bank langs de straat. Vijf enorme schitterende amaryllissen met een knalrode bal voor het kersteffect. ‘Neem me mee, ik ben voor jou…’

Dank je wel, lief universum, lichtvrienden en lief leven. Wat een prachtig geschenk. Heks kan het zeer waarderen. Thuisgekomen zet ik de bos direct in een vaas. De zoete geur van bloemen en kerstgroen vult de ruimte.

kerstbnoom14

Zo zit ik dan toch onder mijn boom vanavond. Vanouds. In mijn eentje. Ook vanouds. Maar het kan me niet schelen. Ik heb het altijd prima naar mijn zin gehad in mijn eigen gezelschap. Ik ben tenslotte al meer dan zes jaar met mezelf getrouwd! En ondanks de recente huwelijkscrisis ben ik nog steeds in love. Ja, het zevende jaar is een moeilijk jaar, dat hoor je wel vaker…..

 

 

 

 

We hangen allemaal aan een zijden draadje. De ene mens heeft geluk: Ondanks verwoestende taferelen blijft het lijntje heel. Een heel bijzonder mens is echter vertrokken: Als een teer pluisje in een lentebries….

Deze week is een heel bijzonder mens van ons heengegaan. Vanmiddag vind ik de rouwkaart in mijn brievenbus. Verwezen lees ik de tekst. En nog eens….

Afscheid komt soms zo plotseling. Geheel onverwacht bezwijkt iemand zomaar aan de complicaties van een stomme griep. Want dat is wat er gebeurd is. Onomkeerbaar.

Ik bel mijn vriendin. Het is haar geliefde. Mijn hart gaat naar haar uit. Tweede kerstdag ga ik afscheid nemen. Volgende week vieren we haar leven.

Gisteren hoorde ik mensen praten over hoe ziekte zou ontstaan als je je levenslessen maar niet wilt leren. Ik ben die mening geenszins toegedaan. In mijn optiek zijn het vaak de allersterksten, die die last zonder morren kunnen dragen. Deze vrouw was daar een lichtend voorbeeld van. Een krachtbron en inspiratiebron voor velen.

Wat zal ze gemist worden!

Als ik later bepakt en bezakt door de stad fiets roept iemand mijn naam. Het is Zoete, mijn vriendinnetje uit de kerk. ‘Ik heb kanker gehad, maar ben genezen verklaard,’ vertrouwt ze me toe.

Een onwaarschijnlijk verhaal van een verwoestende aanval op zeer vitale delen van haar lichaam volgt. ‘Ik ben geopereerd, maar wilde geen chemo. Ik werk met kruiden. Zelf allemaal uitgezocht…’ Ja, dit meisje is ook een echte heks.

Ze blijkt wonderbaarlijk genoeg helemaal kankervrij te zijn. ‘Er hebben heel veel mensen voor me gebeden. Ik ben zo dankbaar en blij!’

Deze lieve dame, die altijd voor anderen zorgt is helemaal niet iemand die haar lesjes niet wil leren. Ze is juist zo ongelofelijk liefdevol en warm. Goddank heeft ze het overleefd. Wat een geluk!

Waarom dingen gebeuren zoals ze gebeuren is me een raadsel. We moeten er helaas wel me dealen. En dat valt vaak niet mee. Heks valt steeds vaker stil als het leven haar trakteert op zulke nukken en grillen.

Er zijn. In liefde. Verbinding. Elkaar een beetje dragen. Dat is waar het in het leven om gaat. Het is misschien de enige les, die we echt moeten leren. Het vraagt nauwelijks hersencapaciteit, maar wel dat je om iemand geeft!

Frogs koopt een magische jas met WAUWfactor. Hij kan er meteen mee pronken tijdens het fantastische kerstconcert van Ex Animo in de Marekerk te Leiden. 

Maandag bel ik Frogs. Of hij belt mij, dat zou ook goed kunnen. ‘Ik ben op zoek naar een nieuwe winterjas. Je had gelijk, die oude is kapot. Ik sta nu in een winkel bij jou om de hoek…’

Niet veel later voeg ik me bij hem. Heks kan nog net voorkomen, dat haar kikkervriend een lijzige kunststof parka koopt. ‘Hij zit gewoonweg heerlijk, ik neem em,’ zegt Frogs koppig. ‘Een slaapzak zit ook comfortabel,’ denk ik bij mezelf. Listig haal ik Frogs over om elders nog wat andere jassen te passen.

DSC02647

‘Pas deze eens aan, gewoon voor de lol.’ Ik overhandig hem een prachtige zwarte wollen jas. Totaal niet wat hij zoekt. Maar als hij hem aan heeft roep ik spontaan ‘Wauw’. Deze jas heeft de Wauwfactor! Ook de verkoper slaakt een kreet.

Zo loopt mijn oude vriend opeens rond in een schitterende chique jas. Hij koopt er direct een hoedje bij!

Een dag later bezoekt hij ons concert in de Marekerk. Fiederelsje is er ook met haar man. Heks is al de hele middag in de weer met de voorbereidingen: Eerst de generale repetitie, dan nog snel een paar dingetjes instuderen, hondje uitlaten, eten, omkleden……

Opgepoetst en opgewonden wachten de koorleden in een zaaltje achteraf tot we om klokslag acht uur in ganzenpas de kerk in marcheren. Ik ben de hekkensluiter. Het doet me denken aan gymnastieklessen vroeger op school. Dan stond ik ook altijd achteraan. Toen vanwege mijn lengte….

Het concert gaat goed. Ik raak af en toe van de wijs door iemand achter me, die een geheel afwijkende stempartij lijkt te zingen. In het geheel valt dat echter weg. Volgens mijn vrienden klinkt het fantastisch. De sfeer in de kerk is buitengewoon goed. Leeggezongen en opgeladen nemen we het applaus in ontvangst. Het zit er weer op!

Ik sleep mijn bewonderaars mee naar huis voor een goed glas wijn. Ik woon tenslotte aan de overkant. Mijmerend nemen we de gezongen werken nog eens door. Vooral het Magnificat van Pekka Kostiainen heeft indruk gemaakt. Gelukkig maar. We hebben daar bloedig op gestudeerd.

Het duurt nog uren voordat ik kan slapen. Zoals altijd na een dergelijk evenement ben ik helemaal hieperdepieper. Ik hou nog een hele verhandeling tegen Frogs over het verband tussen klank en ruimte/ ritme en tijd, muziek en de mens.

Sufgekletst laat hij Varkentje nog eventjes uit. Ik zet nog een kopje thee. Ruim een beetje op.

Uiteindelijk is iedereen weer naar huis. De stad is stil. In mijn hoofd zingen nog steeds flarden van ons concert rond als ik eindelijk in slaap sukkel.