Je bozige zelf onderzoeken is altijd lastig. Woede rent als een dolle hond door je lijf. Springend van onderwerp naar onderwerp. Verspringend van orgaan naar orgaan. Als een lopend vuur. Om je uitgeblust achter te laten. Vermoeiend hoor. Die nijd.
Nu is woede ook een kracht. Woede trekt ons uit ons slachtofferschap. In het lam schuilt een leeuwin. Van krachtig optreden kan ook bescherming uit gaan. Zelfs Jezus werd wel eens razend. Hij smeet ooit eigenhandig een stelletje malafide kooplieden uit de tempel!
Maar het grootste deel van onze woede vreet als een smeulend kwaad aan onze ingewanden. Het barst hier en daar uit, als een vulkaan door de huid, wanneer onbenullige irritatie die huid dun maakt.
Je bozige zelf. Hoe het je aankijkt in de spiegel: Je ziet je kwaaie voorouder. Dezelfde neus. Dezelfde grimmige trek om de mond. Verwoed naar de engel zoeken, die ook woont in dit gezicht. Maar even niet vinden. Wel treurtakkigheid. Want dat is altijd de grondslag van woede.
Nu is woede ook een keuze. Thich Nath Hanh heeft het over zaadjes van woede, die je water geeft met je aandacht. Je kunt die aandacht ook aan andere zaadjes geven. Liefdeszaadjes bij voorkeur. Zodat die knuffelplantjes kunnen groeien! Het lijkt zo simpel. En dat is het ook. Maar het is niet gemakkelijk.
In de praktijk zit een mens vol met reactiepatronen en automatismen. We blijken voornamelijk beslissingen te nemen vanuit ons reptielenbrein! Dat is de uitkomst van één of ander recent wetenschappelijk onderzoek. Met onze meer frontaal gelegen hersendelen verzinnen we vervolgens een verklaring, waarom we zus of zo beslist hebben. Ik dacht het altijd al. Iedereen kletst alles maar goed…..
Maar goed. Het gaat dus niet vanzelf. Gelukkig zijn er hulpmiddelen. Mediteren is heel effectief. Je moet enorm oefenen. En ook weer niet. Want als het je lukt om gewoon de woede uit te zitten en je aandacht te richten op wat nu is, dit geweldige leven, dan ervaar je direct verlichting.
Mensen denken over het algemeen een stuk positiever over zichzelf dan hun omgeving. Die oordeelt genadeloos, terwijl wij zelf geneigd zijn al onze missers een beetje goed praten. Ook een wetenschappelijke ontdekking. Grappig.
Het zal wel over het ego gaan. Onze opgepoetste, brave, geweldige, avontuurlijke, bladiebla buitenkant. Het vleesgeworden visitekaartje, dat we afgeven. Dat noodzakelijke samentrekkende worstevelletje om ons individuele leven, dat ons onderscheid van de Grote Eenheidsworst….
De meeste mensen hebben echter hun handen vol om een beetje van zichzelf te houden. De kwetsbare binnenkant. Als het lukt, is die geplamuurde buitenkant direct minder belangrijk.
In de spiegel kan ik dan weer de engel in mijn gelaat zien wonen. De Godin in mijn hart ook. Dat goddelijke deel in mij, dat onvoorwaardelijk van me houdt.
En ach, wat maakt het uit wat de mensheid over je denkt? Zolang je innerlijk huwelijk maar goed zit. En daar hoort wat mij betreft dan weer wel een leuke outfit bij. Maar ja. Zo is Heks.
recepten van de toverheks 
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.