Het is weer zo ver! Ex Animo voert de Matthäus Passion van Johann Sebastian Bach uit op woensdag 12 april in de Pieterskerk te Leiden. Dirigent: Wim de RU. Aanvang: 19.30!!! Er zijn nog kaarten verkrijgbaar!!!

ex animo zingt de Mattheus passion

Gisterenavond zingen we de hele Matthäus door. Van voor naar achter, van links naar rechts. Goddank klinkt het fantastisch. Een week eerder zongen we allemaal vals…. Het kan ook aan mijn gemene valse oortjes gelegen hebben natuurlijk, maar onze dirigent Wim de Ru had ook veel commentaar toen. Vandaag oogt hij uiterst tevreden.

‘Ik maak me totaal geen zorgen,’ grapt hij vrolijk nadat we het slotlied eruit hebben geknald. ‘Haha,’ giebelen de alten, ‘Dat zou ook iets nieuws zijn, Wim die zich druk maakt!’ We zijn dol op onze relaxte dirigent. Nooit gaat de zweep erover. Zelden raakt hij uit zijn hummetje. En zelfs dan doet hij het af met een rake grap of scherts. Geweldig toch?

Naast me staat An al de hele avond fantastisch te galmen. Ondanks haar respectabele leeftijd heeft ze nog een juweel van een stem. Wat een mazzel dat ik naast haar sta! Het is de derde keer dat ik meezing met dit stuk en het zit er goed in. Komend weekend ga ik nog wat puntjes op de i zetten, maar goddank heb ik een geweldig muzikaal geheugen.

matthaus passion, johann sebastian bach

Staat een stuk eenmaal op de harde schijf in mijn kop, dan blijft het daar staan tot het einde der tijden. Vaak heel vervelend. Er staan enorme oorwurmen op die interne schijf. Dit meesterwerk van Bach echter vind ik geen probleem. Ik ben stapel op dat stuk. Heks is een echt Matthäusmeisje.

‘Nou, lieve mensen, dat wordt weer een fantastisch concert volgende week,’ de voorzitter is ook zeer te spreken over het niveau vanavond. Er volgen nog wat mededelingen. We klappen uitgebreid voor onze pianist, Wybe Kooijmans.

Die zit toch maar maandenlang de sterren van de hemel te spelen. Hij schudt die ingewikkelde fuga’s zo uit zijn mouw lijkt het wel. Maar ja, het is dan ook niet de eerste de beste. Die man heeft zijn sporen in orgelland ruim verdiend. Dan is het alweer tijd om naar huis te gaan.

handtekening johann sebastian bach

‘Bedankt hoor, voor je geweldige pianospel. We hebben je echt gemist laatst bij een klein concert. De ingehuurde organist zat enorm te harken. Vooral bij het ‘erbarme dich’, is ook best lastig natuurlijk. Ik had echt medelijden -erbarmen- met die alt. Haha!’ Heks moet nog lachen als ze er aan denkt. Begeleiden is ook een vak!

‘Oh, wat jammer, nou ja zeg, ik kon helaas niet,’ verontschuldigt onze vaste pianist zich in alle toonaarden. Hij kan natuurlijk zijn collega niet openlijk afkraken. ‘Nou ja, zie het maar als een compliment! We kunnen je echt niet missen!’ We raken in een leuk gesprek verwikkeld over orgels en begeleiden. Ik heb natuurlijk een ver verleden met mijn dwarsfluit en orgelspel. ‘Oh, nou, dan weet je het wel.’

Inderdaad. In mijn jonge jaren speelde ik regelmatig in de kerk. Steeds met andere organisten. Amateurs meestal, net als Heks. En niet allen even getalenteerd…. Zo was er de dorpsbakker, die zich al knedend door menig partituur sloeg. Bijkans onnavolgbaar. Mijn  vader moest altijd vreselijk lachen om die verwoed knedende man naast een zwetende Heks. Mijn hoofd rood van de inspanning in een poging om te blijven samenspelen was ik blij als ons optreden er weer op zat.

‘Ken je het stuk al uit je hoofd?’ informeert een bas met een dikke klankkast van een buik als ik op weg naar buiten ben. ‘Bijna,’ Heks maakt zich ook geen zorgen over volgende week. Althans niet daarover.

matthaus passion, johann sebastian bach

Ik moet zorgen dat ik mijn stem niet kwijtraak. Ik ben immers altijd verkouden. Ook ben ik chronisch een beetje schor. Er is voortdurend sprake van lichte keelpijn. En bij het minste geringste zuchtje vermoeidheid raak ik mijn stem helemaal kwijt. Het hoort bij ME.

Buiten wappert het koor uitgelaten alle kanten op. Iedereen is een beetje eufoor na deze laatste repetitie. Je hoort overal mensen lachen of vrolijk zingen. Heks loopt ook te galmen. Jubelend zit ik in de auto. Thuis stuiter ik nog een tijdje door de woonkamer. Pas na een uitgebreide ronde met VikThor wordt het wat rustiger in mijn koppie.

JOHANN SEBASTIAN BACH

Wat is zingen toch fantastisch. Wat is Ex Animo toch een geweldig koor. Wat is de Matthäus Passion toch een prachtig stuk muziek.

Er zijn nog kaarten voor de tweede en derde rang. Verkrijgbaar via de website. Komt allen! Het wordt prachtig!

Kaartverkoop Matthäus Passion van Johann Sebastian Bach uitgevoerd door Ex Animo in de Pieterskerk te Leiden op 12 april.

matthaus passion,  handtekening johann sebastian bach

 

Grote levenslessen van een kleine bescheiden man. Thich Nath Hanh komt op stoom op alweer de zevende dag van de 21-dagen retraite!

Zaterdag 7 juni

Deze ochtend slaap ik uit. Tot half acht!!! Normaal gesproken begint er om 5 uur ’s morgens een non op een enorme bel te rammen. Daarbij zingt ze dan prachtig. Of iets minder prachtig, sommige nonnen zingen best vals heb ik door de jaren heen ontdekt. Maar ik heb natuurlijk een heel kritisch oor… Maar het klinkt altijd fantastisch, want ze zingen allemaal recht uit het hart.

20140609-153859-56339397.jpg

Hoewel ik heel laat ben opgestaan, zit ik een goed uur later al in de meditIehal. Iedereen is vroeg aanwezig. Geduldig zitten de leerlingen te wachten. Heks zit lekker te tekenen. Elke dag maak ik een zelfde soort afbeelding van de energie in de Sangha, de Boeddhistische gemeenschap. Dus ook altijd weer een beetje anders. En dit alweer vier retraites lang.

Naast me strijken de Aartsengelen neer. De zaal zit stampvol, maar die plek blijft wonderwel vrij. Tot grote ergernis van een man, die ernaast zit. Hij zegt nijdig tegen de man achter ons, dat hij het geen stijl vindt. Blijkbaar houdt die een plaats vrij voor een vriend. ‘Als hij er over vijf minuten niet is……’ fulmineert hij kwaad.

Heks moet erom glimlachen. Al die ergernis van beoefenaars over het asociale gedrag van hun medemensen. Het fanatisme, waarmee verlichting wordt nagestreefd is hilarisch.

Niets kan me deren vandaag, want Cowboy vertelde, dat hij erover denkt een weekje te komen. Het lijkt me fantastisch, maar ik ben bang, dat het helemaal niet haalbaar is. Want het is de bedoeling, dat je de hele retraite van het begin tot het einde meemaakt. Hoewel ik vele uitzonderingen voorbij heb zien komen de afgelopen jaren…..
En het is natuurlijk ook zielig voor Ysbrandt, zo alleen aan een boom in het Vondelpark…..

Thay heeft er ook zin in vandaag. Hij zaagt ons goed door over ‘mental formations’. Ook heeft hij veel te melden over relaties. ‘Als je geliefde zit te tobben, dus zijn concentratie richt op zaken, die hem doen lijden, zeg dan: “Darling, a penny for your thoughts”. Op die manier help je hem eruit te komen en zich weer te kunnen focussen op zaken, die hem gelukkig maken!’

Overigens is Thay geen voorstander van het vermijden van lijden. Het is zoals het is. Je lijden bewust omarmen kan leiden tot prachtige resultaten. ‘No mud, no Lotus !’
Vandaag doceert hij ook over het feit, dat niets geboren wordt of sterft. Alles verandert slechts. Een wolk wordt regen. Je kunt die wolk ook tegenkomen in je kopje thee. In de wetenschap zijn ze daar intussen ook achtergekomen. Het heeft even geduurd.

Alle tegenstellingen bestaan per gratie van elkaar. Links is niets zonder rechts. Ze worden als het ware uit elkaar geboren. Zoals de vader wordt geboren uit de zoon. Als er geen zoon is, ben je geen vader. Misschien broer of oom. Op het moment , dat de zoon wordt geboren is ook de vader daar!

Ook zijn subject en object 1. Hetgeen dat wordt waargenomen bestaat niet zonder de waarnemer. Je ziet deze visie terug in de quantummechanica. Maar deze zienswijze wordt niet door iedereen gedeeld. Sommige wetenschappers denken nog steeds, dat we afzonderlijk bestaan van de wereld om ons heen.

Ik denk aan Dick Swaab met zijn boek: ‘Je bent je brein.’ De arme stakker verkeert werkelijk in de veronderstelling, dat we niets anders zijn, dan wat onze hersengolven ons dicteren. Niet best lijkt me, want de gemiddelde mens heeft zulke hopeloze ingesleten patronen in z’n bolletje, dat het leven niet anders dan een grote lijdensweg kan worden….

20140609-154001-56401722.jpg

Ik zag Swaab een keertje op TV. Een arrogante man, overtuigd van zijn gelijk. Maar erg gelukkig zag hij er niet uit, in zijn wereld volgens Swaab. Blaat schaap, blaat! Dat is hoe het hem vergaat….

Thay heeft het ook over onze hersenpan deze ochtend. Ook hij heeft het over ingesleten patronen, die ons behoorlijk kunnen bepalen. Gelukkig is er ook een andere vorm van bewustzijn. Vanuit het hart. Vanuit het niet afgescheiden zelf, de staat, waarin je verbinding met alles en iedereen ervaart. Vanuit hier kun je die ingesleten patronen te lijf. Met dit bewustzijn is het mogelijk om nieuwe paden in de neuronen en neuroreceptoren in je kop te creëeren.

Psychotherapie biedt ook uitkomst , volgens onze leraar. Hier wordt bewust en zonder oordeel naar het lijden in je leven gekeken. Door de modder toe te staan er te zijn, kunnen prachtige Lotussen gaan bloeien…..

Ruim tweeëneenhalf uur houdt deze kleine man onze aandacht gevangen. En wat mij betreft had hij nog uren kunnen doorgaan. Maar we gaan wandelen met z’n allen. En ergens onder de hoge populieren mediteren.

En daarna is het alweer tijd voor de lunch. En nu lig ik in mijn hangmat. In de schaduw. Het is bloedheet. Gisteren ook al. Vannacht was het noodweer. Storm en regen. Maar ik sliep als een roos. Helemaal uitgeteld van al die wijze levenslessen…….

20140609-154311-56591800.jpg

Sprinkel Sprankel Toverheks heeft heerlijk weekend. Ontmoetingen met oude vrienden en een incidentele vijand…….

 

Hyperblaster Surfcowboys, Kliko Fest, Patronaat, Haarlem

Hyperblaster Surfcowboys, Kliko Fest, Patronaat, Haarlem

Sinds de kleine crisis zijn Cowboy en Heks verliefder dan ooit. Zaterdag ga ik naar zijn band kijken, de ‘Hyperblaster Surfcowboys‘. Ze treden op tijdens het ‘Kliko Fest’ in poppodium  ‘Patronaat’  in Haarlem. Als ik aankom bij het gebouw, waar mijn geliefde met zijn band de aftrap gaat geven voor de festiviteiten, hoor ik iemand mijn naam roepen.

Hyperblaster Surfcowboys, Kliko Fest, Patronaat, HaarlemHyperblaster Surfcowboys, Kliko Fest, Patronaat, Haarlem

Ik kijk de roepende man recht in zijn gezicht en krijg een onaangename associatie. ‘Denk die snor maar weg’ moedigt hij me aan. Ik kijk om het druilerige groeisel heen. Lange gele tanden glimlachen me vals toe. Zelfingenomen. Een oude bekende en niet bepaald een favoriet van me…..

‘Oh, ben jij het,’ zegt Heks bot. Ik trek een vies gezicht.  En draai me om. Hij schreeuwt een aantal van mijn privé gegevens over straat. Zoals mijn mailadres. Hoe komt hij daar nu aan? Wat een stalker! Deze wolf in schaapskleren! Althans, dat was hij vroeger. De tijd heeft zijn roofdierkarakter in zijn gezicht gegroefd. En dat ziet er niet al te best uit…..

Omdat ik op de gastenlijst sta, mag ik direct naar binnen. Cowboy staat op de uitkijk. We hebben nog tijd om eventjes een beetje te kletsen, voordat ze gaan optreden. De enge kennis komt binnen en observeert ons op afstand. Tijdens het concert heb ik geen last van de man. Het publiek is enthousiast. Heks geniet.

Na het concert komt Cowboy zijn trouwe groupie eventjes kussen. En een biertje drinken. Maar er moet natuurlijk opgeruimd worden. Als mijn lief achter de coulissen verdwijnt,  springt de oude kennis als een duveltje uit een doosje weer tevoorschijn. Met een gemeen geniepig lachje loopt hij op me toe.

Hyperblaster Surfcowboys, Kliko Fest, Patronaat, Haarlem Hyperblaster Surfcowboys, Kliko Fest, Patronaat, Haarlem

In een flits besluit ik niet weg te lopen. In plaats daarvan  koers ik zijn kant op, rakelings langs hem heen. ‘Ik heb totaal geen zin om met jou te praten. Nu niet, nooit.’ Terwijl ik de woorden uitspuug lijkt het alsof ik hem een dreun verkoop. Hij deinst achteruit. De mafkees. Maar ik ben eindelijk van hem af.

Ysbrandt, Cowboy, strand, hondje met kraag speelt met de bal, hond met kap speelt met balYsbrandt, Cowboy, strand, hondje met kraag speelt met de bal, hond met kap speelt met bal

Na het concert gaan we naar het feestje van Wilde Boerenzoon. Hier worden we heerlijk onthaalt en verwend. Taart, salades, Franse kazen. Allemaal van top kwaliteit…. Want uit eigen tuin, zelf gemaakt of zorgvuldig ingekocht.  Ik kom allemaal oude vrienden tegen. De oudere broer van een jeugdvriendje is er ook. Hij belt zijn broertje direct op, om de groeten van me te doen. ‘Hij slaapt’, vertrouwt hij me toe. ‘Hoe weet je dat?’ ‘Ik heb hem wakker gebeld….’

Ysbrandt, Cowboy, strand, hondje met kraag speelt met de bal, hond met kap speelt met balYsbrandt, Cowboy, strand, hondje met kraag speelt met de bal, hond met kap speelt met balYsbrandt, Cowboy, strand, hondje met kraag speelt met de bal, hond met kap speelt met bal

We praten over vroeger, toen ik als jong meisje een week met zijn broertje bij hem logeerde in Groningen. Een hippie huishouden van heb ik jou daar. Heks woonde nog bij haar ouders, dus al die vrijheid overviel me behoorlijk. Het reisje maakte dan ook een enorme indruk  Het was bijvoorbeeld de eerste keer, dat ik ging liften.

Een andere oude vriend is ook van de partij. Hij heeft mijn moeder ooit de doodschrik bezorgd, door zich los te maken uit de gordijnen, waar hij zich verstopt had, omdat Heks op haar kop kreeg. Ze had in plaats van de aardappelen de soep afgegoten. ‘Zeven liter soep!’ riep mijn moeder wanhopig, ‘Wat zonde!’ Heks keek haar suffig aan. Ze was er duidelijk niet helemaal bij met haar hoofd. Iets dat me vroeger wel vaker overkwam…..

Precies op dat moment bleek een deel van het bloemetjesgordijn de bonte tafelkleedachtige blouse van mijn vriend te zijn. Met zijn wilde haar en hippiebaard was hij geheel in de achtergrond opgegaan. Mijn moeder kende hem wel, maar met kort haar en een frisse look. De plotselinge metamorfose naar tuig was een schok voor haar. ‘Wat zonde van die leuke jongen!’

Ysbrandt, Cowboy, strand, hondje met kraag speelt met de bal, hond met kap speelt met balYsbrandt, Cowboy, strand, hondje met kraag speelt met de bal, hond met kap speelt met balYsbrandt, Cowboy, strand, hondje met kraag speelt met de bal, hond met kap speelt met bal

We lachen om al die oude avonturen. Om een uurtje of twee vinden we het mooi geweest. Maar oh jee, het is al drie uur. Zomertijd! We nemen uitgebreid afscheid. ‘Dag lieve Sprinkel Sprankel Toverheks: Nu moet ik je weer een jaar missen!’ zegt een oude vriend.   Na wat laatste gegiebel met de Wilde Boerenzoon, fietsen we richting centrum.

Het is de eerste keer ooit, dat ik iemand heb meegenomen naar dit jaarlijks terugkerende feestje. En het was een groot genoegen! De volgende dag liggen we voor Pampus. Het is heerlijk weer. Aan het eind van de middag rijden we naar het strand. Daar laten we Ysbrandt met lampenkap en al achter een balletje aanrennen. Een fantastisch gezicht…….

Ysbrandt, Cowboy, strand, hondje met kraag speelt met de bal, hond met kap speelt met balYsbrandt, Cowboy, strand, hondje met kraag speelt met de bal, hond met kap speelt met balYsbrandt, Cowboy, strand, hondje met kraag speelt met de bal, hond met kap speelt met bal

Heks zet gekwelde hart wagenwijd open voor genezende muziek. Vanavond een beetje sterven in Venetië……

Gelukkig zijn is ook niet alles. Gelukkig duurt het nooit zo lang, een beetje pijn verdriet en zorgen,maakt dat je er weer tegen kan!

Gelukkig duurt het nooit zo lang, een beetje pijn verdriet en zorgen

Fantastisch nieuws: Het lukte me om een half uurtje piano te spelen vandaag. Heerlijk treurtakkig de Mondscheinsonate van  Beethoven uit mijn oude lichtelijk valse huisgenoot tevoorschijn getoverd.

Heerlijk zwijmelen

En begonnen aan iets van Mozart. Wat is het toch heerlijk om zo te zwijmelen in de dissonanten en hun oplossingen.

Vanavond nog meer muziek, want ik heb een kaartje voor de opera gekregen van mijn zielsvriendinnetje Fiederelsje. Dood in Venetië van Benjamin Britten. Zelf is ze helaas ziek, dus ik ga dubbel en dwars ook voor haar genieten.

mooie jurk

Een hele mooie jurk

Ik heb een hele mooie jurk uitgezocht, nog even het hondje doen en een badritueel, kwast erover en ik ben er klaar voor. Wat ben ik toch altijd een mazzelaar met vrijkaartjes. Ze rollen me van alle kanten in de schoot. Ik mag dan misschien minder succesvol zijn in andere zaken, dit is mijn terrein, hier ben ik heel goed in….

Vandaag is ook een dag voor diepe reflectie. Zo diep, dat het zich niet laat verwoorden. Maar ik bespeur enorme veranderingen in mijn wezenlijk functioneren. En die veranderingen geven reden tot vreugde, hoe droevig de aanleiding ertoe ook was.

Afgelopen zaterdag tijdens een oefening stembevrijding liepen de tranen over mijn wangen. Het besef regelmatig als emotionele boksbal te worden gebruikt door Jan en Alleman/vrouw stemde me droevig. Het verdriet van het innerlijke archetypische weeskind. Een gedaante, die we allemaal in ons dragen. Een wezen, dat we eigenlijk moeten koesteren, maar al vaak zorgen we er slecht voor. Willen dat anderen ervoor zorgen. Zoeken een veredelde vader/moeder in onze geliefden bijvoorbeeld.

kwetsbare vrouw

kwetsbaar

In mijn geval vergeten mensen maar al te gemakkelijk, dat ik die kwetsbare gedaante in me draag. Heb ik ontdekt. Die sterke heks met haar oermoederwoede en louterende humor. Die kan wel tegen een stootje. Dus vooruit, deel maar een klap uit.

De laatste periode heb ik hierdoor bij verschillende vaak goedbedoelende mensen compleet in een spagaat gelegen. Een gekweld gezicht begeleidt meestal het slechte nieuws. En wie kan nu boos worden op een lijdende ziel?

Uit wetenschappelijk onderzoek is gebleken, dat het opwekken van medelijden het meest effectieve middel ter wereld is om een ander te manipuleren. Zag ik eens op televisie voorbij komen. Dus vergeef me lieve gekwelde medemens, ik ben immuun geworden voor manipulaties door moeilijk kijken. Verder draag ik jullie gewoon mijn warme hart toe. Zoals een goede heks betaamd.

Vanavond zet ik dat warme hart helemaal open, om die prachtige muziek door mijn borstkas te laten stromen. Verdriet en vreugde liggen soms heel dicht bij elkaar. Zolang je hart open is……

hart met rits

een open hart is essentieel

Heks zingt sterren van de hemel in uitvoering Stichting Leidse Koorprojecten 2013 onder bezielende leiding van Wim de Ru: Requiem van Bob Chilcott en Cry of the Earth van Tony Biggin.

Stichting Leidse Koorprojecten, repetitie onder leiding van Wim de Ru, Lokhorstkerk 2013

Repeteren in de Lokhorstkerk

Wat is het rustig op het heksenblog. al dagen geen pikante nieuwtjes of rare verhalen. Maak je maar geen zorgen lieve lezer, het gaat prima met deze toverkol. Ze had het alleen wat druk. En waarmee? Zingen natuurlijk! Na maandenlang bloedig oefenen in de Lokhorstkerk onder de bezielende leiding van Wim de Ru, was het vorige week dan eindelijk tijd voor de uitvoering van dit prestigieuze project in de Pieterskerk te Leiden. Het requiem van Bob Chilcott en  Cry of the Earth van Tony Biggin.

Twee weken voor de uitvoering klonken we zelf nog halfdood tijdens het requiem. Vals en aarzelend worstelden we ons door de moeilijke passages. Ik durfde nauwelijks iemand uit te nodigen voor de uitvoering, zo beroerd ging het. Wat moest dit gaan worden?

Wim de Ru liet zich niet uit het veld slaan. Hij zag steeds het grotere geheel en bleef ons onverstoorbaar motiveren. Teksten als: ‘Bassen, ik ben niet erg enthousiast over jullie noten!’ ‘Even wakker worden alten!’ ‘Tenoren, ik zag toch weer heel wat verbaasde gezichten’, bij een vergeten inzet,  ‘Dit stuk gaan we alleen uitfaden als het niet al te vals is!’, bij een gedeelte, waar het hele koor anderhalve toon te laag uitkomt,  ‘Vergeet ogenblikkelijk die hoge C en concentreer je op wat wel gaat!’ hielden ons op het spoor.

Een gedeelte uit de Cry bleef ploeteren en klonk afschuwelijk. ‘Nu zullen jullie wel verbaasd zijn, maar dit gaan we verder niet oefenen’, zei Wim. Stomverbaasd zaten we hem aan te kijken. ‘Het is de bedoeling van de componist, dat dit gedeelte afgrijselijk klinkt en hoewel hij daar hele andere noten bij bedacht heeft is het effect dat jullie sorteren precies goed.’

Stichting Leidse Koorprojecten, repetitie onder leiding van Wim de Ru, Lokhorstkerk 2013 Stichting Leidse Koorprojecten, repetitie onder leiding van Wim de Ru, Lokhorstkerk 2013 Stichting Leidse Koorprojecten, repetitie onder leiding van Wim de Ru, Lokhorstkerk 2013 Stichting Leidse Koorprojecten, repetitie onder leiding van Wim de Ru, Lokhorstkerk 2013 Stichting Leidse Koorprojecten, repetitie onder leiding van Wim de Ru, Lokhorstkerk 2013 Stichting Leidse Koorprojecten, repetitie onder leiding van Wim de Ru, Lokhorstkerk 2013

Stichting Leidse Koorprojecten, repetitie onder leiding van Wim de Ru, Lokhorstkerk 2013

Een zeer beweeglijke man

‘Een kanjer van een inzet leidt de aandacht af van de rest.’ Ook zo’n goeie tip van Wim. Maar helemaal geweldig was zijn commentaar na een dramatisch slechte repetitie:’ Goh, wat leuk, ik dacht dat ik een koor had, maar ik heb honderdtwintig solisten………’

Ook na de traditioneel hopeloze generale repetitie hield hij de moed erin met de tekst: ‘Misschien is de uitvoering morgen technisch niet perfect, maar dat maken we goed met energie en uitstraling!’

En zo geschiedde…..

Stichting Leidse Koorprojecten, repetitie onder leiding van Wim de Ru, Lokhorstkerk 2013, Biggin, Cry of the Earth

stukje uit de partituur van Biggin

Om zeven uur zongen we lekker eventjes in met Wim en daarna ging het orkest stemmen. Wat is het toch leuk om mee te doen aan zo’n project. Mijn vriendinnetje Roos en ik zaten enorm te genieten samen van het hele gebeuren. Een heus orkest met enorme pauken en rare blazers en strijkers. Solisten en acteurs. De componist Tony Biggin in het publiek!

Ik hou van het geluid van een zich afstemmend orkest. Het is als een enorme voorhoudingsdissonant, die pas oplost als het stuk begonnen is.

Stichting Leidse Koorprojecten,  onder leiding van Wim de Ru, Pieterskerk  2013

Stilte voor de storm

Stichting Leidse Koorprojecten,  onder leiding van Wim de Ru, Pieterskerk  2013 Stichting Leidse Koorprojecten,  onder leiding van Wim de Ru, Pieterskerk  2013

De middag voor de uitvoering had ik dan eindelijk dat requiem eens grondig doorgenomen, de puntjes op de i gezet. Daar begonnen we mee. Buiten een massaal gemiste eerste inzet ging het hartstikke goed. Echt genieten hoor. Iedereen zette net dat extra tandje bij. De energie van de avond zorgde ervoor, dat we allemaal wakker en alert waren; Geen gemiste inzetten meer en dergelijke.

In de pauze zocht ik mijn vrienden en geliefden op. Er waren een paar mensen speciaal komen luisteren naar de heks. Dus ik zong extra mooi natuurlijk……

Stichting Leidse Koorprojecten,  onder leiding van Wim de Ru, Pieterskerk  2013, heks en vriendin Stichting Leidse Koorprojecten,  onder leiding van Wim de Ru, Pieterskerk  2013, heks en vriendin

Stichting Leidse Koorprojecten,  onder leiding van Wim de Ru, Pieterskerk  2013, heks en vriendin

Genieten hoor, zo samen

Na de pauze the Cry of the Earth. Help, ik maakte me ernstig zorgen. Op één of andere manier hadden we er nooit helemaal grip op gekregen. En dan met orkest en solisten. Voor een hele kerk vol mensen. Maar zorgen om niets, Wim loodste ons onvervaard door de moeilijkste passages heen en het koor steeg boven zichzelf uit.

Na afloop waren we allemaal natuurlijk helemaal door het dolle. Uitbundig bedankten we de dirigent en componist. Daarna een glaasje wijn om ons succes te vieren. Mijn vrienden hadden erg genoten. Zelfs de boodschap was redelijk overgekomen van the Cry. ‘Gelukkig heb je een kunststof handtas, Heks, geheel in overeenstemming met het gedachtengoed van het stuk’ zeiden ze. Bij het laatste uitgevoerde stuk moesten we bij onze zwarte kleding een kleuraccent dragen. Ik stelde me voor, dat iemand met weinig begrip van het gezongen stuk zonder nadenken een vosje om haar nek had gehangen en kreeg de slappe lach. Het idee….

Mijn vriendinnen lachten al snel mee en giebelend verlieten we uiteindelijk de kerk.

Het duurde uren, voordat ik uiteindelijk in slaap viel die nacht. Mijn hoofd fungeert als een soort opnameapparaat bij tijd en wijle. Zo ook die avond. Eenmaal thuis begon het ongevraagd alles van voor naar achter en weer terug af te spelen. Prachtig, maar lastig slapen…….

Stichting Leidse Koorprojecten,  onder leiding van Wim de Ru, Pieterskerk  2013, heks en vriendin Stichting Leidse Koorprojecten,  onder leiding van Wim de Ru, Pieterskerk  2013, heks en vriendin

Stichting Leidse Koorprojecten,  onder leiding van Wim de Ru, Pieterskerk  2013, heks en vriendin

Stemmen vooraf

Stichting Leidse Koorprojecten,  onder leiding van Wim de Ru, Pieterskerk  2013, heks en vriendin

Even inzingen

Zingen in een platgeslagen pannenkoek, brandend karma, het uitdijend heelal verdraagt geen hokjesdenken…..

srimpi

Indrukwekkend

Vanmiddag hadden we koorrepetitie op een andere locatie. In de aula van een middelbare school. Met een akoestiek zo plat als een pannenkoek, klonk ons gezang als vals gejammer. Verbeten zongen we ons door lastige passages, terwijl Wim de Ru als een vrolijke aardmannetje door de ruimte danste. Hij hield de moed erin.

DE verschillende handhoudingen vertellen een verhaal, Srimpi

De verschillende handhoudingen vertellen een verhaal

Na een woeste boodschappenronde en een verstilde hondenronde vond de heks het mooi geweest. Ze sloeg een aanlokkelijke uitnodiging om de finale van de  Champions League te kijken met oude vrienden af. Ze ging niet naar het Museum van Volkenkunde om Fiederelsje te horen spreken over Indonesische dans. Ze keek vervolgens niet naar de prachtige uitvoering van de Srimpi, een traditionele hofdans uit Jogjakarta.

Srimpi

Srimpi, heilige dans, fire, water, wind and soil.

In plaats daarvan lummelde ze lekker rond en schreef uitgebreid een brief aan een recent hervonden oude geliefde. Twintig jaar radiostilte en plotseling een berichtje van hem. ‘Hallo lekker ding’. Haha. Hij spreekt nog een beetje Nederlands! Leuk toch, dat Facebook.

Ik leerde hem kennen tijdens een vakantie in mijn geliefde Schotland: Een Schot in een kilt! Tegenwoordig woont hij in Australië en heeft een vrouw, drie stiefkinderen en een dochter. En een hoop rare beesten, slangen en dergelijke.

bedoyo

Bedoyo met negen danseressen: Het verhaal gaat, dat de Koningin  van de Zuidzee,Kanjeng Ratu Kidul, op magische wijze aanwezig is als ie gedanst wordt…..

Kanjeng Ratu Kidul

In Nederland heeft hij een tijdje bij mijn familie in het tuincentrum gewerkt, afdeling  hoveniers. Het zware werk was afzien voor hem. Als vriendje van de dochter van de baas kreeg hij het extra te verduren van de opperhovenier… Maar hij vond het werk wel heel leuk. En wat ontdek ik? Hij heeft daar nu zijn beroep van gemaakt 🙂

Zo lees ik dan opeens allerlei berichten over zijn leven. Afgelopen week vloog zijn auto in de fik. Karma? Als probleempuber heeft hij weleens een voertuig laten ontbranden….

Karma is een vaak tricky gehanteerd begrip. Het idee van verrekening ergens in de tijd strookt met een verlangen in de mens naar gerechtigheid. Boontje komt om zijn loontje. Al is de leugen nog zo snel…. Wie kaatst…..

javaanse dans, srimpi

Ik heb het een blauwe maandag uitgeprobeerd, privéles van Fiederelsje

Wat moet ik dan allemaal wel niet uitgevroten hebben in het verleden? Gezien de pech in mijn leven? Nou ja, in deze optiek heb ik in elk geval heel wat karma ingelost….

Heks denkt echter niet langs zulke lijnen. Als je karma zo neerzet doe je met het goddelijk beginsel wat de plattepannekoekenakoestiek van die aula met onze zang deed vanmiddag: Je doet het geen recht.

Ook veel verhalen uit de Marabharata, dansen

Ook veel verhalen uit de Marabharata
Goed en Kwaad en een snufje Karma