Ach arme heks. Ze is uit haar eigen bocht gevlogen, terwijl ze met haar hondje fietste. Gelukkig niet tijdens een bezemvlucht, nu kom ik ervan af met een dikke blauwe knie en een iets minder dikke blauwe enkel en heup.
I AM HOT
En ik had nog wel zo verschrikkelijk gelachen in het Van der Werfpark om Sjakie, een enorme zotte boxer met een varkensstaart van dominantie. Hij had het warm en borstcrawlde voor onze ogen heen en weer door een smerige modderplas. Als een kleimodelversie van zichzelf kwam hij er weer uit tevoorschijn. Alle hondeneigenaren blij, dat het hun hond niet was!!!! Sjakies’ baas was gelukkig wel wat gewend intussen…..
Mijn buiteling kwam dan ook helemaal uit de lucht vallen….Het deed zo verrekte zeer, dat ik bijna van mijn graatje ging. En ik raakte een beetje de kluts kwijt, maar die is in mijn knie terecht gekomen heb ik later ontdekt. Gelukkig kwam Steenvrouw langsfietsen. Ze keek raar op, toen ik haar met een betraand wit bekkie met de snelheid van een slak zo voorbijpeddelde. Zonder op of om te kijken. Snel keerde ze om en ging achter me aan, begeleidde me naar huis, gaf hondje eten en haalde pijnstillers. De engel !!!
Ik heb de rest van de dag met een ijszak op die knie gezeten. Eerst een pak bevroren pens, maar gelukkig vond ik toen toch een voor dit doel gemaakt exemplaar ergens onderin mijn vriezer.
Misschien moet ik beveilging op fiets aanbrengen…
Wat gebeurde daar nu, heks? Geen idee. Ik fietste, wilde een manoeuvre maken en viel om. Ysbrandt mankeerde helemaal niets, behalve de schrik. Hij liep goddank aan de goede kant… Als reactie werd hij heel beschermend naar de Vrouw. Hij ging enorm tekeer, zodra iemand maar naar me keek…. Ook thuis verloor hij me niet uit het oog. Vanmiddag heeft Frogs hem opgehaald. Die twee zijn lekker samen op stap.
Gelukkig had ik vandaag sowieso een crashdag ingepland. Hopelijk is de ergste pijn morgen over, ik ga een middag stembevrijden! En maandag een dag Indiaas zingen. Het is veel voor mijn doen. Ik moet natuurlijk niet van vermoeidheid gaan omvallen…. 😦
MISSCHIEN BEN IK TOE AAN WAT ANDERS
De les met de Dhrupadbabes wil ik echt niet missen. Ustad, de leermeester van mijn lerares is bij de les aanwezig. Dat wordt heel leuk, heb ik gehoord. Dus een dag absolute rust kan helemaal geen kwaad. Hopelijk blijft het bij die ene dag. Duimen voor die heks…..
Vandaag heeft de heks verschrikkelijk uitgeslapen. Het was laat gisterenavond en ik was supermoe. Dat resulteert altijd in niet kunnen slapen gek genoeg. Vanmorgen heb ik me nog maar eens lekker omgedraaid….
MET HUN SAFFRANEN TONGETJES
Toen ik uiteindelijk het pand verliet om met Ysbrandt op stap te gaan scheen de zon. Het was prachtig stralend weer. Helemaal niet koud, ondanks de sneeuw hier en daar. Ik besloot naar het Leidse Hout te rijden, even dat varkentje achter een balletje laten rennen.
IN GROEPJES
NEMEN ZE EEN HEEL VELD IN BESLAG
In mijn geliefde park werd ik verwelkomd door een veld stralende krokussen. Lekkere lentekusjes op een witte winterdag. Op m’n gemak slenterde ik over zompige paadjes, genietend van vogelgeluiden en andere tekenen van de terugkeer van het licht.
LAATSTE WITTE ADEM
HET IS NIET KOUD
de Befbank
Op de Befbank ga ik lekker in het zonnetje zitten. Deze enorme houten bank is geschonken ter nagedachtenis aan een zekere B.F. Krantz. De lokale hangjongeren hebben er een modern kunstwerk van gemaakt. En een extra initiaal aan de naam toegevoegd……..Ik gooi een balletje voor Ysbrandt. Die heeft ook de lente in zijn kop en springt vrolijk in de vijver. Na een tijdje is hij zo zwart als een tor. Hopelijk valt de meeste modder er onderweg af, want mijn huisje is net gisteren helemaal gedweild.
DE BEFBANK IS EEN WAAR KUNSTWERK
EVEN LATER IS DE BANK ALWEER BEZET
NIEUWE HEG
BOMENKRING
ER WORDT OOK LEKKER GEZWAMD
FLUORISERENDE KLEUREN
Er begint een jongen in de buurt rond te drentelen. Zodra ik de bank verlaat neemt hij mijn plek in en gaat verwoed zitten sms-en. Binnen 5 minuten scheuren van alle kanten jongens op brommers het pad op. De Befbank is hun favoriete hangplek.
WINKELWAGENS? HIER?
Op de terugweg naar de auto zie ik plotseling een paar winkelwagens staan. M’n eerste gedachte is, dat 1 van onze Leidse daklozen zijn heil heeft gezocht in dit vriendelijke bos. Dan zie ik een gedekte tafel staan tussen de bomen. Er zit een keurige jongeman aan de tafel met een bord eten en een gevuld wijnglas. Er omheen cirkelen nog een aantal heren en een dame. De man aan de tafel maakt een onverwachte beweging, ik schrik, glas breekt…
WAT STAAT DAAR NU?
ZIJN ZE AAN HET FILMEN?
WT GEBEURT HIER?
GLAS BREEKT
REGISEUSSE SCHAT SITUATIE IN
NIEUWE INSTRUCTIES
De andere deelnemers aan wat een kunstproject blijkt te zijn, veranderen van positie. Er wordt gefilmd. De man aan de tafel likt zijn vingers af. Niet vanwege de sublieme maaltijd: Hij heeft zich gesneden aan het glas….
Intussen ben ik natuurlijk razend nieuwsgierig. Wat heb ik nu aan m’n hondenrondeneus hangen? Je beleeft toch ook altijd wel wat in dit wonderbos.
WAT ZIT ER IN HET WINKELWAGENTJE?
WAT AT DE GEWONDE MAN?
Het zijn studenten van de kunstacademie in Rotterdam. Enthousiast vertellen ze me wat hen tot deze actie heeft gedreven: Het Filmfestival in Rotterdam en alle onbegrijpelijke dingen, die daar vertoond worden…. Dit bosrestaurant is ook onbegrijpelijk, maar wel tastbaar. Ik begrijp nog niet helemaal waar ze heen willen met hun verhaal, maar 1 ding is zeker. Hun performance heeft een sterk vervreemdend effect op me. Dus wat mij betreft is dit statement al helemaal geslaagd. Gelukkig beloven ze me aanvullende informatie te sturen en de link naar het uiteindelijk filmpje op Youtube. Dus daar zit ik naar uit te kijken.
De regiseusse geeft me haar gegevens. Ze heeft een hele leuke website.
IK KIJK NOG EENS OM
LATER ZIE IK HEN HET BOS UIT KOMEN
Even word ik teruggeworpen in de tijd. Ook ik heb aan de meest vreemde projecten meegewerkt in het verleden. Zo was ik ooit Euredice in een diaserie, een medium uit het stenen beeldtijdperk. Ik liep hartje winter van top tot teen wit gesminckt blootsvoets in een zelfgemaakt lang wit nachthemd half bevroren over een oud kerkhof.
Achteraf een vreemde kledingkeuze voor deze Mythologische schone. Die liep vast niet in haar nachthemd door de onderwereld te dwalen. Zeker niet toen haar knappe lover Orpheus verscheen om haar terug te halen uit het dodenrijk. Haar geliefde was een vermaard zanger. Een soort Hazes van de Klassieke Oudheid. Hij kon zo mooi zingen, dat hij zelfs Hades, de god van de onderwereld wist te ontroeren… Zijn enige makke was nieuwsgierigheid en dat kwam hem duur te staan….
In onze versie was de held een lang breekbare slungel, die slechts met moeite mijn gestalte over het kerkhof zeulde. In zijn borstzak zat een flacon whisky tegen de kou. Bij elke onderbreking stak hij een sigaret op. Ik had meer weg van een verwilderde wraakgodin met lange witte haren. Toen ik later zo door de stad naar huis fietste, met een winterjas erover, keek menigeen me bevreemd na…
Wel had ons verhaal een uniek einde, niet de held, maar Euredice keek achterom…. Waarom? Wie zal het zeggen…
Ook heb ik wel eens gespeeld in een eindexamenfilm van een filmacademie. Klusje voor een vriend van een vriend. Hiervoor moest ook ik aan een gedekte tafel zitten. In chique avondkleding als ik het me goed herinner. Het werd opgenomen in de gepensioneerde en vervallen sexbioscoop hier in Leiden.
Het ging geloof ik over verleiding, maar helemaal heb ik het nooit begrepen. De licht ranzige lokatie droeg in elk geval niet echt bij tot dit concept. Aangezien de makers verzuimd hebben me een kopie te sturen, zal het altijd een mysterie blijven, waar ik nu eigenlijk aan heb meegewerkt.
Ik deed ook wel projecten, die ik wel begreep overigens… Zoals mijn kijkdozenperformance in de Waag in Leiden, begin jaren 80 van de vorige eeuw! Hiertoe had ik 10 kijkdozen vervaardigd met daarin objecten die refereerden aan leven en dood. Oplopend van de eerste met de meest dode elementen; een rat, een witte kruispoeder… Tot aan nummer tien. Daarin zat gouden regen en tuinkers herinner ik me. Ik werkte dus ook met geur.
Zelf zat ik in een enorme kijkdoos, half levend, half dood gegrimeerd. In een statistiek hield ik dan de keuze van de bezoekers bij. Een onderzoek naar het levensgevoel bij mijn publiek…
Wat heerlijk, dat er altijd weer nieuwe mensen opstaan, om tegendraadse kunstprojecten aan te gaan. Ik kijk uit naar het resultaat, ze zijn er nog aan bezig heb ik intussen vernomen. Zodra ik de link binnen heb zet ik hem onderaan dit verhaal.
Het leuke van blogjes schrijven is, dat je het overal kunt doen. Meestal zit ik in m’n bed, maar nu bevind ik me in de trein naar Amsterdam. Ik ga lekker zingen in het Koor van X. Studenten van zijn leergangen mogen als extraatje voor niets meezingen in deze koren. Voorheen kreeg ik dat niet voor elkaar, maar sinds ik niet meer 8 keer per winter griep heb openen zich allerlei perspectieven voor me.
Sinds vorig voorjaar slik ik LDN, een middel, dat wordt ingezet in de verslavingszorg. Ik krijg het toegediend in een bijna homeopathische dosering. Het hecht zich aan neuroreceptoren en met die receptoren is nu net van alles mis bij de Dodelijk Vermoeiden. Bij deze medicatie hoort een ijzeren dieet. Geen soja, geen lactose, geen spinazie en geen gluten. Stofjes in dit voedsel hechten zich namelijk ook op deze receptoren, dus dan heb je niets aan het middel. Schimmelige types kunnen enorm beroerd worden tijdens de opbouwfase. Dat heb ik aan den lijve ondervonden. Na een hele winter griep kreeg ik ook nog eens hele zomer griep.
Daar weet ik alles van…
Maar nu het goede nieuws: Ik heb deze winter nog maar 1 keer volledig onderuit gelegen! Ik kan me niet heugen, dat ik minder dan 8 keer per winter doodziek was. Winter betekende voortdurend 1 of ander ellendig virus de deur proberen te wijzen. Overleven en weinig te beleven tussen oktober en april. Vaak lag ik in de eindfase helemaal gestrekt met complicaties: Bronchitis, oorontsteking,ontstoken voorhoofdsholten …. Ik hoop dat de huidige tendens zich voortzet. Het scheelt enorm in levensvreugde.
Ik heb helaas niet meer energie gekregen en een heleboel andere dingen zijn nog steeds waardeloos. Zo heb ik eigenlijk altijd wel min of meer griep. Elke nacht is een zweterige koortsnacht en elke ochtend heb ik een zware kater. Daar hoef ik niet voor te drinken, dus dat scheelt weer. Maar het lukt me om mezelf te reanimeren en heel voorzichtig wat activiteiten in te plannen. Niet teveel, want dan gaat het mis. Dan laat ik alles vallen, krijg m’n ene been niet voor de andere met als bijverschijnsel Gilles de la Touretteachtig gescheld.
Vandaag is mijn nek weer eens goed onder handen genomen door Pieter. Hij is een orthopedisch fysiotherapeut met magische wonderhandjes. Meestal lig ik te krijsen als een speenvarken, want lekker is zijn behandeling niet, maar wel doeltreffend. Hopelijk gaat mijn hoofd het nu weer iets beter doen…Samen met zijn collega Jan-Hendrik de Tweede houdt hij me de laatste jaren in de lucht. Die twee vullen elkaar perfect aan…..Zonder hun niet aflatende inzet had ik altijd zo’n hoofd als vorige week. Ik moet er niet aan denken….Ah, Amsterdam Centraal, ik ga overstappen….
ZINGEN!!!
Het Koor vanavond was een feestje. Ik ben intussen weer thuis, in Leiden. M’n hoofd gonst van alle zang en gesprekken. Wat een heerlijke mensen tref ik toch altijd rondom X! Als blije planeten draaien wij om zijn zonnige zang. Ook vanavond kwam ik weer veel oude bekenden tegen van eerdere zangfestijnen. Het is heerlijk om samen de enorme ruimte te vullen met onze stemmen. Afstemmen, stembevrijden, instemmen….
Jan-Hendrik’s zonnige zang
Na de les werd ik getrakteerd op een heerlijk glas wijn door Winwin. Hem ken ik van stembevrijding in de Roos. Daar ging ook regelmatig het dak eraf…. Enthousiast kletsen we bij. Wat halen mensen toch allemaal overhoop? Wat leven we onze levens vaak meedogeloos intens…. Het is heerlijk toeven in de foyer van MuzyQ: Een komen en gaan van mensen met instrumenten op hun rug. Of interessante dreadlocks….
Aan het begin van de avond ontmoette ik twee dames in de lift met violen onder de arm. Ze gingen repeteren met een kamerorkest. Ze keken ook al zo gelukzalig! Iedereen kijkt hier blij! Het gebouw gonst van de muziekactiviteiten. Daar word je klaarblijkelijk gelukkig van….
Op de terugweg in de trein lange gesprekken gevoerd met Wijs. Of Wijsje…. We kregen allemaal leuke ideeën voor de toekomst. Een koor hier en daar, zingen zus en zo. Wat een creatieve ping pong!
Zo is mijn universum dan toch behoorlijk in beweging. Het ergste van Dodelijke Vermoeidheid en chronische griep is dat je in een stille moddersloot belandt. Ver van de levensstroom. Daar is geween en tandengeknars.
Liever zing ik zo’n avondje in dit heerlijke koor. Morgen ga ik weer! Maar dan in Haarlem….. Leve de LDN, het houdt me redelijk griepvrij deze winter!
Vanmorgen werd ik vroeg wakker gebeld. Het was mijn advocaat over de whiplashellende. Ze begon me in te peperen, dat ik nergens op moest rekenen. Voor het ongeluk mankeerde ik ook al van alles, vandaar. Dus als je ziek zwak en misselijk bent mogen ze gewoon een BMW in je nek parkeren. Die auto raakte daarbij total loss, maar dat komt niet aan de orde. Wel loop ik het risico om voor allerlei kosten op te draaien als ik met een ander -beter- kantoor in zee ga…. Dreig, dreig!!
MAAR OOK EERSTE BOSANEMOON
De hele laatste week staat in het teken van grote mooie ervaringen en kutterig geneuzel. Want dat is het. Geleuterkoek om aansprakelijkheid te vermijden. Daar ben ik dan weer mooi klaar mee. Zucht.
NARCISSEN???
Vandaag had ik de hele dag de tijd om bij te komen van het Dhrupad Festival in Rasa te Utrecht. Deze culturele oase heeft dit hele gebeuren fantastisch gefaciliteerd. Zonder de gemotiveerde medewerkers was het nooit gerealiseerd…Het is wonderbaarlijk hoe dit levendige podium voor muziek en dans het hoofd boven water kan houden in deze tijden van kaalslag.
Zaterdagavond begon het met twee prachtige concerten. De heenreis was er 1 met hindernissen, leve de spoorwegen… Maar uiteindelijk schoof ik op het laatste moment de zaal binnen. Die zat stampvol. Op het podium was een verhoging met daarop een enorm Perzisch tapijt, dat baadde in het licht van vele lampen. Als op een magisch eilandje zaten daar de muzikanten met hun instrumenten: Surbahar, Vina, Tampoera en Pakhawaj in wisselende combinaties. De instrumenten zien er ook zo fantastisch uit.
Je hebt mannelijke en vrouwelijke Tampoera’s!!
Zelf heb ik een Tampoera. Dat is een kalebas met een enorme steel met snaren. Prachtig bewerkt en beschilderd. Door op een cruciale plek tussen de snaren en de brug op de kast van de kalebas een touwtje te klemmen, onstaat er bij het bespelen een riedel van boventonen. Het moeilijkste van Tampoera spelen is het stemmen. Ben je zelf niet in de stemming, dan is het bijna onmogelijk. Op het festival heb ik echter een stemapparaatje op de kop getikt. Voor de ontstemde dagen…
RUDRA VINA
PAKHAWAJ
SURBAHAR
Mijn lerares beet het spits af met haar Dhrupad duo. Ze zongen de sterren van de hemel, begeleidt op de Pakhawaj. Dat is een hele bijzondere trommelachtige. Mijn studiegenoot en percussie-nerd Meiske legde het me uit: Aan weerszijden zit een vel. Aan de ene kant produceert dit geluid, dat zich verhoudt tot klinkers. De andere kant vertegenwoordigt medeklinkers. Door combinaties van deze twee te maken kun je de trommel laten praten…..
VROLIJKE NOOT OP PAKHAWAJ
De Vina is een waanzinnig instrument. Het heeft twee enorme kalebasbollen met daartussen een brug met snaren. Ustad Zia Mohiuddin Dagar toverde er de meest intrigrerende geluiden uit. Soms laag en licht loeiend, dan weer virtuoos.
VINA, MET PASSIE BESPEELD
Na deze vliegende start moest ik me naar huis haasten. Er wachtte me een drukke zondag en een hele korte nachtrust. Helaas kreeg ik het aan de stok met iemand bij het loket van de spoorwegen. Er was iets mis met mijn kortingskaart bleek op de heenreis. Na aankomst in Utrecht probeerde ik 1 en ander te regelen bij het loket. Een gemelijk vrouwtje maakte er een potje van en ik besloot eerst maar naar het concert te gaan.
Toen ik later terug kwam werd ze echt pissig. Vraag me niet waarom. Ze weigerde stomweg om me te helpen, want ze had het te druk. Ze keek me vinnig aan met haar armen over elkaar en ging nog net niet uit haar neus zitten eten…. Toen ik de hal weer inliep werd ik door een sloeberige slungel uitgescholden voor Beatrix…Ik had die enorme bontmuts op. Het geeft toch weer te denken….
Gelukkig vond de heks drie mannetjes in uniformen. Zij hebben het probleem opgelost. Maar ik had wel mijn trein gemist…. Dus wachten op de volgende. Die kwam maar niet. Vier conducteurtjes in blauwe pakjes stonden te roken en te lachen. Na een kwartier werd er toch maar eens gebeld door 1 van hen.
De trein stond op een ander perron… Er volgde nog een wachttijd voor vertrek, want ja, het spoor was bezet….
MASTERCLASS
Dus na een heel kort nachtje en een ochtendwandeling met de hond zat ik suizebollend van de slaap alweer in de trein naar Utrecht. Om 11 uur begon de masterclass van Ustad Zia Fariduddin Dagar en Pandit Nirmalya Dey. Voor het podium lagen als in duizend en 1 nacht Perzische tapijten met kussens. Even later lagen de tapijten buiten, nog net niet zelf weggevlogen. Er had zich een kolonie motten in gehuisvest. Alle commotie en activiteit, die dit met zich meebracht zorgde voor een opperbeste lacherige sfeer. Er werd flink gestofzuigd en eindelijk zaten we dan verwachtingsvol op onze schone kussens.
COMPOSITIE INSTUDEREN
RITME KLAPPEN
Ustad begon saregam met ons te zingen, een equivalent van ons doremi. Deze indrukwekkende oude baas laat iemand gerust een jaar lang alleen maar AAAA zingen. Totdat het goed klinkt. Dus het was heel wat, dat we wat meer mochten. Zijn leerling Pandit studeerde vervolgens een stukje compositie van een niet te zingen raga met ons in. We glibberden over glijtonen en verslikten ons in alle verhoogde en verlaagde tonen, raakten de weg kwijt in een labyrinth van mogelijkheden: Niets zat op z’n plek in dit concept. Zo kregen we een lesje bescheidenheid. Ga eerst maar eens een jaar AAAA zingen en kom dan terug…
Een muzikaal eiland
Onder de middag bekeek ik de film over het leven van Ustad. Wat een prachtige man, wat zong hij geweldig. Ik begon me steeds meer te verheugen op het laatste concert van de dag.
Maar eerst werden we getrakteerd op Pandit Pushparaj Koshti, de maestro van de Surbaha. Een altversie van de sitar. Weer zo’n lekkere moeder aarde kalebas. Ik had intussen zo’n slaap, dat ik in een soort trance naar het concert luisterde.
DE MUZIEK ONTSTAAT TER PLEKKE BINNEN DE MOGELIJKHEDEN VAN DE RAGA
Plotseling was ik klaarwakker. Er ging beroering door de uitverkochte zaal. De maestro der maestro’s beklom rustig het podium. Zijn leerling Pandit zette zich naast hem. Marianne zat achter hem en speelde Tampoera. Op Pakawaj was een man aan het spelen, waar je al vrolijk van werd bij de aanblik alleen al. Maar ik kan zijn naam nergens vinden.
LANGZAAM KOMT ZIJN STEM OP GANG
Instrumenten worden gestemd en dan begint Ustad met de Alaap. Raspend en piepend komt zijn stem op gang. Afgewisseld door het jonge vitale stemgeluid van zijn leerling. Maar gaandeweg het concert wordt zijn stem warm en ik wordt gegrepen door een diepe emotie. Het is of mijn borstkas zich opent en al dat geluid vult een hart, dat groter is dan mijn hart. Mijn hele torso stroomt vol, stroomt over. Tranen vloeien onophoudelijk, totdat ik weer moet lachen op de percussionist.
EEN EERBETOON AAN DEZE MAN
Na afloop is iedereen ontroerd en opgetogen over dit geweldige eerbetoon aan deze tachtigjarige man. Ik ben zo dankbaar en blij, dat ik hem heb horen zingen. Deze keer verliep de terugreis vlekkeloos. Ik zat met drie andere dhrupadmeisje de hele weg terug te giebelen en na te genieten.
Vandaag was het rustdag. Even bij Tanneke Tovervrouw op de thee geweest. Ik had alle stukjes, die ik over haar heb geschreven uitgedraaid en een boekje gemaakt. Ze heeft geen computer…. Daar was ze erg mee in haar schik.
In het bos vanmiddag zag ik allemaal tekenen van de naderende lente. De eerste bollen steken hun neusje alweer uit de dorre grond.
Hoogtepunten en dieptepunten. Het hoort er allemaal bij. Maar van eerste word ik blij 😉
In vroeger tijden ging een beroep over van vader op zoon. Of van moeder op dochter. Dat waren wel ongeveer de mogelijkheden. Dus was je vader een molenaar, groot kans, dat jij daar dan ook een klap van kreeg. Had je een vroedvrouw als moeder, dan werd je automatisch een heksje. Binnen sommige beroepen kon je wel degelijk carrière maken. Zat je bijvoorbeeld bij een gilde, een soort prehistorische beroepsvereniging, dan had je de mogelijkheid het tot meester te schoppen.
Koningshuizen hielden hun beroep binnenshuis door veel onderling te trouwen. Er sijpelde wel eens wat relatief vers blauw bloed naar binnen via de hoge adel. En veel koninklijk bloed het gemene volk in door vorstelijk vreemdgaan. Maar tot op de dag van vandaag gaat dit beroep over van geslacht op geslacht. Wel emancipatoir is het gegeven, dat het van vader op dochter kon overgaan en van moeder op zoon…..
Het is tijd voor verandering! Gelijke kansen voor iedereen! Van krantenmeisje tot koningin! Ik moet toegeven, dat dit beroep me meer iets lijkt voor een vrouw. Of een zeer vrouwelijke man. Historisch waren onze Vaders des Vaderlands vaak rondneukende konijnen. Kijk de geschiedenis er maar op na…Lodewijk, de broer van Napoleon Bonaparte was een aantal jaren koning van ons land. Hij kwam er eerlijk voor uit tijdens een toespraak in Deventer, die hij begon met de legendarische woorden: ” Ik, uw Konijn”.
Konijn Lodewijk Napoleon
Tegenwoordig zijn we dol op televisieprogramma’s waar mensen in no time worden klaargestoomd voor popstar, super model, topchef en meer schier onbereikbare posities. Er is intussen een leger aan coaches in de ether. Dat schept mogelijkheden voor mijn programma.
Ik stel een open inschrijving voor. Loop je privé al graag met een tiara op je hoofd en wuif je naar elke voorbijganger? Meld je aan! Heb je al eens een lintje ergens doorgeknipt en smaakte dat naar meer? Schrijf je in! Heb je een kleurtje en wil je kleur op de troon? Geef je op! Heb je een passie voor buitenaardse hoeden en vind je het geen punt om voor lul te lopen? Je bent al door de eerste ronde!
Het programma kan mooi gebruik maken van de expertise van Beatrix. Ik zie een masterclass troonrede lezen voor me, gegeven door Hare Majesteit. Een staatsbezoek met geheimzinnige opdrachten voor de aspiranten. Het mag ook wel een zeker ‘Wie is de Mol? “-gehalte hebben. Dit om de deelnemers vertrouwd te maken met het gekonkel aan het hof,,,,
Bemoeienis met kabinetsformaties is van de baan, dus er hoeft geen selectie te zijn op vooropleiding. Wel moeten de kandidaten naar een etiquetteschool om de ruige randjes weg te slijpen. Die instituten hebben intussen door allerlei reality programma’s de nodige ervaring opgedaan met het omtoveren van de ontaarde pubermeisjes in echte dames. Dus een koningin kweken moet geen probleem zijn.
Een belangrijk onderdeel is de marathon handjes schudden langs de A4. Hierbij wordt het Nederlandse volk intens betrokken. Mensen kunnen langs de kant gaan staan, hun hand ter beschikking stellen en dan via een sms een stem uitbrengen…
Elke ronde vallen er deelnemers af natuurlijk. Ze verdwijnen weer in het gemene volk. Ze worden weer algemeen.
Tot slot volgt dan de meesterproef: De laatste zeer speciale kanshebbers krijgen een ellendig privébericht te horen, leugentje voor de kijkcijfers. Vervolgens moeten ze toch een geënsceneerde koninginnedag glimlachend, met een hete aardappel in de keel en oprechte aandacht voor hun onderdanen volbrengen.
Hiertoe wordt dan een Zeeuws dorp (Hoezo Zeeuws? Vanwege de aardappel, ik zie sponsormogelijkheden! ) omgetoverd tot een zaklopende oranje oase. Hoewel, oranje? We kunnen er natuurlijk best eens een nieuw kleurtje tegenaan gooien….
Deze meesterproef heeft onze huidige koningin natuurlijk als geen ander volbracht. Het zal nog moeilijk worden voor de deelnemers om daar aan te tippen.
Dus het wordt een hele klus voor de coaches… Gordon, Gerard, Patty, Angela en wat er verder allemaal rondzwemt in die glibberige glijvijver…Maak de borstjes maar nat! Hoewel, Patty en Gerard willen waarschijnlijk zelf een gooi doen naar de titel…
De winnaar mag op de troon. Wordt het een fiasco, dan zoeken we gewoon verse gegadigden. En begint het circus opnieuw… (Kijkcijfers!) Talent zat, dacht ik zo. Ik ken al een paar hele goeie kandidaten. Helaas is 1 van de besten deze week overleden…
De heks ziet er weinig in voor zichzelf, behalve de hoeden natuurlijk. Ze hoopt slechts op een koninklijk salaris, als het format aanslaat.
Maxima mag natuurlijk gewoon meedoen. Ze is zeker niet kansloos!
Gisterenavond viel ik met laptop op schoot en TV keihard aan in slaap. Rond half 3 kwam ik geheel gekleed weer bij mijn positieven. Alle lichten waren aan, verwarming stond te loeien, ovenschotel pruttelde in de oven….. Dit Doornroosje had zich geprikt aan teveel actie.
DROMEN OVER WAT IK ZOU MOETEN DOEN
Het is enorm verleidelijk om me in allerlei activiteiten te storten, maar de man met de houten hamer staat me achter elke deur op te wachten. Doseren is het woord en dat blijft verrekte moeilijk. Het is nooit helemaal duidelijk waar mijn grens ligt. De ene dag krijg ik hevige spierpijn van een trap beklimmen. Een andere dag maak ik een lekkere wandeling met Ysbrandt: Niets aan de hand.
ZZZZZZZZZZzzzzzzz
Zolang ik flink bij die grens uit de buurt blijf, gaat het redelijk. Het gewone gepruttel en gerommel in mijn lijf. Een soort chronische griep. Ook niet fijn hoor.
Ik moet natuurlijk niet gaan schaatsen of kamperen. Dat krijg ik gigantisch op mijn brood. Zo zit mijn rug en nek en schouderpartij in een hopeloze knoop, na mijn escapades van vorige week. Maar heb ik er spijt van? Nee. Het was heerlijk om heel eventjes een heel klein beetje te ruiken aan het mooie winterweer.
Vermoeid en versteend
Gisteren is de zoon van Steenvrouw begonnen met de afronding van een verbouwing van mijn werkkamer. Dit project loopt al ruim anderhalf jaar. De oorspronkelijk klusser, de vriend van mijn Chinese vriendin, raakte uit beeld. Na een half jaar zag ik de troep niet meer, heel gek. Je went aan alles…..
De laatste tijd echter, met ook nog een totaal geruïneerd toilet, wordt het steeds lastiger om er omheen te kijken. Heerlijk dat er beweging in komt. Ondanks de drukte en enorme vermoeidheid, die het teweeg brengt.
Zo kan ik nu eindelijk gordijnen ophangen, die ik anderhalf jaar geleden heb laten maken: Er hangt nu een rails! Lang leve de zoon van Steenvrouw. Hij is lief, sterk, handig, werkt hard en ruimt netjes de bijkomende rotzooi weer op!
Over een paar weken beginnen ze opnieuw met het toilet. Dan komen er weer hordes mannetjes hier over de vloer. Het gaat iets meer dan een week in beslag nemen. In de praktijk betekent dat waarschijnlijk drie weken. Ik ken mijn pappenheimers.
Als alle verbouwingen voorbij zijn
Oh, wat zal ik blij zijn als het allemaal achter de rug is. Een vriendin van me zat me laatst door te zagen, dat ik moest gaan verhuizen. De huizenmarkt is zo gunstig, ik moest maar eens iets kopen…. Wat bezielt mensen toch, dat ze me almaar aan het verhuizen willen zetten? Willen ze me dood hebben? Verhuizen is extreem vermoeiend. Zelf krijg ik geen klap voor elkaar. Hulp is zeer gelimiteerd, kijk maar naar deze verbouwing….
Ik ga nog liever hemelen, dan hoef je niets in te pakken en mee te nemen. Behalve je goeie gedrag en daar heb ik maar weinig van….Het allerliefst blijf ik hier in mijn lekkere appartement midden in mijn geliefde Leiden. Het is eindelijk helemaal naar mijn zin. En bijna af…. Nog eventjes doorbijten….
Wat een veranderingen deze week in de Nederlandse bijenkorf: De ene koningin gaat aftreden en de andere Queen is overleden. De nieuwe koningin is al aan het zwermen. Met in haar kielzog koning Dar….
Gisteren tijdens de les stembevrijding sijpelde toch het nieuws binnen over het voorgenomen aftreden van onze koningin. Dat is mooi nieuws, want er gebeurt weer eens wat in Nederland. Ik verheug me nu al op het mediacircus….
In haar vrije tijd heeft ze een ander kapsel
Ze heeft de klus prima geklaard. Het valt me op, dat er veel mensen voor een camera haar lof toe zwaaien. Naast het gewone geslijm van BNers, die daardoor zelf even lekker in beeld zijn, is er ook veel waardering door Jan met de TouPet. En Ans met de implants.
Verder interesseert het me niet heel veel, het lijkt me een rotbaan, maar de verdiensten zijn buitengewoon goed. Ik kom er vandaag achter, dat ik stilzwijgend 10% gekort ben op mijn WAO-gatpremie. Ziek zijn is ook een waardeloze kolerebaan! Iedereen wordt afgeknepen, maar het koningshuis floreert….
Ik ben meer geraakt door het overlijden van Fabiola. Dit levende kunstwerk heeft me al vaak doen glimlachen. De eerste keer, dat ik hem bewust waarnam, had hij een lampenkap op zijn hoofd, bij wijze van hoed. Dat kan ik zeer waarderen. Later leerde ik hem persoonlijk kennen, omdat hij in de posse van een vriendinnetje van me rondliep. We kwamen elkaar door de jaren heen regelmatig tegen, op feesten en partijen en ook op Hartjesdag. Dat is een dag op de wallen, dat alle dames als heren verkleed gaan en de heren als dames. Ik vierde het mee met een bevriende travestiet.
ZEKER NIET SAAI
Homosexualiteit was en is voor veel mensen een beladen onderwerp. Nog steeds. Vooral in religieuze kringen wordt het vaak als zondig en slecht en onnatuurlijk gezien. Ik heb in mijn studententijd wel eens een heftige ruzie gehad met een student theologie over dit onderwerp. De aanleiding was een koppel verliefde vrouwen aan het tafeltjes naast ons tijdens een lichte lunch in een restaurant. Dit muizenhapje kreeg een behoorlijk staartje….
De strijd is nog niet gestreden…..
Tararaboembijeee
Hij sloeg me met bijbelteksten en onverdraagzame oubollige redenaties om mijn oren. Ik ben gelukkig het meeste vergeten, maar herinner me nog zijn verontwaardiging bij het idee, dat zijn vrouw lesbisch zou zijn. Dat leek hem het grootste verraad mogelijk. Op zich erg grappig natuurlijk, want het geeft maar weer aan, dat hij helemaal niets van het onderwerp afwist. Maar dat zal wel veranderd zijn sinds 1 van zijn kinderen uit de kast is gekomen!!!! Zo kan het leven je een enorme poets bakken…
Fabiola heeft me eens een ongelofelijke dienst bewezen. Aan het begin van deze eeuw had ik een enorm fout vriendje, een bloedmooie Algerijn met een slecht karakter. Als hij zijn mond opendeed kwam er een leugen uit. Ik was me daar toen overigens nog niet van bewust. Deze man beweerde op een goede dag, dat er in Algerije geen homo’s voorkwamen: zij zijn een exponent van de verworden westerse maatschappij!
De discussie liep hoog op en hij werd gesteund door zijn Algerijnse vrienden en oom. Ik stond er alleen voor. Diezelfde avond bezochten we samen een feest in Amsterdam. Het was op een grote boot in een gracht vlakbij het station. Fabiola was er ook te gast en we kletsten even gezellig bij. Mijn geliefde zat tussen ons in en Fabiola legde liefdevol zijn arm om zijn schouders. En fluisterde hem in zijn oor, hoe mooi hij was en dat hij altijd welkom was in zijn huis…. Hij mocht direct mee als hij wilde!!!
Mijn homofobe vriendje kreeg het steeds benauwder, maar nu stond hij er alleen voor. Ik verdween naar het ruim. Met mijn vriendin Elfje heb ik hem vanachter een raam lekker uit zitten lachen. Het was ook heel grappig om zijn doodsbenauwde hoofd te zien, terwijl Fabiola alles uit de kast trok om deze Algerijn eruit te krijgen….Ik denk dat Amine nog wel eens een nachtmerrie heeft over een kleurige man in een jurk, als hij zwaar getafeld heeft.
Zulke situaties maken dat ik weer een beetje geloof in goddelijke gerechtigheid. Ik weet dat het druppels op een gloeiende plaat zijn, er is nog zoveel onrecht en vooroordeel en angst rondom homoseksualiteit.
Terwijl het overal in de natuur voorkomt!
Ik krijg het pas spaans benauwd bij het idee van een wereld zonder de homo homo sapiens. Wat een grauwe saaie wereld zou dat zijn! Ik dank de Grote Goddelijke Homomoeder op mijn blote knietjes, dat ze deze variant op de wereld heeft gezet.
De wereld is klein. Dat is natuurlijk een rare uitspraak, gezien de hoeveelheid mensen op deze aardbol alleen al. Toch verbaast het mij altijd, hoe dichtbij wildvreemden vaak zijn in mijn sociale netwerk. Er wordt wel beweerd, dat we allemaal via 6 tussenstappen met elkaar verbonden zijn. Ons kent ons….Tel daar dan nog eens bij op, dat we uit allemaal deeltjes bestaan, die op grote afstand met andere deeltjes zijn verstrengeld en de schepping is 1 groot ademend lichaam. : Het lichaam van god/godin….
EVEN DE SCHAATSEN SLIJPEN
ThayThay wil zijn nagels slijpen…
Vanmiddag was ik weer op de Vogelplas te vinden. Schaatsen! Ik heb het helemaal ontdekt daar. Het is zo goed te verenigen met Ysbrandts belangen. Het is ook nog heel dichtbij. En helemaal een andere poolwereld tegelijkertijd.
Heks met glitterbol op hoofd
Alleen heks zelf heeft schittering…
Bij de koek en zopie werd mijn hoofddeksel enthousiast becommentarieerd door een vrolijke dame die zelf een rode puntmuts op haar hoofd had. Ik zie er een beetje uit als een kerstversiering met die glinstermuts op mijn kop. In dit hoofddeksel zijn oneindig veel strass steentjes verwerkt, dus het schittert als een discobal daar boven op mijn heksenhoofd.
Helaas is het niet te fotograferen. De lady in red deed een verwoede poging, maar het mocht niet baten. ik maakte een paar mooie foto’s van deze prachtige moeder met haar zoon. Ze waren heerlijk een middag samen aan het schaatsen en genieten. Wat een bofferd is die jongen, met zo’n moeder. Ik schaatste vroeger met mijn vader. Sporadisch, maar het is voorgekomen. En ik vond het geweldig!
Mijn vader was een beest op noren. Soms reden we de polder in en vertelde hij me verhalen uit de oorlog. Hoe hij daar als jongen met zijn broer palen van het luchtafweergeschut afzaagde om daarmee de kachel te stoken in de oorlog. En hoe ze bijna gepakt werden…Althans, dat dachten ze. Urenlang zaten ze ademloos in de oorverdovende stilte. Soms een krakende tak…
maanverlichtte nacht in donker bos
Totdat ze ontdekten, dat het de buurman was. Met zijn lading gestolen hout. Net zo bang als de broers. Mijn pa vertelde hoe ze het hout op een groenteschuit laadden en stilletjes naar zijn grootvader op de Morsweg roeiden. Daar bedekten ze de buit met mest uit opa’s konijnenhokken. Dan moesten ze nog onder de spoorbrug doorvaren. Daarop stond de vijand.’Wat hebben jullie daar?’ Alle zenuwvezels strak: ‘Konijnenmest….”
Gelukkig heb ik Ysbrandt
Hij kon ook heel mooi ijsdansen, dat zie je tegenwoordig nauwelijks meer in het wild. Daarmee heeft hij mijn moeder bij het eerste afspraakje op het ijs verleid. Gelukkig voor hem was het een strenge winter, zo kon hij toeslaan…… Zij kon totaal niet schaatsen en ze viel voortdurend. Hij ving haar dan riddelijk op en deed daar zo zijn voordeel mee….
Het is dus genetisch, dat geschaats…
Diepe genetische schaatscode…
Toen ik de vrouw, lady in red, uitnodigde voor mijn blog, begon ze over de blog van iemand die ik goed ken! Zo grappig toch weer dat ons ken ons. Onze kleine wereld.
Avond valt
Morgen ben ik uitgenodigd op het eten bij X. Ook weer een duidelijk geval van kleine wereld. X en ik hebben dezelfde thuiszorg. Twee keer per week gaat ze na mij linea recta naar hem. Ik had dus al regelmatig iets over hem gehoord. En opeens blijkt het de buurman te zijn van goede vrienden! En we hebben plotseling een eetclub…..
Vanmorgen op mijn nuchtere maag werd ik getrakteerd op het interview van Oprah met Lance Armstrong. Deze man, die kanker overwon en daarna 7 keer de Tour won, deze winnaar heeft gelogen. De kluit belazerd. Zich ernstig misdragen.
Hij werd dan ook streng toegesproken door Oprah. Haar stem klonk laag en vlak en zakelijk. Helaas weet ze te weinig van wielrennen om door te hebben, dat hij nog steeds zit te liegen. Over jaartallen en feiten. Jammer genoeg voor hem verdringen de deskundigen zich op tv en radio om 1 en ander toe te lichten. Zo komt menig aap alsnog uit de mouw van dit wielerjack.
HONDEVRIENDIN EN HAAR ROEDEL
De gevallen renner begon direct zijn gebruik af te zwakken. Hij had epo gebruikt, maar een heel klein beetje. En wat bloeddoping en testosteron. Ja, begrijpelijk. De man heeft natuurlijk tijdens zijn ziekte zulke hoeveelheden chemo moeten incasseren, dat dit er ook nog wel bij kon. Vergeleken daarmee is epo peanuts….
Lance wist uiteindelijk zijn misstappen terug te brengen tot 1 verkeerde beslissing. Dat is grappig genoeg misschien wel de enige waarheid als een koe, die zijn mond verliet, tussen alle huichelachtige geloei en mekkerende goedpraterij. Zoals “Iedereen doet het” om maar iets te noemen.
HET WATER IS TE DIEP OM TE BEVRIEZEN
HONDENSTRANDJE
KLEUREN
Het is 1 hele verkeerde beslissing, die de bodem vormt voor een zee van verkeerde beslissingen. Deze keuze maakte de weg vrij voor een gang over lijken naar roem. Er doen al jaren indianenverhalen de ronde over deze man en zelfs zonder al die nieuwe informatie scheppen ze vaak een weinig sympathiek beeld.
Door de huidige ontwikkelingen worden die anekdotes echter schril en uiterst pijnlijk. Hij heeft mensen behoorlijk aangepakt om te voorkomen, dat dit allemaal uitkwam. Ook daar zijn vreselijke verhalen over bekend. Nu doet hij het af als 1 verkeerde beslissing. Alsof hij niet verantwoordelijk is voor de ondergang van een aantal van zijn tegenstanders.
AVINA, EEN HEEL NIEUWSGIERIG MEISJE
SCHATJE LUISTERT AL GOED
Ook het nobele feit, dat hij alleen voor zichzelf spreekt en niemand erbij wil lappen is dubbel. Als hij openheid van zaken geeft loopt hij de kans in de bak te belanden. Het is nu eenmaal verboden mensen aan te zetten tot dopinggebruik.
Voor veel mensen is het echter rampzalig om aan te zien: Hun held valt van z’n voetstuk. En door 1 verkeerde beslissing! Iedereen doet het! Anderen haasten zich om vreemde uitspraken te doen: Het zou goed zijn voor de sport, hierdoor wordt de Tour weer schoon. En meer flauwekul.
Rest natuurlijk de vraag waar we nu we eigenlijk getuige van zijn, als we enthousiast de Tour volgen. Wat speelt daar echt in het peloton? Al die prestaties zijn waarschijnlijk te danken aan het gebruik van epo, testosteron, bloeddoping en andere verboden snoepgoed. Dus mijn niet aflatende bewondering voor het 3 keer sterven op de Alpe d’Huez draagt bezorgdheid in zich. Of die renner het wel overleefd. Regelmatig valt er ergens iemand dood van zijn fiets. Die heeft dan ook 1 keer een verkeerde beslissing genomen.
Lance zelf gaat vanaf nu alles in het werk stellen om vertrouwen terug te winnen, zegt hij. Wiens vertrouwen? Waar heeft hij het over? Er lijkt me geen beginnen aan. Hij beseft wel dat dat even gaat duren. Maar hij gaat er alles aan doen. Zoals wat? Nog meer leugens?
Toch blijf ook ik van wielrennen houden, ik verheug me alweer op de komende Tour. Ik heb geen enkele illusie, dat doping kan worden uitgebannen uit die sport. Het is net zoals met computervisussen. Tegen de tijd, dat ze succesvol worden bestreden is er alweer een nieuwe variant in omloop….En zolang iemand niet wordt betrapt op doping, gebruikt ‘ie niet. Komt het toch uit, dan geef je gewoon die ene fout toe….En iedereen doet het toch? Wat zitten we dan te zeuren?
recepten van de toverheks 
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.