Ook liggend kun je mediteren…..

Wat was ik toch weer gaar vandaag, helemaal gesloopt. Ik weet natuurlijk wel, dat ik altijd een prijs betaal voor een leuke dag, maar echt wennen doet het nooit.

Nu zou je denken, dat Dodelijk Vermoeiden in elk geval heel lekker slapen, maar niets is minder waar. Het vraagt een enorme berg pilletjes, trucjes en geduld om mij te laten inslapen. Vooral na zo’n drukke dag. Ik ben dan te moe om te slapen. Bedekt met een laagje zwaktezweet lig ik naar de TV te luisteren en zak af en toe een uurtje weg. Ook dit went nooit helemaal.

Vanmorgen kwam mijn thuiszorg alweer om 9 uur. Ik heb een geweldige hulp en daar ben ik heeeeeeeeel blij mee, dat is wel eens anders geweest.

Vorig jaar had ik een vrouw hier rondlopen, die heel druk was, de kantjes eraf liep en als klap op de vuurpijl mijn kledingkast leeg stal. Althans , ze maakte een goed begin. Pas nadat 50 van mijn mooiste kledingstukken waren verdwenen, kreeg ik het in de gaten. Ik had een hersenschudding en 7 zware griepaanvallen achter elkaar, dus ik lette niet goed op. Dat kreeg ik ook steeds te horen van de betreffende organisatie, Activite, alsof het aan mezelf lag. Belachelijk, maar men geeft nu eenmaal graag iemand de schuld.

Die vrouw was gewoon zo, ze deed dat bij iedereen bleek later. Er werden een aantal maanden later 250 (!) gouden en zilveren sieraden van haar cliënten (ouderen en kwetsbare zieken, demente bejaarden, die hadden zeker ook niet goed opgelet…) bij haar thuis geconfiskeerd…

Maar kreeg de heks haar kleding terug? Nee, de zaak was geseponeerd, ja huh? Wel heeft het de krant gehaald, maar ook daar kwam ik er niet best vanaf. Ik had nu eenmaal niet voor niets thuiszorg…Frustrerend, grrrrr.

Uiteindelijk vermaak ik mezelf maar door me voor te stellen, dat ze die kleding draagt: Zij heeft dezelfde maat als ik, maar komt qua lengte niet verder dan mijn navel. Het moet er ongelofelijk grappig uitzien……

Misschien draagt ze de jurken overdwars?

Na zoiets is het wel even lastig om weer opnieuw je vertrouwen in iemand te stellen. Maar een nieuwe piepkleine thuiszorg organisatie bracht uitkomst. Alles is hier veel prettiger georganiseerd en ik heb de beste hulp, die je je kunt wensen. Als ik helemaal groggy ben, zoals vandaag, gaat ze vrolijk aan de slag en tegen de tijd, dat ik weer enigszins aanspreekbaar ben, heeft mijn huis een metamorfose ondergaan.  Op betere dagen doe ik de spek-en-bonenklusjes.

Ook was het vandaag weer prikdag. Eerst mijn shots bij de huisarts en toen nog dryneedling door mijn fysiotherapeut. Dan stopt hij een naald in een triggerpunt in spieren en hopla, de boel schiet uit de knoop. Wonderlijk. Maar niet lekker.

Om het een beetje goed te maken heeft hij toen ook maar eens goed die Gordiaanse knoop, mijn  rug, gemassseerd. En m’n schouder getaped, kan ik zwemmen, zonder dat ‘ie uit de kom valt. Ik lijk wel zo’n lappenpop, waar je steeds weer opnieuw de armen en benen aan moet bevestigen.

Maar ik zit weer in elkaar. Alleen roert zich de eerste wintergriep, dus ik sta op stand by. Voor vanavond mijn eetafspraak afgebeld, even helemaal niks…

De ene dag voel ik me zoals het ene kuikentje en dan weer zoals de ander…..

Ik zit in mijn aantekeningenboek van afgelopen zomer in Plumvillage te kijken. Thay heeft ooit iets gezegd over karma en dat was nu eens het eerste zinnige, wat ik over dat onderwerp gehoord heb! Maar ik kan het niet vinden. Ik vind wel bijvoorbeeld het volgende:

Pijn is onvermijdelijk, lijden is optioneel.

Laat de 2e pijl, de pijl die je zelf afschiet, je niet treffen….

Volgens Thay is ons lijden gemaakt van niet-lijden elementen, zodoende kun je door je eigen lijden te verlichten de wereld helpen….

Mooi.

Ik blader wat door mijn boek, vol tekeningen en schilderijen. Mijn manier om al die wijsheid te verteren tot iets behapbaars. Het was een heftige reis en eigenlijk gekkenwerk met mijn huidige constitutie. Maar wat een rijkdom kom ik tegen in mijn aantekeningen. Het was al die moeite echt waard. Zo.

Wrahahahaha !!!