Mindfulness is geen stuk gereedschap om je doel te bereiken, het is een weg!

 

20140618-212614-77174818.jpg

Vandaag zei Thay weer hele mooie dingen in zijn talk. Verhelderende woorden over het fenomeen mindfulness. Een modeverschijnsel van heb ik jou daar tegenwoordig. Kijk maar om je heen. De cursussen vliegen om je oren. Mindful zakendoen bijvoorbeeld. Hier worden mensen met veel geld voor veel geld getraind om nog meer van dat aardse goedje naar zich toe te harken…..

Of mindfulness in het onderwijs. Bewezen betere resultaten. Hogere cijfers, sneller afstuderen. Dus ook hier kan het weer veel voordeel opleveren.
Heks kreeg bij aankomst, nog voor ze de kans kreeg om uit haar auto te stappen aan het begin van deze retraite een drammerige Amerikaanse dame over zich heen gewalst. Haar boodschap was, dat ik mijn Tens apparaat, een soort uitwendige pijnstiller, aan de wilgen moest hangen. Het was namelijk mogelijk mijn ongemak weg te mediteren…..

Ook gisteren hoorde ik mensen dingen beweren, die deze gedachtengang onderschrijven. En ik hoorde anderen ermee worstelen. ‘Doe ik iets verkeerd, als ik ziek word?’ Verwarrend, want wat is nu eigenlijk minfulness/ leven in aandacht? En wat kun je er nu werkelijk mee?

Thay wist snel helderheid te brengen in de chaos aan inzichten. ‘Mindfulness is geen stuk gereedschap, waarmee je snel rijk kunt worden. Of kunt genezen. Of betere resultaten kunt behalen in wat dan ook. HET IS EEN WEG!’

20140618-212053-76853379.jpg

Je kunt er juiste inzichten en geluk mee genereren.
Al het andere is ‘wrong mindfulness’ . Het levert verkeerde inzichten op en leidt tot verkeerde actie.

Op zich is Thich Nath Hanh er wel voorstander van om iedereen mindfulness aan te leren. Zolang het maar gaat om het verlichten van lijden.

‘Iedereen heeft hulp nodig, want iedereen lijdt. Zelfs de Boeddha|’

Er is een hele discussie gaande in mindful-land of het not done is om militairen deze training te geven. ‘Ik kan dat niet doen’, zeggen de docenten. ‘Ik ga toch niet iemand leren om in het hier en nu te komen en te focussen om vervolgens een ander mens neer te knallen?’

‘Militairen lijden ook. Als je hen bij hun adem brengt, door middel van de juiste aandacht, krijgen ze waarschijnlijk het inzicht dat het beter is om niemand neer te schieten…. ‘, zegt Thay.

Hij vertelt hoe in de Vietnam oorlog hele volksstammen militairen uit vijandige kampen elkaar in de smiezen hadden, vervolgens flink in de lucht schoten, hun lunch opaten en aftaaiden…. Het was aan de orde van de dag. Hun superieuren werden er wanhopig van…. De manschappen in beide kampen hadden het juiste inzicht, dat de vijand ook een mens was. Met familie, een gezin….. En zij hadden geen mindfulnesstraining gehad. Deze inzichten ontstaan ook spontaan……

Ja, onze lieve leraar was weer goed op dreef vandaag. Mij heeft hij een prachtig geschenk gegeven. Als ik weer een een betweter op mijn nek krijg met de boodschap, dat ik mijn ziekte aan mezelf te danken heb, omdat ik niet goed bezig ben roep ik gewoon: leven in aandacht is een weg, geen stuk gereedschap.

Het is zoals Drupad zingen, de vorm van Indiase zang, die ik beoefen. Je zingt niet van A naar B. Dat klinkt als het gebalk van een ezel. Je zingt de hele weg. En daar moet je je aandacht dus heel goed bijhouden. Maar in dat zingen, dat er helemaal zijn, ligt geluk verborgen. Altijd!

En ook als je zo’ n halvezolenlijf hebt als ik, kun je op die manier elke dag momenten van enorm geluk ervaren. Nu bijvoorbeeld begint de retraite zijn tol te eisen. Gisteren had ik buikloop. Het heerst onder de bezoekers van de retraite, dus ik heb het gelijk te pakken. Ik heb keelpijn en ben verkouden. Dat doet ook de ronde.

Dan heb ik een soort eczeem op handen en voeten, geen idee hoe ik daaraan kom. De warmte? Mijn linkerooglid is ontstoken, dus ik zie er niet uit. En er begint een koortslip op te komen, als resultaat van al die verminderde weerstand.

Dit alles naast mijn gewone gedoe. Het vervelende is het extra werk, dat het met zich meebrengt. Naar de wc rennen, warme kompressen op mijn oog. Apotheek opzoeken. Morgen waarschijnlijk een dokter consulteren….

Maarrrrrrr: toch heb ik een geweldige dag gehad vandaag. Ik heb mijn oranje zonnebril opgezet, dan zie je dat oog wat minder. Bloemetjesschoenen aan je voeten leiden de aandacht ook flink af. En het was ook nog een beetje feest hier in onze Hamlet. Om fondsen te werven voor een verbouwing hebben de monniken en nonnen opgetreden voor ons. Fantastisch. Maar daarover vertel ik morgen. Het is al laat. Plotseling kan ik hier wel online. Geen idee hoe dat nu weer kan. Maar ik neem het er maar even van……

Kalligrafieën Copyright Eglise Bouddhiste Unifiee

20140618-213037-77437319.jpg

Grote levenslessen van een kleine bescheiden man. Thich Nath Hanh komt op stoom op alweer de zevende dag van de 21-dagen retraite!

Zaterdag 7 juni

Deze ochtend slaap ik uit. Tot half acht!!! Normaal gesproken begint er om 5 uur ’s morgens een non op een enorme bel te rammen. Daarbij zingt ze dan prachtig. Of iets minder prachtig, sommige nonnen zingen best vals heb ik door de jaren heen ontdekt. Maar ik heb natuurlijk een heel kritisch oor… Maar het klinkt altijd fantastisch, want ze zingen allemaal recht uit het hart.

20140609-153859-56339397.jpg

Hoewel ik heel laat ben opgestaan, zit ik een goed uur later al in de meditIehal. Iedereen is vroeg aanwezig. Geduldig zitten de leerlingen te wachten. Heks zit lekker te tekenen. Elke dag maak ik een zelfde soort afbeelding van de energie in de Sangha, de Boeddhistische gemeenschap. Dus ook altijd weer een beetje anders. En dit alweer vier retraites lang.

Naast me strijken de Aartsengelen neer. De zaal zit stampvol, maar die plek blijft wonderwel vrij. Tot grote ergernis van een man, die ernaast zit. Hij zegt nijdig tegen de man achter ons, dat hij het geen stijl vindt. Blijkbaar houdt die een plaats vrij voor een vriend. ‘Als hij er over vijf minuten niet is……’ fulmineert hij kwaad.

Heks moet erom glimlachen. Al die ergernis van beoefenaars over het asociale gedrag van hun medemensen. Het fanatisme, waarmee verlichting wordt nagestreefd is hilarisch.

Niets kan me deren vandaag, want Cowboy vertelde, dat hij erover denkt een weekje te komen. Het lijkt me fantastisch, maar ik ben bang, dat het helemaal niet haalbaar is. Want het is de bedoeling, dat je de hele retraite van het begin tot het einde meemaakt. Hoewel ik vele uitzonderingen voorbij heb zien komen de afgelopen jaren…..
En het is natuurlijk ook zielig voor Ysbrandt, zo alleen aan een boom in het Vondelpark…..

Thay heeft er ook zin in vandaag. Hij zaagt ons goed door over ‘mental formations’. Ook heeft hij veel te melden over relaties. ‘Als je geliefde zit te tobben, dus zijn concentratie richt op zaken, die hem doen lijden, zeg dan: “Darling, a penny for your thoughts”. Op die manier help je hem eruit te komen en zich weer te kunnen focussen op zaken, die hem gelukkig maken!’

Overigens is Thay geen voorstander van het vermijden van lijden. Het is zoals het is. Je lijden bewust omarmen kan leiden tot prachtige resultaten. ‘No mud, no Lotus !’
Vandaag doceert hij ook over het feit, dat niets geboren wordt of sterft. Alles verandert slechts. Een wolk wordt regen. Je kunt die wolk ook tegenkomen in je kopje thee. In de wetenschap zijn ze daar intussen ook achtergekomen. Het heeft even geduurd.

Alle tegenstellingen bestaan per gratie van elkaar. Links is niets zonder rechts. Ze worden als het ware uit elkaar geboren. Zoals de vader wordt geboren uit de zoon. Als er geen zoon is, ben je geen vader. Misschien broer of oom. Op het moment , dat de zoon wordt geboren is ook de vader daar!

Ook zijn subject en object 1. Hetgeen dat wordt waargenomen bestaat niet zonder de waarnemer. Je ziet deze visie terug in de quantummechanica. Maar deze zienswijze wordt niet door iedereen gedeeld. Sommige wetenschappers denken nog steeds, dat we afzonderlijk bestaan van de wereld om ons heen.

Ik denk aan Dick Swaab met zijn boek: ‘Je bent je brein.’ De arme stakker verkeert werkelijk in de veronderstelling, dat we niets anders zijn, dan wat onze hersengolven ons dicteren. Niet best lijkt me, want de gemiddelde mens heeft zulke hopeloze ingesleten patronen in z’n bolletje, dat het leven niet anders dan een grote lijdensweg kan worden….

20140609-154001-56401722.jpg

Ik zag Swaab een keertje op TV. Een arrogante man, overtuigd van zijn gelijk. Maar erg gelukkig zag hij er niet uit, in zijn wereld volgens Swaab. Blaat schaap, blaat! Dat is hoe het hem vergaat….

Thay heeft het ook over onze hersenpan deze ochtend. Ook hij heeft het over ingesleten patronen, die ons behoorlijk kunnen bepalen. Gelukkig is er ook een andere vorm van bewustzijn. Vanuit het hart. Vanuit het niet afgescheiden zelf, de staat, waarin je verbinding met alles en iedereen ervaart. Vanuit hier kun je die ingesleten patronen te lijf. Met dit bewustzijn is het mogelijk om nieuwe paden in de neuronen en neuroreceptoren in je kop te creëeren.

Psychotherapie biedt ook uitkomst , volgens onze leraar. Hier wordt bewust en zonder oordeel naar het lijden in je leven gekeken. Door de modder toe te staan er te zijn, kunnen prachtige Lotussen gaan bloeien…..

Ruim tweeëneenhalf uur houdt deze kleine man onze aandacht gevangen. En wat mij betreft had hij nog uren kunnen doorgaan. Maar we gaan wandelen met z’n allen. En ergens onder de hoge populieren mediteren.

En daarna is het alweer tijd voor de lunch. En nu lig ik in mijn hangmat. In de schaduw. Het is bloedheet. Gisteren ook al. Vannacht was het noodweer. Storm en regen. Maar ik sliep als een roos. Helemaal uitgeteld van al die wijze levenslessen…….

20140609-154311-56591800.jpg

De eerste Dharma Talk van Thay. Binnen vijf minuten heeft hij zo’n achthonderd mensen aan het huilen gemaakt. Om ons later weer onbedaarlijk te doen schateren……

De vorige retraite verliep dramatisch voor mij. Toen ik naar huis ging, dacht ik bij mezelf: ‘Dit was de laatste keer. Drie maal is scheepsrecht. Wat moet je ook als Toverheks in een Boeddhistisch klooster? Het is mooi geweest.’ Ik was mezelf zo gigantisch tegengekomen. Het was niet leuk meer. Bovendien was ik ziek van het eten en flauw van een aantal medemensen. En zo moe. Het was in de tijd voordat de LDN begon te werken.

Bovendien had ik had driekwart jaar ervoor een BMW in mijn nek gekregen, total loss, zowel mijn nek als die auto…..

20140604-172815-62895065.jpg

In feite was ik ook vrij ziek van de bijverschijnselen van dit medicijn. Het heeft een jaar geduurd, die opbouwperiode. En al die tijd was ik extra doodziek. Zo beroerd, dat ik informatie opvroeg of ik in aanmerking kwam voor euthanasie….. Maar ook bij deze instantie wordt mijn ziekte niet erkend. Gelukkig maar, achteraf gezien!

20140604-172913-62953622.jpg

Want de LDN ging werken en ik knapte genoeg op om weer zin in het leven te krijgen. Ik begon dit blog te schrijven. Kreeg een geweldige geliefde. Een aantal dingen gingen zomaar eens goed voor de verandering!

20140604-172954-62994757.jpg

En nu ben ik dus weer hier, in Plumvillage. Bij mijn spirituele leraar Thich Nath Hanh. Vanmorgen hebben we de eerste ‘Dharma talk’ van deze kleine grote man in het klooster van de monniken, Upper Hamlet. Binnen vijf minuten heeft hij de meeste mensen al aan het huilen gemaakt, inclusief Heks.

20140604-173056-63056037.jpg

De nonnen en monniken zingen de naam van Avalokiteshvara, de bodhisattva van grote compassie, een Boeddhistische heilige. De waterlanders vloeien rijkelijk.

Als een bloem voel ik mijn hart open gaan. Alle ergernissen en muizenissen van de voorbereidingen en de reis smelten als sneeuw voor de zon. Ik voel zelfs compassie voor de mensen, die me onlangs zo verschrikkelijk op mijn liefhebbende hart hebben getrapt. Fijne lui vind ik het nog steeds niet, maar de angel is eruit.

20140604-173421-63261076.jpg

Wat is Thay, leraar, toch ook grappig. Nadat we allemaal tranen met tuiten hebben gehuild gaat hij gymnastiek oefeningen met ons doen. Om vervolgens van start te gaan met zijn lessen.

‘Wat ik nu ga zeggen weten jullie natuurlijk allemaal wel, maar het is zoiets als fasten your seatbelts’ begint hij zijn verhaal. We liggen dubbel. Hij benadrukt het belang van mindfulness. Inderdaad een ons niet onbekend begrip zo langzamerhand. Hetgeen niet wil zeggen, dat we het er altijd heel goed vanaf brengen, dat mindful zijn…… Een extra instructie kan geen kwaad.

20140604-173620-63380946.jpg

Heks zit helemaal achterin. Ze kwam vrij laat binnen. Normaal gesproken weet ik wel een plekje vooraan te veroveren, maar nu zit alles vol. ‘Maak je geen zorgen’, zeggen de engelen, ‘Er is een fantastische plaats voor je, waar je alles kunt zien en horen.’ Ze zijn meegekomen natuurlijk. Zelfs een Aartsengel kan nog wat opsteken van een talk van Thay!

20140604-173716-63436670.jpg

Ik ben benieuwd, want de zaal is werkelijk afgeladen vol. Sommige mensen zitten buiten en proberen zo toch nog wat van het verhaal mee te krijgen. Maar inderdaad. Er staat een enorme berg meditatiematten opgestapeld voor het raam. En Heks zit er uiteindelijk als een prinses op de erwt bovenop! Het beste plekje is voor dit Heksje! Alles kan ik zo prima volgen en ik zit superzacht…..

20140604-173813-63493487.jpg

Vandaag begijp ik ook eindelijk het begrip signlessness. Maar uitleggen gaat me te ver. Ik zal binnenkort wel een foto van mijn aantekeningen toevoegen……

Terug op onze eigen Hamlet spreek ik met de zuster van de administratie. Korting zit er niet in. In feite is er geen enkele regeling te treffen. Ik heb me er al bij neergelegd. Als ik ergens geld aan zou willen geven is het wel aan dit klooster. ‘Ik zie het als een donatie , zuster, voor de nieuwe eetzaal.’

‘Bent u de zuster, die zoveel van katten houdt?’ vraag ik haar vervolgens. Verbaasd kijkt ze me aan. ‘Hoe weet jij dat?’ Ik vertel haar, dat ze twee jaar geleden op kraamvisite kwam in mijn tent, toe ik daar zat met die gevonden kittens. ‘Oh,’ roept ze stralend,’ was jij dat!’

We wisselen poezenpraatjes uit en ze vraagt mijn hulp als kattenfluisteraar met een bijtende kat. Morgen gaan we een teek uit zijn vacht halen. Ik zal eerst eens ernstig met het monster praten.

Afijn, jullie horen het al: Ik ben weer helemaal geland. En deze keer gaat het veel beter met me, vanaf het moment van aankomst.

20140604-174047-63647681.jpg

Heks op pad met ontstemde Tampoera. Na liefdevolle behandeling stijgt de stemming. En weer aangetoond: Geen toon zonder boventoon!

Er zijn mannelijke en vrouwelijke Tampoera's

Er zijn mannelijke en vrouwelijke Tampoera’s

Maandagmorgen lig ik nog in coma, als de wekker gaat. Prikken halen. Hondje uitlaten. Daarna naar Barendrecht voor een zangles. Ik neem mijn Tampoera mee, want er is een snaar gebroken. Ook gaat mijn juf me leren met dat handige stemapparaatje om te gaan. Er zitten vreselijk veel knopjes op en de gebruiksaanwijzing is wel erg summier…..

Tampoera

Prachtig versierd

Ik kan de hoes niet vinden. Ik haal alles uit de kast, letterlijk. Mijn hele hal staat vol kisten en tassen. Ik wroet erin rond. Geen hoes. Later blijk ik er heel dichtbij te zijn geweest met mijn zoekende handen. Maar ik vertrek zonder hoes. Met Ysbrandt aan de ene hand,  de Tampoera balancerend op mijn schouder ondersteund met mijn andere hand en een zware tas met lesmateriaal om mijn lijf ga ik op zoek naar mijn auto. Ik kan em niet vinden.

Het begint te regenen. Ik sprint terug naar het portiek en parkeer mijn instrument in de hal. In de gietende regen ga ik op zoek naar mijn kanarie. Je kijkt er toch bepaald niet overheen! Twee straten verder ontwaar ik em achter een glasbak. Het is me intussen wel duidelijk: Whiplashhoofd werkt niet mee vandaag. Gelukkig kan ik de weg naar Barendrecht dromen. Door een gordijn van water kachel ik de stad uit.

Draadjes op een cruciale plek tussen brug en snaren doen een riedel van boventonen ontstaan......

Draadjes op een cruciale plek tussen brug en snaren

Onderweg zie ik mensen weer de raarste dingen doen met hun auto. Aan mijn bumper kleven, me van de weg proberen te duwen om daarna schielijk voor me in te voegen. Net niet op iemand, die daar al rijdt. Bijvoorbeeld.  Of zwabberend midden op de markering tussen twee rijbanen rijden, ook in slakkengang …. Laatste chauffeur zat te bellen.

Maar ik kom er! Heelhuids. Met mijn ontstemde Tampoera. ‘Wat is ‘ie smerig, Heks’, krijg ik als commentaar. Gegeneerd poets ik mijn schat schoon met een spons. Even lekker afdrogen…..Mijn lerares vernieuwt alle snaren en legt me uit, hoe ik het stemapparaat moet gebruiken. Appeltje, eitje.

boventonen

Riedel boventonen

We beginnen te zingen. Heks speelt op haar blije besnaarde kalebas. De boventonen riedelen hun harmonisch klankgordijn. Onze stemmen stijgen en dalen, kronkelen, glijden. Losjes geef ik me over aan dit heerlijke samenspel.

Na de les giet het zo verschrikkelijk, dat ik besluit Ysbrandt niet zijn gebruikelijk beloning, in de vorm van wandeling, te geven. We rijden linea recta terug naar Leiden. Daar is het gelukkig droog. Na nog een bezoek aan de huisarts, ME is hard werken, hou ik het helemaal voor gezien vandaag. De rest van deze dag is crashdag! En morgen ziet er in dat opzicht ook veelbelovend uit. Ha!

tampoera bespelen

Het stemmen is moeilijker dan het bespelen

Dronken droppies willen er één, Heks wil er één! Ysbrandt heeft er één….. Wie wil er nou niet zo’n reuzentong bij tijd en wijle?

Foto: Rik van Boeckel, hond Ysbrandt met enorme roze tongFoto: Rik van Boeckel, hond Ysbrandt met enorme roze tong

De mensen zijn positief gek in de kop, hoor ik op TV. Huh? Het gaat over een Friese voetbalclub.   Heks was ook beetje positief gek in de kop vandaag: met een beroerd lijf stembevrijden. Het werd van je sleur, sleep, sleur. En toch weer een hele speciale dag!

Afgelopen weekend fietste ik aan het begin van de avond met Ysbrandt dravend naast me door de stad. Hij had flink achter een balletje aangejaagd. Zijn tong hing op zijn tenen en sleepte nog net niet over de straat. Twee jongens rolden als een balletje de kroeg uit.’ Ik wil ook zo’n tong’, lalde de één. ‘Ja, lekkuh’, klonk de ander er achteraan.

Nou, Heks wil ook wel zo’n tong! Daar kwam ik vanmiddag achter, tijdens het zingen. Voor geheel andere doeleinden dan deze jongemannen vrees ik. Een enorme lel van een roze tong om tegen de wereld in het algemeen en mijn gekwakkel in het bijzonder uit te steken!   En ja, wie weet waar zo’n tong verder nog goed voor is, vraag maar aan die dronken droppies.

Alleen waar laat je em in ruststand?

Foto: Rik van Boeckel, hond Ysbrandt met enorme roze tongFoto: Rik van Boeckel, hond Ysbrandt met enorme roze tong

 

Foto: Rik van Boeckel

Singer zanger meesterzangers

Vandaag dan eindelijk een nieuwe agenda aangeschaft. Alle lesdagen van Indiase zang, Stembevrijding  en repetities van het Koorproject, waar ik in ga zingen naast elkaar gelegd. En het past! De data kronkelen op gepaste afstand om elkaar heen in mijn nieuwe tijdschema. Het jaar is nu echt begonnen. Het zingt me galmend tegemoet.

Misschien overmoedig om maar te denken, dat ik dit allemaal kan volbrengen. Het is niet uitgesloten, dat ik een groot deel mis vanwege virussen en ander tuig. Maar ik ben een bikkeltje. Vaak weet ik toch mijn energie om de afspraken heen zo te organiseren en vooral sparen, dat ik toch acte de présence weet te geven. Voorwaar geen kleinigheid.

Maar ik krijg ook energie van al dat zingen. Vrolijke bubbels in mijn buik en liedjes in mijn hoofd. Dat maakt de pampusdagen draaglijk. En ik maak ook weer eens wat mee….

swingend zingen

LEKKER ZINGEN

Jaren geleden begon het te kriebelen, ik wilde iets gaan doen. Een opleiding. Om uit het kleine kringetje te komen, waar ik door mijn fysiek in was beland. Ik zocht iets voor een vriendin op internet, maar vond een opleiding voor mezelf. Adem, zang en boventonen. Dat leek me wel wat. Het woord adem zag ik min of meer over het hoofd. Zingen wilde ik. En boventonen had ik al eens een beetje verkend en dat smaakte naar meer. Ik heb op die opleiding een hele leuke tijd gehad, maar uiteindelijk was het voornamelijk adem, wat de klok sloeg. Na 2 jaar besloot ik er een punt achter te zetten en op zoek te gaan, naar …. Ja, naar wat? In elk geval zingen….

boem boem

met trommelvrouw

Die zomer ging ik met mijn boventoonvriendin Trommelvrouw, haar clan en Frogs naar Frankrijk.  Trommelvrouw had wat onderzoek gedaan op internet naar een leuke zangvakantie en had iets gevonden in Ecolony. Dat is een leefgemeenschap op idealistische grondslag. Ik moet zeggen, het is er werkelijk schitterend. Paradijselijk. Maar, natuurlijk een maar… er zijn wel erg veel regeltjes, waar je je aan moet houden. Bijvoorbeeld stilte om 10 uur ’s avonds. Ik raakte direct in de problemen, toen ik om 5 over 10 met een kapotte uitlaat het terrein opknalde. Alsof er een vliegtuig landde…

Een jongeman met schapekrulletjes en geitensokken behandelde me daarna extra streng, mocht dit niet en dat niet. Hij heeft me dagenlang achtervolgd. Mag geen koffie drinken uit soepkop, mag hier niet parkeren, daar niet tandenpoetsen of dit of dat. Gelukkig nam hij afstand, toen Frogs na een paar dagen met een auto vol met trommels en zijn enorme trommelbiceps arriveerde.

boemboem

Trommeldetrommel

Trommelvrouw en ik waren echter gekomen voor een cursus stembevrijding van Jan-Hendrik Veenkamp. En we vielen met onze neus in de boter! Wat was het leuk. Ook Frogs en Jan-Hendrik hadden een klik, de trommels kwamen uit de auto en we hadden oerwoudachtige jamsessies.

Na die week wist ik 1 ding zeker, ik wilde in de leer bij Jan-Hendrik. Trommelvrouw had daar ook wel oren naar. Er was 1 probleem. Hij had geen opleiding voorhanden.

je zingt vals, schat... wat? luister naar je eige

En nog meer

Dus zijn Trommelvrouw en ik hem flink onder druk gaan zetten, zeuren en zagen, totdat hij een half jaar later de leergang: Hero within startte. Met als leidraad het boek met dezelfde titel van Carol Pearson. Dat was een heerlijke en ook leerzame tijd. En nu komt daar dan weer een vervolg op. Wat een feest.

Stembevrijding, zingen vanuit je ziel, met je hele lichaam en ook gewoon net waar je zin in hebt. Dat is me op het lijf geschreven. Wat is er heerlijker, dan met Jan-Hendrik op de piano helemaal in je stem te gaan en er alles uit te halen. Het is niet speciaal bedoeld om mooi te zingen, dat kan juist een enorme belemmering zijn. Het is misschien wel het idee, dat het perfect moet zijn, waarvan je je bevrijdt. Maar gek genoeg klinkt het vaak prachtig, als iemand met eigen authentieke stem begint te zingen.

Singer

zanger

meesterzangers

Hans Sachs

heeft Hans Sachs geen Singermasjien

waarom heeft Hans Sachs geen Singer

Hans Sachs heeft recht op een Singer

Hans Sachs moet een Singer hebben

Jawel

dat is zijn recht

Recht door zee

Leve Hans Sachs

Hans Sachs heeft gelijk

hij heeft recht op…….

uit:

Paul van Ostaijen

Huldegedicht aan Singer

Een mooie hulde aan een hele andere zanger door een dichter met eigen authentieke stemgeluid.

Morgen trap ik af met een repetitie van het Koorproject. Dat doe ik samen met mijn vriendin Roos. Wij hebben al veel zangavonturen samen beleefd, de boventonen en stembevrijding. En een eerder koorproject.

Maar nu ga ik lekker bij Frogs eten, Couscous. Het varkentje zit al bij hem, ze zijn er samen op uit geweest.  Dus had ik een middag vrij. Om alles op een rijtje te zetten en te zien, dat het kan!

Wie zingt er nou een toontje lager?

ZO