Categorie archief: heksenverhalen

gebeurtenissen uit het leven van een heks en ME patiënt, met fybriomyalgie en ook nog een whiplash

Heks is een mevrouw. Maar wel een typisch type. Ik wil niet zitten miepen. Of zeuren, mekkeren, griepen. Ik val nu eenmaal op met mijn lange lijf en heksenkop. Maar wil ik op TV? Nou, nee.

Posted on by

‘Mevrouw, mag ik u iets vragen?’ Heks loopt gehaast door de Haarlemmerstraat. Een kilometer koopplezier, maar nu even niet. Al maanden niet. Desondanks is het er meestal best druk. Vandaag niet. Het regent de halve dag al pijpenstelen. Het knapt een beetje op nu. Maar lekker is anders.

Ik loop gehuld in mijn waxjas met twee hondjes aan de riem. Een pak rauwe cashewnoten onder mijn arm. Ik ben bezig met een listig veganistisch tomatensoepje. Mijn hoofd is bij dat soepje. ‘Ik ga eerst even naar de duinen met mijn blaffers, dan maak ik die soep daarna wel af..’ 

Nog eens: ‘Mevrouw, mevrouw…’ Ik draai me om. Ik ben natuurlijk die mevrouw, ook al voel ik me een jongedame. Voor me staat zo’n jongedame. Een echte. Een leuk fris gezicht. ‘Mag ik u iets vragen?’

Natuurlijk. Vragen staat vrij. Maar het weigeren erbij…….

‘Wij maken een televisieprogramma en ik wil graag dat u mee doet,’ begint ze een heel verhaal af te steken. ‘Nee, nee,’ roept Heks direct. Ik moet er echt niet aan denken.

Een groot voornemen van me is om nooit op TV te komen in mijn leventje. Maar zie dat maar eens voor elkaar te krijgen. Dat valt nog niet mee. Ik heb al eerder medewerking aan een programma geweigerd. Dat was een volstrekt idioot concept rondom een rare weddenschap. Maar zoals vermeld: Geweigerd.

Ik raak aan de praat met de dame tegenover me. Wat een leuke meid! Enthousiast vertelt ze me op verzoek, waar het programma over gaat. ‘Het heet Typisch. Het wordt uitgezonden op NPO2. We gaan nu mensen met honden volgen rondom de avondklok. Ik zag u voorbij komen met uw hondjes, dus ik dacht….’

Ze kijkt een beetje teleurgesteld. Ja, zo’n rare Heks met bontmuts en grote waxjas doet het vast goed op televisie. Maar ik laat me niet verbakken. Wel maak ik een uitgebreid praatje met haar. ‘Hoe heet je?’ vraagt ze me bij het afscheid. Als ik mijn naam zeg, kijkt ze me verbouwereerd aan. 

‘Iemand, een vrouw, die een blog schrijft over winkelend Leiden (Meen ik me te herinneren, het kan ook iets anders zijn) noemde uw naam. Voornaam en achternaam. Ja, echt.’ Nu kijkt Heks verbouwereerd. Wie kan dat nu weer geweest zijn?

‘Ja, u schrijft dat blog, dat vertelde ze er ook bij. Volgens haar moest ik u hebben voor dit programma. Maar als u er geen zin in hebt, dan moet u het echt niet doen, hoor.’

Heks heeft er geen zin in. De ervaring leert, dat zulke dingen je jaren kunnen achtervolgen. Ik heb er ook de energie niet voor. ‘Ik moet altijd kiezen, waar ik mijn energie aan besteed, want ik heb maar heel weinig,’ zeg ik tot slot.

Een kwartier later loop ik in de duinen. Het is er uitgestorven, heerlijk! Ik word helemaal gek van die overbevolkte natuurgebieden. Maar zie: Een beetje regen doet wonderen. Wat mij betreft krijgen we een kletsnat voorjaar.

Als ik in de buurt van de boom van Ysbrandt kom zie ik allemaal graafmachines staan. Een groot stuk duin is afgegraven. Je kijkt opeens vanaf het pad zo op het vennetje. Uitgerukte struiken en omgezaagde bomen liggen op een hoop.

Zo te zien wordt het duin heringericht. Een bezopen concept alleen van toepassing op wat wij hier in Nederland natuur noemen.  Alles wat groen is wordt aangeharkt en bijgeknipt. Een scheve tak aan een boom? Afzagen die hap. Heks krijgt er de rambam van.

Ik maak me zorgen om de boom van Ysbrandt. Daaronder rust zijn as. Wat er nog van over is. De rest zit in de boom. Maar wat voor’n boom! Omgevallen en toch doorgegroeid. Een horizontale stam, waar Heks altijd met een kopje thee op zit te klessebessen met haar spookhondje.

Echt zo’n boom, waar die enge herinrichters een broertje dood aan hebben. Ik vrees voor de boom. Snel loop ik door richting vennetje. Goddank! De boom staat, of beter gezegd ligt er nog. Wel ziet alles er helemaal anders uit. Het waterpeil in het vennetje is drastisch gedaald. De inhoud is nog niet de helft van wat het geweest is.

Lang leve de herinrichting van natuurgebieden……

Ik zwerf anderhalf uur door de duinen. Freya rent als een zot in de rondte. Af en toe lijn ik haar aan, om haar een beetje te kalmeren. VikThor heeft het ook zwaar naar zijn zin. Het laatste stuk hangt alles bij Heks uit de kom. M’n heup, m’n schouders. Mijn rug meldt zich ook op pijnlijke wijze. 

Met twee zanderige hondjes arriveer ik uitgeput bij mijn kanariepiet. ‘Oh ja, ik ben gevraagd voor dat programma,’ schiet er door me heen, als ik de stad weer in rijd, ‘Helemaal vergeten.’

Dat is wat dat gewandel met je doet. Een reset van de kop. Alle muizenissen waaien weg. De rust keert weer.

Vanmorgen zie ik een herhaling van ‘Typisch’ op televisie. Het is me nog nooit opgevallen, dat programma en nu kom ik het natuurlijk toevallig tegen…. Zul je altijd zien.

Typisch!

De kater komt later? Ik heb al een kater of drie. Er eentje missen wil ik niet. Boskat is officieel een plaskater nu. De zeikerd heeft blaasgruis, een dodelijke aandoening, die hij ternauwernood overleeft!

Posted on by

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Hou nu eens op, vervelende boskat,’ moppert Heks. Het is midden in de nacht. Mijn monster zit bij de voordeur te krijsen, dat hij de gang op wil. Waarschijnlijk zit zijn rivaal, de Panter, in het trappenhuis te wachten, tot hij naar binnen mag. Ik probeer mijn voordeur dan ook open te maken. Zonder dat ThayThay ontsnapt. Niet te doen!!!!

Nijdig duw ik mijn kleine reus richting woonkamer. Open de voordeur: Geen Ferguut! Dat is vreemd. Waarom zit die boskat zo moeilijk te doen? Wat is er met hem aan de hand? Hij wilde ook al geen brokjes daarnet. En was hij eigenlijk bij het avondeten? Lag hij toen niet ongeïnteresseerd in de vensterbank toe te kijken?

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Ik neem mijn monster op schoot. Grote heldere groene kattenogen kijken me aan. Ik kan hem overal aanraken. ‘Wat is er met je gekke gozer?’ Ik heb wel een enorme haarbal gevonden in de woonkamer een uur eerder. Die zou best wel eens van dit harige ventje kunnen zijn.

‘Ik hou je in de gaten, kleintje,’ fluister ik in zijn boskattenoortjes. Mijn eeuwige poezenbaby. Ik heb hem gevonden, toen hij nog geen drie weken oud was…….

De volgende ochtend kan ik meneer niet vinden. Ik loop door het hele huis. Hij heeft zich verstopt en reageert nergens op. Wat gek. Gisterenavond deed hij hetzelfde. Toen was hij het balkon op geglipt, waar hij zich tussen lege kartonnen dozen en verpakkingsmateriaal had ingegraven. Toen kwam hij ook niet tevoorschijn, toen ik hem riep.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Uiteindelijk ontdek ik hem in de gangkast. Hij heeft een plekje gevonden tussen de yogamatten en dekens. Ik pak hem op en neem hem mee naar de keuken. ‘Kijk, brokjes. Wil je echt helemaal niks eten?’

Even later zit ik met Rozenhart te beeldbellen. Onze wekelijkse afspraak, zodat allerlei kutklusjes worden gedaan. ‘Ik bel eerst de dierenarts. Ik ben bezorgd om mijn boskat, er is iets met hem. Maar ik kan slecht ontdekken wat. Hij voelt zich helemaal niet lekker in elk geval… Ik wil, dat de dierenarts even naar hem kijkt. Gewoon voor de zekerheid. Beter een keertje teveel gaan, dan iets missen, mijns inziens…..’

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Ik kan rond vier uur ’s middags terecht. Nog een paar uur wachten. Intussen ligt Thay ellendig uitgestrekt op vreemde plekken maar zo’n beetje te liggen. Rond drie uur kotst hij slijm en maagsappen uit onder de stoel bij de piano. Hij voelt zich echt klote.

Rond half vier pak stop ik hem in mijn vervoersmand. Zijn zusje Aafje gaat ook mee. Zij heeft een hardnekkige ontsteking aan het bindvlies van haar oogje. Ik ben al tien dagen aan het zalven, maar het is nog steeds niet helemaal weg. De dierenarts gaat er opnieuw naar kijken.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Zo rijd ik, met twee miauwende katten naast me voorin de auto en twee ondeugende hondjes in de kattenbak, richting dierenarts. Af en toe kroel over de kop van Thay. Hij vindt het maar helemaal niks, al die actie. ‘Rustig maar, gozer, het komt goed,’ bezweer ik mijn onderbuikgevoel. Ik heb eerder een dikke kater gehad, die opeens heel ziek werd.

Mijn enorme geliefde Koe trof ik na een opleidingstag in de IT ellendig aan in de keuken. Het is een jaar of 25 geleden, maar ik herinner me die dag als de dag van gisteren. De dag, dat Koe de dood in de ogen keek. Hij was pas vierenhalf.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Lamlendig, niet eten, kotsen….. Koe zakte groggy door zijn poten op een bepaald moment. Het was nog in de beginfase van internet. Voordat je alles met zoekmachines kon vinden. Ik belde alle dierenartsen in de stad, maar niemand wilde naar mijn kat kijken. ‘Morgenochtend bent u de eerste….’

Tot ik de meest chagrijnige dierenarts van Leiden en omstreken aan de lijn kreeg. Een pittige dame met een hopeloos humeur. En waarschijnlijk een drankprobleem, schat ik zo in, gezien haar eeuwige kater.

Zou ik ook last van hebben, als ik met haar man was getrouwd. Een vreselijke kerel, narcistisch als de pest. Maar die vrouw was goud. Een enorm ruwe bolster, dat wel.

‘Kom maar even langs, ik ben nog aan het opereren. Dan kijk ik even naar hem,’ zei de dame met het hart van goud strontchagrijnig. Heks liet het zich geen twee keer zeggen. Een kwartiertje later zat ik ongeduldig in de wachtkamer.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Ik ga hem direct opereren, want zijn blaas zit helemaal vol. Ik bel u straks op, hoe het gegaan is,’ ze maakt weinig woorden vuil aan de diagnose. Haast als ze heeft om mijn monster te helpen. Te redden is een betere benaming.

‘Blaasgruis, u was net op tijd,’ haar bozige stem klinkt bijna vriendelijk later aan de telefoon, ‘Echt, als u tot morgenochtend had gewacht, was zijn blaas geklapt. Een vreselijk dood……’

‘Hij ligt nu met een infuus, want zijn bloedwaarden zijn waardeloos. Zijn kaliumgehalte was veel te hoog, daarom was hij zo ontzettend beroerd. Het heeft echt weinig gescheeld….. Het blijft ook nog een dag heel spannend. Ik trof zo’n bloedbad aan in zijn blaas, geen idee of dat goed gaat komen. Ik weet echt niet of hij het gaat halen….’

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Zo belt Heks de volgend ochtend vanaf haar opleiding nog een keertje zenuwachtig, hoe het met mijn poezenbakbeest is. ‘Hij leeft nog,’ dat wil ik horen. Koe heeft nog 14 jaar geleefd met blaasgruis. Altijd op dieet.

‘Ik heb een spoedgeval, dus u moet even wachten,’ Heks zit een hele tijd in de wachtkamer met haar miauwende gezelschap. Een echtpaar met een stokoude poes gaat voor. De poes heeft vage klachten en er is niets aan de hand. Op ouderdom na dan.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Eindelijk mag mijn kater met zijn zusje naar binnen. Heks moet buiten wachten. Ik hoor allemaal heftige geluiden. Zie het licht aan en uit flitsen. Het duurt en duurt….

‘Aafjes oogje is nog niet helemaal genezen, ik geef een ander zalfje mee, een week mee behandelen, dan moet het over zijn… Maar over ThayThay heb ik niet zulk goed nieuws. Zijn blaas zit helemaal vol en zijn bloedwaarden zijn extreem slecht….’

‘Ik ga hem nu direct onder narcose brengen, om de blaas aan te prikken, maar ik maak me zorgen, dat hij de narcose niet gaat overleven…’

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Een koude klamme hand slaat om mijn hart. Hij is zo ziek als een hond. Veel zieker, dan ik dacht. Ik had het sterke gevoel, dat er iets mis was, maar dat het zo ontzettend mis zou zijn…..

Even later zit ik brullend in mijn auto. Als een gewond dier. Tranen stromen over mijn wangen, regen slaat tegen de voorruit. Mijn gezicht verwringt in een rare grimas. Kapot ben ik ervan. Ik. De vrouw met nauwelijks nog waarneembare reflexen bij berichten over bepaalde medemensen. Maar mijn zieke kat maakt me gek.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Ik ben dus nog steeds menselijk,’ schiet er gek genoeg door me heen. Het stelt me gerust. Of niet. Mijn gevoelsleven is een flipperkast.

Een paar spannende uurtjes volgen. Tot het bevrijdende telefoontje van de dierenarts eindelijk komt. ThayThay heeft de operatie overleefd. Nipt. Hij ligt met een infuus en een katheter bij te komen van de operatie. Later komt er nog een sonde in zijn kleine neusje bij voor voeding.

Het blijft nog anderhalve dag spannend. Pas als hij weer zelfstandig gaat eten weten we, dat hij het gaat redden. De schat. Mijn lekkere kogelronde katertje. Mijn dikzakje. Mijn boskat.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Zaterdag gaan we bij ThayThay op bezoek. Heks en haar hondjes. Kan de dierenarts gelijk even in het opnieuw ontstoken oor van Vikthor kijken.

De boskat is zo blij om me te zien. Hij rolt zijn dikke lijf door bakjes met eten en water. Overal slangetjes, maar de sondevoeding is verwijderd. Knorrend duwt hij zijn kopje tegen mijn liefkozende handen. Kruipt helemaal in mijn geopende vuisten. Doet pogingen zijn hok te verlaten. Wil mee naar huis……

Zondag haal ik mijn schatje dan eindelijk op. Onderweg laat ik de hondjes uit, zodat ik straks alle tijd heb voor mijn patiënt.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

De hele week blijft het nog tobben met ThayThay. Dinsdag zitten we opnieuw bij de dierenarts, maar het is loos alarm. ‘Zijn blaas zit niet verstopt, Heks. Er komt gewoon plas uit. Maar de boel is natuurlijk nog flink geïrriteerd. Dus vandaar, dat hij er steeds aan likt. En vaak onverrichterzake op de bak gaat. Hij zal nog wel eventjes last houden…’

Ach, mijn boskatje. Al zijn medicatie, de antibiotica, de ontstekingsremmer/pijnstiller, de plasbuisontspanners……… Een paar keer per dag knikker ik pillen achter in zijn keelgat. Als hij me aan ziet komen, gaat hij er snel vandoor. Maar ik ben hem doorgaans voor.

Hij leeft nog. Hopelijk wordt hij minstens 18, net als Koe. Hij lijkt wel een beetje op Koe. Ook zo’n baasje Krentenbrood, die de dood in de ogen heeft gekeken. Meermalen. Toen ik ThayThay als kitten van nog geen 3 weken zonder moeder vond, was hij al ten dode opgeschreven. Maar hij leeft nog!

Boskat, we kunnen echt niet zonder je.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Het is zaterdag, Heks. Tover de mondkapjes tevoorschijn. Pak een vers met citroen en zeep geïmpregneerd exemplaar uit de kast. Bedek je smoelwerk volledig. Want het is zaterdag, dus alle Wappies uit Leiden en omstreken trekken naar de binnenstad. Niet om te relschoppen, nee, om te winkelen…….

Posted on by

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Zaterdag. Het is zaterdag, Heks. Tover de mondkapjes tevoorschijn. Pak een vers met citroen en zeep geïmpregneerd exemplaar uit de kast. Bedek je smoelwerk volledig. Want het is zaterdag.

Alle Wappies uit Leiden en omstreken trekken dan naar de binnenstad. Niet gehinderd door enig besef, wat dat teweeg brengt aan besmettingen. Nee, we moeten winkelen, ook al zijn de winkels dicht.

Als we niet in de stad gaan winkelen, dan gaan we de Singelwandeling maken met zijn allen. Dicht naast elkaar keuvelend over niks of op een keurig netjes rijtje met de hele familie al klessebessend. Zo drommen we en masse door het hondenuitlaatparkje.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Of we stoffen de hardloopschoenen af en rukken een overjarige campingsmoking uit de kast. Om vervolgens zwaar hijgend ons door de mensenmassa in de binnenstad te wringen. Vermoeid om ons heen sproeiend met onze lichaamssappen. Dusdanig geproduceerde aerosolen springen met gemak 8 meter in de rondte.

Of zullen we dan ook maar die Singelwandeling gaan maken? Hardlopend weliswaar. Onze lichaamssappen neerdalend op nietsvermoedende wandelaars. Een koude douche voor onze medemensen. Zowel letterlijk als figuurlijk. Afgewisseld met af en toe een klodder spuug op de stoep.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Ja, echt lachen met die Leienaars. Het weekend is al tijden tricky in de stad. Maar nu wordt het ook door de week spannend. Want dan dreigen er weer groepen jongelui te gaan rellen. Lekker de boel op stelten zetten.

Volgestopt met drank en drugs schat ik zo in, als ik zie, waar de groepen zich in andere steden allemaal schuldig aan maken tijdens hun gerel……

‘Ja, dan hopen we dat de jongelui niet denken “Kom we gaan relschoppen”,’ zegt een man een hele tijd geleden op televisie. Na de toestanden op het Utrechtse kanaleneiland. Er is van overheidswege van alles georganiseerd om herhaling te voorkomen en de man geeft droog commentaar. Met een sterk accent. Fries? Achterhoeks? Brabants? Of toch gewoon Achterlijke Gladiools? Heks weet het niet meer.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Wel herinner ik me, dat ik hartelijk moest lachen. En dat ik het zinnetje op schreef. ‘Kom, we gaan relschoppen…’ Hilarisch vond ik het.

Niet meer zo grappig intussen. Goeie hemeltje, wat een puinhoop hebben we er met zijn allen van gemaakt. Al die frustratie, al die woede.

‘Heks, ik ben zo blij om eventjes met iemand te praten, die er net zo over denkt als ik,’ de Wilde Boerenzoon belt me op om zijn hart te luchten. Iedereen maakt hem uit voor gek, omdat hij zich aan de Coronaregels houdt. Met zijn slechte bloedvaten en in de risicoleeftijd. Hij zou wel gek zijn om zich er niet aan te houden natuurlijk, maar in ons land der blinden heeft ook eenoog weinig visie.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Ik krijg de gekste dingen naar mijn hoofd, van mensen, die ik al mijn leven lang ken. Dat ik een bangeschijterd ben, dat ik me laat regeren door die angst, dat ik…..’ een lijst met een lange baard volgt. Allemaal argumenten om voorzichtige mensen belachelijk te maken. Opgesteld door de onsterfelijken van onze maatschappij.

‘Ik ben rationeel, Heks. Ik hanteer uitsluitend rationele argumenten in deze. Ik houd me aan de adviezen van de overheid. Op rationale gronden…..’

‘Bij mij in de kerk is ook de pleuris uitgebroken,’ vertel ik mijn oude vriend, ‘Daar heeft iemand zich kritisch uitgelaten, ik geloof op de website van de kerk, over het dragen van mondmaskers…..’

‘Vervolgens heeft iemand dat bericht over de onzinnigheid van mondkapjes weggehaald van de site en daarna brak dus de pleuris uit! Ook dit antimondkapjes-Wappie had de mond vol over het foute fenomeen, dat we ons laten regeren door onze angst. Hij heeft ons er achteraf allemaal een uitgebreide brief over gestuurd. De mafkees.’

‘Die man zelf heeft natuurlijk nooit iets, hij is zo gezond als een vis. Hij is voorzitter van de vereniging. Maar nu is hij zo beledigd, omdat men zijn mening niet deelt en niet waardeert, dat hij zijn voorzitterschap per direct heeft opgezegd…..’

Zucht. Vast een narcist.

In de periferie van mijn vriendenkring wordt ook lustig gewappied heb ik ontdekt. Via een omweg. Verhalen van anderen. Heks waagt zich persoonlijk niet aan discussies met dit nieuwe menstype. Ik word al moe bij voorbaat. Toch zal communicatie ons moeten redden. Verder polariseren leidt tot niets dan ellende.

Deep listening. Zonder oordeel. Ja, ga er maar aan staan.

Heks begrijpt persoonlijk niets van het frustratiegehalte van al die relschoppers. Denk je dat ik niet gefrustreerd ben? Na een jaar in mijn eentje koekeloeren? Na 35 jaar een onbegrepen ziekte in mijn lijf tekeer zien gaan? Na maatschappelijk uitgekotst te zijn? Meermalen? Stammend uit een teleurstellende familie, zacht uitgedrukt? Beschadigd tot op het bot?

Ik ga toch ook niet de boel kort en klein slaan?

Alhoewel: Rumi beveelt dat laatste aan. Niet zozeer om het zelf te gaan doen, maar om het fenomeen te omarmen.  Ik hou van Rumi. Hij zegt geen mooie dingen om er zelf beter en verstandiger op te staan. Zijn wijsheid is overigens niet geschikt voor de maakbare samenleving. Het is wel iets voor de ontdane mens. Om weer te leren dealen met wat ons pijn doet.

Want die relschoppers staan niet op zich. Ze zijn een onderdeel van het geheel. Zoals mijn ziekte niet geïsoleerd bestaat. Nee, het is een aandoening van de gehele mensheid. Alleen bij Heks manifesteert het zich bij voortduring…..

Rumi

De herberg

Dit mens-zijn is een soort herberg
Elke ochtend weer nieuw bezoek.

Een vreugde, een depressie, een benauwdheid,
een flits van inzicht komt
als een onverwachte gast.

Verwelkom ze; ontvang ze allemaal gastvrij
zelfs als er een menigte verdriet binnenstormt
die met geweld je hele huisraad kort en klein slaat.

Behandel dan toch elke gast met eerbied.
Misschien komt hij de boel ontruimen
om plaats te maken voor extase…….

De donkere gedachte, schaamte, het venijn,
ontmoet ze bij de voordeur met een brede grijns
en vraag ze om erbij te komen zitten.

Wees blij met iedereen die langskomt
de hemel heeft ze stuk voor stuk gestuurd
om jou als raadgever te dienen.

Vorige week sta ik voor de keukenkast. Ik pak mijn medicatie voor de nacht, als een inzicht me treft als een bliksemschicht. ‘Dus dit is wat Thich Nhat Hanh bedoelt met double grasping..’ schiet er door me heen, als ik me realiseer, dat we allemaal meningen hebben over.

Over een object. Een mening gaat altijd ergens over. Het zegt niks over de werkelijkheid zelf. Ook mijn eigenste, oh, zo belangrijke mening. Gaat ergens over. Het gaat nergens over.

Begrijpen is een begrijpelijke misvatting, begrip is mooi, maar het gaat om verstaan.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

 

 

 

Inauguratie van Biden: Respect is het woord. Daar hebben sommige politici nog nooit van gehoord. Liefde en respect is hetzelfde laken een pak. Ja kak. Dat interesseert de meeste politici geen zak. Trump is goddank weg, Rotte Rutte moet oprotten. We zijn wereldwijd echt helemaal flauw van jarenlang kampen met die zotten.

Posted on by

Respect, dat is het woord. Heks kijkt naar de afscheidsspeech van Donald Trump. ‘Bladiebla, meuterdemeut,’ prijst hij zijn eigen verdiensten nog eens aan. Verdiensten? Ja, hij vindt persoonlijk, dat hij het geweldig heeft gedaan. ‘Ik ben vrolijk en blij,’ hoor ik hem zeggen, ‘Het land gaat alleen maar vooruit in de toekomst, blablablabla…’

Ik kijk naar zijn knaloranje kop. Hij heeft nog een extra laag zelfbruiner opgesmeerd om zijn afscheid wat kleur bij te zetten zo te zien. De man was inderdaad de meest kleurrijke president ooit. Dat staat buiten kijf.

De man gaat niet naar de inauguratie van zijn opvolger. Die dief, die zijn overwinning heeft ‘gestolen’. Dat is pas 1 keertje eerder gebeurd. 150 jaar geleden alweer. Toen was er blijkbaar ook zo’n Koekenpeer. Wel wil hij een afscheid met toeters en bellen. Nog nooit vertoond.

Ik kijk naar zijn opgespoten lipjes. Een wijf is er niks bij. Wat een mafkees is het toch. Hij kan zo meedoen aan RuPaul’s Drag Race! Misschien een leuke toekomstige carrière? Krijgt hij weer lekker veel aandacht en valsheid wordt in die kringen hogelijk geapprecieerd!

Fijn dat hij ophoepelt.

Respect is het woord. Daar heeft Donald Tramp nog nooit van gehoord.

‘Liefde en respect zijn hetzelfde, Heks.’ zei de Surinaamse kruidenman jaren geleden tegen me, toen ik midden in de shit zat met mijn familie. Weggepest uit het familiebedrijf met mijn moeder aan het hoofd.

Anderhalf jaar zonder inkomen, om me klein te krijgen. Heks leefde indertijd van de wind met haar ME, ik had geen knoop, tot de rechter me gelijk gaf. Toen kreeg ik met terugwerkende kracht alsnog waar ik recht op had.

‘Rechters geven ook maar iedereen gelijk,’ was het commentaar van een familielid. Alsof je Trump hoort redeneren. Ja, narcisten, leer mij dat volkje kennen….

Respect is het woord. Liefde en respect zijn hetzelfde. De Surinaamse kruidenman had volledig gelijk met zijn advies. Jammer, dat hij er zelf niet naar luisterde.

De man zit in de bak momenteel. Hij heeft zijn dochters verkracht. Onder andere. Zijn strafblad heeft een lange baard.

Dus.

Dan zie ik Joe Biden op televisie. De dag voordat hij wordt geïnaugureerd. Tranen stromen over zijn wangen, terwijl hij zijn verhaal afsteekt. Een kwetsbare man. Of een huilebalk? Heks snapt wel, dat Trumpaanhangers de grootste moeite hebben met die man.

Dit is wel eventjes iets anders, dan het narcistische geschreeuw van die grote dikke bullebak met zijn kleuteruitspraken als ‘Make America great again’ en ‘America first.’

Heks ziet overigens liever deze huilebalk met een hart, dan die respectloze bal gehakt.

Respect is het woord.

‘Biden is a listener,’ vertelt een vrouw op televisie. Dat is goed nieuws. Ook iets totaal anders, dan die grote dove schreeuwlelijk. Wat? Was hij niet doof? Waarom wist hij dan nergens iets vanaf? Waarom zei hij dan van die ongelofelijk domme dingen? Zoals jezelf injecteren met chloor tegen Corona? Wat mankeerde die man?

Hij hing natuurlijk elke dag met zijn kop in de toiletpot om zijn kapsel bij te houden. Misschien kwam dat advies daar vandaan….. Misschien nam hij we elke dag preventief een grote slok.

Respect is het woord. Daar heeft Stumper Trump nog nooit van gehoord. Liefde is voor watjes. Wij zijn sterk. Wij zijn winnaars….

Ja, duh. Waar iemand wint zijn veel verliezers. Dat is het spel. Dat is het leven. Dat is hoe het is.

Heks is blij voor alle Amerikanen, dat die vreselijke verschrikkelijke oliedomme geslepen sociopaat in het regeringsvliegtuig is afgevoerd naar de eeuwige golfvelden. Die respectloze gestoorde idioot. Die klapperkloot.

En dan is er natuurlijk ook nog de nieuwe vice president. Een prachtige vrouw met een kleurtje. De allereerste vrouw in die functie. Heks hoopt, dat zij nog eens president wordt.

Heks hoopt, dat wij hier nog eens een keertje een vrouwelijk premier krijgen. Maar helaas, pindakaas. Wij krijgen ongetwijfeld die achterlijke Rutte weer op ons brood. Die respectloze idioot. De man, die de toeslagenaffaire afdoet als een smet op zijn succesvolle regeringsperiode.

Een smet! Waar hij zich dan wel voor schaamt zo voor de camera. Maar die schaamte gaat niet erg diep. Niet diep genoeg om zich te realiseren, dat hij op moet hoepelen. Dat hij weg moet wezen. Dat hij moet oprotten.

Respect is het woord. Daar heeft Rutte nog nooit van gehoord. Hij heeft de stem van duizenden mensen in nood jarenlang gesmoord. Willens en WETENS. ‘Ich habe es nicht gewusst…..’ daar kun je echt niet mee aankomen. Jij was verantwoordelijk. Al die jaren. dat beleid kwam uit jouw koker. Dus jij moet weg.

Maar helaas, die kwezel zit er nog. Hij zit te prossen met zijn avondklok. Van Mark moeten we nu met de kippen op stok.

Opzouten Mark Rutte! Ga terug in je hok!

AANRADER:Nieuw kinderboek over TRUMP: Pack your Sh*t and go!!!!

 

Ik stop mezelf in een lijstje en hang het aan de muur. Niet aan een touwtje aan het plafond. Een cirkel is rond. Teveel vragen is niet gezond. Wie vragen beantwoordt, wordt overgeslagen. Heks heeft veel vragen… Ik zit niet zomaar ‘Ins Blauen hinein’ te vitten, Heks heeft klachten over haar psycholoog, die haar al maanden laat zitten.

Posted on by

Maandag schrijf ik een brief aan de instelling, die mijn therapie faciliteert. Ik ben pakweg een krappe anderhalf jaar bezig bij die club, maar het laatste half jaar vallen er meer sessies uit, dan dat er doorgang vinden. Ik maak de balans op.

De eerste maanden moesten er lijsten worden ingevuld. Lange lijsten met steeds dezelfde vragen. Tekens net iets anders gesteld. Heks wordt tureluurs van dit soort stompzinnige vragenlijsten. Voor ik bij deze club begin, heb ik ze al een keertje uitgebreid voor een andere praktijk ingevuld.

Maar de behandelaar himself belde op de dag van de eerste afspraak af: Hij deed geen langdurige trajecten. Bij deze praktijk moest het in 10 sessies over zijn met die gekkigheid. Ik werd vriendelijk verzocht om ergens anders mijn heil te zoeken. Hetgeen weer maanden in beslag zou nemen.

Dat had die kwibus wel eens eerder kunnen bedenken. Voordat ik al die vragenlijsten had zitten invullen. En niet een half uur voor de eerste behandeling, toen hij mijn dossier voor de allereerste keer bekeek.

Daarna kwam het fiasco met Buurtzorg T. Die wilden me van de drank en mijn ME afhelpen. Huh? Maar daar heb ik toch helemaal niet om gevraagd? Hoe komt die rare psychiater erbij, dat ik verslaafd ben aan drank? Ja, ik wil graag af en toe een glaasje wijn drinken, mag ik?

Duh.

En van mijn ziekte blijf je met je therapeutische poten af. Die is van mij, ook al ben ik er niet altijd even blij mee. Het is mijn loden last, rare gast. Alsof ME tussen je oren zit! Laat je lekker zelf nakijken.

Nadat ik me met hand en tand heb moeten verdedigen tegen het voorschrijven van hoge dosis antidepressiva, waar ME patiënten helemaal niet tegen kunnen, we worden er suïcidaal van, kom ik bij mijn huidige behandelaar terecht.

Weer al die vragenlijsten. Weer iemand, gelukkig niet mijn behandelaar zelf, maar haar supervisor, die me om de oren slaat met het blijde nieuws, dat ze me wel even van die ME gaat afhelpen.

Maar mijn behandelaar is een schat. En uiteindelijk komt het traject dan toch op gang. Na opnieuw vragenlijsten, vragenlijsten, vragenlijsten. Waar dan de meest vreemde conclusies aan worden verbonden. Zoals, dat ik suïcidaal zou zijn. Ja hoor, als dat zo was, had ik mezelf al lang van het leven beroofd. Stelletje mafkezen.

Maar uiteindelijk na een jaar vragenlijsten bij diverse instanties te hebben ingevuld, je zult maar suïcidaal zijn, dan maak je geen schijn van kans, beginnen we dan daadwerkelijk met therapie. Hihihi.

Wekelijks brengen we de boel in kaart. Drie kwartier hebben we daarvoor. We beginnen warempel met de EMDR. Oude situaties worden wakker gemaakt, doorworsteld met een tikkende koptelefoon op mijn oren.

Een tikkende tijdbom.

Heks heeft een veelbewogen leven achter de rug met haar carrière als boksbal en pispaal. Er is dus werk aan de winkel.

Af en toe word ik tureluurs van weer diezelfde beelden doorspitten, alweer dat vervelende nichtje bijvoorbeeld, dat me als kind enorm liep te pesten. Samen met haar vriendje me achtervolgen en dan mijn benen onder me vandaan trekken bijvoorbeeld. Als ik als vierjarige alleen naar huis liep vanuit de kleuterschool.

Of iedereen tegen me opstoken op de gymnastiek. Ik was gedoemd tot dit familielid, want we hadden ongeveer dezelfde leeftijd. Pas aan het eind van de pubertijd kwam ik van haar af.

Maar het nichtje is niets vergeleken met de klappen en vernederingen van mijn vader en het verraad van mijn moeder. Dat is taaie materie. Ik heb moeite om überhaupt nog iets te voelen rondom die thema’s. Gewend als ik ben om overal mezelf de schuld van te geven.

Het kost enorm veel moeite om door die processen heen te gaan. Ik moet mezelf er toe dwingen. Ook schaam ik me over mijn woede. Het feit, dat ik niet langer loyaal ben ten aanzien van mijn agressors.

Het helpt dan ook niet, als er alsmaar sessies uitvallen. Door nascholing, ziekte, vakantie, nog meer bijscholing, alweer ziek, feestdagen, weer ziekte……..

De dingen, die in beweging zijn gezet, razen als ongeleide projectielen door mijn systeem. Mijn enige uitlaatklep is smerig schelden. Zoals een fluitketel fluit, als hij boven zijn theewater is, zo scheldt Heks.

Op slechte dagen van de vroege ochtend tot de late avond. Toute seule. Ins Blaue hinein. Ik word er knettergek van.

Natuurlijk heb ik al meermalen bij de praktijk aangegeven, dat het zo echt niet gaat. ‘We zullen kijken, of we een afspraak in kunnen plannen,’ krijg ik dan een ogenschijnlijk bezorgd antwoord. Om vervolgens nooit meer iets te horen, tot het volgende telefoontje, waarbij een reeds bestaande afspraak wordt afgebeld.

Meuh.

Wat een achterlijk gedoe. Heel onzorgvuldig. Eerst snoeihard roepen, dat ik suïcidaal ben op grond van stomme lijstjes. En me dan laten stikken tot en met. Onbegrijpelijk toch? Of mis ik iets?

Vanmiddag gaat de telefoon. Een jonge vrouw, die gelijk begint te jijen en jouwen, belt me op over mijn klachtenbrief. Ze begint me direct de mantel uit te vegen over het feit, dat ik een half uur eerder de telefoon niet heb aangepakt. ‘Ik heb ingesproken en je belde niet terug, dus nu heb ik maar heel weinig tijd,’ moppert ze op een verbouwereerde Heks.

‘Hadden we een afspraak? Waar hebt UUUUUUUUUU het over?’ sneer ik terug.

Nee, we hebben helemaal geen afspraak natuurlijk. De vrouw belt zomaar ongelegen. En ik heb de telefoon niet gehoord. Ik kan het verder ook niet helpen, dat deze prinses op de erwt geen tijd meer heeft. Ze maakt maar een keertje tijd. En als ik weet wanneer, dan neem ik met alle liefde de telefoon op.

Morgen gaan we mijn klacht bespreken. Donderdag krijg ik een uur toegezegd met een wildvreemde behandelaar, waar ik niet veel mee op schiet natuurlijk. En volgende week staat een afspraak met mijn eigen behandelaar gepland. De eerste in twee maanden. En de maanden daarvoor werden ook 3 van de 4 afspraken afgebeld. Dus het is maar weer de vraag of deze afspraak doorgaat.

Ja, zo kan ik ook een lang traject aanbieden. Je verspreidt die 15 sessies gewoon over 2 jaar. En verder laat je je cliënten lijsten invullen. Eindeloze lijsten met onzinnige vragen. En nog meer lijsten. Ook voor de verzekeraar nog een pak met lijsten. Waar je dan verstrekkende onbegrijpelijke conclusies aan verbindt.

 

 

‘Een Hungry Ghost kan niet teveel liefde en aandacht tegelijk verstouwen. Hun keelgat is zo groot als een naald. Daar moet je rekening mee houden, Heks,’ zeg ik tegen mezelf, ‘Niet dezelfde fouten maken als in het verleden…..’ Vanavond houdt Heks een ‘Bardo ritueel’ met mijn Maudgalyayana Family voor mijn overleden vriendin ‘zuster Orchidee’. Het is een prachtige avond. Ontroerend en troostend.

Posted on by

Zondag zit ik lekker te knippen en te plakken. Ik heb een lange brief geschreven aan het kind, dat ik sinds kort sponsor. ‘Schrijf over herkenbare dingen, zoals de kerk, of je kinderen. Of je dieren, je hobby’s…… stuur foto’s mee, daar zijn de kids gek op.’

‘Schrijf niet over je grote huis of auto. Ga niet vragen, wat het kind graag cadeau wil hebben. Schrijf geen adresgegevens op de brief, want in verkeerde handen kan dat veel ellende opleveren…’ staat er in de brief van de organisatie.

Dus Heks schrijft over haar hondjes en mijn kerk. Over onze gemeenschappelijke hobby: Zingen. Ik stop de brief in een grote envelop, stop er een schriftje bij in de vorm van een kat, gooi er wat confetti en wat leuke kaartjes bij.

Tot slot versier ik de envelop met plaatjes en foto’s. Zoals ik eigenlijk altijd doe met de post, die ik verstuur. Menigeen heeft ooit zo’n volgeplakt magisch epistel van me ontvangen.

’s Nachts kan ik niet slapen. Het voelt niet goed om dit epistel zo op de post te gooien, maar ik kan er de vinger niet op leggen. Overkill. Dat is het woord, dat in me opkomt. Ik ken dat meisje niet en zij kent mij al helemaal niet.

Voor haar ben ik een vreemde oude vrouw, die uit het blinde niks haar gaat lopen sponsoren. Ik ga die brief niet op de bus doen in elk geval. Morgen maar eens met Rozenhart overleggen. Die heeft altijd een heldere kijk op dingen.

Vandaag lees ik de brief aan mijn steun en toeverlaat Rozenhart voor. ‘Het is wel een erg lange brief, Heks, met heel veel informatie. Het meisje zou daardoor het idee kunnen krijgen, dat ze minstens zo’n lang epistel terug moet gaan sturen. Ik zou de brief enorm inkorten. Een paar onderwerpen bespreken en het daarbij laten…’

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Ook moet je je realiseren, dat haar sponsoren een gevoel van in de schuld staan creëert. Als daar dan nog zo’n brief overheen komt, wordt het misschien een beetje veel….’

‘Hungry Ghost!’ roep ik opeens. Rozenhart kijkt verbluft, in haar vriendelijk gezicht op het beeldscherm van mijn telefoon vliegen de wenkbrauwen omhoog. ‘Een Hungry Ghost?’

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Mijn leermeester Thich Nhat Hanh heeft daar ooit les over gegeven. Hungry Ghosts zijn mensen met enorme honger, met een hele grote lege maag, maar een piepklein keelgat. Zo klein als een naald! Daar kan maar heel weinig doorheen. Je moet je liefde en aandacht enorm doseren, anders kunnen ze het niet opnemen. Het zijn vaak mensen, die het heel moeilijk hebben gehad als kind…. En dat geldt absoluut voor dit meisje……’

‘Dit is overigens iets, waarmee ik in het verleden regelmatig de mist in ben gegaan met mijn goede bedoelingen. Ik wil het deze keer goed doen. Je hebt gelijk. Ik ga de brief dramatisch inkorten. Ik stuur em per mail, dat behoedt me voor allerlei overkill op de envelop. Die mooie envelop bewaar ik wel voor later. Eventueel. Als we elkaar een beetje kennen.’

‘Ik wil dat ze zich prettig voelt bij de sponsoring. Ze hoeft geen lange brieven te schrijven. Of geweldig op school te presteren. Er hoeft niets voor terug te komen. Doseren, doseren, doseren.’

Ja, doseren. Daar ben ik niet zo goed in. Ik loop altijd te hard van stapel. Superenthousiast als ik ben van nature. Ik kom om in mijn eigen goede bedoelingen, maar schiet daarmee mijn doel dan voorbij. Ei ei. In het kader van we doen het allemaal eens een beetje anders, gaat ook in dit geval het roer om. Rombom.

Vanavond zit ik met mijn internationale Plumvillage Maudgalyayana Family online in een ZOOMsessie. Het is de 49e sterfdag van mijn vriendin de non. Zij was de facilitator van onze familie tijdens de laatste retraite. Zij heeft deze familie aaneen gesmeed…..

We gaan een Boeddhistisch overgangsritueel doen, Bardo, speciaal voor haar.

Ik zit voor mijn computer, maar heb geen link ontvangen. ‘Heks, waar blijf je? Zonder jou kunnen we niet beginnen!’ komt er een berichtje binnen via Messenger. Goddank krijg ik net op tijd toch een link toegestuurd. Even later zit ik tussen mijn dierbaren online. Zo fijn!

‘Kijk, lieve schatten, ik heb een rouwkaart gekregen van de zus van zuster Lan,’ Heks houdt de kaart voor haar camera. ‘Wat prachtig,’ roepen mijn familieleden, ‘Oh Heks, hoe ben je met haar in contact gekomen?’

Ik vertel snel het magische verhaal. Hoe de zus me via mijn toverheksenblog op het spoor kwam.

Even later beginnen we met het ritueel. Onze familieleden in Israël zijn allebei Dharmateachers. Zij begeleiden het geheel. Eerst gaan we een tijd in stilte met elkaar mediteren.

Daarna lezen we om de beurt teksten voor uit het boek ‘Chants of the Heart’. Een Nederlands familielid zingt de hartsutra. Die prachtige filosofische, diepzinnige tekst. In het Nederlands natuurlijk, speciaal voor zuster Lan. Heks leest ook een tekst voor. We mediteren weer een tijd…..

Daarna gaan we uitwisselen, wat zuster Lan voor ieder van ons heeft betekent. Heks kan eerst nauwelijks praten. Ik ben veranderd in een enorme snottebel. Ik veeg de ergste nattigheid van mijn gezicht en vertel dan aan mijn familieleden, hoe zuster Lan hier onlangs op bezoek kwam en wierookkegeltjes van de houder begon te meppen. Ze liggen in een deuk.

‘Ze heeft ook zitten spoken met het rouwkaartje, dat haar zus naar me toe had gestuurd. Een dag later lag het weer bij haar zus in de brievenbus! Terwijl mijn adres er op stond! Geintje!!!’ Uiteindelijk heeft haar zus het geheel toen maar in een tweede envelop gedaan en opnieuw opgestuurd. Deze keer kwam het aan.

‘Heks, zing dat liedje van ja zuster, nee zuster voor ons,’ roept een Nederlands familielid. Zij weet, dat ik dat vaak met zuster Lan in de auto zat te zingen. De rest kijkt verbaasd. Een liedje over zusters? ‘Niet met de deuren slaan, ja zuster, nee zuster,’ galm ik even later.

Zoals altijd word ik er vrolijk van. Zuster Lan zingt mee in mijn geestesoor. De Maudgalyayana Family zit enthousiast mee te bewegen, terwijl ik mijn lied van gebaren voorzie.

Dan is ons uurtje alweer voorbij. We zingen gezamenlijk het prachtige lied ‘No Coming, No Going. No After, No Before’ van Thich Nhat Hanh tot besluit. ‘I hold you close to me, I release you to be so free….’ Mijn keel knijpt dicht. Weer een tranenvloed, want hoewel ik blij ben voor mijn vriendin, ze is op een goede plek nu, doet het zoveel pijn, haar laten gaan…….’Because I am in you and you are in me…’

De rest van de avond ben ik aangeslagen. Rouwen is echt een heel proces. Soms verdwijnt de pijn naar de achtergrond. Dan opeens ligt je gevoelsleven bloot als een open wond. Rauwe rouw. De tijd heelt alle wonden lijkt dan nergens op te slaan.

Toch heeft dit gezamenlijk rouwen me erg goed gedaan. Al die levens, die door mijn geliefde vriendin zijn aangeraakt. Al die mensen, die van haar houden. Voor wie ze zoveel betekend heeft….

‘Heks, als ze weer gaat spoken, moet je het ons laten weten, hoor,’ roepen mijn familieleden bij het afscheid. ‘Als ze de boel hier weer door de kamer gaat smijten, zijn jullie de eersten, die het horen!’ grap ik terug.

Eindeloos zitten we nog naar elkaar te zwaaien. Kushandjes vliegen door de lucht. Naar de Verenigde Staten, naar Israël, naar de Achterhoek, naar Utrecht…… Dag, dag, dag, lieve schatten! Tot over twee maanden!!!!!

Mijn huis staat vol orchideeën, op mijn altaar staan koeienhoorns. Schat, je woont in mijn hart.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Hartsoetra
Het Inzicht dat Ons naar de Andere Oever brengt

Avalokiteśvara,
diepgaand mediterend
met het inzicht dat ons naar de andere oever brengt, ontdekte plotseling
dat alle vijf skandhas op gelijke wijze leeg zijn.
Door dit inzicht overwon hij al het lijden.

Bel 1x

Luister Śāriputra,
dit lichaam is leegte,
leegte is dit lichaam.
Dit lichaam is niet anders dan leegte.
Leegte is niet anders dan dit lichaam.
Dit geldt ook voor gevoelens, waarnemingen, mentale formaties en bewustzijn.

Bel 1x

Luister Śāriputra,
alle verschijnselen worden gekenmerkt door leegte; hun ware natuur is geen geboorte, geen dood, geen zijn, geen niet-zijn;
ze zijn rein, noch onrein,
en nemen toe noch af.

Daarom zijn lichaam, gevoelens, waarnemingen, mentale formaties en bewustzijn
leeg van een afzonderlijk zelf.

Ook de achttien werelden van verschijnselen:

de zes zintuigen, de zes zintuigobjecten en de zes bewustzijnen zijn leeg van een afzonderlijk zelf.

Ook de twaalf schakels van onderling afhankelijk ontstaan en hun einde
zijn leeg van een afzonderlijk zelf.

Lijden, de oorzaken van lijden,
het einde van lijden, het pad,
inzicht en realisatie
zijn leeg van een afzonderlijk zelf.
Wie dit kan zien hoeft niets meer te bereiken.

Bodhisattva’s die oefenen met het inzicht dat ons naar de andere oever brengt kennen geen belemmeringen in hun geest.
Vrij van belemmeringen kennen zij geen angst,
vernietigen zij alle verkeerde waarnemingen

en realiseren volmaakt Nirvāna.

Door de beoefening van het inzicht dat ons naar de andere oever brengt, kunnen alle Boeddha’s in het verleden, heden en de toekomst, authentieke en volmaakte verlichting bereiken.

Bel 1x

Weet daarom Śāriputra,
dat het inzicht dat ons naar de andere oever brengt een grootse mantra is,
de meest verhelderende mantra,
de hoogste mantra,
de ongeëvenaarde mantra,
de ware wijsheid die in staat is
aan alle vormen van lijden een einde te maken.

Laten we daarom het inzicht dat ons naar de andere oever brengt eren en deze mantra verkondigen:

“Gate, gate, pāragate, pārasaṃgate, bodhi svāhā!” “Gate, gate, pāragate, pārasaṃgate, bodhi svāhā!”

“Gate, gate, pāragate, pārasaṃgate, bodhi svāhā!” Bel 2x

Laatste versie Thich Nhat Hanh (2014) en br. Phap Xa 2015 (Nederlandse vertaling)

Sneeuw!!! Sneeuw!!!!! Sneeuw!!!! Helemaal ingepakt, laag over laag. Zo wandel ik graag. Een Michelinvrouwtje ben ik, als ik me buiten waag. Wat een heerlijk weer! Heks wil meer sneeuw en ijs. Veel meer!!!!!

Posted on by

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Het gaat morgen sneeuwen! Zullen we afspreken in Het Leidse Hout voor een snuffelwandeling?’ appt Heks vrijdagavond naar de baasjes van Freya’s BFF Sierra, de Australische cattle dog. Met Dingo in de genen. Voorwaar een pittig hondje om op te voeden, daar zijn haar baasjes ook achter intussen……

‘We hebben een expert geraadpleegd en die zei, dat wandelen en snuffelen met een volwassen hond wonderen kan doen in het geval van onze ondeugende puber. Ze krijgt dan het goede voorbeeld. Puppies onderling weten vaak helemaal niet waar ze mee bezig zijn. Als je niet uitkijkt leren ze elkaar verkeerde dingen aan….’ aldus de dames.

©Toverheks.com

Sierra legt elke pup op de rug. Vervolgens gaat ze het arme beest zwaar lopen domineren. De baasjes worden er gek van. ‘En wij maar denken, dat ze vooral veel met leeftijdgenoten moet spelen. Daar zijn we echt de fout in gegaan…..’

Mijn pup Freya wordt voor een groot deel opgevoed door mijn stabiele volwassen hond VikThor. Als puntje bij paaltje komt heeft ze niks in te brengen bij mijn goeiige evenwichtige viervoeter. Nog niet. Freya is natuurlijk wel een teef. En die zijn over het algemeen veel feller, dan hun mannelijke soortgenoten.

©Toverheks.com

Zaterdagmiddag is het dan eindelijk zover. Natte koude kleddersneeuw valt over Nederland. Ook Leiden is aan de beurt. De daken kleuren wit. De straten glimmen, de sneeuw smelt direct. Heks stapt in haar kanariepiet en rijdt naar Het Leidse Hout. ‘Zal het druk zijn in het bos?’ vraag ik me bezorgd af. Tegenwoordig is iedereen aan de wandel.

Nederlanders trekken massaal de natuur in. Daar is onze beperkte voorraad vrije natuur niet op berekend. Massa’s mensen drommen zodoende rondom het golfveld bij het Joppe. Of door polderpark Cronensteijn. Dwars door die mensenmassa wringen zich dan altijd nog de nodige zwaar hijgende joggers. Nooit van mondkapjes gehoord, die dwangmatig sporters….

©Toverheks.com

Heks krijgt het daar dan Spaans benauwd van. Ik vermijd dat soort situaties als het even kan. Zodoende wandel ik veel ’s nachts. Of op weinig inspirerende plekken, waar niemand komt. Ik ben als de dood voor al die doodsverachters. Die Coronaverspreiders. Die mondkapverkrachters.

Dat wordt nog wat met die komende avondklok: Kan ik niet meer uitgebreid midden in de nacht naar een park met mijn viervoeters……..

Maar oh, wat een wonder: Het bos is zo goed als verlaten. Op enkele bezoekers na. Een handvol kinderen en wat doorgewinterde hondenbezitters.

©Toverheks.com

Heks posteert zit op het grote veld. Daar heb ik afgesproken met mijn Amerikaanse hondenvriendinnen. Freya rent als een gek in de rondte. Ze raakt helemaal hiepredepieper van die wonderlijke witte wereld.

Alles ziet er anders uit! Wat is toch dat koude witte spul? Waar je met je neus in kunt wroeten? En vooral: Alles ruikt anders! Een hele nieuwe onherkenbare wereld gesitueerd in de gewone herkenbare wereld. Hoe leuk wil je het hebben?

©Toverheks.com

©Toverheks.com Waar is Freya?????

Een hyena-achtige hond komt aanrennen. Als een zot. Loopt Freya omver in zijn enthousiasme. Direct rent mijn pup achter het monster aan. In no time zijn ze leuk aan het spelen. Beetje ruig, maar daar kan mijn meisje heel goed mee uit de voeten. Ze zien er heel lief en schattig uit, die Springer Spaniëls, maar het zijn in feite echte bikkeltjes…..

Ik raak aan de praat met het baasje. Een antropologe, een onderzoekster. ‘Ik woonde voor mijn onderzoek een tijdje in Roemenië en daar heb ik deze knaap opgeduikeld. Hij zat in een asiel, waar ik als vrijwilliger een halve dag in de week werkte. Maar ja, Corona, hè. Moesten we verplicht terug naar Nederland, helaas…..’

Heks wil natuurlijk weten, wat deze dame onderzoekt. En laat dat nu iets heel actueels zijn! ‘Ik doe onderzoek naar complottheorieën en de mensen, die zich daarmee bezig houden….’

Nou, een beter onderwerp is eigenlijk niet denkbaar in deze absurde tijden. Complottheorieën zijn van alle tijden, maar door de informatie-infrastructuur van het huidige tijdsgewricht leggen ze enorm veel gewicht in de schaal tegenwoordig.

©Toverheks.com

‘Mijn vriendinnen zijn ook onderzoekster, ze komen zo met hun hondje,’ vertel ik de dame. Een schoonheid van heb ik jou daar overigens. Echt een beauty.

Even later voegen mijn vriendinnen zich bij ons. Ik stel de dames aan elkaar voor. ‘Ze doet een heel leuk onderzoek,’ verteld ik terloops, ‘Naar complottheorieën. Wappies en aanverwanten…’

In no time zijn de meiden in een intensief gesprek gewikkeld. Als we later op snuffeltocht gaan met onze hondjes komt een verrassende aap uit de mouw. “Ik heb net een master aangevraagd over hetzelfde onderwerp. In Utrecht!’ roept 1 van mijn Amerikaanse vriendinnetjes, ‘We hebben gegevens uitgewisseld. We houden contact!!!’

Wat grappig toch weer. Kijk, dit is nu iets, waar Heks al haar hele lange leven lang goed in is: Mensen verbinden. Met elkaar in contact brengen. Ik klets met Jan en Alleman en daar komen dan dit soort geweldige dingen van…

We lopen kriskras door Het Hout. Sneeuw dwarrelt om onze oren. Het is grauw en grijs in het schemerige bos. Ik kan mijn hondjes nauwelijks zien, perfect gecamoufleerd als ze zijn met hun witte vacht met zwarte stippen. Mijn Spingers zijn gewoonweg gemaakt voor dit soort condities!

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Met name Freya ben ik voortdurend kwijt. Ze rent als een gek door de besneeuwde bossages. Als bezeten. Over de top happydepeppie. Ontketend. Van god los. Jeetje, wat kan dat beestje rennen!

‘Mijn hond is er nog nooit door een andere hond uit gelopen, maar uw pup krijgt het voor elkaar, hij kan het niet uitstaan,’ aldus de eigenaresse van een windhond onlangs. Een windhond! Geen pup ook, een volwassen windhond moest buigen voor mijn meisje…..

We lopen een heerlijk ronde, maar dan springt de cattle dog in een sloot. Ze denkt dat het een grasveld is, want er ligt een laag knalgroen kroos op. Met een doornatte en ijskoude pup is het tijd voor mijn vriendinnen om naar huis te gaan. Ook Heks wandelt naar de uitgang van het bos.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Wat een heerlijke middag. Echt genieten. Ik schud de sneeuw van mijn capuchon en stap in de auto. De hondjes zitten in warme dekens gewikkeld in de kattenbak…..

Zondag heb ik een geheel andere ervaring tijdens mijn uitlaatronde. Het zonnetje schijnt en heel Leiden loopt en masse door de stad te wandelen. Ook de joggers zijn weer volop in beweging. Links en rechts zoeven ze tussen de mensenmassa door. Heks raakt compleet in paniek, als ze probeert een veilige wandeling te maken in het doorgaans rustige Park van Noord.

Pas als ik richting Zijl tuf met mijn scootmobiel en langs een lelijk impopulair pad ga rijden, wordt het rustiger. Wat een gekkenhuis. Alsof er geen Corona bestaat! De hele stad loopt op straat.

©Toverheks.com

©Toverheks.com De enige sneeuwpop, die ik ben tegengekomen, gewijd aan Freyr!!!!!!

Na een uurtje vlucht ik weer naar binnen. Geef mij maar sneeuw en narigheid. Koud en somber kledderweer. Waarbij iedereen binnen bij de kachel blijft. Waarbij je verkleumt tot op het bot, als je je wel buiten waagt. Dat zijn mijn ideale condities.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Er bestaat geen slecht weer, alleen slechte kleding,’ aldus een vroegere vriendin van Heks. Een volksgezegde uit haar vaderland. Ze kwam uit Zweden…….

En het is zo. Helemaal ingepakt, laag over laag. Zo wandel ik graag. Een Michelinvrouwtje ben ik, als ik me buiten waag.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Rutte moet weg. De moderne Robin Hood, die steelt van de armen en geeft aan de rijken moet ophoepelen. We zijn flauw van zijn onnozele lachebekje, zijn wufte wegwuiven, zijn gebagatelliseer van zijn rol in wat ons Nederlanders pijn doet. De man veegt intussen verwoed zijn stoepje schoon voor de camera. Zijn stoepje met daarop zijn meutige fiets.

Posted on by

‘Het kabinet is gevallen, hoera,’ roept een oude dame met een boodschappentas op wieltjes, als ze de biowinkel in dreutelt. Het nieuws ligt vandaag op straat. Als ik een kwartiertje later thuis kom, krijg ik het goede nieuws nog een keertje aangeboden.

‘Heb je net een harde knal gehoord?’ vraagt mijn thuiszorg. Ik kijk hem verbaasd aan. Alweer illegaal vuurwerk? Houdt het dan nooit op? Maar nee, het is het gevallen kabinet. Met een reuzenklap op de grond gedonderd.

Later zit ik naar de televisie te kijken, er is een extra lang journaal ingelast. ‘Rutte blijft lijsttrekker,’ komt er in de banner onderin voorbij. Intussen staat Rutte schijnheilig te keuvelen over hoe vervelend het allemaal is. En hoe er in de toekomst in de politiek beter moet worden gecommuniceerd naar boven toe over dit soort zaken.

De lul staat dus direct zijn stoepje weer schoon te vegen. De kwal. De slijmbal.

Heks is klaar met die gast. Ik zou het een enorme schande vinden, als hij gewoon weer een nieuw kabinet zou gaan leiden.

Hij is niet jaren onterecht voor fraudeur uitgemaakt. Hij is niet alles kwijt geraakt. Hij is geen tien jaar van zijn leven kwijt geraakt. Hij heeft geen psychische klachten door deze affaire. Hij heeft geen kinderen in armoede groot moeten brengen. Hij heeft nooit een centje pijn gehad van dit verhaal.

Zelfs nu niet. Hij stapt symbolisch op en komt direct weer terug.

Maar hij was wel hoofdverantwoordelijke. En dat kan hij niet afdoen met dat er in de toekomst beter gecommuniceerd moet worden. Hij moet in de toekomst verdwijnen. Gewoon weer geschiedenisleraar worden en dan les geven over hoe het niet moet in de politiek. Met als voorbeeld zijn eigen verprutste toeslagenaffaire.

Heks zit zich weer eens te verbijten voor haar televisietoestel. Die het gelukkig momenteel doet. Goddank. Want er is momenteel de ene storing na de andere bij Ziggo.

‘Het is helemaal niet chic, om voor het kamerdebat over deze kwestie op te stappen,’ zegt een interviewer op een gegeven moment tegen iemand, die ik nog nooit gezien heb. Laatstgenoemde beaamt dat. Minister Kwibus ontspringt zo toch maar weer mooi de dans. Die kan niet meer worden aangesproken op wat hij heeft aangericht, want hij is weg.

Rutte wordt nog wel door de 2e kamer doorgezaagd volgende week. Ik hoop, dat het geen flauwe goocheltruc wordt, dat doorzagen. Hij moet echt worden aangepakt. Hij moet weg.

De laan uit. Oprotten.

Heks vindt het sowieso bezopen, dat een premier maar eindeloos kan aanblijven. Ik dacht dat Befbekje Balkenende met zijn vier kabinetten de kroon spande qua irritant lang aan de macht blijven. Maar bij nader inzien heeft hij slechts acht lange jaren onze beeldbuis vervuild met zijn moralistisch geleuter.

Die stomme Rutte is al tien jaar bezig met het ontmantelen van onze verzorgingsstaat. Ik vind het genoeg geweest. Maar de leiperd staat nog steeds bovenaan in de peilingen. Hoe is dat mogelijk?

Wat ik vooral niet begrijp, is hoe die man het moreel aan zichzelf kan verkopen om aan te blijven. Heeft hij een gaatje in zijn hoofd? Heeft hij geen hart? Spoort hij niet?

Wat moet ik er verder over zeggen? Er valt niets meer te zeggen. Blijkbaar vindt het gros van de Nederlanders nog steeds, dat het niks geeft dat hun landgenoten jarenlang in de shit hebben gezeten door toedoen van het onmenselijke beleid van dit kabinet. Ze hebben er zelf geen last van gehad, dus wat kan het schelen.

Dagelijks zijn er mensen aan het woord in de media, die slachtoffer zijn geworden van deze miskleun van jewelste. Het zijn geen misselijke verhalen. Misselijkmakend zijn ze wel.

Maar Heks wordt nog misselijker van de grote klonten boter op de hoofden van onze bewindvoerders. Rutekutte spant de kroon. Losjes staat hij zijn stoepje schoon te vegen. Hij denkt er niet over om op te stappen. Bah.

Bah, bah, bah.

Wat laat die man zich kennen.

BAH,  BAH,  BAH!

BLEGHHEHHHHHghGHEHGHGEHGHHHGGG!

GETSIEDERRIE!!!!!

BAH, BAH, BAH!!!!!

Sla nooit je hond, want dan wordt hij vals. Een kind kun je gerust slaan, die zijn zo loyaal, die laten hun kwelgeesten doorgaans vrijuit gaan. Echt waar? Ja, echt waar. Raar, maar waar.

Posted on by

Heks kijkt weer eens naar Dr Phil. Ja, je je moet toch wat? Het gaat over een disfunctioneel gezin van heb ik jou daar. De vader is een narcistische potentaat, die zijn hele gezin al jaren tiranniseert.

Zelf vindt hij helemaal niet dat hij het zo slecht doet. Als hij zijn kinderen in elkaar slaat is dat, omdat ze zich niet gedragen zoals hij dat graag ziet. En dan is het geen mishandeling volgens de man. Goh, waar ken ik het van?

Mijn eigen vader zei altijd, dat je je hond nooit moet slaan, want dan wordt hij vals. Ik heb hem dat dan ook nooit zien doen. Mij sloeg hij echter regelmatig helemaal in elkaar. Ik heb daar levendige herinneringen aan.

De keer met de stofzuigerstang was een keerpunt. ‘Al sla je me dood, ik geef geen kik,’ dacht ik bij mezelf, terwijl hij bezig was. Ik gunde hem mijn tranen niet.

Niet erg verstandig, want mijn koude blik recht in zijn gezicht dreef hem tot waanzin. De man heeft die avond enorm zijn best gedaan, om me van de aardbodem te meppen. Het geschreeuw van mijn moeder bereikte hem niet meer.

Niet dat ze verder een vinger uitstak, om het te voorkomen. Ze had me juist een kwartiertje eerder aan hem uitgeleverd. Om iets onbenulligs. De aanleiding weet ik echt niet meer. Ik was pas 14. Het was in de tijd, dat ik afkickte van de door een arts verstrekte valium.

Uiteindelijk verliet ik een aantal jaren later het huis met een hersenschudding. ‘Zeg maar dat je van de trap bent gevallen,’ droeg mijn moeder me op, toen ik wegens vergaande klachten naar de huisarts ging. En dat zei ik dan ook. Loyaal tot op het bot.

Die loyaliteit heeft me opgebroken. Ik heb mijn hele leven lang mijn mond gehouden, ook tegen mijn dierbaren, tot een paar jaar geleden. Uiteindelijk moest dit verhaal mijn systeem uit, om er zelf niet aan onderdoor te gaan.

Op de televisie zit Phil op de vader in te praten. Hij denkt dat de boel nog te redden is in dat hopeloze gezin. Die eeuwige optimist met een zwak voor narcisten. Zoals altijd gaat hij die man weer een kans geven.

De moeder heeft hij al terecht verweten, dat ze niet opkomt voor haar kinderen overigens. Die kreeg direct haar trekken thuis. Ook dat heb ik hem eerder zien doen…..

‘Jim, je bent iemand, die het huis in de fik steekt en vervolgens iedereen redt,’ reageert hij op het gewauwel van de man, dat hij zo’n goede vader is. Het ligt allemaal aan de anderen…… Vader Jim lult er gewoon doorheen. ‘Ik heb gelijk,’ roept hij voortdurend. Afvoeren, zou ik zeggen. Opsluiten op water en brood in een koud vochtig tochtig hok. 

De man zet zijn kinderen om de haverklap buiten in de kou. Uren zitten ze in hun T-shirtje en spijkerbroek te wachten tot ze weer naar binnen mogen. Ze hebben zelfs een schuilplaats gebouwd met wat mondvoorraad en dekens. Zo vaak gebeurt het!

Uiteindelijk krijgt ook Phil tabak van de man,’ Je bent controlerend, manipulerend, narcistisch….’ geeft hij de kerel zijn vet. De man is niet onder de indruk. Dat had Heks ook niet verwacht. 

Ga ik nog verder kijken? Houd ik dat vol? Wat doe ik mezelf toch aan?

Het is altijd hetzelfde liedje met dit soort types. En dat Phil maar blijft denken, dat die hopeloze kerel nog eens een keertje als een blad aan de boom om gaat draaien, is om je te bescheuren natuurlijk. Behalve voor de betrokken partijen. 

Hij kan beter zijn energie steken in het redden van de verknipte kinderen. Eentje is op in 16e al zwaar drugsverslaafd. Hij heeft alles al gebruikt. Zijn hersens zijn volledig naar de klote. Hij heeft al een strafblad met een lange baard.

Weg halen bij die idioten van ouders. Zo snel mogelijk. Alles is beter, dan in zo’n giftige atmosfeer opgroeien. Dat tekent je voor je leven. kijk maar naar Heks.

Ik heb veel van mijn ouders gehouden. Om dat te kunnen blijven doen, ben ik mezelf gaan haten. Ik heb mezelf gevormd naar het beeld, dat mijn ouders van me schetsten. Ik was Heks de Zondebok, alles lag aan mij, ik moest dus maar naar een tehuis, de papieren lagen al klaar.  

Nog steeds ben ik geneigd anderen altijd vrijuit gelaten gaan, ongeacht wat ze flikken.

Ik zie die patronen tegenwoordig ook bij mensen om me heen. Ik ben niet de enige met zo’n achtergrond. Is er hoop? Als je naar Heks kijkt denk, je waarschijnlijk van niet. Ik zit op mijn zestigste nog steeds met die materie te harken.

Maar ik ben ook geen goed voorbeeld. Ik heb een te lange adem en ben te loyaal. Ik heb mijn karakter wat dat betreft niet mee. 

Ik heb de laatste jaren de grootste moeite met mezelf, omdat ik niet meer de aardige gevende deurmat ben, die ik altijd was. Waar WELKOM stond, dat nu Fuck Off!!!! Er is heel veel oud zeer met terugwerkende kracht naar de oppervlakte gezeild. Dingen die ik ooit heb geslikt worden nu opgehikt. 

Er is zoveel woede tevoorschijn gekomen uit mijn systeem. Verbijsterend. En nog kan ik enorm kwaad worden en me daar dan vervolgens over schamen. 

Maar er is ook goed nieuws. Ik ben nog steeds een lieve meid, die geen vlieg kwaad doet.  Ik kijk alleen beter uit, wie ik in mijn privéleventje toe laat. De lockdown is in dat opzicht helemaal niet zo gek. 

Ook probeer ik voor anderen te doen, wat voor mij indertijd niet werd gedaan. Laat ik het zo zeggen: Als je je kind mishandelt en ik krijg er lucht van, heb je echt een probleem met Heks. Ik hou je in de smiezen. Ik lap je erbij. 

En wat betreft narcisten? Die moeten ze op een eiland bij elkaar zetten. Zijn wij er van verlost. Samen met Donald Trump. Kan hij lekker de baas spelen over zijn soortgenoten. Dat leidt hem misschien een beetje af van het feit, dat hij overal te boek staat als een loser, die niet tegen zijn verlies kan. Zijn volgelingen mogen ook mee. 

 

Of je worst lust. Heks is in haar sas met het cadeautje van de slager. Wat een dag, wat een dag. Een lange dag vol hoogtepunten en tegenslag. Dat laatste niet voor Heks, nee, het is Lucas’ laatste dag. Het hondje van Kras is eindelijk ingeslapen. Weg gehuppeld naar de eeuwige jachtvelden. Waar hij speelt met Ysbrandt en andere oude kameraadjes.

Posted on by

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Vanmorgen zie ik toch zo’n grappige vent op televisie in het programma Nieuws BV. Hij heet Pieter Derks. De grapjas houdt een subliem verhaal over onze premier Mark Rutte, verpakt in een fictieve thuisles aan zijn dochter van zes jaar. In het kader van maatschappelijke bewustwording. Met verve legt hij haar uit wat er allemaal aan de hand is rondom de toeslagenaffaire momenteel. In kindertaal.

Ook heel handig voor ons volwassenen. Want zeg nu zelf, er is toch geen touw meer vast te knopen aan de koers van dit kabinet. Het gelieg en gekonkel rondom de toeslagenaffaire is misselijkmakend. En zoals ik al eerder heb aangegeven, komt onze premier er tot nu toe aardig mee weg. Maar hoe doet hij dat toch? Dat vraag ik me al een tijdje af.

Nou, daar geeft Pieter Derks eindelijk een goed antwoord op. Hilarisch tot op het bot, maar ook erg raak. Deze druktemaker valt bij Heks in de smaak!

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Helaas staat er nog geen link online, waar je het item terug kunt kijken. Ik zal dus maar een klein transcript geven.

Het is niet zo moeilijk om aan mijn dochter uit te leggen, waarom Donald Trump zo raar doet, want ze heeft een zusje van 2 met vergelijkbare reflexen. Een uitleg over Rutte is echter meer complex.

Mark Rutte is de baas van Nederland, maar wil geen baas genoemd worden, want een baas is iemand, die bepaalt hoe dingen gaan en Mark Rutte wil het liefst niks bepalen.

Waarom hij dan per se premier wil zijn, geen idee, maar het werkt wel, want elke keer als er iets moeilijks aan de hand is laat hij iemand anders de baas spelen, zodat bijvoorbeeld Ludo de Jonge, Lodewijk Asscher of Menno Snel de schuld krijgt. Of hij vraagt een heleboel mensen om advies, zoals rondom de avondklok.

Hij wil de avondklok bijvoorbeeld invoeren en vraagt het OMT, die al maanden een avondklok adviseert, advies over zo’n avondklok, zodat zij nog een keer de avondklok kunnen adviseren! En Mark Rutte naar het OMT kan wijzen, zodat de Wappies met de koekenpannen naar het RIVM gaan in plaats van naar het torentje. Snap je? OK.

Dus Mark Rutte is stiekem de baas van Nederland.

Maar misschien dat hij dat volgende week niet meer is, want in de tijd dat Mark Rutte stiekem de baas was, zijn er mensen in grote problemen gekomen, omdat ze straf kregen, terwijl ze niks fout hadden gedaan. En daardoor zijn ze hun huis kwijt geraakt of konden ze geen eten kopen, omdat ze ook hun baan kwijt raakten…..

En Mark Rutte wist dat al een tijdje, maar hij wist het stiekem, want hij wilde het liefst dat niemand er achter zou komen, dus hield hij het zo lang mogelijk geheim door met een dikke stift op alle blaadjes te krassen!!!!

Gemeen he? Ja, en daarom zijn er nu heel veel mensen boos op Mark Rutte!

Normaal gesproken als een baas zulke grote fouten maakt, moet hij weg, zodat iemand anders het kan proberen op een andere manier te verprutsen, dat is wat we politiek noemen….

Maar Mark Rutte wil eigenlijk niet weg. Hij zegt dat hij eerst de mensen wil helpen, die in de problemen zitten, terwijl hij dat nou juist jarenlang niet gedaan heeft. Alsof de trainer van FC Emmen zegt, dat hij nog geen ontslag gaat nemen, maar eerst nog een wedstrijdje wil winnen.

Dat is nou juist het probleem, pannenkoek!

Maar omdat zoveel mensen boos zijn, moet Mark Rutte misschien toch weg, dus nu vraagt hij stiekem aan mensen in de 2e kamer of hij weg moet. Want volgende week is er een debat, dat is zeg maar een ZOOMgesprek maar met iedereen in dezelfde ruimte, en dan kan Mark Rutte worden weggestuurd.

Maar Mark Rutte wordt liever niet in het openbaar weggestuurd, dus als dat dreigt te gebeuren, stapt hij stiekem al zelf voor dat debat op, zodat ze niet meer boos op hem kunnen worden.

Wat zeg je? Ja, omdat hij zo van stiekem houdt, heel goed, je begint hem al te kennen.

En wie dan daarna de baas wordt? Mark Rutte!

Hij blijft dan de baas tot de volgende verkiezingen…….Normaal gesproken worden die dan zo snel mogelijk gehouden, maar nu worden die door de baas, Mark Rutte, uitgesteld, omdat er Corona is……..

Dus dan is hij eigenlijk langer de baas, terwijl hij de baas niet meer is. Maar hij blijft de baas, totdat we veilig verkiezingen kunnen houden, dat ga je misschien nog meemaken….

En wie is er na de verkiezingen de baas wordt? Waarschijnlijk Mark Rutte, want hij staat stiekem nog steeds bovenaan in de peilingen.

Waarschijnlijk vinden mensen het ook nog heel chic, dat hij symbolisch opstapt en dan toch gewoon de baas blijft.

Knap he? Nog vragen?

 

Heks ligt flauw van de lach aan het begin van de dag. Heerlijk! En ik heb ook weer veel geleerd. Ik snap eindelijk hoe Mark Rutte opereert: Stiekem is het woord! Dan nu naar buiten, want het zonnetje schijnt. Ik ga een kort rondje met de hondjes doen hier door de wijk. Straks komt Blonde Buurman een muis brengen.

‘Hij past niet door de brievenbus, hoe laat ben je terug?’ appt hij me vlak voor ik de deur uit ga. Ook zielig natuurlijk, zo’n muis alleen tussen de post en kranten. ‘Ik ben over een uurtje zeker weer thuis. Is het een lieve muis?’ piep ik terug vanuit het voorhuis.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Het is heerlijk buiten. Heks heeft een goeie dag met haar lijf. Alle gewrichten gewoon in de kom, waar ze thuis horen. Niet al teveel pijn en ongemak. Ik ga van plezier compleet uit mijn dak! Dansend loop ik door de steeg. Naar het hofje verderop, waar mijn blaffers een mooie drol draaien. Nog een plasje hier en daar, terwijl Heks met poepzakjes in de weer is…..

Dan gaat het verder naar het Vrouwekerkhof. Hier laat ik mijn dolle hondjes eventjes los. Als zotten rennen ze over het plein richting het pand naast de slager. Hier huist de worstenman. Hij draait worsten in plaats van drollen. Freya springt tegen de deur op. Is hij aanwezig? Doet hij open?

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Soms staat ze om 4 uurs ’s nachts tegen die deur te springen. Je weet maar nooit. Misschien kan hij ook niet slapen. Of is hij vroeg aan het werk…..

‘Hij is er niet, kom maar schatje,’ roept Heks van de andere kant van het plein. Enthousiast komt mijn hondje naar me toe rennen. Maar dan, oh wonder, de slager komt naar buiten, zijn schort besmeurd met elementen uit zijn eeuwenoude geheime worstenreceptuur. In zijn enorme hand met zeer toepasselijke worstvingers houdt hij een flinke stuk rookworst.

In een mum van tijd zitten mijn hondjes braaf naast elkaar de door de lucht vliegende traktatie op te vangen. Oh, wat vinden ze dit toch lekker. Warme worst, net uit de ketel! Er bestaat gewoonweg niets lekkerders. Ook Heks is er dol op!

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Ik maak zoals altijd een kletspraatje met de slager. Dan neem ik afscheid, ik moet naar huis. Ik krijg bezoek.

‘Wacht even, Heks,’ roept de worstenman, ‘Ik heb nog iets voor je.’ Hij verdwijnt voor korte tijd in zijn magische laboratorium, maar komt al snel weer tevoorschijn met de rest van de rookworst, het stuk, dat mijn hondjes hebben verorbert mist, maar verder is het ding nog vrijwel intact, ‘Kijk, die is voor jou! Hebben ze thuis ook nog wat….’

Zo loop ik met een stomende rookworst en twee happende hondjes richting huis. Ik probeer ze weer aan te lijnen, niet te doen. Telkens als Freya bijna vast zit springt ze richting worst. Die zweeft boven mijn hoofd in mijn linkerhand, terwijl mijn rechterhand verwoed pogingen tot aanlijnen doet.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Hahaha,’ hikt een vuilnisman, die net op het pleintje de vuilnisbak met hondenpoezakjes leegt. Hij heeft het hele tafereeltje met de slager gade geslagen. Een grote grijns ligt op zijn vriendelijke gezicht. ‘Dit is de lekkerste worst van Leiden en omstreken,” vertrouw ik hem toe.

En het is waar! Deze slager heeft regelmatig nationale wedstrijden gewonnen met zijn bekroonde worst. Maar ik betwijfel of de Marokkaanse vuilnisman het met me eens is. De worst is volstrekt niet halal. En ook nog eens bereid met uitsluitend eersteklas varkensvlees…..

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Kijk, wat ik van de slager heb gekregen,’ trots laat Heks de worst een kwartiertje later aan de Blonde zien, ‘Ik denk dat hij me leuk vindt, maar hij is getrouwd. Dus dit is de enige worst, die ik ooit van hem zal krijgen,’ grap ik er achteraan. We liggen in katzwijm van de lach.

Wat een heerlijke dag. Zie ik zomaar weer eens een levend wezen hier in Huize Heks. Weliswaar bemondkapt, maar toch. ‘Bakkie koffie? We kunnen buiten zitten, het is heerlijk weer!’

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Even later zitten we saampjes aan een bakkie leut. Paar meter ertussen, frisse lucht. Ja, je moet zo voorzichtig zijn met dat klote virus en nu ook nog eens die engelse variant. Heks houdt haar mondkapje op. Die koffie drink ik straks wel op.

‘Wil je me met een vervelend klusje helpen? Ik heb iemand een tijdje geleden veel geld betaald voor iets, maar het product is nooit geleverd. En nu krijg ik dat geld niet terug… Het is nogal een ingewikkeld verhaal en de tegenpartij is nog chaotischer dan ik, indien mogelijk. Die persoon heeft een hele andere kijk op de zaak. Ik kan echter bewijzen, dat ik gelijk heb. Ik wil het vooral graag goed oplossen, maar ik heb wat hulp nodig.’

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Op zijn droge commentaar, dat het nog niet mee zal vallen om dit voor elkaar te krijgen reageer ik verrassend anders dan normaal.  ‘Nee, ik ga hier echt werk van maken. Ik ben gewoon enorm veranderd de laatste jaren. Vroeger liet ik zulke dingen altijd maar zitten, ik heb eindeloos aan het korte eind getrokken, maar die tijd is voorbij…’

Mijn oude vriend zegt toe me te gaan helpen. Hoera. Hij is de man van lijstjes en overzicht. Met zijn hulp komen we er wel uit.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Even later stapt hij weer op. Zonder muis. Die ligt op de keukentafel in een plastic zakje te wachten, totdat ik hem aansluit op mijn oude Windowscomputer. Ik ga op zoek naar bewijzen, dat ik mijn studieschuld aan mijn moeder al een keertje heb afgelost.

Iemand wil namelijk, dat ik dat nog een keertje doe. Hij heeft aan mijn zwaar demente moeder gevraagd of ik die schuld nog heb en zij zei ja. Belachelijk natuurlijk om haar dat nu nog te vragen. Weet zij veel……  Ze weet van niks meer! Als je haar vraagt of de lucht groen is zegt ze ook ja!

Nee, Heks is klaar met dit soort oneerlijke praktijken. Ik ga op zoek!

Maar niet nu. Ik besluit om even te lunchen, voordat ik lekker op stap ga met mijn beestjes. Ik check mijn telefoon. Kras heeft gebeld, dat doet ze bijna nooit. Ik ben toevallig juist van plan om haar straks spontaan op te halen voor een gezellige uitlaatronde, maar besluit haar toch maar eerst te bellen. Misschien er iets aan de hand.

Als ze mijn stem hoort barst ze in huilen uit. ‘Ik ga Lucas laten inslapen,’ snikt ze. Lucas is haar geweldige stokoude Brak. Bijna 17 is meneer alweer. Doof en blind, maar nog uiterst tierig. ‘Het is echt klaar met mijn ventje, Heks, vanmorgen trof ik hem zo ellendig aan. Het is gedaan… Om half vijf komt de dierenarts…’

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Zo neemt de dag dan een hele andere wending. Opeens spoed ik me naar mijn vriendin om haar bij te staan op dit oh, zo moeilijke moment. Je weet, dat het er aan komt, maar het komt toch altijd onverwacht….

Als de dierenarts weer vertrokken is, gaan we met haar overgebleven hondje Lotje en mijn monsters een flinke ronde om de golfbaan lopen. Zo gek, dat Lucas er niet meer bij is. Gelukkig is hij heel vredig ingeslapen. Geen eindeloos gevecht zoals met Ysbrandt indertijd. Het was echt zijn tijd.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Fijn dat je er bij was, Heks,’ zegt Kras bij het afscheid. Ja, door de jaren heen zijn we hele goede vriendinnen geworden. Heel soms botsen we, maar meestal lachen we ons een ongeluk samen. En als er iets is, zijn we er voor elkaar. Altijd. Zoals laatst, toen mijn vriendin de non overleed. Toen was Kras er voor mij.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Eenmaal thuis zet ik Freya onder de douche. Ze is zo zwart als een tor. VikThor is aan het eind van de wandeling in de Zijl gesprongen, maar mijn pup is daar nog te klein voor. ‘Wat een dag, vol ups en downs. Ik ben kapot,’ mijmer ik, terwijl zwart water in het doucheputje verdwijnt.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Ik rol mijn hondje in een handdoek en wrijf haar lekker droog. Dan meldt VikThor zich nog eventjes. Hij wil ook lekker worden afgedroogd…. Douchen haat hij, maar in een handdoek worden rond gerold vindt hij dan weer heerlijk!

Ik voer tot slot mijn veestapel, warm mijn eigen maaltje op….. en plof in bed. Ik zak in een diepe slaap. Uren later kom ik weer boven drijven. Vandaag doe ik niks meer. Op een uitlaatronde na straks. Het is mooi geweest. De koek is op.

Maar de worst nog niet!

De link staat intussen online: Pieter Derksen over Rutte, aanrader! Hilarisch!

©Toverheks.com

©Toverheks.com