Ik wil prostituee worden, lichtekooi, meisje van plezier, snol, temeier, courtisane, tierelierelier! Het klinkt zo lekker, lekkerbekje, dier van plezier. Of toch niet? Want wat blijkt? Je moet je landingsbaan scheren. Kaalslag rond de kut. Een kale echoput. Krijg nou toch de klere. Heks kijkt TV en krijgt veel mee. Ik ben direct genezen van dit briljante idee.

Posted on by

PROSTITUTIE IN DE KUNST

Heks zit in bed een beetje televisie te kijken. Af en toe val ik in slaap. Dan zap ik weer naar een andere zender. Ik zie iets over afvallen met Maarten van der Weijden. Huh? Is hij te zwaar? Die zwemmende reus? Mijn elfstedenheld? Maar nee, dat valt reuze mee. Maarten moet gewoon een beetje uitkijken.

Een broodmagere blonde dame verschijnt in beeld. Ze laat twee ontbijtjes zien aan presentator Kees. Die heerlijke nicht uit Volendam. ‘Ik was vroeger ook ruim 15 kilo zwaarder,’ kwettert hij opgewekt, ‘En nu begrijp ik, dat mensen, die OOIT te zwaar waren, altijd veel meer moeite moeten doen om op gewicht te blijven, dan mensen die nooit dik zijn geweest. Ook al hebben ze nu hetzelfde gewicht….. HET LEVEN IS ZO ONEERLIJK!!!!’

PROSTITUTIE IN DE KUNST

‘Ja, het is niet eerijk. Maar door welke van deze ontbijtjes kom je aan? Ze bevatten allebei precies dezelfde hoeveelheid calorieën. Maar van de ene kom je aan en van de andere niet….’ pakt de dame opgewekt door. Ja hoor. Toe maar. Wat is het toch ingewikkeld……

Het goede antwoord is het ontbijtje met bewerkt voedsel. Dit soort non-foodfood wordt door ons lichaam niet als voedsel gezien. Daardoor blijf je honger houden, ook als je je buikje rond hebt gegeten. Dus je eet veel meer.

PROSTITUTIE IN DE KUNST

Jaja. En al die troep in bewerkt voedsel parkeert je lijf ook nog eens in vetcellen, dat zegt de dame er niet bij, maar zo is het wel.

Ik zap weer verder. ‘Ik word prostituee.‘ Holee, holee. Heks was niet van plan om er naar te gaan kijken, maar opeens pruttelt de televisie dit programma op de achtergrond.

PROSTITUTIE IN DE KUNST

Een prachtige roodharige dame, die vanuit een studie filmkunde in de pornoindustrie is beland, verschijnt in beeld. Ze heeft eerst zelf voor de camera gewerkt, om het vak van binnenuit te ervaren. Daarna is ze gaan regisseren.

Nu wil ze echter echt fysiek aan de bak in het vak. Dus praat ze met haar moeder, met haar man ook…. Bladiebla. Ja, je kunt alles altijd goedpraten natuurlijk. ‘Doe het niet!’ roept Heks inwendig. Waarom? Als zij dat nu wil…..

‘Je verkoopt je lichaam,’ zegt de moeder. ‘Maar ik kom toch gewoon met mijn lichaam thuis ’s avonds?’ pareert de dochter. 

Haar man vindt het geen probleem. Hij is al het een en ander gewend, die vriendelijke vent. 

Vervolgens interviewt ze een alleraardigste dame met een eigen escortbedrijfje. Ze is de enige werkneemster. ‘Voel altijd even of die vent z’n condoom nog om heeft, voordat hij in de buurt van je vagina komt,’ geeft ze een gouden advies, ‘Gewoon doen alsof je even lekker aan jezelf friemelt. Soms doen die stiekemerds em gewoon af. Willen ze zonder. Hij kan ook afglijden natuurlijk…..’

Dan gaat onze heldin solliciteren bij een escortbureau. ‘Je moet het ideale vriendinnetje zijn,’ blaat de opgepimpte eigenaresse opgewekt, ‘Dus er geweldig uit zien. Verzorgd, tietenkontbladiebla…..’

‘Goh, waar zijn onze ideale vriendjes?’ mispelt Heks. Ik realiseer me voor de zoveelste keer, dat de seksindustrie toch voornamelijk is ingericht op mannen. Wat zij willen, hun fantasieën. 

PROSTITUTIE IN DE KUNST

Er bestaan wel gigolo’s. Maar die zijn op de vingerende vingers van één hand te tellen. Of misschien twee. Zeker in vergelijking met de op elke hoek van de straat paraat staande dames in elke grote stad. De koekjes met een gat. Bij tante op het feest. Wie waren daar nog meer? Damessssss en 1 heer.

‘Moet ik me ook scheren?’ vraagt de beeldschone roodharige. Ja, dat moet. behalve op je kop, wordt je geacht nergens een haartje te hebben. Op misschien een bescheiden landingsbaan na. Een baken in dat kaalgeslagen landschap. Een vingerwijzing.

Het ideale vriendinnetje met een kinderkutje belichamen. Dat is wat er van ons vrouwen wordt gevraagd.

PROSTITUTIE IN DE KUNST

En daar zegt die roodharige toch iets echt leuks. ‘Ik ben volledig behaard. Dat is mijn handelsmerk. Ik moet er nog eens goed over nadenken allemaal……’ De vrouw van het bureau kijkt scheel van begrip. Haar ogen draaien naar het plafond van understanding. ‘Ja, denk er vooral over na. Er zijn wel eens mannen, die een harige vrouw willen, maar….. bladiebla.’

PROSTITUTIE IN DE KUNST

Heks heeft wel eens een vriend gehad, die van harig houdt. En ik bedoel echt harig. Woeste zwarte dampige armen. Lange spinachtig behaarde benen, die je kunt borstelen…… Bij mij ben je dan aan het verkeerde adres, want ik heb gladde benen en armen van mezelf. 

PROSTITUTIE IN DE KUNST

Maar schaamhaar kan ik zeer waarderen. Ik haat die kale playboykutjes. Die vierkante Barbyboxjes. Met een gleufje. Net een spaarpot. Een kleuterspaarpot.

‘Het laten staan van al dat haar heeft mijn leven veranderd,’ zegt het toekomstige meisje van plezier, het verlichte lichtekooitje, ‘Ik ben met name dol op mijn okselhaar. Als ik in een mooie avondjapon op hoge hakken helemaal opgedoft uit ga met die rode plukken vol in zicht… dat voelt heerlijk. Dat voelt als mij!’

Oh, Jan Wolkers draait zich om in zijn graf van plezier!

PROSTITUTIE IN DE KUNST

Dezelfde avond gaat ze in bad zitten met een scheermes. Niet om haar polsen door te snijden, nadat ze is afgewezen op grond van haar rode schaamhaar. Nee, ze scheert haar benen helemaal kaal. Verder komt ze niet. De roodgloeiende oksels zijn haar te dierbaar. Haar rossige schaamhaar mag ook lekker blijven.

‘Schaamhaar voelt heerlijk tijdens het vrijen. Het voegt een extra dimensie toe. Een donzig laagje, waardoor je meer ervaart. Het zijn net kleine voelsprietjes…..’

Nee, van heur haar blijf je af. Heks staat paf. Van plezier, tierelier.

PROSTITUTIE IN DE KUNST

Later gaat de dame toch naar haar eerste klant. Een saaie grijze manmuis in een rijtjeshuis. Ze doen het twee keer. Ze verdient 450 euro.

Dan is het alweer klaar met dit verhaal. Ik heb weer veel geleerd. Zoals: Ik ben niet de enige, die de riebels krijgt van vaginale kaalslag. Rood okselhaar is prachtig, wil ik ook. Ga nooit voor zo’n stom escortbureau werken, want je werkt mee aan de verBarbying van de wereld en dat wil je toch niet? 

En ook: Voel altijd aan je frutje voor een pik gaat in je kutje of er nog een condoom omheen zit. Rommel ter afleiding aan je klit. 

PROSTITUTIE IN DE KUNST

Er is natuurlijk een grote tak van prostitutie, waar vrouwen worden uitgebuit en onderdrukt. De overgrote tak. Afschuwelijke vrouwenhandel. Die vaak verslaafde meiden doen het echt niet voor hun lol. Die denken niet: ‘Ik wil prostituee worden’. Die zijn het uit noodzaak. Die zijn er in gerold, onontkoombaar. Er in gezogen. Zoals water in een afvoerputje. Veel dames achter de ramen zaten liever thuis achter de geraniums. 

Daar moet een eind aan komen. Aan die vorm van oudste beroep van de wereld. Maar het einde is nog niet in zicht……

Maar ook: Sekswerk kan helend zijn. Het is ook belangrijk werk. Iemand moet het doen. Mensen, die het met zoveel liefde en passie doen zijn zeldzaam. De dame in het programma is een klasse apart.

PROSTITUTIE IN DE KUNST

Maar toch: Mij niet gezien. Geen OmaSeks voor Heks. Ik ben zonder er ooit een cent aan te verdienen voor hoer uitgemaakt. Ik ben geslutshamed bij het leven. Er is naar me gegrabbeld en gegraaid. Door brave huisvaders vaak. Of vrienden van vrienden.

Door wildvreemden in de kroeg of in de trein. In de Bhoeddhistische Sangha zelfs. De kerel die me daar bepotelde, een geile stokoude antropoloog, schrijft schijnheilige kutverhalen in het blad van mijn kerk……

PROSTITUTIE IN DE KUNST

Er is zo slecht over me gesproken…. Vanaf dat ik maagd was ongeveer. Mijn eerste vriendje betichtte me al van promiscue activiteiten. Hoe de waard is, zullen we maar zeggen…… Maar toch: Het heeft iets kapot gemaakt in me.

Alleen maar omdat ik een vrije geest heb in een vrij lichaam. Omdat mijn seksuele energie stroomt. Omdat mannen altijd en overal op me reageren, nog steeds. Ook piepjonge mannen. Mannen, die mijn kleinzoon zouden kunnen zijn…….

De dubbele moraal rondom seksualiteit heeft me genekt. Het is ook diezelfde dubbele moraal, die me toch altijd weer een ellendig gevoel rondom prostitutie bezorgt. 

PROSTITUTIE IN DE KUNST

Nee, Heks zit in haar schulp. Al vele jaren. Helemaal flauw van al die kerels, die zonodig in elk gesprek hun geslacht op tafel moeten deponeren. Suf gebrainfuckt. Maar er gloort licht aan de horizon! 

Ik word dan wel geen prostituee, maar ik ga dit jaar weer daten heb ik besloten. Op mijn gemakje. Ik moet nog een strategie uitstippelen, want ik heb geen zin in het narcistische gehalte van de gemiddelde datingsitebezoeker. Maar ik heb weer zin. En daar heb ik zin in!

PROSTITUTIE IN DE KUNST

 

 

 

 

 

Doe een stapje naar voren en een stapje opzij. Tik. Krijg de hik. Heks strompelt voorwaarts met babystapjes. Geniet het leven met miniscule hapjes. Er gebeurt toch nog genoeg bijzonders. Elke dag een wereldwonder!

Posted on by

‘Doe een stapje naar voren en een stapje opzij, tik, weer een stapje naar voren en een stapje opzij, tik, loop niet te zeuren, Heks is niet blij, tik, ja, nu nog even, krijg toch de hik, hik, hik……’ zingzoemt Heks, geïnspireerd op Nederland in Beweging.

Olga Commandeur loeit haar instructies mijn slaapkamer in, terwijl ik me in mijn kleren worstel. Oh, grote goden, ik heb echt geen lijf vandaag. Geen lijf, maar een pijnplurk. Een vastgelopen tanker. Een schipbreuk op volle zee. Nee, vandaag valt niet mee.

Het nieuws, dat volgt biedt ook geen soelaas. De Coronabesmettingen lopen maar op in Nederland. Ja, hoe zou dat nu komen? Heks is altijd weer verbaasd over de stompzinnigheidsgraad van dit kabinet.

Oh, wat is men weer verbijsterd over de cijfers. Na hun ongelofelijk achenebbisjbeleid. Maatregelen weken te laat nemen. Niemand, die zich er aan houdt, om te beginnen de politici zelf. En dan oprecht verbaasd zijn. Huh….. Wat een acteurs…..

En vaccineren? Ho maar. 

Iedereen heeft gezellig samen kerst zitten vieren, dat is zo klaar als een klontje. Heks wist van tevoren, dat het zou gebeuren. Ook de restauranthouders wisten het, gezien de ongelofelijke hoeveelheid bestellingen voor grote groepen.

Ook de mensen, die wel min of meer hun best doen om zich aan de regels te houden, hebben elkaar gezien met kerst. In etappes. Helaas kun je elkaar ook in etappes besmetten.

Ik rest my case…..

Dus. Zo.

Is er dan niks om je op te fleuren? Klagelijk Heksje? Jazeker! Er is iets.

Afgelopen maandag praat ik anderhalf uur aan de telefoon met de zus van mijn onlangs plotseling overleden vriendin de non. Via een omweg is ze me op het spoor gekomen. Opeens hoor ik alle details over de laatste maanden van mijn lieve vriendin. Wat fijn! 

Het doet me goed om te horen hoe twee van haar zussen haar de laatste maanden gezelschap hebben gehouden. Alle ins en outs krijg ik te horen. Het stelt me vooral gerust, dat mijn vriendin geen pijn heeft geleden. Veel vragen worden beantwoord……

‘Jouw naam kwam ik telkens tegen in haar adressenboekjes. Elk jaar schreef ze em zorgvuldig over. Ook heeft ze de laatste keer, dat ze hier was geprobeerd om je adres te achterhalen. Ze wilde je opzoeken….. Mijn man is toen nog op zoek geweest naar Toverheks…..’

Oh, wat jammer, dat dat niet gelukt is! Het was altijd een droom van me, dat ze hier een keertje langs zou komen. Dat ik een retraite zou organiseren en dat ze hier mocht logeren bijvoorbeeld.

Soms fantaseerden we daarover. De regels van het klooster zijn heel streng, Je moet voor alles toestemming vragen, dus ik achtte de kans klein, dat het zou lukken.

‘Dan maken we er gewoon een mini retraite van…’ riep ik dan. Heel ieniemini. Een simpel bezoekje zou ook al geweldig zijn geweest. Oh, wat zou ik haar in de watten hebben gelegd!!!!! 

Toch doet het me al goed, dat ze het van plan was. 

Gisteren lig ik een groot deel van de dag in bed te dweilen. Extreem slechte dag, volgend op een slapeloze nacht. En een veel te vroege afspraak bij de mondhygiëniste. M’n hele systeem is van slag hierdoor. Aan het begin van de avond val ik in slaap. Hierdoor mis ik de Zoomsessie van mijn koor. Maar ik trek wel een beetje bij…..

Vandaag bel ik naar de antroposofische praktijk. Ik maak een belafspraak met mijn huisarts. Ik moet de man ervan doordringen, dat ik tot de risicogroep behoor bij Covid19. Tot mijn verbijstering wilde hij me in het najaar geen griepprik geven, omdat die bestemd waren voor kwetsbare mensen. Ik heb dat toen maar laten zitten, mede omdat ik altijd ziek word van die prik.

Maar deze vaccinatie wil ik zo snel mogelijk in mijn klep. Het zou heel veel voor me betekenen, als ik wist, dat ik beschermd ben tegen een virus, dat me het verpleeghuis in kan jagen. Of de dood. Met mijn halvezolige immuunsysteem. Mijn kapotte afweer. Mijn gatenkazige verdediging tegen de buitenwereld.

Dat vaccin kan mijn redding betekenen. 

Bovendien: Ik wil eindelijk wel weer eens onder de mensen zijn. Ergens heen gaan, iets doen. Behalve de hondjes uitlaten. 

Nu nog mijn huisarts overtuigen, dat ik als eerste aan de beurt moet zijn. Nou ja, samen met de andere kneusjes. Het blijft natuurlijk om te huilen, dat ik nog steeds niet serieus word genomen met die kutziekte. Zelfs niet door mijn huisarts, bij wie ik al meer dan 15 jaar over de vloer kom.

Die met eigen ogen heeft gezien, hoe raar mijn lijf reageert op allerlei zaken. Die wel eens een abces in mijn buik heeft doorgeprikt, na een behandeling bij de mondhygiëniste. Om maar iets te noemen. 

Nou Heks, hou maar op met mekkeren. Het helpt toch niet. Beter kun je je energie gebruiken om de man te overtuigen van de noodzakelijkheid van het vaccin in jouw geval.

Maandagnacht sta ik in mijn woonkamer, als ik plotseling een initiatie krijg vanuit een andere dimensie. ‘Maar, maar…,’ pruttel ik nog. Degene, die em geeft ken ik heel goed. Helemaal niet op gerekend. Ik ben niet eens echt Bhoeddhist……

Ik voel de energie door mijn lijf stromen. Zoveel, dat ik er niet van kan slapen. 

Vandaag doe ik nog maar een dagje rustig aan. Zometeen lekker met de hondjes op stap. Even lekker uitwaaien. En verder helemaal niks.

 

 

Ik zet mijn schreden, zet me schrap. Loki orakelt op mijn trap. Ik herrijs uit mijn Ginnungagap!!!!! Dit wordt het jaar van vergeven. Van opnieuw intens leven. Van liefde oogsten voor je voeten. Van niet langer in de modder wroeten. Loki, Loki, ouwe reus, is dat jouw rune, daar op de trap, vlak voor mijn neus? Ja heus?

Posted on by

Apart toch weer. Loop ik in het nieuwe jaar dufjes mijn hondjes uit te laten hier in de buurt, kom ik mijn ex van 40 jaar geleden tegen. Samen met een leuke dame. ‘Hij is vast aan het daten,’ denkt Heks direct. Een hobby, die hij fanatiek beoefent.

Mijn oude vriend doet net of hij me niet ziet aanvankelijk. Ik begrijp dat wel. Heks heeft hem onlangs een gepeperde brief geschreven, naar aanleiding van een etentje om te vieren dat we elkaar al zo lang kennen. Op zijn initiatief overigens, dat etentje. Ik had er eerlijk gezegd helemaal niet aan gedacht.

Het etentje was heel gezellig, maar tijdens het toetje kreeg ik opnieuw allerlei gezanik te verduren over mijn vermeende vreemdgangpraktijken tijdens onze relatie. 40 jaar terug! Om je te bescheuren natuurlijk: Ik was destijds zo bleu, ik wist niet eens wat vreemdgaan was.

Ja, er keken allerlei kerels naar me, maar ik had dat niet echt door. Ik voelde me immers nog steeds dat plompe lelijke eendje, dat nooit een zwaan zou worden. Ik had het zelfbeeld van een kakkerlak. Het zou nog jaren duren, voordat ik door kreeg, dat ik best een mooie meid ben…..

Er was destijds een man, die zwaar over mijn grenzen probeerde te gaan. Een man met een dubbele agenda. Het is hem niet gelukt overigens. Ik heb alle zeilen bij moeten zetten, om die man van mijn lijf te houden. Een lange nacht lang. De ellendeling heeft me uitgemaakt voor frigide trut, omdat ik niks met hem wilde…..

Maar mijn ziekelijk jaloerse geliefde nam geen genoegen met mijn verklaring. Hij wilde bloed zien. Nog steeds blijkt, als hij me opnieuw begint door te zagen over dat hopeloze figuur.

Tijdens ons jubileumdineetje kom ik er toevallig achter, dat mijn ex me indertijd zelf heeft bedrogen met een toentertijd goede vriendin van Heks. Een dame met grote onschuldige ogen en promiscue neigingen. Vooral mannen met een relatie waren onweerstaanbaar voor haar.

Ik wist, dat hij met haar had zitten tongen op de avond na de ochtend, dat het tussen ons aan ging. Leuk vond ik dat indertijd niet, maar hij had een in zijn optiek goede smoes. Zij begon.

Van de tweede keer had ik tot nu toe geen weet. ‘Ja, het was op een feest van Frans, haar toenmalige vriendje. Toen trok ze me zomaar een kast in…. Ik kon er niks aan doen…’ De vrouw in kwestie was anderhalve meter lang. Ja, daar kan je als volwassen vent natuurlijk niet tegenop…..

Hou toch op!

En nu negeert hij me. Kijkt net langs me heen. Ik sta met een oude vriend te praten, die twee broers heeft begraven dit jaar. Met tranen in zijn ogen doet hij zijn verhaal. Heks staat geduldig te luisteren.

Dan ziet mijn ex me toch staan. ‘Gelukkig Nieuwjaar,’ roep ik hem toe. Ik wens hem het allerbeste, terwijl ik tegelijkertijd afscheid neem van de man met wie ik in gesprek ben. Hem wens ik ook het allerbeste. vooral een beter jaar, dan het voorgaande…..

‘Hopelijk zien we elkaar binnenkort op de verjaardag van de Wilde Boerenzoon!’ roep ik hem na. Ja. In geval van geen Corona.

De date van mijn ex komt me razend bekend voor. En ja hoor, ze blijkt in de horeca te hebben gewerkt. In no time ontdekken we allemaal gemeenschappelijke kennissen. En zelfs een gemeenschappelijke loverboy. ‘Die schijnt nu zwaar aan de drank te zijn, heb ik gehoord in de wandelgangen.’

Hier schrik ik van. Ik mag die beeldschone foute man echt heel graag. ‘Ach, misschien is het gewoon kwaadsprekerij. Door al die vrouwen, die hij nooit heeft teruggebeld!’ grap ik snel. En wie weet is dat wel zo. Wij vrouwen kunnen enorm rancuneus zijn.

‘Waar kennen jullie elkaar van?’ vraagt de leuke date. ‘Hij is mijn eerste vriendje,’ begint Heks. ‘Wij kennen elkaar in de bijbelse zin des woords,’ geeft mijn ex intussen zijn versie van het gebeurde: We hebben seks gehad. Ooit. In het stenen tijdperk.

Mijn god. Wat is dat toch? Waarom moet altijd weer die lul op tafel? In werkelijk elke ontmoeting met hem word ik geconfronteerd met dit soort opmerkingen. Waar ik totaal niet van gediend ben. Hetgeen ik ook heb geschreven in die laatste brief. Wat duidelijk niet is wat deze meneer wil horen.

Vervolgens pakt hij zijn telefoon en tovert zomaar een foto van ons van 40 jaar geleden tevoorschijn. Hij hoeft er niet voor te zoeken. Heks is perplex. Ik heb die foto ook nog wel ergens. In een album. In een la.

Ik ben totaal verbluft, temeer daar hij in zijn laatste schrijven aanbood om mij te helpen met dingen die me dwars zitten rondom die relatie van lang geleden. Waar ik nooit aan denk. Behalve als ik opnieuw wordt doorgezaagd over zaken, die nooit gebeurd zijn….

Hij nam contact op, toen zijn huwelijk strandde. Hij neemt contact op om iets te vieren. Hij duikt sinds jaar en dag op op elke datingsite, waar ik sta ingeschreven, nadat ik er over heb geschreven op mijn blog. Hij loopt vandaag hier in mijn buurt te wandelen……

‘Een hele leuke man,’ prijs ik hem aan bij zijn date. En dat is zo, echt. ‘Je mag hem hebben,’ wil ik ook zeggen, ‘ik hoef hem niet meer.’ ‘Oh, wat zijn zijn goede eigenschappen?’ roept de vrouw nieuwsgierig.

Heks staat met haar mond vol tanden. ‘Hij is ziekelijk jaloers,’ komt er in me op. ‘Het is een controlfreak, zelfs na 40 jaar houdt hij me nog in de gaten…’ kan ik natuurlijk niet zeggen. ‘Ik ga er vandoor, ik wil jullie date niet verpesten,’ roep ik uiteindelijk grapjassend.

Eenmaal thuis houdt het me toch weer bezig. Wat gebeurt hier nu eigenlijk? En waarom maakt het me zo kwaad? En waarom moet ik altijd denken aan Ross en Rachel uit Friends? Het geijkte koppel, dat er helemaal niks van bakt. Doodsbange mensen met een hechtingsstoornis.

‘Ben jij nog een beetje aan het daten?’ vraagt de vrouw aan me voordat we afscheid nemen. Ze is er achter gekomen, dat ik vrijgezel ben. ‘Nee, mijn laatste lief was zo’n vreselijke vent, ik ben voor mijn leven genezen…. Er is ook altijd iets met de mannen, die ik date….’ ‘Er is iets met ons allemaal!’ roept ze zeer terecht.

Met mij ook, maar daar kan ik mee leven….. En ja, er is inderdaad wel iets met iedereen, maar ik heb een enorme voorkeur voor narcisten. En daar is geen land mee te bezeilen.

De waarheid is, dat ik momenteel mezelf een beetje aan het daten ben. Ik trek wat leuks aan voor mezelf. Smeer een mooi make upje op mijn snoetje. Ga in een geurig bad zitten met een maskertje op mijn toet. Vertroetel mezelf met leuke cadeautjes. Een lekker parfum met kerst bijvoorbeeld. En een mooie lippenstift.

©Toverheks.com

©Toverheks.com        Loki’s rune

Er opent er iets in me. Ik sta op een kruispunt heb ik ontdekt. En ik moet eens goed nadenken over welke kant ik op ga. Loki legt zijn rune voor mijn deur de afgelopen week. Loki liegt nooit. Lepe Loki.

‘Kiezen, Heks. Het is kiezen of delen. Jezelf met zovelen. Of kies je voor jezelf? Zet je nu eens eindelijk jezelf op nummer 1. En niet de hele wereld, zoals voorheen?’

Zo’n 7 jaar geleden vielen de schellen van mijn ogen. Ik kon niet meer geloven, wat ik wilde geloven. In etappes werd mijn hele leven blootgelegd. Naakte zenuwbanen onder stroom werd gewoon. Heel gewoon. Woede hield mijn kop er bovenuit.

En nu is het tijd voor vergeven. Leven en laten leven. Mensen doen dingen niet, omdat ze gemeen willen zijn. Daar ben ik nu wel achter. Mensen beschadigen anderen uit onvermogen. Lijden schept lijden. Uit pijn komt pijn voort.

Ik zet mijn schreden, zet me schrap. Loki orakelt op mijn trap. Ik herrijs uit mijn Ginnungagap….

 

GELUKKIG NIEUWJAAR!!!!! HAPPY NEW YEAR!!!! Bonne Année!!!!!!! Feliz año nuevo!!!!!! Frohes neues Jahr!!!!!! Шинэ жилийн мэнд хүргэе!!!!!! Gleðilegt nýtt ár!!!!!!!

Posted on by

Lieve lezers,

De allerbeste wensen voor 2021. Gezondheid en geluk, veel knuffelen, weinig afstand! En vooral ook weer samen zingen!!! Dat is onze wens voor elk medemens,

Heks en Beestenbende!

En dan nog de leukste/mooiste filmpjes, die ik kreeg toegestuurd……

 

 

 

Jaap van Dissel is een eikel. Zijn zemelige gezever houdt me wakker. ‘Bijen, bescherm ons de komende tijd. Geef ons weerstand en vlijt. Hoedt ons voor nijd en baardige apen, die er voor zorgen, dat ik niet kan slapen….. Bevrijd ons van draken en lastige zaken. Van inhalige mensen met de klem in hun kaken. Ik zal een mooi bijenaltaartje maken. Voor jullie, lief volkje. Heremetijd!’

Posted on by

Ja, je moet ook niet net voor het slapen gaan naar Jaap van Dissel kijken. Groot kans, dat je de hele nacht wakker ligt. Het overkomt Heks afgelopen maandag. Per ongeluk krijg ik de man in beeld, als hij wordt geïnterviewd over wie er nu toch verantwoordelijk is voor de ellende in de verpleeghuizen het afgelopen voorjaar. 

Toen onze kwetsbare bejaarden bij bosjes vielen. Het dorre hout geveld door dat imaginaire virus. Ook onder het personeel, op zijn aanraden niet gehinderd door mondkapjes of beschermende kleding, vielen de nodige slachtoffers. 

‘Ja,’ zegt van Dissel, vrij vertaald, ‘De mensen, die in dat soort instellingen werken zijn absoluut oliedom, hun opleidingsniveau is abominabel, daardoor zijn er zoveel onnodige slachtoffers gevallen.’

Hij zei het net iets anders, maar ik kon het niet opbrengen nogmaals naar die onaangename kerel te kijken. Wat een kwast. Met zijn kwastige kin-kwab. Wat een oliedomme oliebol.

Heks is geen fan van van Dissel, dat moge duidelijk zijn. Ik zit me al vanaf het begin van de pandemie aan die man te ergeren. Het lijkt wel een Wappie, met zijn queeste tegen de mondkapjes. Wat denkt hij wel? Dat je beter een baard kunt laten staan? 

Echt Jaap, zo’n baard helpt niet tegen het virus. Misschien jouw morsige stinkmodel wel. Wellicht maakt het virus bij jou snel een grote omtrekkende beweging. Maar om nu allemaal met zo’n schaambaard te gaan lopen….. Ik moet er als vrouw niet aan denken.

Bovendien: Het is helemaal niet wetenschappelijk bewezen, dat zo’n geitensik het virus tegenhoudt……

De wetenschapper van Dissel. Heks kan maar niet begrijpen, hoe die idioot zijn diploma ooit heeft gehaald. Als er iemand oliedomme praatjes uitslaat is het wel onze Jaap de Baardaap. Vanaf dag 1 is hij pertinent tegen de mondkapjes. Ook als ze verplicht worden, doet de man zeer dubieuze uitspraken. Gewoon op televisie.

Hij zaait verdeeldheid. En hij zit er ook nog eens helemaal naast. 

En om nu het personeel van verpleeghuizen de schuld te geven, van iets, waar zij helemaal niks aan kunnen doen….. Waar hijzelf als hoofd van de RVM iets aan had moeten doen….. Te gek voor woorden. 

Waarom zit die man überhaupt nog op die plek? Waarom is hij intussen niet de laan uitgestuurd? Is het omdat hij onder 1 hoedje speelt met Ruttekutte? Moet er een stinkende beerput worden afgedekt? Wat is er aan de hand??  Heks kan er met haar puntmuts niet bij. 

Nee, bah. Weg met Jaap. Geef mij maar zijn voorganger bij de RIVM! Roel Coutinho, Dat lijkt me nu een hele verstandige man. Hij spreekt nu bijvoorbeeld weer schande van ons vaccinatiebeleid. Geheel terecht. Hij heeft een punt! Heks wil heel graag zo’n prik. Maar met het vaccinatietempo, dat onze overheid in gedachten heeft, zit ik nog wel een jaartje binnen te koekeloeren…….

Maar goed. Jaap is nog steeds hoofd van de RIVM. En Jaap Baardaap deelt weer eens een gemene tik uit. De zorg direct op zijn achterste  benen. De uitgeklede zorg. De zorg, die het met een kutbonus moet doen. Ze moeten niet zeuren, toch? Want ze krijgen van Jaap nog een extraatje: Ze krijgen de schuld, dikke bult.

Heks kent wat mensen, die het ene diploma na de andere halen, zodat ze kunnen werken als verzorgende. Jarenlang ploeteren en stage lopen voor een habbekrats-salaris. Liefdewerk en oud papier. En dan krijgen ze als klap op de vuurpijl dit soort verdachtmakingen naar hun kop!!!!

Jaap van Dissel is natuurlijk een malloot. Een idioot ook. Een gevaarlijke gek zelfs, in mijn optiek, want hij zaait verdeeldheid. Hij neemt zijn verantwoording niet. Zo heb ik hem toch luid en duidelijk horen zeggen aan het begin van de pandemie, dat wel het virus maar zijn goddelijke gang moesten laten gaan. De groepsimmuniteit zou dan de rest doen.

Ja, dat zei die achterlijke oen.

Maar hijzelf is het intussen vergeten. Nee, het zijn die stomme verzorgenden in zorginstellingen, door hen is het mis gegaan. Lekker makkelijk, hoor, om dit op hen af te schuiven. Laf. Gewetenloos. De man zou zo de politiek in kunnen!

In de politiek gebeuren immers ook de raarste dingen momenteel. 

Zo ziet Heks onlangs met lede ogen, dat Rutte totaal niet zijn vet krijgt. De man, die hoofdverantwoordelijke is voor de toeslagen-affaire, het is onder zijn auspiciën gebeurd, ontspringt weer lekker de dans. Eindeloos populair is de lolbroek, die er voor gezorgd heeft, dat de zorg en het onderwijs zijn kaalgeplukt. Een probleem waar we nu keihard tegenaan lopen.

Maar wat zeggen mijn medemensen? Ruttekutte heeft ervoor gezorgd, dat de schatkust zo lekker gevuld is. Bladiebla. Ja. Gevuld met onze eigen centen. Niet de zijne. Hij en zijn trawanten worden alsmaar rijker. Nederland kent onder zijn bezielende leiding voor het eerst in decennia weer armoede!

Dakloze gezinnen? Het was vroeger ondenkbaar. Sowieso waren er twintig jaar geleden nauwelijks daklozen. Nu struikel je erover. Terwijl de rijken in Nederland steeds rijker worden. 

Waar ook grote klonten boter grossieren op domme hoofden is in het koningshuis. Wat ik daar allemaal over hoor, is genoeg om me accuut republikein te maken. Ook hier is weer een foute baard bij betrokken, maar daar gaat het me niet om.

Wat een vertoning, om in deze ellendige tijden peperdure spullen aan te schaffen. Zoals een speedbootje van een paar miljoen. Een miljoenentoelage zus en zo voor een kind. En dan hebben we het nog niet eens gehad over hun super-de-luxe snoepreisje met privé jet, toen het volk aan banden lag. Flikker toch op. Gedraag je een beetje!

We leven in een raar land. Ik ken iemand, die al jaren bij haar narcistische ex op zolder woont. De kinderen hebben hierdoor enorm geleden. En de dame in kwestie natuurlijk ook. De enige manier om toch woonruimte te krijgen, was om met drie koters bij de daklozenopvang te gaan bivakkeren. Niet drie dagen, maar drie maanden.

De KLM wordt direct gespekt met enorme bedragen. Wat het niet kost om dat idiote bedrijf in de lucht te houden!!! Maar Jan met de pet moet het zelf uitzoeken. Die wordt niet in de lucht gehouden. Die ligt on no time in de goot. 

Vanavond loop ik in een doodstil bos te wandelen met mijn hondjes. De ergernis glijdt van me af. Waar maak ik me druk over? Ik ben zelf ook geen heilige. Echt niet. En eikels zijn van alle tijden. Macht corrumpeert. Narcisten geven altijd een ander de schuld. En de wereld zit vol meneertjes en mevrouwtje ‘Nooit Genoeg’.

Ik ben blij, dat ik geen macht heb. Dat ik niet stervensrijk ben. Ik ben blij met mij.

En dan vind ik een bij. Op mijn eigen bankje in Het Leidse Hout zit zij. Parmantig kijkt ze me aan en zegt, dat ze met me mee naar huis wil gaan….

Heks is zo blij met haar bij!

Bijen zijn heilig voor mij. Dit was voor mij het jaar van de bij. Het bijenvolk heeft geholpen mijn hondje te genezen. Hun gezegende zalf heeft zijn poot gered. Ook ben ik afgelopen zomer op een plek hier in Nederland geweest, waar bijenvolkmensen in korven zijn begraven. Ik heb de magische energie gevoeld en gezien. Ik heb duidelijk een klik gevoeld. Een klik met dit volkje…..

Dus ik ben blij met die bij. Van plastic in de vorm van een toilettasje. 

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Bijen, bescherm ons de komende tijd. Geef ons weerstand en vlijt. Hoedt ons voor nijd en baardige apen, die er voor zorgen, dat ik niet kan slapen….. Bevrijd ons van draken en lastige zaken. Van inhalige mensen met de klem in hun kaken. Ik zal een mooi bijenaltaartje maken. Voor jullie, lief volkje. Heremetijd!’

M. NIJHOFF (1894-1953)

HET LIED DER DWAZE BIJEN

Een geur van hooger honing
verbitterde de bloemen,
een geur van hooger honing
verdreef ons uit de woning.

Die geur en een zacht zoemen
in het azuur bevrozen,
die geur en een zacht zoemen,
een steeds herhaald niet-noemen,

ried ons, ach roekeloozen,
de tuinen op te geven,
riep ons, ach roekeloozen
naar raadselige rozen.

Ver van ons volk en leven
zijn wij naar avonturen
ver van ons volk en leven
jubelend voortgedreven.

Niemand kan van nature
zijn hartstocht onderbreken,
niemand kan van nature
in lijve den dood verduren.

Steeds heviger bezweken,
steeds helderder doorschenen,
steeds heviger bezweken
naar het ontwijkend teeken,

stegen wij en verdwenen,
ontvoerd, ontlijfd, ontzworven,
stegen wij en verdwenen
als glinsteringen henen. —

Het sneeuwt, wij zijn gestorven,
wij dwarrelen naar beneden.
Het sneeuwt, wij zijn gestorven,
het sneeuwt tusschen de korven.

 

Maan, maan, maanzieke maan. Waar komt die blauwe Orb nou vandaan? is het Elf zelf? Mijn vriend de elf? Levend in een wereld, hier ver vandaan…. maar ook zo dichtbij. Heks is zo blij, ei, ei, ei! Vandaag is mijn hele humeur naar de maan!

Posted on by

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Vanmorgen schrik ik wakker midden in een droom. Ik ren naar de voordeur, want ik ben ergens wakker van geworden. Pas als ik de deur open doe, realiseer ik me, dat de hondjes helemaal niet zijn aangeslagen. Huh?

Geen bel dus.

Ik strompel terug naar bed, want ik wil mijn droom weer oppakken. Ik zag een neef van me voorbijrijden en hij zwaaide naar me. Helemaal geen lievelingsneef ofzo. Ik denk echt nooit aan die man.

Nou ja zeg, herinner ik me een keer een droom, gaat het helemaal nergens over.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Ik gooi me nog een keertje op mijn linkerzij. En dan op mijn rechterzij. ‘Ga er maar uit, mythische vogel,’ zeg ik tegen mezelf, ‘Dit wordt niks meer.’

Ik ben in een goede bui. Het zonnetje schijnt. Ik ga maar eens stevig aan de koffie.

Wat koffie en pijnstilling verder is het tijd voor de hondjes. Mopperig sjouw ik mijn pup de trap af. Ze stikt van de energie en sjort aan de riem, dat het een lieve lust is. Mijn lijf vindt het geen lieve lust. Helemaal geen lust zelfs, maar een last. Een loden last verpakt in een schattig klein hondje.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

We gaan lekker met de scootmobiel. Ik ben afgelopen weekend achteruit tegen de deur van de berging aangereden, het onding zwaaide opeens open door de wind. De slakkenknop op de onvolprezen mobiel doet zijn naam geen eer aan. Het apparaat rijdt nog steeds vrij hard achteruit, ook als die knop ingedrukt is.

Zo kon ik niet op tijd stoppen en knalde vol op de openstaande deur. Krak. De kunststof behuizing van de motor was direct kapot. Goddank doet het apparaat het nog steeds…..

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Ik doe de bergingsdeur open, althans, dat probeer ik. Het slot opent heel zwaar. En wat raar, mijn sleutel ziet er opeens zo vreemd uit! En ja hoor, nu is het slot van de berging ook nog eens kapot. Door de zo ontstane druk op de sleutel is deze verzwakt. Hij kan elk moment doormidden breken…..

Het slot is niet ontwricht door de slakkenknop. Nee, er heeft een onverlaat met een koevoet tussen de deur staan porrelen. Hetzelfde stuk ongeluk, dat het algemene begingshok onlangs van zijn deur heeft beroofd. Al weken staat die deur levensgevaarlijk los in de gang. Tot hij vorige week plotseling omver lazerde, bijna bovenop mijn pup. Freya kon nog net opzij springen.

Ze had de klap niet overleefd….

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Verschillende telefoontjes naar Portaal hebben geen effect. Dat er hier in het portiek, naast een pup, ook nog een kind woont, dat die deur op zijn kop kan krijgen, interesseert de woningbouwvereniging geen een bal.

‘Hang er maar een briefje aan,’ mispels een mispunt van een medewerker in de week voor kerst. Nadat ik voor de zoveelste keer over die deur heb gebeld. Ja, Heks woont in een junkenportiek. Lichten kapot, deuren kapot, overal stof en vuil….. Maar we betalen evenzogoed de hoofdprijs.

Even later scheur ik met de hondjes de deur uit. Maar ik ben ook weer direct uitgescheurd. De steeg staat vol vrachtwagens en een incidentele personenauto. Guido Weijers is bezig zijn oudejaarsconference op te nemen in de Schouwburg. En daar is een hele entourage bij betrokken. Mopperig sla ik af een steeg in. Omrijden, ik haat het.

Mopperdemoper. Meuhmeuh. Ja, het humeur daalt met rasse schreden. Er is weinig voor nodig merk ik. Zal wel door die vreselijk kerst komen. ‘Je zit echt teveel alleen, Heks. Je moet toch….’

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Ja, wat? Welke list kan ik nu weer eens verzinnen? Nog een pup er bij? Of een papagaai?

Dan ben ik via een omweggetje bijna bij het einde van de steeg aangeland. Daar staat een gozer midden op straat geparkeerd met zijn asobak. In de deur van de bijkeuken van het Griekse restaurant staat een kok in hemdsmouwen te oreren. Schort voor. Peuk aan zijn lip. ‘Mag ik er even langs?’

De heren kijken zeer verstoord. Ja, sta je lekker midden op straat geparkeerd komt er zo’n zeikwijf aan in een scootmobiel. ‘Je kan er toch wel langs,’ meesmuilt de kok. Die ik intussen al graag een klap wil verkopen.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Ja, ik kan er in principe langs. Als ik eerst mijn honden naar huis breng, want met een hond naast de scootmobiel ben ik sowieso te breed. Vervolgens moet ik ook het lef hebben om met gevaar voor eigen leven een rare afvoerputkuil in het wegdek te nemen. Met mijn wankele vervoersmiddel.

De pratende eikels laten me eerst gewoon staan. De man in de auto verdomd het gewoon om zijn auto een beetje aan de kant te zetten. Ik vraag het een paar keer vriendelijk. Pas als ik ga schreeuwen komt er schot in de zaak.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

En oh, wat vinden ze het weer overdreven, dat ik nijdig word. De man in de auto begint een verhaal over positieve kerstgedachten. Hem wil ik nu ook slaan. Wat mankeert die gasten? Waarom gaan ze niet gewoon een klein stukje opzij? Rot op met je kerstgedachten. Ik wil kerstDADEN zien. Maar daar hebben die onnozelaars nog nooit van gehoord.

Zo ben ik dus binnen een paar honderd meter volledig verchargijnd. Van een zoete aardappel gemuteerd in een azijnpisser. ‘Ga zitten,’ sis ik tegen mijn pup, onderweg naar een parkje. Dat gaat weer lekker zo, Heks. Ik besluit om op mijn gemak een rondje om de stad te gaan rijden. Niets zo goed voor je humeur als in het groen toeven.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

In het Werfpark kom ik Mattie tegen met zijn baasje, een heerlijke Surinaamse kapper annex kunstenaar. Hij heeft zijn knipsalon om de hoek van mijn huis. Van dit duo word ik altijd blij. Het baasje van Mattie is zo relaxed. Daar ontspant zelfs de grootste zenuwlijer weer van.

Zo rijd ik dan toch redelijk gemutst weer naar huis. Ik heb een afspraak met Rozenhart. We gaan weer aan de slag met kutklusjes.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Wat staat er op het lijstje?’ informeert ze, zodra we online zijn met elkaar. ‘We gaan niet veel doen vandaag, ik wil deze week alleen de hoogst noodzakelijke dingen aanpakken. Dus die kloterige Hema dierenverzekering gaan we wel een andere keer te lijf…..’

Ja, die kut Hema. Wat een hopeloze club. Heks heeft naast de basisverzekering voor haar dieren, ook nog wat aanvullende dierenverzekeringen bij hen afgesloten. En wat blijkt nu? Je mag bijvoorbeeld 750 euro per jaar declareren voor fysiotherapie, maar dat gaat dan wel af van het bedrag, 3000 euro per jaar, dat je op de basisverzekering mag declareren….

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Dus je betaalt een fikse premie bij voor de kat zijn kut. Ik persoonlijk betaal 15 euro extra per maand voor die ongein. Ik heb godbetert twee aanvullende verzekeringen bij die gekken afgesloten!

Deze voorwaarden worden volstrekt onduidelijk gepresenteerd, als je het afsluit. Ze doen net alsof je 10 euro extra premie voor bijvoorbeeld fysiotherapie betaald om 750 euro per jaar meer te mogen declareren…. Maar ergens in de piepkleine lettertjes staat het wel degelijk. Die extra bedragen betaal je om fysiotherapie te mogen declareren, maar het gaat af van het bedrag, dat je dan op je basisverzekering mag declareren……

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Ik zie het al voor me, dat mijn zorgverzekering dat zou doen. ‘Ja, mevrouwtje, u mag wel accupunctuur declareren, maar dan moet u de huisarts zelf betalen.’

Nu heb ik natuurlijk een dramatisch jaar achter de rug met mijn viervoeter. Dus ik heb enorm veel kosten gemaakt. Ook voor fysiotherapie. Het totaalbedrag overstijgt die 3000 euro ruim….. Ik had dan ook echt gerekend op mijn aanvullende verzekering voor de vergoeding van de fysiotherapie-sessies…… Daarom verzeker je je dier. Voor dit soort toestanden. Als de kosten de pan uit rijzen! Niet voor een incidentele oorontsteking…..

Hema dierenverzekeringen is KUT. Ze zijn zo goed als onbereikbaar, telefoneren is onmogelijk bijvoorbeeld en ook schriftelijk is de communicatie mondjesmaat, er werken een stelletje randdebielen en ze zijn ook nog eens hartstikke corrupt.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Ik heb deze keer alles 2 keer in moeten dienen. Waarom is me een raadsel, maar ik heb tot twee keer toe een heel pakket papieren op de bus gedaan. Hun website is zo achterhaald en achenebbisj, dat deze niet werkt op een Mac.

Dan hebben ze aanvankelijk slechts de helft van het geld gestort, waar ik recht op heb, ook als je uit gaat van hun achterlijke praktijken met de aanvullende verzekeringen. Pas toen ik ging dreigen met een rechtszaak kwamen ze snel met de rest over de brug. Naar geld voor de fysiotherapie kan ik dus gevoeglijk fluiten.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Intussen heb ik het bedrijf erbij gelapt bij de Autoriteit Financiële Markten. Want ik betwijfel of dit allemaal maar mag. En inderdaad: Heks krijgt een heel epistel terug van deze instantie. Ze gaan er mee aan de slag. Mijn klacht wordt zowaar serieus opgepakt!

‘OK, geen HEMA vandaag,’ Rozenhart begrijpt, dat ik er eventjes klaar mee ben, ‘Zullen we dan nog eens naar je zanglessen kijken?’

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Hier heeft Heks ook helemaal geen zin in vandaag. Ik heb nog 11 lesdagen en een aantal privélessen te goed bij mijn lerares. ‘Zoek jij dat nu eens uit, Heks, dan hoor ik het wel,’ zei ze tegen me, tijdens de laatste privéles.

Makkelijker gezegd, dan gedaan. Zeker met mijn beperkte energie. Het kost me uiteindelijk een paar dagen om alles op een rijtje te krijgen.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Maar sinds ik dit grondig heb uitgezocht en haar mijn bevindingen heb geschreven, hoor ik helemaal niks meer van mijn juf. Enorm balen natuurlijk. ‘Misschien is er iets aan de hand. Misschien zit ze in lockdown in India. Misschien is ze zelf ziek geworden…’

Uiteindelijk bellen we alleen maar over de beschadigde scootmobiel met het bedrijf, van wie ik em in bruikleen heb. ‘Maakt u een paar foto’s, dan kunnen we de schade beoordelen….’ zegt de vriendelijke dame van het bedrijf.

Heks is te lamlendig om naar de berging te gaan, het ding naar buiten te rijden, foto’s te maken, die foto’s op de mail te zetten en alles met een toelichting op te sturen….

‘Ik doe dat donderdag wel, Rozenhart,’ verzucht ik, nadat ik de verbinding met het scootermobielbedrijf verbroken heb, ‘Ik ga nu eerst maar eens lekker naar buiten met de hondjes.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Aan het eind van de middag loop ik in een uitgestorven Leidse Hout. Er is echt niemand. De maan staat vol aan de hemel te schijnen en dat geeft het bos iets sprookjesachtigs. Ik zit een tijdje op mijn bankje en praat met de fluisteringen, de sissers en de fluisterdingen. Ik zing voor de waterdame en schenk haar een haar. Uit mijn tobberige hoofd.

Dan zoek ik de elfenpoort en vind hem, ja, ik vind hem terug! De grote elf pakt mijn hand en zo lopen we door het lichte donker. Ik knuffel mijn beuk. Dan wandel ik een andere werkelijkheid in en ontdek een magische boom! Een boom met twee takken, die elkaar omarmen. Door de zo ontstane ring kun je reizen. Ja, reizen…… andere werelden in.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Ik wandel en wandel. Krijg er geen genoeg van. Zit stil op een bankje en baadt in het maanlicht. ‘Wat ben je mooi, moeder maan. En zo rond. Zo licht. Zo blij maak je mij. Zo’n blij heksen-ei.

Vanavond bak ik een pizza. Na twee dagen geniepige buikpijn heb ik eindelijk weer trek. En wat smaakt mijn baksel me heerlijk! Zoete rauwe bonen. Had ik honger dan? Jazeker!

©Toverheks.com

©Toverheks.com

 

 

 

Wappie, Wappie, Wappie! Maak je nou een grappie? Met je wapperend gedachtengoed. Je gezonde bloed zonder antistoffen, nog wel, nog wel, je doet het tot nu toe hartstikke goed! Maar wat, als je straks naar adem happend in de ontvangsthal van een ziekenhuis, voorportaal van de hel, op je strepen gaat staan? Wil je dan vooraan? Vooraan bij de beademing? Mag er dan wel een chip in je mik? Of krijg je bij het idee al de hik? Heks is geen Wappie. Ik ben meer een Guppy, na drie kerstdagen eenzaam koekeloeren. Geef mij maar snel dat vaccin, dan kan ik weer socialiseren op volle toeren…..

Posted on by

‘JIj hebt zeker ook niet zoveel te doen als andere jaren rond de feestdagen,’ kletskous ik gezellig met een hondenmaatje van me in een snotterig Leidse Hout een paar dagen voor kerst, ‘Geen gemeenteborrel of kerstfeest hier en daar om te verslaan….’

Om ons heen springen onze hondjes enthousiast in de rondte. Mijn vriend heeft de leukste hond van het Hout. Op de mijne na dan. Happy doet haar naam eer aan. Ze tovert al sinds jaar en dag een glimlach om ieders lippen.

Ook regelt ze zonder enige inspanning de sociale omgangsvormen tussen de diverse onopgevoede herplaatste straatschooiers uit Verweggistan, die ons land sinds enige tijd overspoelen. Happy is de ongekroonde koningin van het Leidse Hout. Deze dominante teef heeft de wind er onder.  Ze hoeft er, zoals een echte dominante hond betaamd, niet eens iets voor te doen……

‘Welnee,’ roept mijn gesprekspartner, ‘Ik heb het juist hartstikke druk! Ik ga van hot naar her om allerlei initiatieven rondom Corona te verslaan voor de ‘Leidse Glibber’! Vandaag was ik bijvoorbeeld bij het LUMC, waar een man driehonderdvijfentachtig kerstpakketten heeft gebracht om het personeel te bedanken voor de goede zorgen. De arme ziel heeft er het afgelopen voorjaar weken in coma gelegen aan de beademing……’

‘En nu wilde hij dus zijn redders bedanken op ludieke wijze! Met hulp van sponsors is het hem gelukt om die pakketten voor elkaar te krijgen… Hartstikke leuk om een verhaaltje over te schrijven natuurlijk. We kunnen alle Feelgoodnieuws goed gebruiken in deze rare tijden….’

‘Ik heb laatst ook een demonstratie van Wappies verslagen, maar dat vond ik best eng,’ vervolgt hij zijn verhaal. Heks kijkt hem glazig aan. Wappies? Wat zijn dat? Buitenaardse bezoekers? Wezenloze slappehappies?

‘Wappies zijn die virusontkenners. Mensen van viruswaanzin en aanverwante idioterie,’ krijg ik als reactie op mijn verbaasde blik. Ja, weet ik veel. Ik lees nooit iets over die club gekkies. Waarom zou ik?

‘Als je uit belangstelling twee keer iets over die beweging leest, krijg je vervolgens middels de zoekmachines alleen nog maar al die viruswaanzinshit op je computer gepresenteerd. Daardoor weten heel veel mensen op een gegeven moment gewoon niet beter. Ze leven in een wereld met alleen dit soort corrupte informatie. Gevaarlijke ontwikkeling, hoor,’ vervolgt de baas van Happy.

‘Bij een demonstratie op het Stadhuisplein onlangs stond een hele enge man te oreren, dat er verband was tussen het virusbeleid van de overheid en nazi Duitsland!!! Wat een mafkees. Het enige verband, dat ik zag, was zijn manier van mensen manipuleren. Een eersteklas volksmenner met een rare naam. Ene Morderchai Krispijn….’

‘Die naam past ook wonderwel bij een lid van ‘The Adams Family” grapt Heks, die zelf ook een hele gekke naam heeft. Zo kreeg ik laatst een brief van een webwinkel, die begon met ‘Beste Lul.’ Hadden ze mijn naam door een vertaalmachine gehaald….

‘Die man is zelf stervensrijk, dus die boetes voor het niet navolgen van de regels zijn voor hem een peuleschil. Staat die kwibus mensen op te roepen om geen mondkapje te dragen, geen anderhalve meter afstand te houden, boetes niet te betalen….’

‘Maar ik ken heel veel van die mensen, die dat allemaal geloven, vanuit de wandelgangen. Arme stumpers vaak, die volgend jaar op straat staan, als ze doen wat die griezel zegt…..  We gaan de maatschappij omverwerpen, riep die gek!’

‘Echt, ik heb al heel wat demonstraties verslagen en ik ben nog nooit bang geweest, maar nu liepen de rillingen me over de rug.’

Heks kent ook de nodige Wappies. De natuurwinkel heeft bijvoorbeeld opeens rare oproepen op de toonbank liggen om geen mondkapjes te dragen. Ze zouden heel gevaarlijk zijn. De eigenaren van de winkel mankeren niks aan hun bovenkamertje. Toch ligt dat pamflet daar.

Heks overweegt om na veertig jaar vaste klant bij dit piepkleine winkeltje te zijn geweest, maar eens op zoek te gaan, naar een andere biologische winkel. Waar ik niet tegen dit soort oproepen aan loop.

Wat je denkt moet je zelf weten, denk ik ook bij een behandelaar van me, maar hou je mond hierover tegen je clientèle. Ik kan je niet meer serieus nemen, als je als alternatief behandelaar zegt, dat de ziekenhuizen helemaal niet vol liggen. Dat mensen er helemaal niet aan dood gaan. Dat het virus verzonnen is door de overheid. Dat, dat……

Iedereen mag denken wat hij of zij wil. Maar hou het daarbij. Deel het niet met mij. Ei, ei. Intussen deel ik bij voortduring mijn eigen gedachtengoed hier op dit medium……

Heks zit alweer een jaar binnen te koekeloeren. Direct na de feestdagen van 2019 ging mijn hondje onder het mes. Zijn herstel heeft bijna drie maanden in beslag genomen. En toen was de lockdown alweer een feit.

Ik ben het dan ook erg zat. Vooral ook omdat we er allang vanaf hadden kunnen zijn met zijn allen. Als we ons allemaal 2 weken strikt aan de regels zouden houden, is het virus op zijn retour.

Huh?

Maar nee. Er wordt massaal kerst gevierd.

‘Eerste kerstdag komen mijn zussen en hun partner, dan gaan we ook nog even bij oma langs, dan hebben we tweede kerstdag met de familie van mijn man een etentje.’

‘Onze kinderen hebben met alle neven en nichten afgesproken in Amsterdam. Ja, die houden zich niet helemaal aan de regels…’ aan het woord een vriendinnetje van Heks, die echt geen Corona moet krijgen, omdat ze tot de absolute risicogroep behoort.

Dus zelfs iemand, die al het hele jaar ongelofelijk voorzichtig doet, gaat er met kerst lekker tegenaan. Want laten we wel wezen, je kunt wel met je hele familie in etappes van alles afspreken, maar uiteindelijk heeft dan toch iedereen met iedereen contact.

Dus als iemand binnen deze keten Covid 19 onder de leden heeft, dan wordt het virus evenzogoed bij elk huishouden keurig netjes als extra presentje onder de kerstboom afgeleverd!

Goed plan!!!

Op televisie vertelt de eigenaar van een chic restaurant over zijn speciaal voor deze kerst in elkaar gedraaide afhaalkerstmenuutjes. Bedoeld voor kleine huishoudens, die zelf geen zin hebben om te koken. ‘Ik krijg enorme bestellingen voor gigantische groepen binnen. Ja, ik ben geen politieagent, dus ik ga dat wel gewoon afleveren….’

Dat wordt vechten om een plekje over twee weken bij de Intensive Care afdelingen van de ziekenhuizen. Dat wordt knokken om een hapje lucht aan de beademing!

En Heks maar koekeloeren in haar dooie eentje. Wachtend op betere tijden. alsof ik geen huidhonger heb! Mijn huid is zo hongerig, dat mijn dagcreme met het nodige lawaai naar binnen wordt geslurpt. Mijn huid is zo uitgehongerd, dat die Mordechai Krispijn moet uitkijken om niet door mijn epitheelweefsel te worden aangevallen.

Mijn huid is zo van god los ondervoed, dat ik soms minder kleren uit trek, dan dat ik ’s morgens heb aangetrokken….. De eerste laag weer eens opgegeten door mijn opperhuid…..

Vandaag zie ik een heel klein stukje van een talkshow over dit onderwerp. Jinek interviewt Femke Louise. Deze trendsetter is tot spreekbuis van viruswaanzin gebombardeerd. In no time valt ze door de mand met haar gewauwel. Maar ze wordt gered door de Intensive Care specialist Gommers. De man, die mijns inziens een lintje verdient. Onze reddende engel.

Hij blijft het gesprek aan gaan. En dat is volgens mij wat we moeten doen.

Nog een hele enge man……

‘Die mensen zijn zo dom,’ hoor je ook Heks vaak zeggen over Wappies. Hersenloze blaatschapen, die alleen maar kunnen na-apen, wat een ander ze voorkauwt. Maar is dat zo? Hebben ze dan helemaal geen punt?

Er is in de loop van de geschiedenis zo vaak achteraf gebleken, dat overheden de meest verschrikkelijke dingen hebben uitgehaald met hun onderdanen. Dus al die mensen, die zo wantrouwig zijn naar hun overheid en paranoia reageren op de genomen maatregelen? Dat komt echt ergens vandaan.

‘Ik ben helemaal klaar met de Schot,’ moppert de Don aan de telefoon. Een goede vriend van hem slaat de grootst mogelijke Wappiewartaal uit. De Don zit ook al heel lang in zijn dooie eentje in zijn huis opgesloten. Hij kan dit soort geleuter niet verdragen.

‘Schotten hebben enorm te lijden gehad onder het engelse regime. Ik ken daar afschuwelijke verhalen over,’ sust Heks haar oude vriend. Als Schot ben je sowieso al wantrouwig naar welke overheid dan ook. En in deze tijd nog eens een beetje extra.

‘Het idee, dat er iemand in de wereld die pandemie allemaal zit te orchestreren is toch te gek voor woorden, Heks?’ moppert de Don. Ja, daar slaat mijn oude vriend de spijker op de kop. Het idee, dat dit allemaal in gang is gezet om ons een chip in te kunnen spuiten bijvoorbeeld….. Van de gekke.

‘Ja, dat vind ik ook bijzonder gestoord geredeneerd,’ zegt de Wilde Boerenzoon, in een ander telefoongesprek, als die chip ter sprake komt, ‘Al die mensen van viruswaanzin hebben een smartphone. Ze zijn sowieso al altijd traceerbaar. Heel veel persoonlijke informatie ligt samen met die telefoon al op straat……’

De Wilde heeft geen smartphone om die reden.

‘Als dat vaccin er komt sta ik vooraan,’ nemen de baas van Happy en Heks afscheid een paar dagen geleden. ‘Als ze om 7 uur s’morgen beginnen met vaccineren, sta ik om 5 uur op de stoep,’ roept mijn vriend over zijn schouder bij het weglopen. ‘Ik om half 3,’ galmt Heks hem na.

 

 

‘Jingle bells, jingle bells, geef die kat een lel,’ zingt Heks, terwijl ze voor kerstman spelend en af en toe voor Zwarte Piet, door de regio scheurt. In haar kanariepietje. Haar heksenhuisje vol bloemen en heerlijke hertjes. Ze drinkt zelfs hertjesthee! Bestaat dat dan? Ja of nee?

Posted on by

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Hopsakeetje,’ commandeert Heks haar hondjes, ‘Op je kont, zitten, zitten jij…’ Ik druk op de achterhand van mijn puberale pup. Die duwt keihard terug. Ik laat mijn stem dalen en zeg nog eens nijdig ‘Zitten’. Een gemeen piepklein kneepje volgt als ze nog steeds niet luistert.

Mooi, ze zit. Voor zo lang het duurt.

Even later scheur ik met de hondjes, eentje op de treeplank, eentje dravend naast me, en een enorm pakket bloemen aan het stuur, op mijn scootmobiel naar huis. Hijg, hijg, wat een lange zin.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Net zo langdradig vermoeiend als mijn gang door de drukke stad. Een Haarlemmerstraat vol winkelende mensen, terwijl de meeste winkels dicht zijn! Bizar toch weer. Mensen zijn aan het spookwinkelen. Alsof ze zo slaapwandelend hun angst en daaraan gekoppelde kooplust willen verdoven. Wankel winkelend op naar het nieuwe jaar. Toe maar.

Buiten adem kom ik thuis met mijn aanwinsten. Sjouw pup en pakket de trap op. Zo. Even bijkomen.

Dezelfde middag gooi ik takken en bloemen op het aanrecht. Ik pak mijn snoeischaar uit de keukenla en begin te rommelen. Binnen de kortste keren is het een geweldige puinhoop in de keuken. De keukenvloer ligt bezaaid met groen.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Ha, lekker. Ik werk altijd het beste in de rommel. Chaos prikkelt mijn neiging om er orde in te scheppen. Middels een mooie schikking bijvoorbeeld. Ik probeer verband te brengen in de bloemenzee. Ja, ik ben er maar druk mee.

Na een paar uur ligt er een stapel boeketjes op de keukentafel. Ik hang er een opgerolde kerstwens aan, een tekening van Heks met haar beestenbende. Dan bind ik mijn woefers met een riem om mijn middel en ga op zoek naar mijn auto.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Wat staat dat verdraaide ding? Ik heb werkelijk geen idee. Het is alweer eventjes geleden, dat ik em heb gebruikt. En op mijn romp zit nu eenmaal geen hoofd, maar een vergiet. Het valt niemand gelukkig ooit op. Ik kan die gatenkaas geniaal camoufleren met een beetje make up. Maar het is wel een feit. Vooruit met de geit.

Gelukkig vind ik mijn bolide vrij snel terug deze keer. Ik stop alle pakketjes en bosjes bloemen veilig voorin, buiten de bijtgrage kaken van mijn opstandige pup. Hondjes in de kattenbak en gaan met die banaan!!!!

Eerst ga ik die malloten maar eens uitlaten ergens. En wel in het sprookjesbos van mijn jeugd, Ter Wadding. Ik rijd er toch langs op de door mij uitgestippelde route.

De hondjes rennen enthousiast door het schemerige baggerbos. Geweldig vinden ze het, dit voor hen nieuwe terrein. Ik ben hier ook in geen jaren geweest.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Heks moet nog uitkijken, dat ze niet op haar plaat gaat. Buiten gebaande paden is het flink glibberen. En we zijn niet eens in Leiden, waar geglibber aan de orde van de dag is. Nee, dit is Voorschoten. Het dorp van mijn jeugd.

Terwijl er allemaal gedachten aan vroeger in mijn Heksenkopje opploppen, kom ik op mijn eerste adresje. Ik bel aan bij een jeugdvriendin, die Corona heeft gehad. Strontziek is ze geweest, mijn doorgaans doortastende kerngezonde leeftijdgenoot!

Al maanden hebben we een afspraak staan om eens lekker met de hondjes te gaan wandelen. Vanaf het moment, dat pup Freya haar intrede in Huize Heks deed. Maar ja, dat stomme ingebeelde virus gooide alsmaar roet in het eten.

‘Oh, Heks, kan ik eindelijk je pup knuffelen!!!!!’ In de stromende regen staan we onder het afdakje bij de voordeur. Heks met een mondkap op haar kop. De hondjes laten zich de liefkozingen welgevallen. Ja, daar knapt een mens van op! Hop!

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Dan ga ik langs bij de Wilde Boerenzoon. Hij is thuis, maar doet de deur niet open. Nu weet ik, dat hij een agressief deurbeleid voert, een term van hemzelf overigens. Als het hem niet uitkomt, dat er bezoekers voor de deur staan, kun je bellen, tot je een ons weegt.  De deur gaat dan niet open.

Hè, net vandaag loop ik aan tegen zijn agressieve deurbeleid. Wat een pech zeg! Ik besluit gewoon als een verlate Zwarte vage veegPiet op het raam te bonken en een beetje te schreeuwen. ‘Wilde Boerenzoon, doe eens open…’ galmt het door de straat.

Een redelijk verschrikt hoofd verschijnt door een op een kier geopend raam. Een telefoon aan het oor geklemd. ‘Wat doe jij nu hier, Heks, je mag niet naar binnen, hoor!!!’ onderstreept hij zijn strikte beleid, om in deze lastige tijden gewoon helemaal niemand meer binnen te laten, ‘Kijk uit, joh, je staat in een berg takkenbossen!!!’

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Ja, dit takkewijf staat inderdaad in de in zijn voortuin opgetaste stapel snoeihout te dansen. ‘Kijk eens, woeste schat,’ sus ik zijn verhaal, ‘ik heb een pakketje met je favoriete olie en azijn voor je…..’ ik reik de papieren tas aan door het op een kier geopende raam. Mijn vriend heeft geen tijd voor een kletspraatje met Heks, want hij heeft zijn jarige broer aan de telefoon. Een jarige met Corona. In de risicoleeftijd. Met overgewicht ook nog eens……..

‘Wat zijn dat eigenlijk voor’n dingen in dat potje, Heks? Ik kan die dingetjes volstrekt niet thuisbrengen…… ‘ vraagt mijn vriend me later aan de telefoon. Hij belt me op om te bedanken voor zijn zeer verlate verjaardagscadeau. Hij is al bijna weer jarig notabene! Begin maart.

Zijn feestje afgelopen jaar viel ongeveer samen met het begin van de lockdown.  Drie dagen later zat de boel volledig op slot. Heks zat toen al in lockdown. Ik ging toen al weken nergens meer heen……

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Dat zijn zogenaamde balsamico-pareltjes, Wilde. Een culinair liflafje om over je eten te gooien. Ze springen dan open in je mond. En dat geeft dan een zogenaamde smaakbelevenis….’

We giechelen. Smaakbelevenis. Bezopen natuurlijk. Hahaha.

Dan gaat het langs Blonde Buurman. Met een superieur lekker wit wijntje en een bos kerstbloemen. ‘Ik blijf niet kletsen, hoor, anders wordt het veel te laat om nog ergens aan te bellen,’ duw ik mijn gaven in zijn verblufte gezicht. Verbaasd kijkt hij naar mijn kerstoutift. Rood puntmutsje, ijsberentrui, fout kerstvest vol sneeuwpoppen en kerstbomen, korte nepleren broek met daaronder een rode elfenpanty……

©Toverheks.com

©Toverheks.com

En weg ben ik weer.

Dan bel ik aan bij de Grote Vriendelijke Reus.  Hier ga ik eventjes naar binnen voor een lekker mondkapsapje. VikThor kruipt direct tegen zijn grote vriend aan op de bank. En Freya rent als een dolle in de rondte met een op de grond gevonden stinksok van mijn reuzenvriend in haar bek. ‘Ze leert me kennen,’ is het droge commentaar van de eigenaar van de sok.

‘Je hebt een scootmobiel, zag ik, Heks,’ roept mijn enorme vriend vervolgens enthousiast. Ik probeer hem direct over te halen, om er ook eentje aan te vragen. Lijkt me geweldig. Dan kunnen we een race houden!!!

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Mensen reageren echt heel anders op je, als je in zo’n scootmobiel zit, dat wist ik wel een beetje, door mijn omgang met Kras, maar nu ondervind ik het aan den lijve….’ vettel ik hem, ‘Zo wil Freya vaak niet blijven zitten op de treeplank en dan zit ik met enige regelmaat stevig te schelden, terwijl ik nijdig op haar kont druk….. Kijken mensen echt geschokt!!! Een agressieve invalide, dat kan echt niet!!!’

Mijn enorme vriend schuddebuikt. Zijn grote gestalte roept associaties op met de kerstman zo vlak voor kerst. Geen luid hohoho echter……

Maar ‘Hahaha, Heks ik zou het wel eens willen zien. Je bent toch zo’n lekker gek wijf!!! jij maakt altijd de raarste dingen mee!!! Ze zouden je eigenlijk moeten volgen met zo’n reality  televisieprogramma. Een half jaar ofzo. En dan dit soort dingen filmen, ik zie het voor me, hahaha…..’

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Heks moet er niet aan denken. Maar dat is niet de reden, dat ik snel weer op stap. Ik heb nog een paar bosjes bloemen in mijn kanariepietje liggen. Die wil ik nog kwijt…

Eerst sta ik nog onverwacht op de stoep bij Mo. ‘Ik hoorde, dat je dacht, dat ik je niet meer wilde zien,’ zeg ik streng. Ze schiet in de lach. ‘De Don vertelde me, dat hij ook niet mag komen.’ geeft ze grif toe, dat ze op me heeft gemopperd tegen onze gemeenschappelijk vriend.

Nee, het is niks persoonlijks. Bij Heks komt bijna niemand binnen. Tenzij je net negatief bent getest, zoals Steenvrouw. Nadat je bijvoorbeeld klachten hebt verzonnen om die test voor elkaar te krijgen. Zij komt eerste kerstdag een mondkapwijntje drinken. Hoera!

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Ik was nijdig, omdat ik een cadeau aan je wilde geven,’ roept mijn vriendinnetje vanuit de deuropening, terwijl ze een enorm pakket uit de gangkast pakt. Er komt een prachtige diamant painting uit van een stelletje olijke boomkikkers. Schitterend! Zowel letterlijk als figuurlijk!

Daar heeft ze weken bloedig aan gefröbeld. Een monnikkenwerk!

‘Oh, ik weet daar wel een mooi plekje voor!’ roept Heks verrukt. Dan loopt er een beeldschone man door het beeld. Een wasbordje zie ik en enorme spierballen…. ‘Mijn nieuwe vriend,’ fluistert Mo en luider, ‘Kom je even voorstellen, dit is Heks, ik heb vijf jaar bij haar gewerkt!!!’

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Mijn laatste bosje lever ik af bij mijn andere oude hulp en nu vriendin. Ook zij heeft positieve dingen te melden over de ontwikkelingen in haar leven. Hoera! Het is alsof er van alles op zijn plek valt bij dierbaren om me heen! Wat fijn!

In een parkje aan de Singel laat ik de hondjes nog even rennen. Ik bel mijn vriendinnetje, die in de aangrenzende flat woont. We hebben afgesproken met kerst samen te wandelen. En nu zitten we elkaar steeds te bellen om iets af te spreken. Maar telkens bellen we langs elkaar heen.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Ik miste je telefoontje omdat ik bij de voedselbank bezig was,’ roept ze vrolijk in mijn oor bij het opnemen. ‘En ik miste jouw telefoontje, omdat ik aan het rondrijden was…’ lacht Heks in de hoorn, ik ben een beetje hieperdepieper van alle drukte en de adrenaline-stoot, waarmee dit gepaard gaat, ‘Ik sta beneden in het park achter je huis.’

‘Wat mag jij allemaal eten? Lust je kip?’ vraagt mijn vriendin vervolgens onnavolgbaar. ‘Ja,’ weifel ik met mijn antwoord. ‘Oh, dan krijg je een kip van me…’

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Even later staat ze voor mijn neus met een soort overlevingspakket. Van de voedselbank. ‘Ik kan deze dingen niet eten,’ stopt ze me van alles toe, dat ik ook niet mag eten,’ maar ik kan geen eten weggooien,’ zadelt ze mij met hetzelfde probleem op. Heks kan ook slecht eten weggooien. Ik pak het pakket dus maar aan. ‘Ik kan het moeilijk naar de voedselbank brengen,’ grap ik losjes in de ruimte.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Haha,’ lacht mijn maatje, ‘Nee, dat kan echt niet Heks.’

De volgende dag geef ik het grootste deel van het pakket weer mee aan mijn thuiszorg. Hij en zijn vrouw gaan er lekker van genieten. En Heks is blij, dat er niet langer allerlei spullen buiten mijn dieet in mijn koelkast liggen te wachten, tot ze ver genoeg over de datum zijn om weg te gooien.

Kerstavond lig ik gestrekt. Mijn huisje is mooi versierd, ik heb heerlijk gekookt en gegeten, maar de koek is enorm op. De doodstille stad zonder klokgelui. Het geeft me de riebels. Alsof je van dat blije gebeier ook al Corona krijgt…..

Vandaag kan ik nauwelijks bewegen. Ja, dat krijg je ervan als je de kerstman gaat lopen helpen. Als halvezolige invalide.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Maar het was wel heel fijn om een aantal dierbaren eventjes te zien zo voor de feestdagen. Om toch eventjes verbonden te zijn.

‘Heks, kijk eens uit het raam,’ aan de telefoon mijn vriendinnetje Joy. Ze staat de middag voor kerst onverwacht hier in de steeg, want ze moet even wat boodschappen halen in de stad. Heerlijk om haar lieve snoetje te zien!!!

Ja, eventjes toch verbonden. Tijdens deze kaalslagkerst. Met minimale dagen. En veel vragen over de toekomst. Want blijft dit zo? Of is het einde eindelijk in zicht?

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Dollende doden en dolende dollen. Laat niet met je sollen. Laat die dolle doden je altaar niet mollen! Heks brandt wierook met tranen naast bloemen en kaarsen. Goede reis, meisje meis, wel thuis in jouw zielshuis.

Posted on by

Toen mijn voormalig verloofde en beste vriend zich van het leven beroofde werd ik s’nachts wakker, omdat hij op mijn piano zat te spelen. Ik wist zeker, dat hij het was, want hij kon helemaal geen piano spelen. Op dat ene liedje na.

Slechts een paar akkoorden. Altijd dezelfden. Ik had hem deze eindeloos horen herhalen, als we met collega’s aan het doorzakken waren in de kroeg, waar ik lang geleden werkte. Nog even een drankje na het werk. Nog even klessebessen.

Doorgaans met alle doorgewinterde alcoholistische vrienden van onze zwaar verslaafde baas. De man, die bier niet langer als alcohol zag. Alleen whisky telde op dat gebied mee in zijn optiek. Daarom dronk hij helemaal niet zoveel als iedereen beweerde. Donderdag was zijn gezondheidsdag. Dan dronk hij alleen maar spa. En bier. En uiteraard niet van de alcoholvrije soort…..

Mijn lief op de vleugel. Wij lekker aan het dansen. Of wat dan ook. Those were the days.

Een paar dagen na het nachtelijke gepingel werd Heks gebeld. Mijn makker had zich opgehangen. Ik heb het feit, dat hij zich verhangen heeft, lang niet over mijn lippen kunnen krijgen. Te pijnlijk.

Hij heeft een eind aan zijn leven gemaakt. Hij heeft zelfmoord gepleegd.

Zodra ik het nummer van een dierbaar bandlid van mijn oude lief zag, wist ik wat er aan de hand was. Hij hoefde niets te zeggen. ‘Onze luitenant is dood,’ zei Heks zelf.

‘We weten niet wanneer het precies is gebeurd, Heks, hij is vandaag gevonden.’ Ik wist precies wanneer het gebeurd was. En achteraf bleek ik gelijk te hebben. Hij was inderdaad die bewuste zondag voor het laatst gesignaleerd. Uit onderzoek bleek, dat zijn lijf er rond die tijd mee ophield.

Hij was het, die midden in de nacht op de piano zat te spelen.

Toen ik slaapdronken in mijn woonkamer stond was het doodstil. Net of het niet gebeurd was. Hoorde ik nu echt iemand op de piano spelen? Dat bekende liedje? Of verbeeld ik het me maar? Ben ik van iets wakker geschrokken, een geluid in de steeg?

Ik ben mijn bed maar weer in gekropen.

Ja, het was hem inderdaad. Hij kwam afscheid nemen. Later is hij nog een avond met Heks en Buurman op stap geweest. In geestgedaante. De hondjes waren ook mee. Toen hebben wij hem verschrikkelijk aan het lachen gemaakt met de ‘De Luitenant is Dood Show’.

Allemaal hele foute zwarte grappen rondom zijn persoon. Kleine performances ook. En af en toe een liedje. We hoorden hem schateren in ons geestesoor. Zelf lagen we ook dubbel.

Daarna liep hij nog een tijd door de stad te zwerven. Zwarte hoed op zijn kop. Ik kwam hem om de haverklap tegen. Hij kwam ook regelmatig hier op bezoek….. Totdat hij eindelijk rust vond.

Nu fluistert hij nog zo af en toe in mijn oor ‘Heksiedroppie….’ Zijn troetelnaampje voor mij.

Vorige week sta ik mijn prevelementen te brabbelen voor mijn dode vriendin de non. Ik steek een kaarsje aan en een geuroffer in de backflow-wierookbrander. Een ingenieus systeem, waarbij de rook naar beneden stroomt via een gat aan de onderkant van een speciaal geprepareerde wierookkegel.

De brander heeft de vorm van een zwarte lotus. Toevallig een week voor haar dood aangeschaft. Langzaam vult de witte rook het hart van de bloem. Om daarna in grote zachte wolken door de hele bloem te spiralen. Ik sta rustig te kijken en te prevelen.

Opeens staat mijn vriendin naast me. Haar lange gestalte dicht tegen me aan.

‘Oh, wat heb je nu weer voor iets leuks op de kop getikt?’ roept ze verrukt. Ja, dit is echt iets voor haar. Ze was altijd dol op mijn tent vol idiote voorwerpen.

Zelf liep ze als monastic binnen een Zen traditie altijd en eeuwig in een saaie bruine jurk. Met praktische bruine schoenen. Soms een bruine wollen muts of een elegant geknoopt hoofddoekje tegen de kou op haar kaalgeschoren hoofd. En bij grote hitte een rieten Vietnamese hoed zo groot als een afdak. Maar meestal blootshoofds.

Ik ben ook verrukt. Extatisch blij, dat mijn vriendin onverwacht naast me staat. Dat ik haar zo goed kan voelen. De eerste dagen was ik zo van slag, dat dat niet goed lukte. Maar opeens is ze daar. We kijken samen naar de kegel op de brander. Hoe de rook als een riviertje naar beneden kronkelt. Naar het hart van de bloem.

Dan opeens gooit ze de kegel met een zwaai van de brander. Hij tolt voor mijn verbaasde ogen zo de bloem in. Ik hoor haar naast me schaterlachen. Ze vindt het zo leuk, dat ik haar kan voelen. Ze is zo gelukkig en blij!

Heks zet de kegel weer terug op de houder. ‘Niet meer omgooien, zuster,’ grap ik streng. Oh, wat konden we toch altijd geweldig lachen samen. Wij hadden zo vaak pret. Om hele gewone kleine dingen vaak. Lachen, lachen, lachen. Heerlijk lachen.

Ik hoor haar zachtjes grinniken. Ondeugend. Dan duwt ze opnieuw tegen de kegel. Net genoeg om hem te laten wiebelen, maar niet genoeg om hem te doen omvallen. Ik schiet in de lach. ‘Oh zuster, wat ben je heerlijk bezig…’

Vrijdag zit ik met mijn Mahakatyayana family online te Zoomen. Wij zaten, tweeënhalf jaar geleden alweer, gezamenlijk bij zuster Lan in de familie. In Plumvillage. En nu zoeken we elkaar met enige regelmaat online op.

Om 7 uur ’s avonds loggen we in. De Nederlandse delegatie dan, want voor een paar familieleden in Amerika is het begin van de middag. Onze jongste telg zit in Korea en daar is het midden in de nacht. We hebben dit tijdstip speciaal uitgekozen, zodat we allemaal aanwezig kunnen zijn als we dat willen.

Vandaag zitten we met een klein clubje. En natuurlijk gaat het over zuster Lan. Onze zuster Lan.

‘Ik heb haar anderhalf jaar geleden voor het laatst gezien tijdens een retraite,’ zegt mijn Portugese Mahakatyayana-zuster, ‘En toen begon ik over onze Mahakatyayana family natuurlijk. Ze was een beetje kwijt, wie er ook alweer allemaal in zaten, dus ik noemde alle namen op. En toen ik jouw naam noemde, Heksje, begon ze helemaal te stralen. “Mijn goede vriendin Heks, oh wat heerlijk om iets over haar te horen…” riep ze toen….’

Oh, dit doet me goed, deze groet met een omweg!

Vanavond zet ik weer een wierookje op de brander voor mijn vriendin. Ze gooit ze niet meer steeds om. Ze staat er ook niet altijd naast. Ze is haar reis begonnen. Nieuwe avonturen om te beleven. Over een kleine maand gaan we een Boeddhistisch ritueel doen, op haar 49e sterfdag. Voor haar onsterfelijke ziel. Omdat niets ooit verloren gaat. Omdat dingen alleen maar veranderen.

Omdat ze mag veranderen. Omdat ze op reis mag gaan…..

Samen met mijn Mahakatyayana family. De famille met de naam, die we zelf steeds vergeten. Die niemand ook kan uitspreken. Maar laat die Mahakatyayana nu naast Śāriputra de belangrijkste leerling van de Boeddha zijn geweest. Heks wist van niets. Nee, nooit van gehoord.

De overgangsperiode

Nadat de crematie heeft plaatsgevonden begint de overgangsperiode van 49 dagen, ook wel ‘bardo’ genoemd. Maximaal zeven weken na het overlijden zal namelijk het bewustzijn een nieuwe levensvorm vinden. In deze periode vinden er diverse rituelen plaats die de overledene moeten helpen bij het vinden van de verlichting. Veelal vinden er lichtceremonies, zuiveringsrituelen, voedseloffers en meditaties plaats. Ook wordt er in deze periode van 49 dagen wekelijks gebeden.

 

 

Binge-watch: ‘Friends’, the serie that never ends. Heks zit zich te ergeren aan sommige typjes, zeikmannetje en mutsig Miepje…. Maar ook volop genieten en slap van de lach, eindigt mijn dag. Dat was weer een dag. Wat een dag, wat een dag. Heks beleeft ook geen zak. Daarom lekker wat schrijven op mijn gemak.

Posted on by

Met pijn in mijn hart nam ik een tijdje geleden afscheid van mijn Horizon mediabox van Ziggo. Niet dat het zo’n geweldig apparaat was, verre van. Maar ik had alle seizoenen van ‘Allo, Allo’ er op staan. Opgenomen, toen Fox de serie integraal uitzond.

Avond aan avond hielpen de afleveringen me in slaap. Heks bleef zich de tranen lachen om de onzinnige idioterie in de serie. De droge engelse humor. De zottigheid. De geestige flauwekul. De fantastische acteurs….. Ik ken sommige afleveringen zo ongeveer uit mijn hoofd.

Op het nieuwe apparaat van mijn provider is meer ruimte om dingen op te nemen. Want het wordt opgeslagen in een cloud! Dus Heks neemt op. Helaas wordt ‘Allo, Allo’ nergens meer uitgezonden. Tot voor kort nog af en toe op ‘ONS’, maar ook daar is de serie intussen gestopt. Ik mis mijn opnames. Heel erg.

In een opwelling besluit ik om de eindeloos herhaalde serie ‘Friends’ op te nemen. Ik heb zo te hooi en te gras wel de nodige afleveringen gezien natuurlijk, door de jaren heen. Geen ontkomen aan. De serie is nog steeds eindeloos populair. Ook al zijn de acteurs inmiddels in werkelijkheid bijna bejaard.

In de serie blijft de vriendenclub eeuwig jong.

Dus Heks kijkt naar ‘Friends’. De hele serie chronologisch achter elkaar. Ik kom afleveringen tegen, die ik nog nooit heb gezien. Ik ben ergens halverwege gestart, maar inmiddels is de hele serie weer van voren af aan begonnen. Dus dat doe ik straks ook. Als ik aan het eind ben beland.

Af en toe zit ik te hikken van de lach, want ja, veel herkenning. Heks heeft ook een paar keer zo’n soort vriendenkring gehad. Met vergelijkbare types als in de serie. ‘Dan was jij natuurlijk een soort Phoebe Buffay,’ hoor ik jullie denken. Inderdaad draagt die dame hetzelfde soort modieuze hippieachtige soepjurken als Heks in haar jonge jaren. Ook is ze van uitermate alternatieve signatuur, net als Heks.

Maar Heks kan haar vage gedoe vaak totaal niet uitstaan. Ik vereenzelvig me helemaal niet met dat karakter. Wel herken ik, hoe er op haar alternatieve levenswijze gereageerd wordt. Alsof ze van de ratten bezeken is.

Heks is van nature een beetje een nerd. En een vrouwelijke variant van dat type zit niet in de serie. Wel een mannelijke, namelijk Ross. De oneindig saaie dinosaurus-specialist. De nutty professor.

Hem kan ik vaak niet uitstaan. Met enige regelmaat zit ik met kromme tenen naar zijn capriolen te kijken. Hij doet me denken aan een oude liefde van me. Dezelfde gekke trekjes. Dezelfde doorgeslagen jaloezie. Dezelfde frustraties. In het kwadraat!

Iedereen moet altijd rekening houden met zijn gevoeligheden. Maar meneer de Koekenpeer walst zelf over Jan en Alleman heen. Stopt zijn lul in elke vrouw, die hem niet direct afwijst. Maar is ziekelijk jaloers als een man alleen maar naar zijn vriendin kijkt.

Ross is de lieveling van zijn ouders. Het over het paard getilde wonderkind. Dat is natuurlijk ook niet echt bevorderlijk voor het vormen van een prettig karakter.

Hij is ook zo’n jongen, die direct met een wildvreemde vrouw het bed in duikt, als zijn liefje een time out wil, omdat hij gekmakend jaloers reageert op een mannelijke collega van haar. Waar ze niets mee heeft, behalve een prettige collegiale verstandhouding.

Ross zoekt er van alles achter. Hij onderwerpt haar dagelijks aan een kruisverhoor. Drijft haar tot waanzin met zijn gemekker. Herkenbaar!!! Maar zoals gezegd neukt hij met de eerste beste vrouw, die hem aandacht geeft, als het stel besluit een kleine pauze in de relatie in te lassen.

Dezelfde avond! Hij laat er geen gras over groeien!

Een paar uur, nadat Rachel hem heeft meegedeeld, dat ze ruimte nodig heeft, port hij met zijn geslacht in het leuke meisje van de kopieerwinkel.

En als zijn na dit incident nu toch echt voormalige vriendin het uiteindelijk verneemt en hier heel boos over wordt, vindt hij dat hij volledig in zijn recht staat. Ze waren toch tijdelijk uit elkaar? Dan kan je toch doen wat je wilt? Met je Pieleman?

Ik zou zeggen: Stop em even nergens in, maar trek er maar eens lekker an!

Wraakseks. De meest puberale vorm van seksuele miskleun.

Maar ja, het is maar een fictieve serie, dus Heks maakt zich niet echt druk over de nutty professor. Over zijn gezemel en gezeur. Over zijn gelijkhebberigheid en onredelijke jaloezie.

Zijn dwangmatige controle.

Zelfs jaren later controleert hij nog steeds het leven van zijn ex. Doet moeilijk, als ze iets krijgt met een ander uit de groep. Waar hijzelf altijd gewoon zijn goddelijke gang gaat met wie hij maar wil. Ja, van bil, bedoel ik. Van dikbil.

Met zijn studenten, collega’s, het maakt hem niet uit. Alles wat krom is kletst de man recht. Ja echt. Behalve zijn geslacht……

‘Waarom kijk je er dan naar, als je je zo ergert?’ zul je je afvragen. Omdat ik vaak dubbel lig van de lach. Ook om die dwangmatige dino-prof. Juist ook om hem. Veel van de types zijn me erg dierbaar geworden. Ze doen me denken aan oude vrienden, waar ik me goed bij voelde. Zoals mijn oude vriend X, nu dominee op de bijbelbelt.

Wat ik leuk vindt aan de serie is de onderlinge loyaliteit van de vrienden. Waar ik in mijn jonge jaren zonder meer door mijn vriendenkring werd vergeten, toen mijn relatie met de man, die notabene via mij bij de vriendenkring was binnen gekomen, stuk liep, kiest in de serie niemand partij in een dergelijk geval. Te mooi om waar te zijn?

Heks is niet zo goed in vriendenkringen. Elke keer gaat het mis. Heks herhaalt haar oude patronen: Ik doe mijn gloeiende best, teveel, en wordt uitgekotst. Of ik loop tegen mijn grensprobleem aan: Er is altijd wel iemand in zo’n gezelschap, die eindeloos over mijn grenzen gaat. Of ik word weer gekroond tot zondebok: Iemand doet expres heel gemeen tegen me. Of ik draai voor andermans shit op. En niemand, die er iets van zegt!

Dat kan ik dan niet begrijpen. Want zelf spring ik om het minste geringste in de bres voor een ander. Een soort Pavlov effect: Ik ben al gesprongen, voor ik erover heb nagedacht.

Zo ben ik eens effectief uit een vriendenkring gewerkt door een dame, die me in een dronken bui had verteld, dat ze neukte met de mannen van haar beste vriendinnen. Stiekempjes natuurlijk. Ze vond, dat ze volledig in haar recht stond: Ze had ook zo haar behoeftes.

Voor de plastische chirurgie…..

Heks keek geschokt. Voor mij is dit hoogverraad. Ik kan er met mijn heksenhoed niet bij. Maar wie schetst mijn verbazing? Ik ben na die dronken bekentenis nooit meer ergens voor uitgenodigd door die vriendenclub. ik kwam er jaren later toevallig achter waarom….

De dame in kwestie had rondgebazuind, dat ik geen behoefte meer had aan contact met deze mij zeer dierbare mensen. Ze was natuurlijk bang, dat uit zou komen met welke heren uit die bewuste vriendenkring ze allemaal had liggen rampetampen. En op welk  geslacht van welke man van welke vriendin uit de kring ze zich wegens haar behoeftes had vastgeprikt.

Ja, zo’n vriendenkring is leuk, maar alleen als mensen een beetje ethiek in hun donder hebben. Anders wordt het al gauw een pijnlijke aangelegenheid met al die jeugdige hormonale onrust. Of middelbare onrust, zoals bij de vrouw met behoeftes.

Ik weet er alles van, ik ben ook hormonaal onrustig geweest. Jong dus. In de wilde jaren zeventig en tachtig. Voor de Nieuwe Preutsheid.

Nu moet ik eerlijk zeggen, dat ik altijd de reputatie heb gehad van wilde meid. Ik ken brave teutemeutvrouwtjes en keurige burgermannetjes, die zich voortdurend in het geniep een slag in de rondte bedriegen, maar ik heb de naam. Dat is ook de reden, vermoed ik, dat die vroegere vriendin dat verhaal aan mijn onwillige neus hing.

Maar Heks heeft een bloedhekel aan bedrog. Ja, ik heb een spannend en opwindend leven gehad, met exotische liefdesaffaires en razend interessante minnaars. En een incidentele minnares. Zeker spannend vergeleken met de gemiddelde vrouw. Maar die lovers waren allemaal vrijgezel. Dat dan weer wel.

Zeker wel.

De meeste tijd heb ik echter in mijn eentje doorgebracht. Als vrijgezel. Thuis in mijn huis. Met een chronisch defect aan mijn kleed. Niks spannend en opwindend. Niet altijd gezellig. Dodelijk saai en eenzaam soms.

Friends. Ik mis mijn oude vriendenkringen. Want met die paar ellendelingen zijn ook de lievelingen verdwenen.

Jarenlang kwam zo’n kring hier elk jaar op de nieuwjaarsborrel. Heks pakte dan groots uit. Ik werkte er echt maanden naartoe, met mijn beperkte energie. Tot iemand in de kring het nodig vond om me systematisch onderuit te halen. Het bloed onder mijn nagels vandaan te treiteren. Subtiel maar volhardend.

Het is overigens nooit iemand opgevallen, dat ik die borrels niet meer organiseer. Mijn eindeloze inspanningen met een brak lijf werden waarschijnlijk helemaal niet opgemerkt. Net als er verder nooit gezien wordt wat een halvezool ik eigenlijk ben.

Er komt bijvoorbeeld tegenwoordig dagelijks wel een nieuwsgierige buurvrouw naar me toe om te vragen wat ik in godsnaam in die scootmobiel doe. ‘Nou, lekker luieren…’ wil ik dan het liefst zeggen, ‘Rondrijden op kosten van de gemeenschap. Mezelf heerlijk aanstellen. Aandacht trekken. Medelijden opwekken…’

‘Oh, ik heb al vijfendertig jaar een vervelende ziekte. En de laatste jaren zijn ook mijn benen aan de beurt. Vandaar…’ verzucht ik dan maar. Opgewekt weliswaar. En het is waar. Absoluut waar.

Heel leuk aan de serie Friends is, dat de acteurs in werkelijkheid ook hele goede vrienden zijn geworden!!! Dat proef je er een beetje doorheen, als je naar de uitzendingen kijkt. Dat doet goed!