Hieperdepiep Hypermobiel! Voorzichtig juichen, anders vliegt je arm uit de kom! Maar je hebt wel een chronische code te pakken met deze aandoening. En daar zijn sommige mensen dan toch weer heel blij mee. Alles is relatief. En bij de pakken neerzitten is contraproductief!

Posted on 7 augustus 2017 by lagriffeheks

‘Hé hallo, wat leuk om je weer eens te zien. Hoe is het met jou? En met de fibrbrbrbrbromyalgische toestanden?’ Als ik bij de dokter naar buiten loop met een paar uiterst gemene injecties in mijn klep knal ik bijna tegen de koffer op wielen van een oude bekende aan.

‘Die neem ik overal mee naar toe. Hoef ik niet te sjouwen, dat ding rijdt zichzelf…..’ verklaart ze ongevraagd haar vakantieachtige attribuut. Heks moet lachen. ‘Ik heb een heimelijke scootmobiel,’ ik wijs op mijn elektrische fiets. ‘Echt? Krijg je em vergoed?’ Even is mijn gesprekspartner in de war. Ze oogt ook doodmoe. Gaat zitten op een paaltje in de voortuin van de praktijk…..

©TOVERHEKS.COM

Jaren geleden kwamen we elkaar tegen bij de Sangha van Leven in Aandacht hier in Leiden. Allebei op jonge leeftijd helemaal naar de kloten door een onzichtbare ziekte. ‘Ik begon met fibromyalgie, maar intussen heb ik ook die afschuwelijke vermoeidheid erbij gekregen….’ vertelt ze me.

Heks is begonnen met ME. Mijn immuunsysteem hield er gewoon helemaal mee op en dat resulteerde in jarenlange bedlegerigheid. Sinds ik LDN slik heb ik niet meer altijd griep. Ook heb ik sindsdien de schimmels een beetje onder controle gekregen. Maar het blijft pappen en nathouden. Ik ben nog steeds behoorlijk ziek.

‘Ik heb juist meer fibromyalgische klachten gekregen in de loop der jaren,’ ik vertel haar wat ik met matig succes doe om mijn leven leefbaar te houden. De chronische code voor fysio en hoe je daaraan komt. ‘Die krijg je toch niet voor fibromyalgie? Dat is toch niet erkend?’ roept ze uit. ‘Ik heb em gekregen van de reumatoloog, omdat ik hypermobiel ben en dat word wel erkend….’

‘Ik ben ook hypermobiel,’ roept mijn gesprekspartner blij. Hoera! We steken onze armen in de lucht! ‘Niet te hard juichen, hoor, anders vliegt er weer iets uit de kom….’ giebelen we vervolgens. ‘Ik had dat laatst inderdaad een keertje. Toen ik heel hard zwaaide, vloog mijn duim uit de kom….’ Weer lachen natuurlijk. Ja, lachen is gezond. Zelfs al is het om hele ongezonde dingen…..

©TOVERHEKS.COM, Voorzichtig juichen……. zodat er niets uit de kom vliegt!

Ik kijk eens goed naar de jonge vrouw tegenover me. Ze is prachtig. Lief, zacht. ‘Hoe is het met je liefdesleven?’ ik durf het bijna niet te vragen, want wanneer kom je nu iemand tegen als je altijd in bed ligt? Maar ze heeft een lief. ‘Sinds een paar jaar. Het is een schat, altijd begripvol. We gaan lekker op vakantie nu. Dan helpt hij me aan alle kanten….’

Heks wil zo graag een geliefde, dat ze niet eens meer naar romantische films kan kijken. Het feit dat deze dame toch iemand bereid heeft gevonden om zich in te laten met haar zieke leven is hoopgevend. Niet alle mannen zijn hetzelfde. Ik heb gewoon altijd eikels getroffen, die niet van me hielden. En daar genoegen mee genomen.

‘Ik ben bezig om met mijn beste vriendin te breken. Zij wil altijd tegen me aan praten, ze is enorme aanslag op mijn beperkte energie, gaat chronisch over mijn grenzen….. Ik heb geprobeerd er verandering in te krijgen, maar dat lukt niet.’

©TOVERHEKS.COM

‘Nu ben ik eindelijk voor mezelf aan het kiezen. En dat wordt niet op prijs gesteld! Ze zit enorm aan me te trekken. Zo wil ze per se voor de vakantie van alles uit gaan praten. Ik wil niks uitpraten. Er valt niks uit te praten. Ik wil gewoon dat dingen veranderen. Dat ze niet meer zo aan me trekt. Dat ze me niet meer zo leeghaalt…..’

‘Had ik toch toegezegd om met haar te praten. Omdat ze zo aandrong. Voelde ik me toch helemaal leeglopen van te voren…. Ik heb het afgezegd. Zij nijdig natuurlijk, maar ik ben enorm opgelucht. Heel vreemd.’

Heks staat er geboeid naar te luisteren. Ik herken dit proces. Ik zit er middenin. Ook ik heb van sommige mensen afscheid genomen. Ook ik liep tegen dezelfde dingen aan. Ook ik voel hoe er links en rechts aan me getrokken wordt. Terwijl ik ook heel eenzaam kan zijn. Toch ben ik liever alleen, dan in voor mij verkeerd gezelschap.

Mocht ik al twijfels hebben of ik nu eigenlijk wel zo goed bezig ben, dan zijn die nu helemaal weggenomen.

‘Mediteren doe ik nog steeds. Het helpt enorm als je bewust probeert te leven. Het lost niks op, maar de kwaliteit van je leven neemt enorm toe….’ glimlacht ze aan het einde van het gesprek.

Ik vertel haar over onze Sangha voor Kneusjes. Niet om haar uit te nodigen, we vinden onze mini Sangha perfect zo. Met z’n tweetjes. Voorlopig. Voor je het weet gaat er heel veel werk in zitten. En dat kost energie. En dat hebben we niet…

©TOVERHEKS.COM Op je tandvlees lopen Olympische sport?

De jonge vrouw tegenover me zoekt naar woorden. Kan er niet op komen. Staat te haspelen. Ook zeer herkenbaar. Ze is gewoon doodmoe van ons gesprek. Met een heleboel tips een aanbevelingen nemen we afscheid. Daar heb je nog het meeste aan, de adviezen van mensen die in hetzelfde schuitje zitten.

Die zeggen niet de uitermate domme dingen, die ik normaal gesproken naar mijn hoofd krijg. De stompzinnige oplossingen, die nergens op slaan. Gegeven om van het gezeik af te zijn.

Maar zo gemakkelijk komen wij niet van ons gezeik af. Ik ben al dertig jaar bezig om beter te worden. Elke dag wordt er hard aan gewerkt. En het is nog steeds niet gelukt. Opgeven is echter geen optie: Ik ben geen voorstander van zelfdoding.

Zodoende slik ik weer braaf allemaal voedingssupplementen. Zit in een heftig traject bij de homeopaat. Probeer ik mijn leven om te gooien en op de rit te krijgen. Vechten tegen de bierkaai, maar je moet toch wat.

Mensen die afbreuk doen aan dit proces mijd ik tegenwoordig als de pest. En dat is wel eens anders geweest. Dat geeft de burger moed!

©TOVERHEKS.COM

Sporten brengt me de gewenste sportmaatjes. En sommige mannenpraatjes vullen geen vrouwengaatjes! Hoe graag ze dat ook zouden willen! Wat Heks betreft gaan de deuren van het Korps Mariniers wagenwijd open voor vrouwen. De hoogste tijd!

Posted on 3 augustus 2016 by lagriffeheks

Maandagavond ga ik sporten, althans: Het moet ervoor doorgaan. Ik heb al tijden een sportkaart, maar ik maak er zelden gebruik van. Bij mijn huidige poging om mezelf weer aan de praat te krijgen hoort echter ook bewegingstherapie. De ligamenten rond mijn gewrichten moeten sterker worden. En ook voor andere aspecten van mijn leven kan het positief werken.

Eerst ga ik onder de zonnebank. Door die antibioticakuur heb ik weinig meegekregen van het mooie weer van de afgelopen periode. Ik kan wel een kleurtje gebruiken! Daarna volg ik een yogales. Ik doe lekker voor spek en bonen mee, zodat mijn gewrichten enigszins in de kom blijven. Lekker is anders, maar toch is het prettig om te doen. Tot slot een sauna’tje toe.

Woensdag ben ik alweer in de sportschool te vinden. Tijdens een buikspierklasje word ik aangestaard door een vrouw. Ik staar terug. Ze komt me vaag bekend voor. Pas als ze glimlacht zie ik wie het is. Een saunamaatje uit het verleden. ‘Ik herken je niet met je kleren aan,’ roepen we over en weer. En: ‘Ga je zo de sauna in?’

‘Mijn partner heeft me verlaten na 20 jaar,’ vertelt ze me later al zwetende. ‘De mijne was een narcist. Die ellendeling en vreemdganger heb ik hoogstpersoonlijk de deur gewezen,’ puffend vul ik haar in over mijn meest recente liefdesleven. We hebben allebei een klotejaar gedraaid door onze mislukte relaties. ‘Ga mee naar een singleparty zaterdag. Hartstikke leuk, ik ga regelmatig. Als je zegt dat je alleen voor de gezelligheid komt laten de heren je redelijk met rust. Je kunt er heerlijk salsadansen, partners zat!’

Heks heeft er wel oren naar, maar ik moet natuurlijk maar zien of ik het ga redden. We wisselen telefoonnummers uit. Terwijl we zo bezig zijn hoor ik opeens iemand mijn naam roepen. ‘Heks, wat leuk, ben jij het? Ik herken je niet met je kleren uit.’ Een hondenvriendinnetje van me springt spiernaakt door de kleedruimte mijn blikveld in.

Ha, wat een gezelligheid. De dames blijken elkaar ook te kennen. Ze zijn hier iedere avond! Fijn. In mijn pogingen weer te gaan sporten heb ik regelmatig naar een maatje gezocht. Helaas loopt niemand in mijn vriendenkring warm voor lidmaatschap van één of andere stomme sportschool.

De zondag erop heb ik alweer een afspraak aldaar. Deze keer met een trainster. Zij gaat me oefeningen geven om mijn ligamenten te versterken. Eerst sta ik eindeloos te wiebelen op een gehalveerde bal. De onderkant is rond en de bovenkant plat. Een beetje à la het wereldbeeld uit de middeleeuwen met de platte aarde en het ronde uitspansel, maar dan ondersteboven.

Daarna moet ik op een grote bal gaan staan en kunstjes doen. ‘Vind je het niet eng?’ vraagt de bijzonder coole instructrice. Het is een beer van een dame. Volgende week gaat ze de landmacht in. Echt iets voor haar! Nee, Heks is niet bang. Althans niet om op die bal te gaan staan.

Wat ik wel vrees is hoe ik me morgen voel. Het is altijd tricky als een ME-patiënt gaat bewegen. Voor je het weet beland ie een half jaar in bed….

Na de instructie en een buikspierklasje kletsen we wat na. ‘Zou je niet bij het Korps Mariniers willen?’ Heks is gewoon nieuwsgierig. Het lijkt me echt iets voor haar!

Haar ogen gaan stralen. Ze is echt een hele stoere meid! Dan komt er echter tot mijn verbijstering een geheel ander verhaal uit haar mond. ‘Dat kan ik beter niet doen,’ haar stem wordt mat. Hoe is dat nu mogelijk?

Wel: Eén of andere kerel heeft op haar in zitten praten, dat dat geen goed idee is. En waarom dan wel niet?

Omdat het zo moeilijk is voor de mannen. Ze kunnen hun werk niet goed doen met een vrouwelijke exponent van het menselijk geslacht in hun gelederen. Ze kunnen een vrouw nu eenmaal niet zien lijden. Ze zal dus de zwakste schakel zijn in het peloton blablabla.

Ik hoor het al. Een eikel van een vent heeft zijn frustraties op haar botgevierd en met succes. Ze heeft het idee om haar droom te volgen opgegeven. Door zo’n gefrustreerde kwal. Dan maar bij de landmacht……

Heks wilde vroeger brandweer worden of zeeman. Dat dat toentertijd echt niet kon werd me al snel duidelijk. Gelukkig zijn de tijden enigszins veranderd…..

Als mannen gynaecoloog kunnen worden en zich het recht verwerven om recht in onze kut te kijken, dan mogen wij ook best eens een brandje blussen toch? Of een stoomboot besturen. Bij wijze van vrouwelijke Sint Nicolaas.

(Niemand hoor je overigens over de discriminatie van vrouwen in het Sinterklaasverhaal. De volstrekte afwezigheid van onze sekse in de beeldvorming rondom dit feest. Zelfs buitenlanders krijgen meer voor elkaar op dat vlak…. Maar goed, het is nogal vroeg om alweer te beginnen met de hopeloze Zwarte Pieten discussie…)

‘Ik hoop dat je voor het hoogst haalbare gaat, gewoon toetreden tot het Korps Mariniers, wees de eerste vrouw die dit doet,’ enthousiasmeer ik haar. Ja, waarom ook niet? Het Korps zal er waarschijnlijk gigantisch van opknappen!

Korps Mariniers open voor vrouwen!

Experiment met vrouwen in Korps Mariniers in VS loopt uit op drama.

Toelating vrouwen in Korps Mariniers bekeken.

Heks en Frogs bezoeken het geboortehuis van Johan Cruijff. ‘Buiten spelen zou een vak moeten zijn op school….’ staat er op de gevel. Bloemen op de stoep. Brieven en gedichten. Ook mijn kikkervriend kwaakt een bijdrage!

Posted on 2 mei 2016 by lagriffeheks

Het is alweer een paar weken geleden dat ik met Frogs naar een feestje ga in de hoofdstad. ‘Ik wil eerst eventjes langs het geboortehuis van Johan Cruijff, Heks. We hoeven niet eens ver om te rijden!’ Ik vind het een prima idee. Laten we gaan kijken waar onze held het levenslicht zag. ‘Ik neem mijn TomTom wel mee, Frogsie, dan hoeven we niet te zoeken…’

Zo rijden we dan op een gure zondagmiddag samen naar Amsterdam. Ysbrandt mag ook mee. Het is voor zijn grote operatie. Hij is nog in het bezit van zijn dierbare balletjes…. Niet onbelangrijk als je het geboortehuis van een balvirtuoos gaat bezoeken…..

Met behulp van mijn onvolprezen navigatiesysteem staan we in no time op de hoek van de Tuinbouwstraat en de Akkerstraat. In dit piepkleine hoekhuis is ons nationale voetbalgenie ter wereld gekomen. In dit eenvoudige volksbuurtje is hij opgegroeid. ‘Hij speelde altijd poortvoetbal met jongens uit de buurt,’ zegt Frogs. We kijken rond in dit tuindorp met zijn door poorten afgesloten hoven. De perfecte buurt voor dat spelletje…

‘Ik kan me ook herinneren dat Cruijff aan het spelen was, Frogs. Ik was piepklein, misschien drie jaar oud, en zat bij mijn vader op schoot. We keken samen naar een belangrijke wedstrijd op televisie.’

‘Hij was maar aan het schreeuwen over die Cruijff. Helemaal enthousiast. Mijn vader! Dat was meestal een hele rustige man….. Zal wel weer zo’n wedstrijd zijn geweest waarin dit grote talent iets fenomenaals liet zien! Zoals die lob uit jouw gedicht.’

We kijken naar de bloemen op de stoep van het huis. Er liggen allemaal epistels bij. ‘Ik heb dat gedicht ook bij me, Heks. Ik ga het tussen de bloemen leggen.’ Hij maakt aanstalten om het papier neer te leggen.

‘Je moet het wel eventjes voordragen, Frogs. Vooruit met de geit. Maak ik een mooie foto.’ Even later draagt de warme stem van Frogs het gedicht door de straat. De huidige bewoner van het pand komt naar buiten. Toevallig. Hij glimlacht. Kennelijk zijn we niet de enigen, die hier op de stoep staan te oreren….

Als we later in de auto stappen en wegrijden komen de volgende pelgrims alweer op de proppen. Een BMW vol voetbalvrouwen of iets wat daar op lijkt: Geblondeerde dames met enorme neptieten. Ik kan zo snel niet zien of er mannen achter al dat geblondeerde en getoupeerde haargeweld schuilgaan.

‘Dat was fijn, Heks, ik ben helemaal klaar voor een feestje.’ Even later zitten we aan de fantastische hapjes en drankjes van Zwaan. Glutenvrij ook nog! Het is haar verjaardag vandaag. En dat gaan we met haar vieren!

De lob

Nederlanders staan klaar op de Alpe d’Huez. Ze willen nu wel eens een landgenoot een etappe zien winnen. Kun je aankomen bij de hemelpoort als Tourwinnaar? Als je plezier in het fietsen hebt gehad wel natuurlijk. En daar hoef je niet eens voor te winnen! Heks bezoekt Schilder. Hij verwent me met kattenspulletjes en mooie verhalen!

Posted on 25 juli 2015 by lagriffeheks

$hollanders op Alpe d\Huez, Hollandse bocht, Tour de France, bocht 7$

Vandaag is het een hele speciale dag in de Tour de France: De beklimming van de Alpe d’Huez. Nederland heeft deze etappe al acht keer gewonnen. De laatste overwinning is alweer eventjes geleden, dat wel. En het is maar zeer de vraag of we onze koppositie vandaag kunnen handhaven. Als die gekke Nibali het in zijn bol krijgt en de ritzege pakt, dan delen we de leiding in het eeuwige klassement met de Italianen……

Afgelopen week ga ik even bij Schilder langs. Hij heeft een heleboel kattenspullen voor me klaarstaan. Luxe brokjes in saus, voerbakjes, een reusachtige krabpaal, een super de luxe kattentoilet, top kwaliteit kattengrid….. Overblijfselen van een mislukt experiment om een kitten in huis te nemen. ‘Ik werd gek van dat beest,’ zegt Schilder, ‘Miep viel me op een gegeven moment zelfs aan. Het was ook een schat, hoor. maar….’ Hij loopt naar zijn computer en wenkt me.

‘Kijk Heks, dit is het soort kat dat ik in huis genomen had.’ Ik staar stomverbaasd naar het beeldscherm. Een uit de kluiten gewassen Chita-achtig exemplaar staart terug. ‘Het is in Australië en de Verenigde Staten intussen verboden om hen als huisdier te houden, deze Savannah’s. Ze kunnen vals worden en de eigenaar aanvallen….’

Heks moet erom lachen. ‘Waarom heb je niet een gezellige ouwe sukkel gehaald in het asiel?’ Mijn vriend is op zich een doorgewinterde kattenliefhebber. Zijn vorige kat is maar liefst 22 jaar oud geworden. Een geweldig poesje. Klein, lief en speels.

We drinken een kopje thee in het atelier alvorens de spullen in mijn autootje te laden. De ruimte staat vol prachtige schilderijen. Mijn vriend is hard aan het werk! Ondanks het feit, dat hij nog zeer onlangs zijn rug heeft gebroken…. Een medisch wonder! Wat een spirit!

Zoals bij vele mensen, die door zo’n diep dal zijn gegaan, is er wel het één en ander veranderd in de manier waarop hij naar het leven kijkt. ‘Het gaat erom om plezier te hebben. Te doen wat je leuk vindt en inspiratie te brengen in de wereld!’ Hij kijkt me ondeugend aan.

‘Stel je voor, je komt bij de hemelpoort en Petrus vraagt je wat je zoal in je leven hebt uitgevoerd…. En je moet antwoorden dat je financiële wanproducten hebt verkocht voor de Rabobank…… Verschrikkelijk natuurlijk!’ Heks ligt in een deuk. Ik zie het voor me. ‘Nou, dat kun je toch beter aankomen met mooie schilderijen!’

‘Ach, lieve Schilder, mijn verlichtingsmoment bestond eruit, dat ik me realiseerde, dat ik uitsluitend hier op aarde ben ter decoratie!’ Ik vertel hem hoe ik ooit tot dat inzicht kwam. Een oud dametje vertelde me dat ze elke dag verwachtingsvol uit haar raam keek om te zien wat Heks nu weer voor’n hoedje op haar kop had gezet tijdens de ochtendronde met haar hondje…..

‘Je ziet er inderdaad altijd weer heel anders uit,’ glimlacht mijn vriend. Hij vindt het een grappig idee, dat je door het leven gaat als decoratief element. ‘Het is raar, dat je zo’n extreme ervaring nodig hebt om tot deze inzichten te komen…’

Het is waar. Een keertje bijna de pijp uit gaan doet wonderen. Ik had deze ervaring al vrij jong. Het geeft onomkeerbare inzichten. Het is ook lastig, omdat de omgeving die kennis over het algemeen ontbeert. Die gaan nog steeds voor geld en goed, gewin ten koste van en wat er verder allemaal kan leiden naar een baan als beleggingsadviseur of iets dergelijks….

$hollanders op Alpe d\Huez, Hollandse bocht, Tour de France, bocht 7$

Op televisie zie ik de Nederlandse berg voorbijkomen. Bezopen landgenoten schreeuwen vanachter dranghekken. Ze willen bloed zien. Ze willen een Nederlander zien overwinnen vandaag. Zometeen gaat de etappe van start. Meedoen is belangrijker dan winnen natuurlijk. Dat vergeten we allemaal overal altijd massaal. Iedereen wil winnen. Een nobel streven, maar ja. Er kan er maar eentje winnen. En die heeft meestal doping gebruikt. Dus waar hebben we het over?

$hollanders op Alpe d\Huez, Hollandse bocht, Tour de France, bocht 7$

Soms leiden onverkwikkelijke zaken tot een verkwikkend resultaat! Of sorteren irritante stinkventjes onbedoeld een positief effect! Heks bezoekt voor het eerst in tijden de sportschool. Goede voornemens te over, nu nog de juiste begeleiding!

Posted on 21 april 2015 by lagriffeheks

Het verbouwen van mijn badkamer heeft een gunstig bijeffect. Het feit, dat ik niet kan douchen noodzaakt me om naar de sportschool te gaan. Ik ben daar al anderhalf jaar lid van, maar kom er zelden. De laatste pogingen bleven bij inschrijven voor yoga en dan toch niet gaan.

De reden is simpel. Het is ongelofelijk pijnlijk om te planken, omgekeerde honden uit te beelden of anderszins gewicht op armen en schouders te doen rusten. Sinds kort is ook mijn heup niet meer belastbaar. Dat beperkt de mogelijkheden tot een beetje plezierig sporten enorm.

Toch ga ik het weer proberen……. Na het sporten kan ik de sauna in. En van te voren pak ik een zonnebankje. Er valt dus ook genoeg te genieten…….

‘Mevrouw, er ligt een aantekening voor u,’ zegt een medewerker, als ik dan eindelijk een keertje sta in te checken bij de balie, ‘U schijnt zich niet af te melden voor de lessen!’

Ik leg hem uit, dat de app daarvoor een hele tijd niet werkte. Maar ik ben het ook vaak vergeten herinner ik me enigszins beschaamd. Zat ik vol goede voornemens, totdat ik aan het eind van de middag als een dweil eventje voor de TV ging liggen. En in slaap viel……

Vol goede moed schrijf ik me in voor yoga. Tevens laat ik me door een medewerker instrueren rondom een te volgen circuit ter bevordering van mijn spiermassa. Het is een stevig uit de kluiten gewassen jonge hond met een olijk rond gezicht. Rossige krullen doen zijn voortijdige kaalheid nog niet vermoeden.

Zijn afgetrainde lijf is nog niet uitgedijd tot de proporties van de gemiddelde zwangere man van middelbare leeftijd. Hij heeft dus verstand van fitness. Maar heeft hij wel verstand? In elk geval niet van lijven met een gebruiksaanwijzing zoals het mijne.

Stotterend oppert hij, dat yoga misschien niet zo’n goed idee is voor mijn gewrichten. Heeft hij gelijk? Tijdens de eerste yogales schiet mijn heup opeens in de kom. Dat vind ik toch wel prettig.

Uiteindelijk adviseert hij me een rondje op supersimpele apparaten. Als ik de keer daarop het circuit afwerk, onderbreek ik het voor een kwartier begeleide buikspierkwelling. Weer terug bij mijn laatste oefenapparaat begint er opeens een dik kaal bezweet kereltje tegen me te schreeuwen. ‘Ga toch eens van mijn apparaat. Je doet het verkeerd. Bladiebla…..’ Ik kijk hem niet begrijpend aan. Zijn apparaat? Huh? Waar heeft hij het over?

Aan de overkant zit een knappe kerel te lachen. Ook hij krijgt een veeg uit de pan van het miezerige dikke drukke mannetje. Maar Heks moet het het meest ontgelden. Als een duveltje uit een doosje springt hij steeds van een loopband of trekkenek-machine voor mijn voeten, om dan weer te schelden over mijn afschuwelijke wanprestatie.

Ik besluit er maar niet teveel op te letten. Ik trek een gezicht tegen de lachende man aan de overkant. Die zit de tranen uit zijn ogen te wrijven. Wat heeft hij een lol. Apart toch weer allemaal.

Bij de laatste machine tref ik een dikke zweetstreep op het zitkussen. Op de plek, waar je bilspleet het kussen raakt. Het dikke eikeltje heeft hier net nog fanatiek op zitten rukken en trekken aan een paar fallisch gevormde handles. Zonder handdoek onder zijn behaarde gat te leggen! Bah, bah.

Even later zie ik het miezerige sujet smoezen met de buikspier-juf. Hij loert in mijn richting en lispelt boze dingen in haar fraaie oren. Vervolgens blaast hij verontwaardigd de aftocht. De dame wandelt mijn richting op. Voordat ze me kan aanspreken vraag ik haar wat dat nu toch allemaal te betekenen had.

‘Geen idee,’ glimlacht ze, ‘Deed hij vervelend?’ Ik beaam dat de man me lastig viel. ‘Alleen heb ik geen flauw vermoeden waarover,’ vervolg ik, ‘ik deed gewoon een rondje op de apparaten. misschien wilde hij simpelweg een beetje aandacht van een vrouw. Sommige types doen daar alles voor!’ ‘Aha!’ doen haar ogen en ze knikt bevestigend.

‘Dan doen we maar alsof dit nooit is gebeurd,’ weer die glimlach, ‘Is het wel gelukt om te trainen?’ Ik vertel haar over mijn lastige lijf en de problemen, die ik tegen kom zodra ik het in mijn hoofd haal om te sporten. ‘Maar het is zo goed voor me, tegelijkertijd!’

Tot mijn verbazing weet ze heel goed waar ik het over heb. Ze is thuis in spieren en gewrichten, weet wat hypermobiliteit inhoudt. En bovendien: Ze kan me oefeningen geven om de boel te verbeteren! ‘Het zijn zogenaamde balansoefeningen. Daarmee verstevig je de ligamenten van bindweefsel rondom je gewricht. Het kan je klachten aanzienlijk verminderen!’

Zo zie je maar weer, dat de meest irritante medemensen je soms hele goede dingen kunnen brengen! Zonder die gestresste supereikel had ik nooit dit verhelderende praatje gemaakt met Miranda, mijn nieuwe coach in deze sportschool. Komende woensdag gaat ze me instrueren!

Vergankelijkheid: Retrospective Fred Rohde 50 years of photography. Prachtige tentoonstelling in ‘Museum Het Leids Wevershuis’. Zaterdagmiddag is de vernissage en Heks is erbij!

Posted on 5 februari 2014 by lagriffeheks

Zaterdagmiddag meld ik me bij Frogs. Ik ben vijf minuten te laat. Knorrig sputterend kijkt hij me aan. We gaan naar de vernissage van een tentoonstelling van zijn oudste vriend Trueman (Fred Rohde ). Hij wil niks missen!

Gelukkig is de tentoonstelling in Museum Het Leids Wevershuis. Op een steenworp afstand van het huis van mijn goede vriend. We gooien het varkentje bij Frogs naar binnen en gaan op pad.

Al we in de straat arriveren is het niet moeilijk op te maken waar de tentoonstelling is: De ramen van het Wevershuisje hangen vol afdrukken. Hartelijk worden we verwelkomd. We zijn gelukkig ruim op tijd.

Met een heerlijk gaasje wijn in de hand luisteren we naar de inleidende woorden van Dirk Ketting, een bekende fotograaf en oude bekende van Trueman. Na de opening haasten we ons naar de zolder van het huisje. Hier is een kleine voorstelling, verzorgd door vrienden van True en Trueman. Onder de schamele dakpannen genieten we van een intrigerende performance. ‘Echo-Kinesis Transient’. Verzorgd door Natasha en Irene. Prachtig verfilmd door Jiang Zhenghua:

Heks zit naast Blonde Buurman. Als het is afgelopen kletsen we eens uitgebreid bij. Het is altijd heerlijk om hem te spreken, deze oude vriend. Hij houdt er verrukkelijke denkbeelden op na. Een Docter Philachtige levensvisie, maar zonder het gelul.

‘Wat je voelt is waar’, zegt hij altijd. En ‘Zie mensen voor wat ze zijn. Leveren ze je een klotestreek, ga er dan gewoon vanuit, dat ze niet zullen schromen het nog eens te doen.’

Vandaag is hij heel aardig voor me. ‘Heks’, zegt hij, ‘Jij stond vroeger altijd naar Jan en Alleman te luisteren, met eindeloos geduld.’ Hij trekt een gezicht. Ziet mijn gezicht betrekken. ‘Niet dat dat verkeerd is hoor.’ ‘Ja, maar ik doe dat nog!’, verzucht ik, ‘Alleen hanteer ik een veel beter deurbeleid.’

Ik kijk naar mijn oude vriend. Hij glimlacht. Ok, Blonde B. Het kan beter, ik weet het….. Maar ja, alles op zijn tijd.

Intussen is Trueman begonnen met een speech. Hij bedankt zijn vrouw True. Zij heeft dit allemaal in gang gezet. Zij heeft met eindeloze toewijding zijn hele archief doorgespit. Deze bevlogen kunstenares heeft de hele tentoonstelling bedacht en ingericht. Ze heeft een keur aan vrijwilligers op de been gekregen en aangestuurd om deze ode aan haar man te realiseren. Een daad van Grote Liefde.

‘Weet je wat nu zo bijzonder is’, zegt Trueman, ‘Mijn vrouw heeft foto’s zodanig geëxposeerd, dat ikzelf versteld sta. Heb ik die foto’s gemaakt? Ja, ik weet dat ik ze nam, maar zij heeft het inzicht gehad om ze in een geheel nieuw perspectief te plaatsen!’ Dat is nu echte liefde. Mijn vriendin True heeft kans gezien om meerwaarde te geven aan het toch al zo prachtige werk van haar man. Terecht wordt ze flink in het zonnetje gezet.

Mijn vriendin, die het gewoonlijk bepaald niet schuwt om in het centrum van de belangstelling te staan, wuift vandaag alle lof luchtig weg. Het is de dag van haar man. Hij staat in middelpunt. Bovendien moet ze alweer ergens ingrijpen, iemand verwelkomen of uitlaten. Kortom: Ze heeft het druk.

Wat een heerlijke expositie. Ook het huisje op zich is al een bezoekje waard. Komt dat zien mensen!

	stronglovechris op In memoriam Don Leo. Mijn liev…
	reinswart op Zin in een nieuw begin. Gruwel…
	stronglovechris op Zin in een nieuw begin. Gruwel…
	Samantha op Gigantisch gekrijs in de steeg…
	Fred Rohde op Heks’ linkerhand bemoeit…

recepten van de toverheks

cheer yourself up, toverformules voor een vrolijk leven

Tagarchief: glimlacht

Hieperdepiep Hypermobiel! Voorzichtig juichen, anders vliegt je arm uit de kom! Maar je hebt wel een chronische code te pakken met deze aandoening. En daar zijn sommige mensen dan toch weer heel blij mee. Alles is relatief. En bij de pakken neerzitten is contraproductief!

Sporten brengt me de gewenste sportmaatjes. En sommige mannenpraatjes vullen geen vrouwengaatjes! Hoe graag ze dat ook zouden willen! Wat Heks betreft gaan de deuren van het Korps Mariniers wagenwijd open voor vrouwen. De hoogste tijd!

Heks en Frogs bezoeken het geboortehuis van Johan Cruijff. ‘Buiten spelen zou een vak moeten zijn op school….’ staat er op de gevel. Bloemen op de stoep. Brieven en gedichten. Ook mijn kikkervriend kwaakt een bijdrage!

Soms leiden onverkwikkelijke zaken tot een verkwikkend resultaat! Of sorteren irritante stinkventjes onbedoeld een positief effect! Heks bezoekt voor het eerst in tijden de sportschool. Goede voornemens te over, nu nog de juiste begeleiding!

Vergankelijkheid: Retrospective Fred Rohde 50 years of photography. Prachtige tentoonstelling in ‘Museum Het Leids Wevershuis’. Zaterdagmiddag is de vernissage en Heks is erbij!

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen: