Rembrandt en Stephan Balkenhol. Appels en peren vergelijken en oude lijken in nieuwe zakken….. Leiden eert haar wereldberoemde kunstenaar met kleuterkunst. Een vandaal grijpt in….. Geslaagde metamorfose van dit spuuglelijke beeld. Slechts tijdelijk helaas, een dag later is alles weer bij het oude…..

Posted on 2 februari 2014 by lagriffeheks

Vanmorgen tijdens mijn ochtendronde met Varkentje word ik aangenaam verrast door de metamorfose van een beeld van Stephan Balkenhol op de Rembrandtplaats in Leiden. Ter ere het Rembrandt-jaar alweer enige jaren geleden heeft de goede man dit hele pleintje heringericht. Het heeft een godsvermogen gekost, want het is een internationaal erkende kunstenaar. De eerste keer, dat Heks het zag schrok ze zich een ongeluk. Wie had hier nu met Fimo klei staan kleuteren? Welke gek hadden ze op ons mooie pleintje losgelaten? Ik nam aan, dat het een lokaal initiatief betrof, om kosten te drukken. Ik stond dan ook versteld, toen bleek, dat het om een gerenommeerd kunstenaar bleek te gaan!

Heb je een wereldberoemde kunstenaar voortgebracht als gemeente, gooi je eerst zijn geboortehuis plat en vernachel je daarna ook nog het pleintje ter ere van dit fenomeen. Voorheen zag het er ook niet uit, hoor. Ik kan het weten, want ik heb er jaren tegenover gewoond. Het pand, waar Rembrandt is geboren bevond zich ooit op dezelfde grond, als waar nu een rijtje split-level-woningen staat. Op de gevel is een plakkaat bevestigd met daarop de tekst: Geboortehuis van Rembrandt.

Toen ik er nog naast woonde ging ik vaak voor het raam staan kijken naar grote groepen verbijsterde Japanners. Verward stonden ze dan foto’s te maken van die gevelsteen. Gewapend met enorme camera’s. Hun hermetische oosterse gezichten openbrekend in onbegrip…..

Nu is het dan aangevuld met spuuglelijke beelden, de bejubelde kunstenaar voorstellende tijdens zijn werkzaamheden. Het lijkt meer op een poging om ‘Le petit prince’ van d’Exupery uit te beelden. Door kinderen wel te verstaan.

Verheugd kijk ik naar deze daad van verzet, een zak over dat beeld! Mijn handen jeuken al jaren om iets dergelijks te doen, maar ja, er huist nu eenmaal geen vandaal in me. Uiterst tevreden begin ik een aantal foto’s te maken. Een langsfietsende vrouw begint te lachen. ‘Ik vind het er enorm op vooruitgegaan!’ verklaar ik. En dat is zo. Kijk maar naar de foto’s. Voor het eerst krijgt het geheel iets intrigerends. Het beeld heeft plotseling expressie en is af van zijn sprookjesneuzeluitstraling. Misschien nog een paar zakken over die andere mislukte uitingen van vakmanschap van die kutstenaar. dan is het plein gered.

Gurdjieff: Zwiep uit je gewoontepatroon! Hou op met die eeuwige herhaling der slaapwandelaars. Herinner……

Posted on 1 februari 2014 by lagriffeheks

Afgelopen week kreeg ik een aantal wonderlijke verzoeken op LinkedIn. De ene van iemand, die ik letterlijk de deur uit heb gesmeten. Een beer van een vent, dus het was best een indrukwekkende actie van Heks destijds. Een actie waar ik met plezier aan terug denk. Hij had het dik verdiend! Maar dus niet bepaald iemand, om in je netwerk op te nemen. Althans niet onder huidige voorwaarden.

‘Misschien wil hij nog eens goed de wind van voren krijgen of een lekkere oplawaai,’ suggereert de vrouw van mijn acupuncturist ondeugend als ik het haar vertel. ‘Hij is vast alweer een paar affaires verder. En er dreigt er weer eentje aan te slaan’, opper ik, ‘ Dat moet je niet hebben als bindingsanstige!’ roept mijn heksenvriendinnetje uit, ‘Dan moet je snel een andere vrouw van stal halen!’ ‘Inderdaad! Dus nu kan hij die toverheks weer niet vergeten…’, grijns ik terug. We giechelen en verwonderen ons gezamenlijk over zoveel kortzichtigheid en miskleun.

Later die week krijg ik nog een verzoek van een vrouw, die me jaren willens en wetens buiten een kring dierbaren heeft gehouden. Dit om te voorkomen, dat Heks haar mond voorbij zou praten. Over iets, dat ze me stomdronken had toevertrouwd. Ook iets waar Heks van over haar nek gaat. En iets waar deze heks heel vaak is beschuldigd. Nymfomane toestanden met de mannen van je vriendinnen. Nou ja, mij niet gezien. En mensen, die zo opereren hoef ik niet in mijn nabijheid, vooral niet nu ik zo’n leuke geliefde heb. Zou ze het soms gehoord hebben en een gokje bij hem willen wagen?

De hele week staat een beetje in het teken van het niet herhalen van oude situaties. Het niet meer ingaan op pijnlijke mensen. Niet dezelfde fouten herhalen. Het opkomen voor mezelf en mijn belangen. De ander zien voor wie hij of zij is. Met alle lullige dubbele bodems. Kleinzielige hebbelijkheden, hebberigheid, jaloezie, angst en andere kenmerken gepaard gaand met een exterieur ego. Eigenlijk best triest om zo’n bouwwerk in stand te houden, daar gaat dan al je energie in zitten.

Voor het eerst deze week voel ik iets van ontspanning ergens op de bodem van mijn ziel. Ik begin iets te begrijpen, er gaat een kwartje vallen. Mensen en hun manipulaties, hoe ze hun ziel verkopen om de hand te kunnen leggen op de bezittingen van een ander. De wereld zit er vol mee. Deze arme stakkers, de sloebers met hun ziel onder de arm. Want waar moet je em anders laten, als je em verkocht hebt aan de duvel. Die kan em elk moment komen halen…….

Het kost je je vrijheid, liegen en bedriegen. Dan krijg je er ook nog een lelijke kop van, vol nare ontevreden trekken en gemene plooien. Maar het ergte is, dat je het allemaal moet onthouden. Je zet jezelf gevangen in een web van leugens. Tot je zelf niet meer weet wat waar is. Van jezelf houden kun je wel vergeten. In feite betaal je een gigantische prijs met manipuleren en stelen. Je lacht wel lekker in je stiekeme vuistje, maar je lacht alleen. Ongedeelde vreugd is een zuur goedje. Het doet het glazuur van je tanden springen en dat ziet er niet uit. Sta je dan, met je mond vol tanden.

Weer keer ik terug bij het gevoel, dat ik goed ben met mijn leven hoe het is. Ik lieg en bedrieg niet. Ik doe mijn best. Ik misgun een ander zijn of haar geluk niet. Ik heb geen dubbele agenda. Ik ben alleen erg kwaad over anderen die dat wel doen. Mensen, waar je het niet bepaald van verwacht. De moderne Scrooge. Alleen nog niet in het stadium van ‘A Chistmas Caroll’. Maar ja: Wat niet is kan natuurlijk nog komen. De originele Scroodge was tenslotte ook stokoud, toen hij tot inzicht kwam en deernis kreeg met minderbedeelden. Zich ging bekommeren om een ziek familielid bijvoorbeeld. De vreugde van het gulle geven ontdekte.

Hoe ontstaat zo’n Scrooge nu eigenlijk? Ja, dat vraag ik me ook wel eens af. Wat bezielt iemand om zich ten koste van anderen te verrijken? Nou, ten eerste natuurlijk weer opportunisme, hij komt ermee weg. Opvoeding? Maatschappelijke tendensen? Als je wint heb je vrienden. Dat wankele vriendenconcept…..

Maar uiteindelijk toch voornamelijk karakter. Sommige mensen denken gewoon nog grotendeels met hun reptielenbrein. Hebben voordat de ander het heeft. Neerslaan die tegenstander. Pik in, het is winter. Ik heb ook zo mijn behoeftes zei de nymfomane me jaren geleden. Ze ging naar bed met de mannen van haar beste vriendinnen. Wisten die ervan? Die mannen wel natuurlijk, maar die hielden hun mond vol vriendinnenkont wel. Hypocriete kerels. De dames hebben het nooit geweten.

Heks weet het omdat deze tante Betje mij ook inschatte als iemand met behoeftes, die op die manier aan haar trekken kwam. Wat een belediging! Als ik een lekkere vent in mijn bed wilde kon ik heus wel iets leukers vinden dan een bezette kerel. Gezeur over een vrouw, die je niet begrijpt is bij mij altijd aan het verkeerde adres geweest. ‘Als je vrouw je al niet begrijpt, zie ik het somber voor je in’, was mijn geijkte antwoord, ‘Dan gaat het mij al helemaal niet lukken om een touw aan je vast te knopen.. Begrijp je jezelf eigenlijk enigszins?’

Ach, wat een scheld-canonnades weer. Wat weet ze het weer allemaal goed, deze Heks. Nou, ik heb ook mijn steentje bijgedragen in onnodig drama….Door schade en schande iets wijzer misschien…..

In de keuken staat Frogs achter het fornuis. We zijn samen naar een vernissage geweest. Hij heeft mijn hondje uitgelaten en boodschappen gedaan. Ik heb alvast gehakt gebraden. Nu tikt hij de maaltijd af. Binnen mijn dieet!

Voor mijn neus staat een glas ‘Abadia Retuerta’ uit het jaar 2000. ‘Ik vond hem in mijn keukenkast’, verklaart Frogs.

Geen cent te makken en toch superrijk. Kijk, dat is nu levenskunst. En ik ben gezegend met de grootste beoefenaars van dit genre in mijn vriendenkring!

Houdt rekening met Heks. Geen gluten, soja, lactose of spinazie. Het is een hopeloos dieet, ik weet het. Maar er zijn genoeg dingen die dit heksje wel kan eten! Haal dat in huis!

Posted on 1 februari 2014 by lagriffeheks

Vanavond eet Heks met vriendinnen. Hartstikke gezellig natuurlijk. Iedereen neemt iets mee. Ik sta vanmiddag ter voorbereiding met mijn halvezolige lijf me uit te sloven in de keuken op een toetje. Daarna kruip ik een uurtje in bed. Het moet uit mijn tenen komen vandaag….

Als ik arriveer blijk ik bij de eersten te horen. We wachten onder het genot van een glaasje wijn op de rest. Als iedereen er is inventariseren we de meegebrachte gaven. ‘Er zit tarwe en melk in mijn gehaktbrood’, zegt de eerste, ‘Dat kan jij niet eten.’ Ze kijkt me recht in mijn gezicht, vrolijk lachend. Ze zit er niet mee.

‘Ja, er zit kaas in de salade’, zegt de volgende. In de andere salade zit ook kaas. Bij de soep hoort heerlijk glutenrijk brood….

Kortom, je hoort het al, Heks eet soep en dat is dat. Wel twee verschillende soepjes en hele lekkere brouwseltjes. Met liefde bereid, helemaal binnen mijn rare dieet. Maar toch heb ik intussen een nijdige bal in mijn buik.

‘Is het nu zo moeilijk?’, pruttel ik vanbinnen. Heks houdt altijd met iedereen rekening, dus dit is bijna onbegrijpelijk voor mij. Na het tweede soepje houd ik het voor gezien. Ik ben doodmoe en voel me beroerd. Het innerlijk gepruttel helpt ook niet mee. Mijn toetje laat ik achter en ik ga lekker naar huis.

Daar wachten allemaal hongerige beesten. Die zijn wel blij, dat ik bijtijds weer thuis ben. Ik had met al dat gehaast even geen tijd voor het vullen van acht etensbakjes. Over ‘rekening houden met’ gesproken…..

Narrig zit ik daarna achter mijn computer. Verbaasd ook wel over mijn plotselinge actie. de maat was opeens vol. Wat is er toch allemaal aan de hand?

‘Houdt rekening met Heks’ is toch wel het thema van de week. Van het jaar misschien wel. Vandaag lukt het me niet om mijn schouders op te halen en me te realiseren, dat mensen het zonder nadenken doen. Dat geen rekening met je houden. Het is niet persoonlijk, ik weet het wel. Meestal gaat het volstrekt perongeluk, zoals vanavond. En soms is het volstrekt opportunistisch gedrag. Ook nog. Je komt ermee weg, dus waarom niet?

Maar vandaag heb ik er de balen van en kan ik me er niet tegen verweren. En dat komt weer door andere zaken, waarin geen rekening wordt gehouden met deze heks. Een stapeleffect.

Dus lieve mensen: Als je van mij houdt: Houdt rekening met Heks! Haal dingen in huis, die ze kan eten. Kook binnen haar dieet. Of laat de verboden ingrediënten weg uit een gerecht. Geef die uitgeklede versie apart. In een bakje of schaaltje. Of nog beter: Biedt iets vergelijkbaars aan zonder lactose, soja, gluten of spinazie. Supersimpel. Maar het maakt mij heel gelukkig……

Later bedenk ik me, dat er twee mensen wel helemaal hun gloeiende best hebben gedaan om binnen dat hopeloze dieet van mij te koken. Van de vijf. Een troostende gedachte. En dan ikzelf er nog bij… Je zou dus ook kunnen zeggen, dat het glas halfvol is…… Bijna halfvol, het gaat de goede kant op.

Dikkertje Tromkoor naar Sotsji! Om een muzikaal protest ten gehore te brengen tegen het monddood maken van onze medemensen. Je weet wel, die groep met voorkeur voor eigen sekse……

Posted on 31 januari 2014 by lagriffeheks

Een tijdje geleden kreeg ik een woedende reactie op een blog, dat ik had geschreven. Het verhaaltje had betrekking op gebeurtenissen in mijn leven. Maar ik had de materie zodanig aangepast, dat het niet terug te voeren was op enig bestaand persoon. Zo ben ik dan ook wel weer. Maar ja, het was natuurlijk wel een herkenbaar verhaal…..

Omdat ik geen ruzie wil heb ik betreffend verhaal verwijderd. Er volgde nog een felle discussie. Ook hierin haalde ik uiteindelijk bakzeil. En nu komt het gekke: Sindsdien zit ik inderdaad een beetje op slot met het schrijven van dit blog. Het plezier is er vanaf als je niet meer mag voelen en zeggen wat je wilt.

Afgelopen week ontving ik post waar ik helemaal steil van achterover sloeg. Ook hierover word ik geacht niet te praten. Wat is dat toch met mensen. Ze duwen je een stuk stront door je strot en je mag niet eens protesteren. Of als je het al uit kotst, doe het dan onopvallend. En uiteindelijk moet je het toch vreten. In dit geval dan. Helaas……

Maar er komt een dag, lieve lezers, dat niemand me meer de mond snoert. Spreken is zilver, zwijgen is goud. Maar monddood is klote. Voorlopig zal ik het wat bepaalde onderwerpen betreft moeten hebben van mijn vermogen om overal om te lachen. Afgelopen maandag krijg ik hier al een heel leuk voorproefje van, als mijn buurman en vriend, de baas van Carlos, de Duitse herder met het flapoor, langs komt.

Vanouds lopen we een grote ronde door de stad met onze monsters. We drinken een glas wijn op het terras van een ongelofelijk ballencafé aan het Rapenburg. Ja, inderdaad die tent waar onze koning, Prins Pils vroeger rondhing. Hier krijgen de kastelein en Heks een compleet college over de internationale ‘Worstclub‘, een project van de Zwitserse kunstenaar Fredie Beckmans. Mijn vriend is erelid, samen met zijn zwager. Regelmatig gaan ze naar manifestaties en performances rondom dit thema. Binnenkort staat er weer een uitstapje gepland naar een worstfabriek in een oostblokland…..

Van al dat gepraat over worst hebben we trek gekregen. Gelukkig serveert dit etablissement een uitstekend ossenworstje. Iets dat zelfs binnen mijn hopeloze dieet geen kwaad kan. De hondjes genieten van een heerlijk blokje kaas…. Het is weer feest.

Later in Huize Heks zitten we nog de meest idiote dingen te verzinnen voor ons nieuwe theaterprogramma. Al jaren zijn we van plan om terug te keren met ons oude succesconcept: ‘Het Dikkertje Tromkoor’. Dit tweemanskoor, dat eens grote successen oogstte, is al een tijdje inactief. Maar de spirit is nog steeds springlevend!

Vandaag besluiten we om in Sotsji te gaan optreden als heteroseksueel homostel. Allebei gay, maar toch als man en vrouw getrouwd! Een absolute minderheidsgroep! (Hoewel, het komt vaker voor dan je denkt…..) Om te protesteren tegen het beleid ten aanzien van zulke groepen in het gastland van de Olympische Winterspelen. En tevens een lans te breken voor deze monddood gemaakte medemensen. We raken goed geïnspireerd en verzinnen de ene geweldige act na de andere. Het eindigt in een geslaagde hoedensessie. Dubbel van de lach maak ik foto’s van mijn gekke vriend en buurman. Met pijn in de kaken nemen we uiteindelijk afscheid…..

Waar zit die Heks? Ze schrijft zo weinig….. Toch geen last van writer’s block? Welnee, ze maakt gewoon teveel mee….

Posted on 27 januari 2014 by lagriffeheks

Wat is er toch met die Heks aan de hand? Ze schrijft zo weinig. Het gaat toch wel goed met haar? Heeft ze soms last van een writer’s block?

Het gaat heel goed met deze toverkol. Ze is stomweg te druk om te schrijven. En als ze al in de pen klimt is ze weer te moe om het helemaal af te maken. En half werk houdt ze niet van, dus zo staan er een paar blogjes klaar. Ze moeten nog voorzien worden van tags en plaatjes. Maar dat is een vreselijk karwei!

Ook de virussen eisen hun tol in deze tijd van het jaar. Elke week komt er wel eentje op bezoek. Ze slurpen het laatste beetje energie op.

De grootste boosdoener rondom de magere productie van blogs is echter Cowboy. Elke avond zitten we te chatten. Of we zoeken elkaar op. Doen leuke dingen. Nu zit ik bijvoorbeeld in Castricum, in het Dorpshuis. Daar gaan de Hyperblaster Surfcowboys straks optreden. Momenteel rammelen ze er een sound check doorheen. Heks heeft haar party plugs al in haar oren gestopt. Ze wil geen ongewenste fluittonen.

Het goede nieuws is dat Y de komende tijd op reis is. Hij heeft een klus in het buitenland. Kan ik weer lekker elke dag schrijven. Geen vermoeiende romantische etentjes. Geen uitputtende treinreisjes samen met hond en bergen zooi naar Amsterdam. Geen uitgebreid gekokkerel en gezellig gedoe in Huize Heks tijdens het weekend. Rust, reinheid en regelmaat keren weer……

Vanavond nemen we het er echter nog eventjes van. Nadat ik Varkentje bij hem naar binnen heb gekieperd neemt mijn geliefde me mee naar een heel leuk restaurantje op de Zeedijk. Tot mijn grote vreugde kookt de kok volledig binnen mijn dieet. Ik kan gewoon alles eten! Wat een mazzel. We proberen natuurlijk een zinnig gesprek te voeren, maar ja, het wappert toch alle kanten op.

‘Ga je me missen Y?’ vraagt Heks. Onze handen zijn verstrengeld. ‘Mwah…’ antwoordt mijn lief. Zijn blik spreekt echter boekdelen.

Elkaar een tijdje niet zien werkt misschien wel als een homeopatische verdunning op een relatie. Hoe groter die verdunning, hoe sterker de werking. Je brengt minder tijd samen door en bent minder hecht, het contact verdunt…..maar de werking kan wel eens bijzonder diep uitpakken……

Vrolijk samenzijn met kattenvriendin: De dochter van mijn kat Pippi boft maar met haar kattenvrouwtje! Alle poezen geaaid en helemaal bijgepraat. Waarover? Onze monsters natuurlijk!

Posted on 27 januari 2014 by lagriffeheks

Vorige week dinsdag. Eindelijk komt het er dan een keertje van, mijn vriendinnetje Joy komt eten! Al maanden proberen we iets af te spreken. Eigenlijk dacht ik dat mijn eigen halvezolige leefstijl er de oorzaak van was, dat het er maar niet van kwam. Na vanavond weet ik wel beter: deze jongedame leeft drie levens in 1. Naast een pittige opleiding en een stevige stage heeft ze ook nog een zware bijbaan…..

Anderhalf jaar geleden verdween mijn grote zwarte kater. Op mijn verjaardag ging hij er vandoor. Als dubieus geschenk. Of protestactie. Ik was een aantal maanden ervoor teruggekeerd van een retraite in een boeddhistisch klooster met twee piepkleine kittens. Al snel braken ze de tent af en daar was de panter niet blij mee. Sissend en blazend liep hij door het huis. Zoals altijd liep hij overdag door de buurt te struinen, maar nu kwam hij regelmatig dagenlang niet thuis eten. Uiteindelijk bleef hij helemaal weg.

Dus hing ik overal brieven op, stopte oproepen door alle brievenbussen binnen de straal van een kilometer. Dat leverde allerlei berichtjes en telefoontjes op. Soms midden in de nacht. Van hangjongeren. Die hadden een kater en wilden poesjes zien. Maar het ging niet om mijn kater. Mijn poesje niet gezien ….

Op een dag kreeg ik een hartverwarmende reactie van een studente. Zij woonde in een enorm pand op de Oude Vest en daar was Ferguut een regelmatig geziene gast. Of hij ook graag gezien was is de vraag. Van tijd tot tijd bezorgde hij de dames de doodschrik door hen vanachter een raam vanuit de dakgoot te observeren. Bij voorkeur als ze zich aan het omkleden waren. Stel je voor. Hijs je net je zomerjurk boven je hoofd, gloeien er een paar gifgroene ogen op in de gitzwarte nacht…..

Mijn schatje had ook een andere naam in dit huis en wel de achternaam van Heks. Ze hadden een keertje het adreskokertje aan zijn halsbandje open gemaakt. En daar staat nu eenmaal mijn naam in. Deze mythologische vogelnaam past wonderwel bij dit monster, dus ik snap de verwarring.

De dame in kwestie, Joy dus, bood aan om samen op onderzoek uit te gaan. ‘Ik heb hem afgelopen week nog door mijn slaapkamerraam zien gluren, dus hij moet in de buurt zijn….!’ Samen doorzochten we het gigantische pand, waar ze woonde. Daarna werd de aangrenzende balletschool doorgespit. Hier vonden we de zwarte kat, die ze onlangs had gezien. Het was de splinternieuwe kater van de bewoner van de school. Mijn bakbeest bleef onvindbaar…..

We bleven contact houden. De zwarte ridder dook na vijf maanden op in het dierenasiel in Hoorn. In de Ridderzaal….. Een magisch verhaal. Joy deelde in de vreugde. De boskat maakte Pippi zwanger. Mijn nieuwe kattenvriendin kwam op kraamvisite. En viel als een baksteen voor 1 van de kittens.

Deze woont nu alweer ruim een half jaar bij haar in haar nieuwe eigen woning. Regelmatig krijg ik filmpjes of foto’s te zien, waarop ze zich een echte kleindochter van Snuitje betoont: Ze apporteert propjes en speelt verstoppertje. En ze is heel klein. Net als haar moeder. Maar ook de boskat heeft zijn sporen nagelaten. Kleine Siep heeft pikzwarte poten en is dol op water. Stroomt er ook nog zwerversbloed door haar aderen…. Van de dolende ridder, de zwarte panter, haar opa. Dus dat kan nog wat worden! Het is een ongelofelijk leuk poesje, een echte dondersteen!

Tijdens het etentje hoor ik alle verhalen. We ontdekken vele overeenkomsten met de voorouders van Siep. Maar er is ook opvallend nieuw gedrag: Siep kan niet tegen hoestende mensen. Kribbig begint ze te protesteren. En nijdig terug te mauwen. Joy laat een filmpje zien. We liggen dubbel, het is geen gezicht. We praten over van alles en nog wat. Alle katten worden uitgebreid geaaid. De kattenvrouwtjes hebben het goed naar hun zin!

De avond vliegt voorbij en voor we het weten, is het veel later dan we dachten. Mijn vriendin moet morgen weer een dag naar school. Ik denk dat we, als we deze praktische stok niet achter de deur hadden gehad , nu nog zaten te babbelen aan de grote tafel in de gezellige keuken van Heks.

Kattenvriendinnen smeden snode plannen: Nieuwe nestjes vol snorrende kittens. Heks levert een paar krolse poezen. Aan het benodigde kattenzaad wordt hard gewerkt. En kattenkwaad volgt vanzelf…….

Morning after….. Altijd even slikken. Pijnstillers in mijn geval. Maar ook: Het is weer zo ver! Gezellig samenzijn met poezenvriendin! Alle poezen geaaid en verwend. Varkentje ook blij.

Heks is blij met hoe het is voor mij. Mijn amoebebestaan. Met hondje en Cowboy, onder andere…..Huisdieren en chronisch vermoeide medemensen. Een gouden combinatie….

Posted on 21 januari 2014 by lagriffeheks

Vrijdagavond laat, heel laat, haal ik Y van het station. Hij schrikt als hij mijn krijtwitte gezicht ziet oplichten onder het beeld van Jan Wolkers.’ Wat ben je bleek’ roept hij uit. Hand in hand wandelen we door de nattige stad. Ysbrandt loopt kwispelend naast ons. We laten hem los in een parkje. Even later zitten we aan de beeldschone lentetafel in de keuken van Heks.

We drinken wijn en stemmen af. Dat is soms lastig. Nu bijvoorbeeld. Y staat strak van de adrenaline, hij heeft net een paar uur intensief gesport. Een volleybaltoernooi. Heks daarentegen heeft weer een weekje voornamelijk in bed doorgebracht. Het zoveelste virusje was op bezoek. En ter voorbereiding van het weekend heeft ze dan toch haar huis opgeruimd en wat boodschappen gedaan. En een pan soep gekookt.

‘Wil je wat soep?’ vraag ik. Maar Y heeft geen trek. ‘Hoe kom je nu toch weer zo ziek, afgelopen week?’ vraagt hij verwonderd. ‘Oh, een paar jaar geleden was ik altijd zo. Het valt echt reuze mee, ik knap toch wel wat sneller op, volgens mij.’ Terwijl ik hem informeer over bijeffecten van zo’n griepje op mijn nek, grapt hij langs zijn neus weg, dat ik niet moet gaan zeuren.

Ik kijk hem berustend aan. ‘Ik zeur nooit’, zeg ik, ‘Daar schiet je niks mee op. Maar je vroeg hoe mijn week was….’ ‘Je hebt gelijk,’ zegt hij bedachtzaam, ‘Je zeurt inderdaad nooit!’ Je hebt geen idee, denk ik bij mezelf. Hoe kun je nu zo’n amoebe-bestaan uitleggen?

Een paar dagen later zie ik op televisie een programma over mensen en hun huisdieren. Het item gaat over de enorm gestegen dierenartsentarieven, zo’n 40% de afgelopen acht jaar. Mensen met een klein inkomen gaan daarom niet of te laat met hun beestjes naar de dokter. Er is een initiatief ergens om minima hierin te ondersteunen. Er komen allerlei mensen aan het woord.

Een prachtige jonge vrouw zit in haar woonkamer. Een slang en een reptiel resideren op de achtergrond in enorme terraria. Ze heeft ook nog een hond en een kat, een man, drie jonge kinderen en het Chronisch VermoeidheidsSyndroom. Een andere benaming van ME. ‘Ik ben vaak ziek en lig veel op bed. Dan komen mijn dieren bij me liggen. Ik heb er veel aanspraak aan. Ze zijn superbelangrijk voor me.’ Heks begrijpt dat. Herkent het.

‘Mijn man heeft ook CVS’, vervolgt ze haar verhaal, ‘Gelukkig maar, (Huh? Het lijkt mij een ramp, eerlijk gezegd) ik zou met niemand anders kunnen samenleven, het is niet uit te leggen zo’n bestaan. Wij begrijpen elkaar volkomen hierin.’

Ach, helemaal begrijpen zal Y het nooit. Geen enkel gezond mens overigens. Ik kan het zelf soms nauwelijks begrijpen en ik leef er al bijna dertig jaar mee!

Je lichaam laat je in de steek en je bouwt een leven op binnen de mogelijkheden, die er wel zijn. En zorgt zo goed mogelijk voor dat arme lijf. Zo doe ik het. Ik ben blij, dat ik katten heb en geen jonge kinderen. Ik ben blij, dat Y gezond is. En dat hij zijn gloeiende best doet om het te begrijpen! Heks is blij met hoe het is voor mij!

Blue Monday begint met gebrom. Geluidsoverlast? Dan ligt gehoorbeschadiging op de loer: Eeuwigdurende pieptonen of nachtelijk geflierenfluit……

Posted on 20 januari 2014 by lagriffeheks

Vandaag is het dan weer zover: Blue Monday, de meest deprimerende dag van het jaar. Een begrip in 2005 geïntroduceerd door de Britse psycholoog Cliff Arnall. Dit is zijn formule:

$\frac{[W + (D-d)] \times T^Q}{M \times N_a}$

Hierin is W een maat voor het weer, D voor de schulden, d voor het maandelijkse salaris, T voor hoe lang geleden het kerst was, Q staat voor hoe goed men nog de goede voornemens volhoudt, M voor het motivatieniveau en N voor het gevoel om actie te ondernemen. Wat de eenheden van de variabelen zijn is een groot raadsel. In wetenschappelijke kringen geldt de man dan ook als een wassen neus. In het triviale circuit wordt hij jaarlijks van stal gehaald.

De dag doet direct zijn naam eer aan: Ik word wakker van een ellendig dreunend geluid. Mijn hele huis staat te schudden. Ik steek mijn hoofd uit het raam. Niets verontrustends te zien. Toch klinkt het als het einde der tijden. Gewapend met oordopjes probeer ik een uurtje door te slapen. De dreun is nog steeds hoorbaar en voelbaar, dus ik sluimer maar zo’n beetje.

Tijdens mijn hondenronde ga ik eens poolshoogte nemen. Wat ter wereld kan zoveel geluid produceren in de rustige binnenstad, dat de kopjes uit mijn kast trillen? Het blijkt te gaan om een verbouwing bij museum Boerhaave. Een enorme generator staat te schudden en te stampen. Hij gebruikt de steeg hier om de hoek als klankkast, trilt lage tonen via de grond en de omliggende gebouwen, en stinkt ook nog een uur in de wind.

Mannetjes lopen in en uit. Ik spreek ze aan. Niemand weet ergens van, maar ze gaan de schuldige voor me opzoeken. De sukkel, die verantwoordelijk is voor dit misplaatste apparaat. Terwijl ik sta te wachten krijg ik pijn in mijn oren. Hoe houden die mannetjes dat vol? Zonder enige vorm van gehoorbescherming. Want dat is natuurlijk niet stoer. Zorgen voor kwetsbare oren, die stiefkindjes van onze zintuigen. Verbonden met het vrouwelijke, de Fibonacci getallenreeks, de spiraal. Weer een hele berg trilharen in vele slakkenhuizen om zeep.

$f_n = \frac{(1+\sqrt 5)^n - (1-\sqrt 5)^n}{2^n \sqrt 5}$

Als er iemand voorbijgangers met een laser in hun ogen zou staan schijnen, dan was het protest vast niet van de lucht! Want daar kun je blind van worden! Oh, dat is pas erg! Maar hier ligt niemand wakker van. Nou ja, Heks dan. Met haar gevoelige oortjes.

Het verbaast me altijd enorm, hoe slecht de mens zorgt voor zijn gehoor. Halfdove muzikanten zijn eerder regel dan uitzondering. Tegen de tijd, dat je een piep in je oren hebt ontwikkeld is er helaas niets meer aan te doen. Ik ken een paar van die piepers. Ze hebben een ellendig leven, want de godganse dag horen ze keiharde piep en fluitgeluiden, zonder dat daar een bron voor is.

Het wordt voorgebracht door de afgeknapte trilharen in het slakkenhuis gelegen in het binnenoor. Een orgaan ter grootte van een erwt. Gekmakend. En zo gemakkelijk te voorkomen! Met op maat gemaakte oordopjes bijvoorbeeld!

‘Maar die zijn best prijzig!’ zei laatst een muzikant tegen me. ik heb het eens opgezocht. Mensen werkzaam in de muziek, afhankelijk van hun gehoor, hebben niet eens 155 euro over voor het beschermen van dit zintuig! Dat is toch wel heel triest.

De werkmannen bij het museum beginnen geroutineerd met me te flirten. Een aantal mannetjes dat me volstrekt niet serieus neemt verder besluit ik het anders aan te pakken. Ik bel de politie. Ook hier roept men direct, dat er niets strafbaars plaatsvindt. Ik leg het geduldig uit. Decibellen en wettelijke normen. Hoe weinig er nodig is voor gehoorschade. De enorme nadelige invloed van lage bromgeluiden. Er is wel degelijk sprake van laakbaar gedrag!

De collega’s van oom agent gaan kijken. Een half uur later is het stil. Toeval? Geen idee. Maar ik ben blij. Ik heb al genoeg last van mijn nek de laatste tijd. De whiplash lijkt helemaal terug van beetje weggeweest. Met de wintervirussen laten mijn spieren het finaal afweten. Dus hoofdpijn zat, ook zonder zo’n irritante brom van buitenaf.

We hangen dagelijks aan dat dunne sterke zijden draadje. Met onze wil om te leven. Als je dan toch leeft: Doe iets leuks. Iets waar je blij van wordt. Indiaas zingen bijvoorbeeld. In mijn geval…..

Posted on 13 januari 2014 by lagriffeheks

Vorig jaar bleef het maar winteren. Om de haverklap kregen we een weeralarm voor onze kiezen. Regelmatig moest ik ergens verstek laten gaan. De ritjes naar mijn zanglerares in Barendrecht waren soms een regelrechte ramp. Zelfs Heks had in april 2013 schoon genoeg van sneeuw en wintertenen. En dat wil wat zeggen! Ik ben dol op de winter!

Vanmorgen rijd ik met het zonnetje in de rug de stad uit. De weg is leeg en mijn hoofd ook. Monter, goede zin…. Ja, dit heksje heeft er zin in! Een dagje Indiaas zingen met de Dhrupad Bitches! Na een vlekkeloze rit kom ik op de valreep aan bij het geliefde dijkhuisje.

In het souterrain zitten de dames al volledig verzonken de klank AAAAAA te zingen. Zo laag mogelijk. Een uur lang. Met haar jas nog aan ploft Heks op een kussen. Heerlijk om zo ingepakt in sjaal en jas mee te bassen. Mijn stem zakt. En nog een beetje. Tot ik de absoluut laagst mogelijke toon heb uitgenodigd in mijn borstkas. Voor nu dan, hè. Over een tijdje wil er misschien een nog lager geluid op bezoek komen.

Ik laat de toon vibreren, wonen in mijn klankkast. Mijn hart is opgetogen. Wat voelt dit toch lekker! Na een tijdje hoor ik riedels boventonen boven de groep uit zingen. In een bad van klank luiden wij ons nieuwe jaar in. Daarna drinken we thee en kletsen elkaar de oren van de kop. Het is weer feest in het kippenhok!

We zingen een serie oefeningen in de ‘toonsoort’ van die moeilijke, maar oh, zo mooie raga. Soms voel ik em helemaal aan en dan gaat het vanzelf. Maar regelmatig zit mijn stem er net tegenaan te schuren. Ik ben niet de enige met deze frustratie…. Het is gewoon een lastpak. Maar ja, zoals met alles in het leven, baart oefening ook hier kunst. Uiteindelijk.

Gelukkig gaan we aan het eind van de ochtend even ritmes instuderen met de man van mijn lerares. Hij maakt een telraam van onze vingers. Speelt de ritmes voor op zijn Pakhawaj. Spreekt ze uit, zoals de gewoonte is in India:

‘Tei, tei, tat. Tite tei tat. Tite kate gade gana’. We scanderen braaf na. Iemand begrijpt het niet. Geduldig legt hij het nog eens uit. “Laat die tieten er gewoon uit’, zegt hij. We liggen dubbel. Arme, arme man. Hij heeft het weer zwaar te verduren…. En waar heeft hij het aan verdiend? Hij kookt elke maand de sterren van de hemel voor ons!

Ook vandaag is die lunch weer het absolute hoogtepunt van de dag. “‘Mmmm.’ ‘Jammmmie.’ ‘Oh’, -zucht-, ‘Wat lekker!.’ ” hoor ik om me heen. We proberen alles op te eten, maar het lukt niet. Onze trommelman heeft zo godsgruwelijk veel gekookt van dit lekkers! Hij verklapt me zijn keukengeheimen. Lacht zich weer suf om mijn geworstel met de pickles: Ik eet graag zeer heet en zweet daarbij als een atleet…..

De middag vliegt voorbij. Goh, wat hebben we hard gewerkt! Aan het eind improviseren we met het geleerde. Onze vingers een telraam, opletten om binnen de tonen van de raga te bewegen, niet balken, rondzingen…..

Opeens kan 1 van de dames niet meer nadenken over dit alles. Ze zingt voor de vuist weg. Het klinkt prachtig! ‘Maar ik snap het niet, ik weet niet wat ik doe!’, roept ze vertwijfeld. ‘Dat is juist helemaal goed, doe je hoofd maar uit, dan klinkt het direct veel beter, zonder bibberen, vast en welluidend!’ roept onze juf.

Ja, het is me wat, dat Indiase zingen. Je moet aan van alles denken om het een beetje onder de knie te krijgen. Maar om het van de grond te krijgen moet je alles weer vergeten. Je hoofd leeg maken. Ontspannen. Het gewoon doen! Het is net zoiets als autorijden…..

Op de terugweg ben ik blij, dat ik zo goed rij intussen. Een ongelofelijke halve zool besluit opeens om vanuit een stilstaande file zich op mijn baan te gooien. Geen richtingaanwijzer uit, niks…. Mijn baan ging een geheel andere kant op, dus wij reden gewoon. Gelukkig reed ik rustig. Met een leeg en helder hoofd….

Een levensgevaarlijke situatie verder rij ik nog gewoon op die weg, ben nog in leven. Auto nog heel. Hondje intact. Hart bonzend in mijn keel. De boosdoener is er al vandoor gescheurd. Dat scheelde maar weer een haartje….. Zo hangen we dagelijks aan een draadje. Allemaal. Dat dunne sterke draadje. Met onze ijzersterke wil om te leven!

Heks slaapt gat in het nieuwe jaar….. De kerstbomen vliegen laag vandaag, dus morgen mooi weer!

Posted on 13 januari 2014 by lagriffeheks

Vanmorgen krijg ik met geen mogelijkheid mijn ogen open. Slapen wil ik. Heel lang. Ik laat de kerk schieten, maar moet toch uiteindelijk met Varkentje op stap. Na sterke koffie is het zover. Het is geen straf vandaag. Prachtig weer en vrolijke mensen. Ik loop moed te verzamelen om later vanmiddag de kerstboom af te gaan tuigen. Het moet er maar eens van komen….

Afgelopen week heb ik in een halfslaap doorgebracht. Uitrusten na de feestdagen. Bijkomen van de festiviteiten. Herstellen van vakantie vieren… En een vaag virusje de deur uit bonjouren. Dat gaat me redelijk af tegenwoordig. Voorheen bleef zo’n gast wekenlang hangen en hield dan ook nog eens flink huis. Hetgeen regelmatig leidde tot complicaties.

Nu was ik vrijdag weer op de been. Een avondje naar Amsterdam resulteerde echter weer in een comateuze nacht. Ik lag gisteren al om half zeven te slapen!

Vanmiddag haal ik de lege dozen uit de berging en begin met die enorme klus: Alle versieringen weer uit de boom halen en opbergen. Ik ben net goed op dreef, als Frogs belt. Hij stelt voor Ysbrandt mee te nemen voor een lekkere wandeling. ‘Super!’, roept Heks, ‘dan kun je mooi mijn kerstboom met je pink uit het raam gooien!’

Terwijl Heks met haar boom in de weer is, heeft Varkentje de middag van zijn leven. Tegen de tijd, dat Frogs hem weer thuisbrengt is de boom kaal. Er staat een enorme berg dozen klaar om naar beneden te worden gesjouwd. Gezamenlijk werken we de boom het raam uit. Terwijl ik de boel aanveeg sleept mijn vriend het bakbeest naar de hoek van de straat. Dan zet hij alle dozen nog voor me in de berging.

Heks trakteert hem op een pilsje. Blij, dat de klus geklaard is. Elk jaar neem ik me voor het volgend jaar een keertje over te slaan. Maar ergens in december gaat het dan toch kriebelen. Het is zo gezellig in mijn opgetuigde heksenhuisje. ‘Jammer nou toch weer, Ik zou wel zin hebben om nog even onder de boom te zitten met dat biertje’, grapt Heks. We ginnegappen.

Dinsdag komt mijn nieuwe hulp. Die valt direct met haar neus in de dennennaalden. Mijn oude hulp is hier tweeënhalf jaar over de vloer geweest. Helaas kan ze niet meer komen. Heel erg jammer. Het was een fijne rustige verademing na de hectiek met haar voorganger: De stelende thuiszorg….. Het is altijd spannend, of het zal klikken. Met deze dame heeft dat vanaf dag 1 heel goed gezeten. Ze nam me heel veel werk uit handen. Ik ga haar heel erg missen!

Morgen is het weer zangdag. dus er moet geslapen worden. Alweer……

	Belinda VW op In memoriam: Ferguut de Ruwaer…
	stronglovechris op In memoriam Don Leo. Mijn liev…
	reinswart op Zin in een nieuw begin. Gruwel…
	stronglovechris op Zin in een nieuw begin. Gruwel…
	Samantha op Gigantisch gekrijs in de steeg…

recepten van de toverheks

cheer yourself up, toverformules voor een vrolijk leven

Categorie archief: heksenverhalen

Gurdjieff: Zwiep uit je gewoontepatroon! Hou op met die eeuwige herhaling der slaapwandelaars. Herinner……

Houdt rekening met Heks. Geen gluten, soja, lactose of spinazie. Het is een hopeloos dieet, ik weet het. Maar er zijn genoeg dingen die dit heksje wel kan eten! Haal dat in huis!

Dikkertje Tromkoor naar Sotsji! Om een muzikaal protest ten gehore te brengen tegen het monddood maken van onze medemensen. Je weet wel, die groep met voorkeur voor eigen sekse……

Waar zit die Heks? Ze schrijft zo weinig….. Toch geen last van writer’s block? Welnee, ze maakt gewoon teveel mee….

Vrolijk samenzijn met kattenvriendin: De dochter van mijn kat Pippi boft maar met haar kattenvrouwtje! Alle poezen geaaid en helemaal bijgepraat. Waarover? Onze monsters natuurlijk!

Heks is blij met hoe het is voor mij. Mijn amoebebestaan. Met hondje en Cowboy, onder andere…..Huisdieren en chronisch vermoeide medemensen. Een gouden combinatie….

Blue Monday begint met gebrom. Geluidsoverlast? Dan ligt gehoorbeschadiging op de loer: Eeuwigdurende pieptonen of nachtelijk geflierenfluit……

We hangen dagelijks aan dat dunne sterke zijden draadje. Met onze wil om te leven. Als je dan toch leeft: Doe iets leuks. Iets waar je blij van wordt. Indiaas zingen bijvoorbeeld. In mijn geval…..

Heks slaapt gat in het nieuwe jaar….. De kerstbomen vliegen laag vandaag, dus morgen mooi weer!

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen: