Staartje ketel-ellende: De verwarming doet het weer maar voor hoe lang? Heks wordt bijzonder onvriendelijk te woord gestaan. Onwaarschijnlijke botterikken gooien de hoorn op de haak. En niet de eerste de beste medewerkers van dit PORTAAL naar de hel: Sterke staaltjes lomp gedrag door BOBO’S van iets dat moet doorgaan voor een woningbouwvereniging…..

Kleine update betreffende mijn chronisch gereanimeerde en meermalen overleden Vaillant Combiketel: Donderdagmorgen bel ik met Meneer Oliebol van Portaal, één van de lagere bobo’s bij Portaal. Eerst geeft hij de ingehuurde firma de schuld. Natuurlijk! Dan roept hij dat die het maar moeten oplossen, terwijl hijzelf natuurlijk degene is, die dit moet oplossen. Hij gaat tegen het advies van de specialisten in en verordonneert het ouwe lijk op te graven en maar weer op te lappen.

Zijn redenering is ongeveer als volgt:                                                                   

‘De Firma visser is met ons een contract aangegaan, waarin staat dat ze die ketels tot 20 jaar in de lucht houden. Het is dus hun probleem. Als die ketel kapot is komt dat door hen. En het feit dat hun voorganger er jarenlang een potje van heeft gemaakt en nooit iets aan uw ketel heeft gedaan en dat die ketels gemiddeld sowieso maar 16 jaar meegaan en dat uw buren met hetzelfde tobben is ook hun probleem. En het uwe, u zit natuurlijk in de kou. Maar niet het onze. Ook al betaalt u ons huur voor die ketel. En ook al hebben wij die vorige firma hun waardeloze gang laten gaan. En ook al is die ketel niet meer te repareren. Visser moet het oplossen. Ik ga ze nog eens heel erg op hun sodemieter en latafel geven.’

De lepe sukkel doet begrijpend om ervan af te zijn, maar als ik door ga met mijn verontwaardigde verhaal, ik zit uiteindelijk al 6 dagen in de kou en het is nog steeds niet opgelost, wordt hij zelf kwaad en gooit de hoorn op de haak. Ja, zo los je je problemen op als je oliedom bent met een EQ van 0,0%.

Ik dien links en rechts klachten in tegen de man. Een vriend van me hoort van de geschiedenis en biedt aan om naar de balie van Portaal te gaan om het voor me op te nemen. Zes dagen in de kou, nu zelfs zonder warm water, is natuurlijk van de gekke. ‘Desnoods bel ik dat TVprogramma ‘Radar’, lieve Heks. Er moet in elk geval iets gebeuren.’

Donderdagmiddag komen er een paar mannetjes. De pomp wordt vervangen. Helaas doet de verwarming het daarna nog steeds niet. Urenlang zoeken ze naar wat het probleem nu toch weer kan zijn…… Uiteindelijk wordt de thermostaat dan maar vernieuwd.

‘Kunt u eventjes uw kast een paar centimeter verplaatsen? Anders moet ik een nieuw gat boren en dat is natuurlijk weer zoveel werk…..’ Die kast bestaat uit vier onderdelen. Tjokvol breekbare dingen. Heks wil het niet. Ja, vind je het gek?

Zo voer ik constant kleine gevechten tegen windmolens bemand door enorme windbuilen. Mijn incasseringsvermogen is intussen gereduceerd tot nul.

Als ze weg zijn is het 1 grote bende in mijn huis. Het is maar de vraag of die verwarming het nu zal blijven doen. Wat een hopeloze club is het toch, Portaal. Portaal naar de hel zul je bedoelen……. Helaas zijn de medewerkers te dom om daar vervolgens voor de duvel te dansen!

De vriend die het voor me opneemt meldt zich. Hij heeft ook niets bereikt. Portaal is een onneembaar bastion. Met bureaucratische ezels op cruciale posities, hun eigen gelijk balkend, onnodig geld over de balk smijtend met hun nutteloze reparaties…… Maar investeren in een goeie ketel, lange termijn denken dus, is er niet bij.

Het lijkt de gemiddelde regering wel. Die uitdrukking ‘Regeren is vooruit zien’ is al lang niet meer van deze tijd tenslotte. Ook wat betreft het gehalte aan eikels, incompetente narcisten en psychopaten is de overeenkomst treffend.

Terwijl ik met mijn oude vriend zit te praten gaat de telefoon. Ik heb eindelijk een hoge bobo van Portaal, de heer Pochstra, aan de lijn. Wat fijn om nu eindelijk eens iemand te spreken met verstand van zaken. Vriendelijk begroet ik hem. Maar als ik probeer met hem te praten krijg ik de kous op de kop!

Hij blijkt op zoek te zijn naar de verwarmingsfirma. Als hij beseft dat hij mij aan de lijn heeft verandert zijn toon. IJskoud beantwoordt hij mijn enthousiast welkom met: ‘Ik heb nu geen zin in dit gesprek.‘ En hij gooit de hoorn op de haak. De lomperd.

De afgelopen week heb ik vier dagen mannetjes over de vloer gehad. Er zijn vijf of zes volstrekt kapotte onderdelen van mijn ketel vervangen. Ik vrees dat het einde nog niet in zicht is.

Of je nu een verbouwing hebt of een lekkage, schimmels of een kapotte bel of ketel: Portaal laat het eerst tien jaar afweten en komt dan met een flutoplossing. Vervolgens slopen ze nog iets in je huis, je krijgt een grote bek, wordt afgezeken. En als een medewerker zich ernstig misdraagt en je doet daarvan aangifte bij de politie dan laten ze je compleet vallen.

De bewuste medewerker heeft me zelfs gestalkt met nachtelijk telefoontjes, hij wist tenslotte mijn adres en dat ik alleen woon…..Portaal deed niets. Wast bloederige handen in onschuld. Bah.

Het probleem is, dat het een organisatie zonder gezicht is. Een kolos. Iedereen schuift problemen af op een ander. Op hogere posities zitten zonder uitzondering dwazen. Dat durf ik na alle toestanden met dit gedrocht van een bedrijf wel te stellen.

Een excuus heb ik nog nooit van hen gekregen. Daar doet Portaal niet aan. Waarschijnlijk omdat ze dan toegeven dat ze fout zitten, iets dat je nooit moet doen natuurlijk als rechtgeaarde klootzak.  Dat kan je zomaar geld kosten!

Het is dat ik er de puf niet voor heb, anders ging ik zo snel mogelijk verhuizen!

 

Heks bezoekt de enige echte Leidse Kerstvrouw in haar Magische Kersthuisje. Ik kijk mijn ogen uit! Ik dacht dat ik een kerstgekkie was, maar hier moet ik toch nederig mijn meerdere erkennen…….

KERSTHUISJE07

Een aantal weken geleden ontdek ik een magisch kersthuisje, terwijl ik met Ysbrandt langs de Zijl loop te wandelen. Ik gluur naar binnen. Eén en al lichtjes en versieringen. De woonkamer is omgetoverd tot een sneeuwlandschap met kersthuisjes, -boompjes en -beestjes.

Wat grappig, wat zou ik graag eens binnen kijken!

Vorige week heb ik geluk. De bewoonster staat in de deuropening. Een klein jongetje vraagt met grote ogen of hij eventjes op bezoek mag komen. Zijn moeder moedigt hem aan, want het ventje is ongelofelijk verlegen. Het kerstvrouwtje nodigt hen binnen en belooft mij, dat ik ook een keertje mag komen!

Een week later belt Heks hij haar aan. Stralend doet ze de deur open. Ze is me nog niet vergeten.

DSC02597

Het is indrukwekkend wat deze dame in haar eentje allemaal voor elkaar heeft gekregen. Alles is perfect opgesteld en het werkt nog ook! ‘Vroeger deed ik het samen met mijn man. Het was ook echt iets van hem. Helaas is hij een paar jaar geleden overleden.’

KERSTHUISJE14

Een enorm verlies. Ik condoleer deze lieve dame. ‘Toch zet ik het elk jaar weer op. Ik begin al in september. Dit is alweer de tweede keer sinds hij er niet meer is. De eerste keer was erg moeilijk. Sommige mensen waren kwaad dat ik er gewoon mee door ging…’

Heks is verbijsterd. Hoe kun je daar nu kwaad om worden? ‘Het is toch juist een eerbetoon aan uw man?’ Inderdaad. Zo is het.

‘TV Rijnland zijn hier ook geweest een paar jaar geleden. Dit jaar belden ze weer, maar ze wilden iemand die al in april begonnen is met het opzetten,’ ze lacht haar vriendelijke gezicht open, ‘Nou ja, dat gaat me te ver. En ook gun ik het iemand anders om ook eens op TV te komen!’

KERSTHUISJE02

‘Ik laat niet iedereen binnen, hoor. Wij hebben ooit een vrouwtje hier binnen gehad met een babbeltruc. Had ze ons toch tien euro uit de zak gekletst. We hadden het direct door, toen ze weg was. Mijn man leefde toen nog. Aangifte gedaan en die vrouw is gepakt. Kregen we mooi dat tientje weer op onze rekening gestort!’

Fout
Deze video bestaat niet

Dat klinkt bijna te mooi om waar te zijn. Heks is ook vaak bestolen of gemanipuleerd. Hele bedragen zijn er uit mijn pocket gelogen en bedrogen. Mijn kledingkast is geplunderd door een foute thuiszorg…. Maar ik heb nooit een cent terug gezien….. Meestal verdwijnen zulke lieden vanzelf als er niks meer te halen valt…..

Uitgebreid maak ik filmpjes en foto’s van dit kleine kerstparadijs. Tot slot poseert Mevrouw Kerstvrouw naast haar enorme kerstman. Zelf gemaakt van een etalagepop. ‘Mijn man heeft em destijds vervoert op de scooter, in onderdelen. Roept iemand de volgende dag tegen hem, wat of hij met dat lijk heeft gedaan waar hij mee rondreed ….! Hahaha.’ Heks ziet het voort zich. Geweldig, wat een grap!

‘Kinderen zijn trouwens heel bang voor die kerstman. Hij heeft enge ogen,’ vervolgt ze ondeugend. Alweer maakt ze me aan het lachen. En inderdaad, de reusachtige pop met de dikke buik heeft iets griezeligs van dichtbij…..

Dan je wel, lief Kerstvrouwtje! Het was heel leuk om even een kijkje te mogen nemen in jouw wondere wereld!

KERSTHUISJE20

KERSTHUISJE19KERSTHUISJE18KERSTHUISJE09KERSTHUISJE08KERSTHUISJE06KERSTHUISJE05KERSTHUISJE11

KERSTHUISJE01

Woningbouwvereniging PORTAAL maakt winst ten koste van zijn huurders! Heks zit al bijna een week in de kou en niet voor het eerst! Incompetente en onbeleefde medewerkers, waardeloze klachtafhandeling, manipulaties en malafide praktijken zijn aan de orde van de dag bij deze K.U.T.club.

Midden in alle ellende begeeft mijn verwarmingsketel het definitief. Woningbouwcorporatie Portaal is het er niet mee eens. Volgens hen moet het lijk nog een jaar of zes mee. Ze laten me dus letterlijk in de kou staan. Of beter gezegd: zitten. In de praktijk betekent dit liggen, want in mijn verwarmde waterbed is het nog net te harden. Met een druppel aan mijn neus.

De laatste jaren is mijn huis niet te verwarmen. Radiatoren worden niet of nauwelijks warm, doordat het systeem vol lucht zit. Of er zit steeds te weinig water in het de verwarmingsbuizen. Wordt me verteld. Ik geloof het al lang niet meer.

De laatste maanden is het echt crisis, want de ketel wil nu helemaal niet aan slaan. En als ie soms toch aanslaat, dan worden alleen de dichtstbijzijnde verwarmingselementen een beetje opgewarmd. Soms krijg ik zelfs geen warm water.

Vanaf het afgelopen voorjaar ben ik al bezig om een nieuwe ketel aan de haak te slaan. Na het zoveelste mannetje over de vloer en de zoveelste thuisblijfactie om die reden begon ik me hard te maken voor dit project. Sindsdien heb ik alles al voorbij zien komen, behalve een nieuwe ketel.

Toen ik het een aantal maanden geleden uitmaakte met mijn ex zat ik prompt weer een weekend in de kou. Voor de zoveelste keer. Mijn telefonades hadden slechts het effect dat de dames van Portaal de hoorn op de haak gooiden. Soms perongeluk in een poging me door te verbinden. Een schier onmogelijke actie voor personeel van Portaal….. Het gaat negen van de tien keer mis. En ik overdrijf niet eens!

Toen ik daar dan uiteindelijk boos om werd na de tiende keer deden ze het expres. Je mag namelijk niet boos worden op de idioten werkzaam bij Portaal. Protocol. In de kou zitten is dan weer geen probleem in dat heilige protocol…….

Heks besloot naar de balie van die hopeloze club te gaan. Daar zaten twee gezette mannetjes het beter te weten. Ze stuurden me van het kastje naar de muur en weer terug. En weer heen en terug. En nog een keertje. De verwarming werd weer bijgevuld. Hij bleef kapot.

De ingehuurde mannetjes van de firma Visser kijken steeds verbijsterd naar die oude kapotte ketel. Om em dan maar weer bij te vullen en te ontluchten. Hetgeen niet helpt. Hij blijft stuk.

Vorig weekend zit Heks vanaf vrijdagavond in de kou. Het is intussen winter, dus het trekt echt in mijn botten. Warmer dan 15 graden wordt het niet. Ik bel met de weekenddienst van die kloteclub. Het duurt een halve dag voordat ik ze te pakken krijg.

Een uiterst onnozele hals van een vrouw staat me te woord. ‘Ik heb het bandje bij Visser ingesproken, maar nog niets gehoord.’ Duh? Dit is de nooddienst? En ze werken met bandjes inspreken?

Tenslotte komt er na een stuk of vijfentwintig telefoontjes mijnerzijds en geen enkele inspanning van Portaal helemaal niemand opdagen. Maandagmorgen bel ik me woest een slag in de rondte. Uiteindelijk sturen ze een jongen die beweert niet bij mij te mogen komen omdat ik hem nooit meer wil zien. Heks weet van niets. Wat is dit nu weer?

Hij blijkt te fungeren als zondebok van die hopeloze kutclub Portaal. Eerdere mislukte reparaties zijn hem in de schoenen geschoven. Het is juist een schat van een jongen!

Hij kijkt dan uiteindelijk, na een half jaar zwaar tobben en vele jaren behoorlijk tobben, de ketel helemaal na. Hij vervangt drie (!) totaal verwoeste onderdelen. Volgens hem moet het nu wel lukken. Hij gaat weg. Ik laat de hond uit. Die avond doet de verwarming het niet.

Het oude lijk in volle glorie, de deuren zijn er al afgevallen…..

Dinsdag komt er alweer een mannetje. Intussen is me een nieuwe ketel beloofd. Die belofte is weer ingetrokken. Zogenaamd omdat mijn ketel dertien jaar oud is. Hij is bijna zeventien jaar oud. Wat een stelletje gestoorden zijn het toch bij Portaal. Niemand is daar volgens mij normaal!

Het mannetje is de gehele middag bezig. Mijn huis is een bende. Hij ontlucht en sleutelt dat het een lieve lust is. De ketel slaat aan. Helaas. De man is nog niet de straat uit of het is alweer gedaan met de warmte. Het onding is nog steeds stuk.

Vandaag bel ik maar weer met Portaal. Zometeen komt er weer een mannetje. Ik zit intussen al vijf dagen in een koud huis. Schandalig natuurlijk. Maar heel gewoon voor Portaal.

Van binnen is het ook al niet veel soeps

Een keukenverbouwing kost hen gemiddeld drie maanden. Inclusief slopen van je hardhouten vloer. Een lekkage in het toilet laten ze eerst tien jaar doorschimmelen. Daarna tikken ze een keer of vier je muur eruit. Vervolgens krijg je een imbeciele tegelzetter over je heen.

Een badkamerverbouwing kost je dan het nog intacte gedeelte van je hardhouten vloer in de hal. Beide gevallen veroorzaakt door Duck Tape. Een soort tape, die je nooit op geverfde vloeren moet plakken….. Dat weet zelfs een kind! Maar niet de mannetjes van Portaal., want Portaal huurt uitsluitend halve zolen in. Vandaar.

Wat is het volgende? Een nieuwe ketel? Of laten ze me met de kerst weer in de kou zitten? Echt lekker als je een spierziekte hebt en bent aangewezen op een warm huis. Maar dat zal de directeur Portaal z’n reet roesten. Als ze maar genoeg winst maken. Het ideaal van betaalbare woningen voor iedereen is allang achterhaald in deze van bonussen bolstaande waanwereld.

Maar volgens woningcorporatie Portaal is dit heel normaal, ook als het niet werkt wordt het niet vervangen…..

Woensdagavond komt dan eindelijk weer zo’n verwarmingsman. Ik heb de hele middag op hem gewacht….. Voor niks.

Hij onderzoekt de ketel. De pomp is overleden. Het laatste originele onderdeel dat het nog deed. ‘Die ketel is dood, maar Portaal weigert een nieuwe te plaatsen, want ze zijn door hun budget daarvoor heen. Hier in de steeg heb ik een identiek geval aan de hand. Alles kapot. Al twee maanden in de kou. Geen nieuwe ketel. Ik wens u prettige feestdagen. Hopelijk is het niet al te koud buiten. Dan overleeft u het wel.’

De laatste drie zinnen heb ik erbij verzonnen. Maar ze zouden wel eens profetisch kunnen zijn…….

 

 

 

 

Heks vertoont momenteel sterke verwantschap met de Armillaria Ostoyae ofwel Sombere Honingzwam. Het glas is half leeg. De koek is op en mijn haar zit ook voor geen meter……

 

Armillaria ostoyae, Sombere honingzwam

Armillaria Ostoyae ofwel de Sombere Honingzwam

Zondag merk ik dat de koek op is. Helemaal. Altijd optimistisch zijn is geen doen. Mensen voortdurend overtuigen dat je je het zo naar je zin hebt in dit prachtige leven? Wat een flauwekul. Ik vind het leven momenteel een schier onmogelijke opdracht.

Je hebt geen idee waar je vandaan komt en evenmin waar je naartoe gaat. Ertussenin wordt je geacht zinvol bezig te zijn. Een hele opgave in een lijf als het mijne.

En dan dat gelukkig zijn. Mij lukt het niet. Mijn leven is een constante instabiele zoektocht naar verlichting van pijn.

Armillaria ostoyae, Sombere honingzwam

Sombere Honingzwam

De laatste tijd snauw ik bitchy naar mijn medemens. En soms naar mijn beesten. En ik voel me alleen. Alleen, alleen, alleen. En dat klopt ook, want ik ben vrijwel altijd alleen.

Heks kan best behoorlijk schelden op zijn tijd. En de balen hebben van het moeizame geworstel met mijn ziekte. Maar meestal rust ik op een stabiele basis van liefde in mezelf. Een soort eeuwige bron. Onuitputtelijk.

Toch gaat deze vlieger momenteel niet op. Op de 1 of andere manier is er heel veel verdriet losgewoeld de laatste tijd. Oud zeer. Stokoud zeer. Maar daarom niet minder pijnlijk. Ik krijg mezelf scherp in het vizier. En ik word niet blij van hetgeen ik zie. Ik schrik me dood!

Als je jarenlang je in allerlei bochten hebt gewrongen voor de liefde en het respect van bepaalde dierbare medemensen dan ben je toch niet lekker bezig. Het ergste is nog dat het allemaal vergeefse moeite is geweest. Heks is tot de afschuwelijke slotsom gekomen dat ik het beter niet had gedaan. Al die moeite.

Tegelijkertijd is het zo’n gewoonte geworden om verschrikkelijk mijn best te doen. Ik walg ervan. En ik observeer mijzelf. Maak ik alweer dezelfde fouten?

Armillaria ostoyae, Sombere honingzwam

De Sombere Honingzwam is eetbaar, maar alleen na verhitting….

Het valt me op dat ik veel zit te luisteren. Het valt me op dat ik mijn eigen verhaal soms totaal niet kwijt kan. Het valt me op dat veel mensen totaal geen rekening met me houden. Het valt me op dat mensen vaak behoorlijk over mijn grenzen gaan. Het valt me op dat ik regelmatig zomaar een veeg uit de pan krijg van een medemens, die wat shit kwijt moet. Ook betweterige opmerkingen zijn aan de orde van de dag in mijn bestaan. Door oliedomme mensen vaak. Die er zelf weinig van bakken……Het valt me op dat. Bladiebla.

Ja, moet je maar niet als Pleegzuster Bloedwijn Jan en Alleman terzijde staan. Laat ze het lekker zelf uitzoeken. Dat doe ik toch ook?

Armillaria ostoyae, Sombere honingzwam

Armillaria Ostoyae

De meeste gezonde mensen hebben een baan, een gezin of beide. Ze hebben een gezellige liefhebbende familie, een liefdespartner of een hechte vriendenkring…… Ze hebben energie om iets van hun leven te maken.

Heks heeft geen baan, geen gezin, geen liefhebbende familie, geen partner, een losvaste vriendenkring en nauwelijks energie om waar dan ook wat van te maken……

Wat een somber verhaal. Niks voor mij. Toch geeft het een aardig inkijkje in mijn geworstel van de laatste tijd. Een diep gevoel van falen. Een diep gebrek aan verbinding. Er is iets geknapt in me. Ik ben afgeknapt.

Armillaria ostoyae, Sombere honingzwam

De Sombere Honingzwam komt veel voor

Eerlijk zijn, liefdevol zijn, iets voor een ander over hebben, je gloeiende best doen en ga zo maar door, hele gewone kwaliteiten in mijn optiek, hebben me finaal voor gek gezet.

Van voren en van achteren genaaid door de mensen die me het meest dierbaar zijn. Tot zondebok gebombardeerd door mensen die zelf crimineel bezig zijn. In mijn bek gescheten door mensen van wie ik veel houd. Geen wonder dat daar alleen nog maar stront uit komt…….

Armillaria ostoyae, Sombere honingzwam

Rauw is ie giftig!

Heks wordt platgeknuffeld door leden van de studentenvereniging Ichthus. Zomaar. Midden op straat!Heerlijk! Later zie ik de Veenfabriek met ‘RAARRR’ In Theater Ins Blau. Al met al best een bijzondere dag, deze duffe donderdag…….

knuffelbrigade Ichtus Leiden

Als ik donderdag op de tafel van mijn fysiotherapeut klim ben een hoopje fysieke ellende in de knoop. Volhardend haalt mijn behandelaar alle verknoopte spieren en pezen weer los. Een pijnlijke aangelegenheid. Tranen stromen uit mijn ogen. He bah, wat heb ik een kutdag. Alweer. Alles doet zeer.

‘Fijne feestdagen Heks.’ Het is helaas de laatste behandeling van deze martelmeester dit jaar. Ik zal het voorlopig zonder zijn magische handjes moeten doen. Net nu alles vastloopt. Balen hoor.

knuffelbrigade Ichtus Leiden

Aan het eind van de middag meld ik me bij Frogs. Hij is lekker aan het kokkerellen. De oude vertrouwde spaghetti komt op tafel. Heks zit zwijgend tegenover hem te kieskauwen. Geeft niks, want Frogs heeft praatjes voor tien. Enthousiast vertelt hij over de talloze projecten waar hij mee bezig is momenteel. Hij maakt me aan het lachen.

‘Ik krijg vandaag mijn bord niet leeg, Frogs, ik geef het restje aan Ysbrandt.’ Varkentje is dol op dit kostje. Gnuivend en snuivend slobbert hij de restanten van mijn bord.

knuffelbrigade Ichtus Leiden

Als we later over de Haarlemmerstraat naar mijn huis lopen komt ons een clubje jongelui tegemoet. Ze hebben bordjes bij zich: “Free Hugs” staat er op. ‘Ha,’ roept Heks, ‘Dat wil ik wel! Ik kan wel een lekkere hug gebruiken!’ Voor ik het weet heeft de kleinste van de drie me al in haar armen gesloten.

‘Wat leuk! Wat een goed idee! Waarom doen jullie dit?’ Ik vraag hen de oren van het hoofd. Het blijken leden te zijn van studentenvereniging Ichthus. Een sociëteit op christelijke grondslag. Vandaag hebben ze allemaal leuke acties in de stad, zoals deze. Wat een schatten!

RAARRR!

‘Er lopen ook leden rond die warme chocolademelk uitdelen!’ vetellen ze me. Geef mij maar echter maar deze glutenvrije en lactosevrije hugs…..

Ik kijk in de vrolijke gezichten van mijn piepjonge knuffelbrigade. Ze stralen van plezier. En hoewel ik geenszins ben van de absolute overtuigingen op religieuze grondslag, we hebben daar net gevaarlijke gevolgen van gezien in Parijs,  moet het me wel van het hart dat deze jonge mensen zo heerlijk positief bezig zijn. Op hun christelijke grondslag.

Zo kan het ook…..

RAARRR!

Later zitten we dan toch in theater ‘Ins Blau’. Ik had niet gedacht het te gaan redden vandaag, maar het is gelukt! We komen oude bekenden tegen. Zoals een oud studiegenoot van Heks, tevens bandlid van de destijds succesvolle band ‘Les Zazous‘. Frogs heeft een muzikaal verleden met deze creatieve duizendpoot. Ze hebben een hoop bij te kletsen…… Hartstikke leuk!

Vanavond is de try out van de voorstelling ‘RAARRR‘ van de Veenfabriek.

Na 10 jaar ervaring als acteur van Nederlands meest vooruitstrevende muziektheaterensemble initieert Joep van der Geest nu de geestige muziektheatrale lectureperformance RAARRR. De moderne muziek is in die periode voor hem van onbereikbare verre vriend veranderd in een goede buur. Hand in hand met de jonge componiste Lam Lai uit Hong Kong en vaste muzikale en theatrale krachten van de Veenfabriek zal van der Geest met RAARRR rebelleren tegen het hermetische imago van moderne muziek en tegelijkertijd de mysterieuze kracht die zij in zich heeft vieren. Een muziektheatraal hedendaags pleidooi voor romantiek.

Wie zie je? Muzikanten, acteurs en een muis.  Wat zie je? Altviool, geprepareerde piano, cello, percussie, katheder en een vaas vol bloemen.  Wat hoor je? Een nieuwe compositie van Lam Lai en een twijfelachtige lezing over het weten.  Wat begrijp je? Een gedeelte wel en een gedeelte niet.

RAARRR!

‘Ik vond het toneelstuk niet bepaald om over naar huis te schrijven, Heks,’ vertrouwt Frogs me later toe, ‘Het is gewoon niet mijn ding….’

‘Ik vond dat blote einde vreemd. Toen die actrice alles uittrok dacht ik: “Daar gaan we weer, er moet een blote vrouw in voor de kijkcijfers. Waar slaat dit nu op?” Het eindbeeld was wel mooi en grappig, maar de pointe ontging me volkomen. Voor jullie mannen was het natuurlijk wel weer lekker, het is een mooie meid!’

Heks ligt niet om van bewondering. Toch kan ik het experiment wel waarderen. Het vertolkte moderne en bijzonder vreemde muziekstuk van Lam Lai spreekt me aan. Er is echter ook een acteur, die me mateloos irriteert. Vanaf de eerste seconde. Maar dat is de bedoeling blijkt later. In die zin kun je spreken van een zeer geslaagde voorstelling.

RAARRR!

Vrolijke dag vol flirts en complimenten. Heks is in goede doen. Zelfs mijn haar zit perfect. Ook het weer werkt mee. Totdat het omslaat. Dan kijk ik maar naar een hele zielige film. ‘Hachi: A dog’s Tale’ Over een trouwe viervoeter en zijn dode baas die nooit meer terug komt….…

Dinsdagavond trek ik mooie kleren aan. Ik haal een verfje over mijn toet. Op mijn kop zet ik een soort rooie eierdop. Van suède met rare slierten. Mijn lange haren hangen schoon en nat op mijn rug. Er verandert iets in mijn manier van bewegen. Ik lijk weer een beetje te dansen. Ook zing ik een liedje. Zachtjes voor me uit. Er komt weer leven in de brouwerij!

Op het koor wordt keihard gewerkt. Het is 1 van de laatste repetities voor ons grote kerstconcert. We worstelen ons door ons repetoir. Al snel is het pauze.

De echte professor en de echte Hachi in 1924

‘Wat zie je er geweldig uit, Heks,’ roepen de alten om me heen. Een vrolijke bas met een dikke buik begint uitgebreid met me te flirten. Heks wordt gewoonweg een beetje verlegen van al die aandacht. Toch maakt het me iets duidelijk: Ik ben er weer.

Vandaag maak ik er alweer werk van. Een mooi vest met grote bontkraag, Cowboylaarzen en een cowboyhoed. Alles in bordeauxrood. Ik loop al een week in knalrode kleding…..

De dame van de biowinkel maak me  complimenten. En zij is niet de enige. Als ik over de markt loop word ik hevig beflirt door een knappe jongeman van de dierenbescherming. Hij geeft me een knuffel. Van pluche…..En alsof dat nog niet genoeg is loop ik iets verder een oude vriend tegen het lijf.

‘Ha Leone,’ schreeuw ik naar de overkant van de straat, waar ik in de beginnende schemering zijn vrolijke gezicht ontwaar achter een paar passanten. Hij steekt direct de straat over, alleen is het niet mijn Surinaamse vriend. Er staat een gitzwarte Afrikaan voor me. Hij lacht zijn spierwitte tanden bloot en stelt zich voor.

Wachtend jaar na jaar

Hij draagt de naam van iemand uit mijn verleden. Een zeer foute ex. ‘De betrouwbare’ betekent het in het Arabisch. Nou ja, mijn naam betekent lul. En mijn doopnaam betekent hielenlichter ofwel bedrieger.

Het is niet altijd gezegd dat je je naam eer aandoet. Ik bedrieg niet, maar ben vaak bedrogen. Ook ben ik geen lul, nog heb ik er eentje. Maar ik ben wel vaak de lul als iemand zich van zijn lulligste kant laat zien…. Maar ja, laten we wel wezen, een mooie naam is vaak een vlag op een modderschuit……

Mijn nieuwe vriend kijkt me schattend aan. Hij is helemaal weg van me, zoveel is wel duidelijk. ‘Geef me je telefoonnummer,’ commandeert hij met charmante blik. Hij blijkt bij me om de hoek te wonen! Ik lach hem uit en glimlach hem vervolgens bemoedigend toe. ‘We komen elkaar vast weer tegen. Tot de volgende keer!’

Mensen houden van Hachi en geven hem eten

Aan het eind van de middag is het uit met de pret. Van het ene op het andere moment is de koek op. Verdrietig zit ik op de bank te simmen. Later kijk ik de film ‘Hachi: a dog’s tale’ over de hondstrouwe hond Hachi-ko. Betrouwbaar en bebouwbaar, zoals honden zijn. In tegenstelling tot mensen.

Het is een verschrikkelijk tearjerker. Een drakerige Amerikaanse remake van een oorspronkelijk Japanse film. Vanavond heb ik geen verweer. Ik zit het maar uit. Het is een min of meer waargebeurd verhaal over de liefde tussen een hond en een professor..

Elke dag bracht deze Japanse Akito zijn baasje naar het station. Om hem ’s middags om 5 uur weer op te wachten. Dan volgt de voortijdige dood van laatstgenoemde. Tot slot wacht de hond bij het station op zijn baas. Negen eindeloze jaren lang. Het breekt mijn hart.

‘Arme, arme hond. Zit je daar negen jaar alleen in de kou op iemand te wachten die nooit terug komt. Waarom heb je nooit meer iemand anders een kans gegeven?’

De begrafenis van de echte Hachi

Stiefmoeder en stiefdochter bakkeleien over erfenis die er niet meer is! Waar is dat geld gebleven? Verspild aan een foute man. Welke man? Een niet bestaande. Niet alles is wat het lijkt. Lang leve de liefde!

Doctor Phil zit weer eens gezellig in zijn show tussen een paar bakkeleiende wijven met zijn ogen te draaien. Mijn god, wat een mafketels, zie je hem denken. Toch blijft hij immer vriendelijk en beleefd.

Vandaag heeft hij een oude zure vrouw te gast in gezelschap van haar dochter en stiefdochter. De stiefkant van de familie ligt overhoop. Het oude wijf is namelijk bezig het erfdeel van de familie er doorheen te jagen middels een volstrekt onbetrouwbaar contact in Afrika. Ze beweert een verloofde te hebben aldaar. Alleen laat de man zich slecht traceren. Hij lijkt niet echt te bestaan…..

‘Vuile teef, hoer, klotewijf….’ De vrouwen nemen niet bepaald een blad voor de mond naar elkaar toe. De biologische dochter zucht. Zij zit er al jaren tussenin.

Het ouwe serpent sist woedend dat het haar zaken zijn wat ze met het van de vader van de stiefdochter geërfde geld doet. Daar is de verongelijkte dochter van haar vader het natuurlijk niet mee eens. Ik kan me er iets bij voorstellen. Het is nooit leuk als een ander jouw toekomstig erfdeel er doorheen jaagt. Het is sowieso al niet leuk als een ander jouw erfdeel inpikt.

Rondom erven zie je altijd de grootste familiedrama’s ontstaan. Meestal geïnstigeerd door pure hebzucht. Bloed kruipt misschien waar het niet gaan kan, maar warme banden worden gemakkelijk opgeofferd voor kil geld.

Het blijkt dat het ouwe wijf al zo’n 200.000 dollar richting Afrika heeft gesluist het afgelopen jaar. Ook stuurt ze allebei vage pakketten naar een louche adres in dit oplichtersparadijs. Niet haar eigen pakketten. Nee. Pakjes van wildvreemden, waar wel weet ik wat in kan zitten. Variërend van dope tot wapens……

Haha

Ook sluist ze geld door van andere mensen naar die Afrikaanse lover van haar. Die overigens beweert Europeaan te zijn op doorreis. Maar hij heeft een beetje tegenslag hier en daar. Dus vandaar dat ie al dat geld moet hebben. Dan kan hij dit en dat en zus en zo en dan komen en met haar trouwen…..

Ze heeft nog nooit een foto van hem gezien. Zijn briefjes bevatten voornamelijk teksten als: ‘I need more money, my love. So I can come to see you and merry christmas  you, my fiancee, Trust me. I love you so much…. You are so beautifoul.’ Vol schrijffouten. Ook nog.

De vrouw in de show gaat helemaal uit haar dak als de man dreigt te worden ontmaskerd door Phil. Hij heeft een mannetje naar Afrika gestuurd om de listige lover op te snorren. Er blijkt niemand te bestaan met zijn naam en leeftijd. Niet in Afrika of waar dan ook ter wereld.

Zelfs als er een vrouw aan het woord komt, die ook met dezelfde man te maken heeft gehad, blijft de gedupeerde dame agressief. Een paar ton, al die signalen, een medeslachtoffer: Het maakt geen indruk. Ze gelooft gewoon in haar liefde. Pas als Phil werkelijk alle zaken heeft blootgelegd geeft ze op. Je ziet haar gezicht veranderen.

Van de overjarige verliefde puber in het begin van de show, de angstige boze vrouw halverwege, zakt ze in elkaar tot een berg ellende. Waarschijnlijk dezelfde ellendige berg die ze was voordat ze haar kwelgeest online ontmoette. Hij heeft haar eruit getrokken. Haar leven kreeg weer zin door zijn lieve woorden. Ze betaalde graag en grif voor meer van dat heerlijks……

Wat een eenzame vrouw moet ze zijn. Zoals er zoveel eenzame mensen zijn op aarde. Verlangend naar liefde en verbinding. Bereid om alle vormen van bedrog, vernedering en manipulatie te verdragen om maar niet alleen te hoeven zijn.

De vrouw verzet zich hevig tegen de realiteit: Haar geliefde bestaat niet, maar toch blijft ze van hem houden. Ze kan er niet aan, dat haar hart geen object heeft. Het feit dat hij om geld vraagt lijkt hun liefde eerder te bevestigen in haar optiek in plaats van dat het verdacht is.

We verkopen onze ziel aan de duvel opdat hij maar zegt dat hij van ons houdt…… We zijn verslaafd aan liefde en leveren ons uit aan absolute klootzakken. Het is te triest voor woorden.

Heks heeft medelijden met de oude vrouw. Ik denk dat ze al veel te verstouwen heeft gehad in haar leven. Erg sympathiek is ze overigens niet. Een echt teringwijf. Arm mens, heeft ze iedereen tegen zich in het harnas gejaagd, al haar geld en dat van haar stiefdochter er doorheen gejaagd, gehouden van een niet bestaand persoon: Ze staat letterlijk en figuurlijk met lege handen.

‘Nou ja,’ zegt Phil, ‘Er is 1 ding erger dan een jaar te worden bedrogen en dat is om een jaar en 1 dag te worden bedrogen…..’

De andere bedrogen vrouw in de show komt nog even aan het woord: ‘Wat ga je doen als hij je weer om geld vraagt?’ Heks staat te kijken van die vraag. Ze gaat toch niet nog verder door met die ellende?

Het blijkt een hele goeie vraag. Het serpent is zo verslaafd aan haar zogenaamde liefde, dat de kans inderdaad bestaat dat ze er gewoon mee doorgaat. Tegen beter weten in…….

Ik kijk naar haar trieste ogen in dat grotesk verbeten gezicht. ‘Ach arme sloeber,’ zeg ik inwendig, ‘Je bent gewoon enorm bij de neus genomen, omdat je lief wilt hebben en liefgehad wilt worden. Een heel normaal verlangen, heus. Helaas zit de wereld vol psychopaten, narcisten en andere gekken, die listig inspelen op zulke verlangens. Ga nou maar een beetje van jezelf houden, dat maakt je minder kwetsbaar voor zulke eikels. En kijk voortaan beter uit je doppen….’

BAL gehakt en ZAK patat doen hun magische werk in mijn leven. Nadat ik geconfronteerd ben met de grootste bal gehakt ooit. Of is het gewoon een enorme zak? Buurman neemt me mee uit. En maakt me verschrikkelijk aan het lachen.

Zaterdagmiddag loop ik over de markt. Mijn fiets is behangen met plastic zakjes. Ik ben het overzicht volledig kwijt. Later blijk ik ook werkelijk wat boodschappen te zijn verloren onderweg. Ik vind bijvoorbeeld mijn doosjes met framboosjes nooit meer terug. Maar goed. Ik sta bij de frietkar, gewoon omdat ik niet verder kan lopen. Ik loop als het ware vast in de massa.

‘Wat zal het zijn, jongedame, zeg het maar,’ de uitbater kijkt in vriendelijk in mijn verschrikte gezicht. Eerlijk gezegd stond ik eventjes te dagdromen. Mijn gedachten ver verwijderd van gouden frietjes. De zak komt wel voor in mijn sombere overpeinzingen. Een hele grote zelfs…..

‘Doe maar een klein frietje met.’ Ik besluit gewoon maar even te pauzeren van alles. Boodschappen doen, dag-nachtmerries, mezelf. Ik bekijk het piepkleine gezellige frietkot. Het is een ouderwetse Pipowagen. Simpel met houten lambrisering en een paar eenvoudige banken op de stoep.

Gehaktbal!

Je kunt er friet krijgen en een bal gehakt met jus. ‘Maak je die ballen zelf?’ Ik kijk de man nieuwsgierig aan. Is hij zo’n echte ambachtsman? Legt hij eer in zijn ballen?   🙂

‘Meis, ik ben zelfs slager van beroep. Jarenlang heb ik een slagerij gerund met de beste gehaktballen van Nederland. Ik weet alles van ballen. Deze zijn natuurlijk handgemaakt. Geheime receptuur. Weet je wat? Ik geef je er eentje mee.’

Bal gehakt!

Er schuiven nieuwe klantjes aan, dus de man is een tijdje druk bezig met frituren en geld wisselen. Opeens zet hij een pakje voor mijn neus. ‘Kijk, je bal. Neem maar lekker mee naar huis. Voor jou.’

Maandag ben ik met Buurman op stap. Hij trof me vorige week op straat in desolate staat: Sleutels vergeten en volledig van slag door een akelig sms’je. Hij komt eventjes kijken hoe ik erbij sta, lig, hang. Het valt hem alleszins mee. Heks is weer aanspreekbaar.

We lopen een enorme ronde met onze hondjes. De Duitse Herder en Varkentje. Twee grote vrienden.

‘Kom, we gaan eventjes een terrasje pakken. Ik trakteer.’ Buurman neemt me mee naar een horecagelegenheid. We bestellen frietjes en drankjes. Alweer die friet? Ja, het is ongeveer het enige glutenvrije junkfood, dat er bestaat. Hij maakt me zoals altijd enorm aan het lachen met zijn rare verhalen.

We maken foute grappen over mijn voormalige baas, kroegbaas, die onlangs het tijdelijke voor het eeuwige heeft verwisseld. De man hield van een neut. Zacht uitgedrukt. ‘Ze zullen hem wel niet cremeren, veel te gevaarlijk.’ ‘Ramen en deuren dicht vrijdag,’ sms’t Trui me later, als bekend is wanneer het afscheid van dit fenomeen is……

Zo weet mijn oude vriend me weer in een goed humeur te krijgen.

‘Lieve Heks, wanhoop niet. Er zijn echt mensen, die om je geven. Er zijn misschien mensen waar je van houdt, die je slecht hebben behandeld. Je bent misschien totaal alleen over het algemeen, overgeleverd aan dat hopeloze lijf van je. En dat gaat nooit over. Toch moet je me geloven als ik zeg, dat we (hij noemt een paar namen) echt heel veel van je houden.’

Leeuwarder maakt grootste gehaktbal ooit

 

Pakjesavond, het heerlijke avondje is gekomen! Heks en Frogs laten schrijversbloed vrijelijk door hun dichtersaderen stromen: Resultaat: Een paar bloedmooie gedichten bij de hartverwarmende geschenken…..

SINT1231

Frogs en Heks

Zaterdagmiddag haalt Frogs het hondje op. Ik ren door de stad om wat boodschappen mijn huis in te slepen. Ook scoor ik een paar cadeautjes en glutenvrije pepernoten. Het kost moeite. Aan het begin van de middag heeft mijn fysiotherapeut me dan wel uit de knoop gehaald, maar ik verrek nog steeds van de pijn. Goeie genade. Mijn lichaam werkt tegen me vandaag.

Ik zie het dan ook niet zitten om uitgebreid te gaan kokkerellen. Ik improviseer een maaltje met wat aanvulling uit de toko. Dan kruip ik een paar uur in bed om een beetje bij te trekken. En een paar goeie gedichten te schrijven….

 

Om half acht komt Frogs binnen zeilen. We gaan lekker aan de wijn en hapjes. ‘Zullen we alvast een cadeautje uitpakken?’ Frogs heeft er zin in….

We besluiten eerst te eten, maar kunnen uiteindelijk toch niet wachten. Om de beurt pakken we iets uit. Heks krijgt een mooie wierookstandaard met de lieve kop van Boeddha er op. En een hologram van deze leermeester in glas.

SINT12

Boeddha in glas

In het bijpassende gedicht zitten allemaal verwijzingen. ‘Sint roept Boe en Piet zegt kijk een da!’ en dergelijke. Heks moet er vreselijk om lachen, maar heeft zelf ook wat goeie schrijfsels in de aanbieding.

Ysbrandt krijgt een grote zak heerlijk hondensnoep. We verpakken er en paar in het cadeaupapier en laten hem zoeken. Hij kan er geen genoeg van krijgen!

Voor Frogs heeft Sint een geweldige kekke muts op de kop getikt. Met mijn magische magnetische handen uit een grote bak gevist. ‘Het is 100% wol Frogs, dus voorzichtig met wassen!’

Helaas zit salsadansen er niet in vandaag. Mijn lijf is teveel van slag. Maar ook zonder dat is het een heerlijk avondje. Vanouds met zijn beidjes…..

SINT9

ThayThay en Aafje

Iedereen laat wel eens een steek vallen. Maar soms zitten er wel erg veel steekjes los! Heldere dromen over kapotte breiwerkjes en gevallen steken. Eindeloos herhalen van ophalen van andermans prutswerkje. Tegendraads overeind strompelen. Natuurlijk weet Heks wel beter…. Ze is geen twintig meer!

‘Heks, sommige dingen zijn niet te begrijpen. Maar jij probeert dat wel. Je zit veel te veel in je hoofd in een poging de wereld te vatten. Er zijn nu eenmaal mensen, die alles wat mooi is in hun leven verkloten. Voor een buitenstaander is dat niet te volgen. Je kunt het beter ook maar niet proberen te begrijpen: Het is verspilling van energie.’

Ik zit alweer voor de zoveelste keer bij mijn therapeute. Ze scharrelt door de praktijkruimte, rommelt wat in een laatje, steekt een sigaretje op. Als ze weer op haar stoel zit kruipt Ysbrandt tegen haar knie. Alsof hij haar woorden kracht bij wil zetten.

‘Je weet natuurlijk wel beter, je bent tenslotte geen twintig meer. Toch blijf je vergeefse pogingen in dezelfde richting doen. Zelfs zonder wat je me nu allemaal weer vertelt waren er al genoeg redenen om geen stap meer op dat pad te zetten!’

Het is waar. Ik draai alsmaar om de hete brei heen. Het is gewoon heel moeilijk om toe te geven dat ik er zo lang zo verschrikkelijk naast hebt gezeten met mijn inzichten. Blind zijn voor ondermijnende acties die zich vlak onder je neus afspelen voelt nu eenmaal altijd heel lullig. En als het je lukt om je gekrenkte ego aan de kant te zetten resteert er nog altijd onversneden pijn…..

Afgelopen week ontdekte ik iets, dat me vreselijk van slag deed geraken. Een diepe schok. Ontzetting. Ongeloof. Maar inderdaad: Ook zonder die vondst was de daaraan verbonden geschiedenis eigenlijk al een no go area geworden.

Heks is een waardeloze speurneus. Ik ga er zoals de meesten van ons voor het gemak vanuit dat mijn medemens zo in elkaar steekt als ik. Die heeft dus niks te verbergen. Toch is het me in mijn leventje regelmatig overkomen dat ik bij de neus werd genomen. Bij mijn waardeloze speurneus….

41speurneus3

Voor de zoveelste keer in mijn leven neem ik me van alles voor. Maar ja, tot nu toe hebben die goeie voornemens me niet geholpen. Niets zo moeilijk als je eigen blinde vlek in beeld krijgen. Zo niet onmogelijk….

‘Ik zie hier soms mensen met hele boekwerken aan data, die ze over iemand anders verzameld hebben.’ Ik kijk mijn hulpverlener niet begrijpend aan, ‘Data? Wie heeft dat verzameld?’ Nou, een privé detective bijvoorbeeld. ‘Soms moeten mensen dingen echt absoluut zeker weten.’

Ja, iets absoluut zeker weten is soms absoluut noodzakelijk. Over het algemeen moet je echter maar leven met de kleine kans dat je er misschien naast zit. Jouw heilig verontwaardigde waarheid tegenover de vermoedelijke leugen van de ander.

Ik maak een kansberekening. Ik misbruik statistische inzichten. De kans dat ik er in dit geval naast zit is 0.0967% tegenover 99.9033% kans dat de ander liegt…. Zelfs als ik coulant ben en het een beetje afrond ten gunste van die ander is het verschil aanzienlijk…..

Zinloos tijdverdrijf. En ik zit alweer in mijn gepijnigde hoofd! Maar ja, mijn lijf is vergeven van de pijn, dus daar is het ook al slecht toeven; Als de doktersassistente vrijdag een prik in mijn bilspier jaagt begin ik spontaan te huilen. Terwijl de tranen over mijn wangen biggelen probeer ik een ingewikkeld recept te bestellen. Alsof er niets aan de hand is.

Leven met pijn, niet fijn. Stress is dan echt killing.

Later chat ik met Engel. Ik vertel haar over een heldere droom die ik jaren geleden had. Over het breiwerkje met de gevallen steken. Andermans breiwerkje. Dat van een jeugdvriend en zijn moeder om precies te zijn. En hoe ik direct al die steken op ga zitten halen. Voor die ander!

In de droom geef ik het broddelwerkje uiteindelijk terug aan degenen van wie het is met de mededeling dat ze het zelf maar moeten uitzoeken. Daarna ga ik op reis met een hele leuke reisgenoot. In een soort camperbusje!  ‘Ja, zegt Engel, ‘ die droom zegt gewoon dat je geen kapotte breiwerkjes meer moet oprapen. Dat je een breiwerkje zoekt, wat heel is.’