Picknick met de Orale Beweging bij de Spelevarenspartelvijver in de Vlietlanden. Het bijbehorende parkeerterrein blijkt ook een spartelvijver te zijn, waar velen een visje uitgooien of in dezelfde vijver vissen… Ons inspireert deze omgeving tot een pittige Sambalsoep!

vrouwen met een camper, koken in een camper, kampeerwagen, lachende dames, vrouw met bal

De camper van mijn vriendinnetje

Met moeite sleur ik me vrijdag aan het begin van de avond uit bed. Er staat nog een uitje op het programma. Een paar leden van de OB, mijn vriendenclub de Orale Beweging, hebben een picknick georganiseerd in de Vlietlanden. Op een strandje bij de Spelevarenspartelvijver! Lees je het goed? Ja, het staat er echt.

vrouwen met een camper, koken in een camper, kampeerwagen, lachende dames, vrouw met balvrouwen met een camper, koken in een camper, kampeerwagen, lachende dames, vrouw met bal

Ik stop Varkentje in de auto en rijd de stad uit. Het is heerlijk zwoel weer. Als ik de grote parkeerplaats oprijd, zie ik een rode camper staan. Pas als ik uitstap herken ik em als de stoere voiture van mijn OBvriendinnetje She. Terwijl ik dichterbij kom zie ik haar kokkerellen op haar gasfornuisje. Geassisteerd door Schone Friezin.

Enthousiast sluiten de dames me in de armen. Daarna wordt er druk gedelibereerd over de linzensoep in wording. She reikt me alle ingrediënten aan, om ze op voor mij verboden stoffen te controleren. ‘Gooi er maar wat van deze sambal in, is vast lekker,’ zegt Heks. ‘Ja, ik doe een klein beetje,’ antwoord She, ‘Ik wil niet dat het overheerst.’ Om vervolgens stevig in het zachte plastic flesje te knijpen. Een waar bloedbad is het gevolg. Een grote rode vlek verdwijnt in de dikke soep.

vrouwen met een camper, koken in een camper, kampeerwagen, lachende dames, vrouw met bal

Heks gooit intussen een balletje voor Varkentje

Snikkend van de lach happen we naar adem. ‘Niets meer aan te doen’, hikt de één. ‘Zal een pittig soepje worden’, snikt de ander. Naast me voel ik onze vriendin, die ons pasgeleden heeft verlaten. Alsof ze meelacht. Haar heldere hoge lach. Hier hield ze zo van. Dit zorgeloze slappe gelach.

Vervolgens wil de soep maar niet aan de kook komen op het uitstervende vlammetje waarschijnlijk veroorzaakt door een zieltogende gasfles. Nog meer hilariteit. We besluiten de kooktijd aanmerkelijk in te korten…. Wat is er tenslotte mis met rauwe bleekselderij en dito wortelen? Uiteindelijk blijkt het een heel lekker soepje te zijn.

vrouwen met een camper, koken in een camper, kampeerwagen, lachende dames, vrouw met bal

Selfie met de meisjes

Intussen cirkelen er constant auto’s over het parkeerterrein. Dit is een bekende ontmoetingsplek voor seksavontuurtjes. We praten over dit fenomeen. ‘Ik zat een keertje gewoon met mijn vriend in een auto te praten, hihi, nee, echt waar,  op een parkeerplaats. Klopte er zo’n swinger op het raampje. Of hij even mocht. Het gekke was, dat hij contact zocht met mijn partner. Zo van: Even wisselen? Alsof ik er niet bij was.’

We praten over het verschijnsel promiscuïteit  en hoe dat verschilt bij mannen en vrouwen. She is seksuologe. Onze Seksheks zogezegd. Zij kent statistieken van dit fenomeen. ‘Het is het hoogst onder mannen met mannen. Dan volgt man/vrouw. De lesbiennes scoren het laagst.’

vrouwen met een camper, koken in een camper, kampeerwagen, lachende dames, vrouw met balvrouwen met een camper, koken in een camper, kampeerwagen, lachende dames, vrouw met bal

Aan de Spelevarenspartelvijver tref ik de rest van mijn vrienden. Op grote kleden in het gras. Ze hebben al van alles beleefd op deze wat sinistere plek. Mannen, die zich pal voor de ogen van de dames volledig ontkleedden. Om spiernaakt te gaan zwemmen in die dartele vijver. ‘Ik heb de dames nog nooit zo snel hun spullen zien verplaatsen’, lacht één van de aanwezige OBheren. ‘Gelukkig is het nu rustig hier,’ grijnst de ander.

spelevarenspartelvijver, picknick met vrienden, in het gras op kleden, Indian summer, picknickspelevarenspartelvijver, picknick met vrienden, in het gras op kleden, Indian summer, picknick

Terwijl de zon langzaam ondergaat, genieten we van de sambalsoep, eigengebakken brood en een lekker glas wijn. En elkaars gezelschap. Boven ons hoofd klinkt een akelig gekras. Wat is dat? ‘Een blauwe reiger,’ zegt Blonde Buurman, ‘Dat krassende geknerp herken je uit duizenden….’

Als ik met She en haar kinderen richting auto vertrek blijkt de parkeerplaats op volle toeren te draaien. De auto’s rijden af en aan. De sfeer is unheimisch. De kinderen van mijn vriendin durven niet alleen in de camper te blijven wachten, totdat we alle spullen hebben overgebracht vanaf de picknickplek.

spelevarenspartelvijver, picknick met vrienden, in het gras op kleden, Indian summer, picknick

Op kleden in het gras

Dus loop ik alleen terug naar het veld. Nou ja, samen met Ysbrandt, de Ballenbijter. Uiteindelijk besluiten we allemaal tegelijk te vertrekken. In colonne. De fiets van één van de jongens wordt in de camper geladen. Grapjes over het gevaar, dat hij loopt met zijn mooie benen. En we geven de parkeerplaats voor de volledigheid ook maar een naam: De Spelerijdenspartelcarpoolparking. Giebelig nemen we afscheid.

Zo toeren als een kleine knusse karavaan het eerste stuk samen door het verlaten landschap. Om dan weer alle kanten op huiswaarts te keren.

spelevarenspartelvijver, picknick met vrienden, in het gras op kleden, Indian summer, picknick

Proost, lieve Heks

Mindfulness is geen stuk gereedschap om je doel te bereiken, het is een weg!

 

20140618-212614-77174818.jpg

Vandaag zei Thay weer hele mooie dingen in zijn talk. Verhelderende woorden over het fenomeen mindfulness. Een modeverschijnsel van heb ik jou daar tegenwoordig. Kijk maar om je heen. De cursussen vliegen om je oren. Mindful zakendoen bijvoorbeeld. Hier worden mensen met veel geld voor veel geld getraind om nog meer van dat aardse goedje naar zich toe te harken…..

Of mindfulness in het onderwijs. Bewezen betere resultaten. Hogere cijfers, sneller afstuderen. Dus ook hier kan het weer veel voordeel opleveren.
Heks kreeg bij aankomst, nog voor ze de kans kreeg om uit haar auto te stappen aan het begin van deze retraite een drammerige Amerikaanse dame over zich heen gewalst. Haar boodschap was, dat ik mijn Tens apparaat, een soort uitwendige pijnstiller, aan de wilgen moest hangen. Het was namelijk mogelijk mijn ongemak weg te mediteren…..

Ook gisteren hoorde ik mensen dingen beweren, die deze gedachtengang onderschrijven. En ik hoorde anderen ermee worstelen. ‘Doe ik iets verkeerd, als ik ziek word?’ Verwarrend, want wat is nu eigenlijk minfulness/ leven in aandacht? En wat kun je er nu werkelijk mee?

Thay wist snel helderheid te brengen in de chaos aan inzichten. ‘Mindfulness is geen stuk gereedschap, waarmee je snel rijk kunt worden. Of kunt genezen. Of betere resultaten kunt behalen in wat dan ook. HET IS EEN WEG!’

20140618-212053-76853379.jpg

Je kunt er juiste inzichten en geluk mee genereren.
Al het andere is ‘wrong mindfulness’ . Het levert verkeerde inzichten op en leidt tot verkeerde actie.

Op zich is Thich Nath Hanh er wel voorstander van om iedereen mindfulness aan te leren. Zolang het maar gaat om het verlichten van lijden.

‘Iedereen heeft hulp nodig, want iedereen lijdt. Zelfs de Boeddha|’

Er is een hele discussie gaande in mindful-land of het not done is om militairen deze training te geven. ‘Ik kan dat niet doen’, zeggen de docenten. ‘Ik ga toch niet iemand leren om in het hier en nu te komen en te focussen om vervolgens een ander mens neer te knallen?’

‘Militairen lijden ook. Als je hen bij hun adem brengt, door middel van de juiste aandacht, krijgen ze waarschijnlijk het inzicht dat het beter is om niemand neer te schieten…. ‘, zegt Thay.

Hij vertelt hoe in de Vietnam oorlog hele volksstammen militairen uit vijandige kampen elkaar in de smiezen hadden, vervolgens flink in de lucht schoten, hun lunch opaten en aftaaiden…. Het was aan de orde van de dag. Hun superieuren werden er wanhopig van…. De manschappen in beide kampen hadden het juiste inzicht, dat de vijand ook een mens was. Met familie, een gezin….. En zij hadden geen mindfulnesstraining gehad. Deze inzichten ontstaan ook spontaan……

Ja, onze lieve leraar was weer goed op dreef vandaag. Mij heeft hij een prachtig geschenk gegeven. Als ik weer een een betweter op mijn nek krijg met de boodschap, dat ik mijn ziekte aan mezelf te danken heb, omdat ik niet goed bezig ben roep ik gewoon: leven in aandacht is een weg, geen stuk gereedschap.

Het is zoals Drupad zingen, de vorm van Indiase zang, die ik beoefen. Je zingt niet van A naar B. Dat klinkt als het gebalk van een ezel. Je zingt de hele weg. En daar moet je je aandacht dus heel goed bijhouden. Maar in dat zingen, dat er helemaal zijn, ligt geluk verborgen. Altijd!

En ook als je zo’ n halvezolenlijf hebt als ik, kun je op die manier elke dag momenten van enorm geluk ervaren. Nu bijvoorbeeld begint de retraite zijn tol te eisen. Gisteren had ik buikloop. Het heerst onder de bezoekers van de retraite, dus ik heb het gelijk te pakken. Ik heb keelpijn en ben verkouden. Dat doet ook de ronde.

Dan heb ik een soort eczeem op handen en voeten, geen idee hoe ik daaraan kom. De warmte? Mijn linkerooglid is ontstoken, dus ik zie er niet uit. En er begint een koortslip op te komen, als resultaat van al die verminderde weerstand.

Dit alles naast mijn gewone gedoe. Het vervelende is het extra werk, dat het met zich meebrengt. Naar de wc rennen, warme kompressen op mijn oog. Apotheek opzoeken. Morgen waarschijnlijk een dokter consulteren….

Maarrrrrrr: toch heb ik een geweldige dag gehad vandaag. Ik heb mijn oranje zonnebril opgezet, dan zie je dat oog wat minder. Bloemetjesschoenen aan je voeten leiden de aandacht ook flink af. En het was ook nog een beetje feest hier in onze Hamlet. Om fondsen te werven voor een verbouwing hebben de monniken en nonnen opgetreden voor ons. Fantastisch. Maar daarover vertel ik morgen. Het is al laat. Plotseling kan ik hier wel online. Geen idee hoe dat nu weer kan. Maar ik neem het er maar even van……

Kalligrafieën Copyright Eglise Bouddhiste Unifiee

20140618-213037-77437319.jpg

Een goed begin is het halve werk! Maar is dit wel een goed begin? Wie zal het zeggen. Vooralsnog ben ik onderweg ondanks tegenslag en pech….. MAAR WEL IN HEEL GOED GEZELSCHAP!!!!

20140601-005821-3501724.jpg

Vanmorgen om negen uur staat Frogs op de stoep. Hij komt alle spullen in de auto stoppen, de engel, zodat ik niet bij voorbaat al kansloos ben om dat hele eind naar de Dordogne te rijden. Om een uur of tien hebben we zowaar het meeste in mijn piepkuiken gepropt. Goeie hemel, wat heb ik weer veel bij me……

20140601-005937-3577909.jpg

Heks moet nog wat laatste regeldingen doen, het neemt meer tijd dan gedacht, maar uiteindelijk steek ik de sleutel in het contact. ‘Prut’, zegt mijn auto. En dat is dat. De accu is leeg. Gek genoeg. De alarmlichten hebben geknipperd….. That’s all!

20140601-010019-3619645.jpg

De ANWB laat even op zich wachten, want iedereen wil vandaag op reis naar het schijnt. En er zijn blijkbaar meer pechvogels, die niet zonder hulp hun eigen straat uit komen…..

Nadat er een nieuwe accu in mijn autootje is gezet, kan ik dan eindelijk op weg. Een goed begin is het halve werk. Wat heeft dit nu weer te betekenen? Ben ik bij voorbaat al helemaal leeg wat betreft energie deze vakantie? Heb ikzelf soms opstartproblemen? Of krijgt mijn lijf ook een nieuwe accu en herkennen jullie me niet meer terug bij thuiskomst?

20140601-010149-3709901.jpg

Nou ja, hoe dan ook, met veel pijn en moeite ben ik dan toch ergens in Frankrijk beland. In een hotelkamer met ligbad. Ik neem het er maar eens lekker van!

De engelen houden de wacht. Ja, ze zijn meegegaan. Gabriël, Michaël, Uriël, Rafaël en Metatron. Tijdens hun recente logeerpartij in huize Heks gaven ze te kennen me te willen vergezellen tijdens mijn retraite in Plumvillage. Gestoord natuurlijk: Een Heks met Aartsengelen in een Boeddhistisch klooster. Het moet niet gekker worden.

20140601-010327-3807786.jpg

Maar eerlijk is eerlijk, het is hartstikke gezellig met dit gevederde gezelschap en route. In mijn toch al overvolle Gele Gevaar.

Af en toe vliegen ze een stukje vooruit. Ook hebben ze een konijntje gered, dat over de snelweg liep. Er reed een vrachtwagen net niet overheen….. En daarna liep het verdwaasde beestje precies de goede kant op, weg van de snelweg! Alsof ‘ie een zetje in de goede richting kreeg……

20140601-010447-3887392.jpg

Morgen nog een uur of vijf rijden en dan ben ik in Lower Hamlet, het klooster van de nonnen. Ik hoop, dat de ontvangst beter verloopt dan twee jaar terug. Toen had ik met een uiterst chagrijnig nonnetje te maken, die me met mijn whiplash en al verzocht mijn spullen over een bobbelig terrein twee kilometer te verplaatsen met een kruiwagen! Ik stond serieus op het punt om direct rechtsomkeer te maken.

Ze heeft me die retraite nog een paar keer het leven zuur gemaakt. Nou ja, zure nonnen moeten er ook zijn, voor het volledige smaakpalet. Maar geef mij toch maar de vrolijke, zonnige exemplaren.

Maar nu moet er geslapen worden. Heerlijk! Eindelijk…..

20140601-010627-3987039.jpg

Prachtig concert van Estrella Morente in Carré. Frogs regelt een heleboel vrijkaartjes. Heks is erbij, maar betaalt een hoge prijs…….

ESTRELLA MORENTE Foto: Rik van Boeckel

ESTRELLA MORENTE,  FOTO: RIK VAN BOECKEL

Zaterdagavond neemt Frogs ons mee naar een concert van Estrella Morente in Carré. Hij heeft een paar vrijkaartjes geregeld, dus Cowboy kan ook mee. Dit trekt Heks over de streep om de hele onderneming aan te gaan, want de energie is laag na deze intensieve week vol optredens met mijn projectkoor. In feite loop ik op mijn tandvlees. Ik hoef echter zelf slechts op dat tandvlees naar de auto van Frogs te kruipen, bij Cowboy aan te schuiven voor een lekker maaltje en naar het theater te kuieren. Het lijkt me haalbaar.

In Amsterdam heeft mijn lief bijzonder lekker gekookt. We eten onze buikjes rond en Frogs kletst honderduit over het interview, dat hij enige tijd geleden met de ster van vanavond had in Spanje. Hij is daarvoor eventjes op en neer naar Madrid gevlogen! ‘Ik heb nog een kaartje over’, besluit hij zijn verhaal,’ de fotograaf heeft afgezegd voor vanavond’. We bellen op de valreep een vriendin. Natuurlijk wil zij graag mee! Ze heeft nog net tijd om iets eetbaars naar binnen te gooien en iets feestelijks aan te trekken. Een kwartier later treffen we haar voor de deuren van Carré. We glunderen allemaal bij het vooruitzicht van dit fenomenale concert.

ESTRELLA MORENTE Foto: Rik van Boeckel

ESTRELLA MORENTE Foto: Rik van Boeckel

En we worden niet teleurgesteld! Het is fantastisch. Wat een stem! Heks voelt hoe haar borstkas wordt opengetrokken en gevuld met deze emotionerende muziek. Tranen prikken in mijn ogen. Maar ook zijn er veel grappige momenten in de show. Uiteindelijk springt Estrella van het podium en loopt door de zaal. De afstand tussen deze ster en het publiek valt weg. Onversterkt zingt ze ons toe. We kunnen haar aanraken!

Later hoor ik van Frogs, dat ze tijdens de signeersessie even lekker met hem knuffelt. Dat kwam hem natuurlijk op veel jaloerse blikken te staan en wat hilarische reacties. Zoals deze: ‘U bent  vast heel erg belangrijk, want Estrella is zo close met u !’

Tegen die tijd ligt Heks al gestrekt op de bank van Cowboy. Tijdens het concert is haar hele lijf pijn gaan doen. Ondanks preventieve inname van enorme hoeveelheden pijnstillers. Ook zijn de spieren leeg, de buik in de knoop en Heks is misselijk van moeheid. Ik probeer mezelf af te leiden van mijn lijfelijke ellende met  geneuzel op mijn computer. Cowboy wast de vaat. Hij heeft niet door, dat ik onderuit lig. Mopperig becommentarieert hij mijn afwezige houding.

ESTRELLA MORENTE Foto: Rik van Boeckel

ESTRELLA MORENTE Foto: Rik van Boeckel

Frogs belt, dat hij er aan komt. Hij is langer gebleven om Estella zijn artikel in Jazzism te overhandigen en met haar op de foto te gaan. Hij heeft maar 1 woord nodig om te horen hoe de vlag erbij hangt. ‘Heks, ik ben er met twintig minuten bij je, dan gaan we direct naar huis. Nog eventjes volhouden. Ik ga dan nog wel eventjes met Ysbrandt wandelen!’

Zo lig ik dan als een dweil in de auto terug naar Leiden. Cowboy is achtergebleven in Amsterdam. Als ik zo ziek ben, heb ik genoeg aan mezelf. In Leiden duik ik in bed en daar blijf ik zo’n dag of vier in liggen. Helemaal naar de kloten. Het went nooit hoor, zo’n lichaam. Als ik ook maar iets onderneem loop ik het risico helemaal onderuit te gaan. Deze keer met behulp van een virus. De meeste mensen zijn er na een dag overheen. Ik ben er alweer vijf dagen zoet mee. Maar het goede nieuws is, dat het in het verleden drie weken duurde om er overheen te komen. Waarbij dan het volgende virus alweer op de stoep stond.

ESTRELLA MORENTE MET RIK VAN BOECKEL  Foto: Rik van Boeckel

ESTRELLA MORENTE MET RIK VAN BOECKEL Foto: Rik van Boeckel