Ja, ik wil

‘Ga je morgen lekker mee naar de sauna? Ik heb een dag vrij genomen. Heb er super veel zin in.’ Heks kijkt naar het bericht op haar telefoon. Ja, lekker bubbelen en scrubben. Puffen en het luie zweet wegwerken. Heerlijk! ‘Ik ga mee, hoe laat zullen we afspreken?’

Zo staat Trui een dag later om zes uur ’s middags voor mijn neus. Ik stap in haar riante bolide met een hutkoffer vol handdoeken, gezichtsmaskers, haarmaskers en andere verwenproducten. ‘Ha schat,’ zoen, zoen. En weg zijn we.

Op naar Warmond! Daar bevind zich mijn favoriete sauna. Geweldige bediening en heerlijk eten. Je wordt er compleet in de watten gelegd. Ik kom er al eeuwen….

Eenmaal binnen duiken we direct het stoombad in. We babbelen over het afgelopen weekend met de Schotten. Oh, wat was het leuk! ‘Gelukkig niet zo heftig als vroeger, daar was ik wel een beetje bang voor!’ zegt mijn vriendin. ‘Haha, ja wij worden een dagje ouder, maar zij ook!’ giebelt Heks.

Doorhalen en dan de volgende dag weer fris en fruitig zijn is al zo lang een ver van mijn bed show! Ik ben al meer dan vijfentwintig jaar bejaard. Mijn vrienden beginnen me een beetje in te halen. Langzamerhand moeten ze ook een dagje bijtrekken na een uitje. Geen week, zoals ik. Maar toch….

We besluiten lekker een hapje te gaan eten. Een kleine salade of een soepje. Iets waar geen gluten, lactose, soja of spinazie in zit. Dat moet toch te doen zijn. We bestuderen de kaart.

Het valt nog niet mee. Overal zit kaas of ketjap in of op. Maar ik vind een vissalade. ‘Er zit brood bij en daar zitten gluten in ‘ zegt de dame van de bediening. Zij heeft bepaald het buskruit niet uitgevonden….

De kok wordt geconsulteerd. Ook hij ziet er niet bijster bijdehand uit. Toch weet hij een oplossing te verzinnen: Het brood kan natuurlijk apart worden geserveerd! Wat een medewerking! Geniaal.

We willen ook een fruitsmoothie van de dag, dus die bestellen we. ‘Wat zit er in?’ vragen we nog. De vrouw wijst op een bord op de bar. Vervolgens serveert ze ons een glas vruchtensap. Gisteren geperst. Trui drinkt het op. Ze heeft dorst. Maar Heks gaat toch voor de smoothie, waar ik me zo op heb verheugd. Ik spreek de twee dames achter de bar er op aan.

Eentje maakt zich snel uit de voeten. De ander, een stevige kleerkast van een vrouw, trekt een lang gezicht en probeert zich eronderuit te wurmen. ‘Heeft u er al van gedronken?’ vraagt ze streng.  Een belachelijke vraag natuurlijk.

Ik beaam dat mijn lippen het rietje hebben aangeraakt, in de veronderstelling dat ik een lekkere smoothie voor mijn neus had. Maar ik heb er niet van gedronken. Ze neemt het drankje terug. Per gratie Gods….. Waarschijnlijk giet ze het gewoon weer in de kan met sap van gisteren.

Maar Heks is niet van gisteren. Ik eis mijn smoothie! De vrouw geeft me een lijst waaruit ik kan kiezen. ‘Ik wil de fruitsmoothie van de dag,’ houd ik vol. Die blijkt niet te bestaan, hoewel ie wel degelijk op de gewone menukaart staat.

Wel zie ik iets met spinazie, ranzig. Bovendien: Dat mag ik niet. Nummer twee is ook al een bizarre combi met dingen die ik niet kan consumeren. Dan maar de derde keus. Avocado en munt en nog wat rare dingen. Niet bepaald de fruitcombi die ik voor ogen heb. Maar misschien goed klaargemaakt best lekker……

Niet veel later zet de vrouw een glas met groene soeptroep voor mijn neus. Voorzichtig neem ik een slokje. Echt lekker ziet het er niet uit. De smaak is ook niet om over naar huis te schrijven. Yek. Ik roer in de afwaswaterachtige substantie. Het moet toch zacht een romig zijn, zo’n consumptie?

De zogenaamde smoothy blijkt piswaterig met vlokken avocado en grote flubbers munt. Het is een strafsmoothie realiseer ik me plotseling! Omdat ik het gewaagd heb iets terug te brengen wat ik niet heb besteld!

‘Proef jij eens,’ zeg ik tegen Trui. Ze kijkt verschrikt. ‘Heks, het ziet eruit alsof iemand het al een keer heeft opgedronken en vervolgens uitgekotst….’ We krijgen de slappe lach.

Ik breng het kotsdrankje terug. De grootste van de blonde troela’s achter de bar laat haar worstelaarsspieren rollen in volstrekte coördinatie met haar rollende ogen. ‘Wat wil je nou? Ik kan het nog een keertje in de mixer gooien…’ Echt toeschietelijk is ze niet. ‘Drink het gewoon tussen je tanden,’ zie ik haar denken.

Heks wil geen smoothie meer waar ze misselijk van wordt. Dan maar gewoon een glas verse jus. Van gisteren waarschijnlijk. Als ik dit dan maar bestel komt er stoom uit de oren van het mens. Ze kan een compleet Turks stoombad opwarmen zo furieus is ze.

De rest van de avond dobberen en bubbelen we dat het een lieve lust is. We komen precies op tijd voor een ouderwetse Löyly ofwel opgieting. De worstelvrouw doet haar best om het ritueel zo goed mogelijk uit te voeren. Het gaat haar beter af, dan het serveren van eten en drinken. Ik herken haar niet eens, zo anders is haar uitstraling zodra ze in een stoomcabine staat…

Die stoom uit haar oren valt dan niet meer op natuurlijk….. Het is gewoon meer haar natuurlijke omgeving. Dat zal het zijn.

Na uren badderen en stoven vinden we het genoeg geweest. We gaan naar huis. Mijn vriendin trakteert me, een verlaat verjaarscadeautje. Heerlijk! Bij de kassa vraagt ze wat er zoal op de rekening staat. Ik ben tegen die tijd het smoothie incident compleet vergeten. Tot onze verbazing staat de gewraakte kotsdrank wel degelijk genoteerd. Toch bijna vijf euro extra!

De receptioniste gaat maar eens informeren bij haar worstelcollega. De kleerkast schreeuwt direct vanuit het restaurant terug dat ik het gewoon moet betalen. Nu worden we nijdig.

We leggen uit hoe we eerst het verkeerde kregen en daarna iets smerigs. ‘Dan had je maar geen smoothy moeten bestellen,’ gilt het wijf vanuit de andere ruimte naar ons toe. Dreigend kijkt ze om de hoek van de deur.

Wat een volledig gestoord argument! Die vrouw spoort gewoon niet!

De dame achter de kassa kijkt ook enigszins verbijsterd. Ja, je zal zo’n grove en onbeleefde collega hebben. Zelf krijgt ze misschien ook regelmatig een veeg uit de pan.

Het mokkel lijkt zich niets aan te trekken van normen en waarden in het algemeen en beleefdheden in het bijzonder. Laat staan dat ze enig besef heeft van iets heel belangrijks in dienstverlenende beroepen:  Dat de klant koning is. Ze staat te gillen als een gestoorde keukenmeid met oudjaar:

‘Haal het bedrag d’r maar af. Het slaat nergens op, ik heb totaal drie drankjes aan haar geserveerd. Grrrrr.’ brult ze alsof ik er niet bij sta. Wij schieten in de lach. Ja, eerst het verkeerde, dan iets ondefieerbaars dat niet voor consumptie geschikt is en uiteindelijk een laf sjuutje.

Ook de salade was niet om over naar huis te schrijven: Het daarbij geserveerde brood was van vorige week. Trui kreeg het niet eens voor elkaar om er een stukje af te breken……

Stampend blaast de boze dragonder de aftocht. Wat een kwibus! Je zal er maar mee moeten werken….

‘Ik ga daar niet meer heen. Vroeger was het er prima. Er werkte een geweldige kerel als bedrijfsleider. Een echte horecaman. Jarenlang. Ook was het er altijd druk. Vandaag kon je een kanon afschieten…. Maar ik heb een heerlijk avond gehad, lieve Trui. En ik heb weer genoeg voer voor een blogje. Ook wel eens lekker na wekenlang moeizame verhalen. Dank je wel!’

Mijn vriendin zet me voor de deur af. Rozig loop ik nog een rondje met het hondje. Wat een lekker dagje. En wat heb je toch een rare ongemanierde chagrijnige teringwijven in de wereld.

Het goede nieuws is dat het totaal niet bij me is binnengekomen. Ik zat lekker in mijn nieuwe kristallen bubbel. De ziekmakende manier van aandachttrekkerij waar de vrouw zich van bedient is volledig aan me voorbij gegaan. Ik herkende haar zelfs niet in het stoombad. En de rekening van haar wangedrag hebben we  lekker ook niet betaald. Heheheheh.